ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

Archive for Ιουνίου 2010

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Posted by lykofron στο 29/06/2010

Ανακοίνωση 228/27.6.2010 του Υπάτου Συμβουλίου Ελλήνων Εθνικών

 Ενημερωθήκαμε από μέλη μας για την νέα ωμή παρέμβαση της δικτατορεύουσας Ορθόδοξης Εκκλησίας στα επιστημονικά – ιστορικά θέματα που αφορούν στην Επανάσταση του 1821, αυτή την φορά σε επιστημονικό συνέδριο στην Σάμο.

 Σε μια άκρως προσεκτική και επιεικέστατη τοποθέτηση του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και γνωστού ιστορικού κ. Βασίλη Κρεμμυδά στο συνέδριο «1821, Σάμος και επανάσταση: ιστορικές προσεγγίσεις», το οποίο διεξήχθη προ μηνός (στις 28 και 29 Μαΐου) στο Πυθαγόρειο της Σάμου, έκαναν την εμφάνισή τους ως πνευματική αστυνομία μερικοί εντόπιοι ρασοφόροι θεοκράτες και μαζί με τους γνωστούς «κοσμικούς» υποτακτικούς τους (που συχνά αρθρογραφούν στον τοπικό τύπο) έκαναν μία απίστευτη για επιστημονικό συνέδριο φασαρία μέσα στο αμφιθέατρο όπου εδίδετο η διάλεξη, επειδή ο ομιλητής τόλμησε να πει ότι η Εκκλησία… δεν βοήθησε και τόσο πολύ τους Έλληνες κατά την επανάσταση.

 Το απέραντο θράσος που επέδειξαν οι θεοκράτες κορυφώθηκε μάλιστα  μετά από λίγες ημέρες, όταν ο επικεφαλής τους για την Σάμο επιπροσθέτως απέστειλε και επιστολή διαμαρτυρίας στην Επιστημονική Επιτροπή του συνεδρίου, με την οποία ζήτησε να επέμβουν ευθέως οι θεοκράτες στα πρακτικά του συνεδρίου με δικό τους άρθρο, λες και έχουν κάποια επιστημονική υπόσταση, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την εισήγηση του κ. Κρεμμυδά ως, άκουσον, άκουσον, «επιστημονικό τουρισμό»! Αυτοί που ανά τους αιώνες κατεδίωξαν την Επιστήμη και κατέσφαξαν τους λειτουργούς της, σήμερα έχουν το θράσος και επικαλούνται την… επιστημονικότητα!

 Ας θυμηθούμε με την ευκαιρία ένα κομμάτι από την επαίσχυντη «Πατρική Διδασκαλία» της Ορθόδοξης Εκκλησίας εκείνα τα δύσκολα για τον Ελληνισμό χρόνια. Αντιγράφουμε λοιπόν από την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της «Εκδοτικής Αθηνών» (τόμος ΙΑ, σελίδα 449): «Ο Θεός ύψωσε την βασιλεία αυτήν των Οθωμανών περισσότερο από  κάθε άλλη, δια να αποδείξη αναμφιβόλως ότι θείω εγένετο βουλεύματι. Ο διάβολος εμεθοδεύθη εις τον τρέχοντα αιώνα μιαν άλλην πονηρίαν και απάτην ξεχωριστήν, δηλαδή το νυν θρυλούμενον σύστημα της ελευθερίας, δέλεαρ του διαβόλου και φαρμάκι ολέθριον, δια να κατακρημνίση τους λαούς εις την απώλειαν και την ακαταστασίαν. Αδελφοί, μη πλανηθήτε, κλείστε τα αυτιά σας και μη δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις ταύτας τας νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας, φυλάξατε στερεάν την πατροπαράδοτον σας πίστιν και ως οπαδοί του Ιησου Χριστού, απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησην».

 Το θράσος αυτών των ανθρώπων είναι βεβαίως γνωστό (και προ πολλού εθνικά επικίνδυνο, αφού πλέον μπορούν και διατάσσουν την εκλεγμένη πολιτική ηγεσία), γι’ αυτό και δεν απευθυνόμαστε σε αυτούς. Εξάλλου, ως ο φορέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών ποτέ δεν συνδιαλέγεται με τους σφαγείς των προγόνων μας και τους κατεδαφιστές και βεβηλωτές των Ιερών μας.  Απευθυνόμαστε αποκλειστικά και μόνον στην Επιστημονική Επιτροπή του συνεδρίου και στον καθηγητή κ. Βασίλη Κρεμμυδά και τους ζητούμε να μην επιτρέψουν την παραμικρή παρέμβαση στο επιστημονικό τους έργο από εξω-επιστημονικούς και αντι-επιστημονικούς παράγοντες, όπως οι θρασείς θεοκράτες της Σάμου.

 Ως Έλληνες που απευθυνόμαστε σε Έλληνες περιμένουμε να σταθούν στο επιστημονικό τους ύψος και πάση θυσία να υπερασπισθούν την επιστημονική τους ακεραιότητα, τιμώντας τον όρκο που κάποτε έδωσαν, όταν έλαβαν το πρώτο τους πτυχίο, ότι θα υπερασπίζονται πρωτίστως την Επιστήμη. Περιμένουμε να γυρίσουν την πλάτη στα ψεύδη της Εκκλησίας και να μην της επιτρέψουν όπως τόσοι και τόσοι άλλοι προσκυνημένοι έχουν μέχρι τώρα πράξει, να διαστρέψει την αλήθεια με την δική τους υπογραφή. Αλλιώς, δυστυχώς, θα είναι και αυτοί όπως και οι πολλοί άλλοι υπόλογοι απέναντι στην Ιστορία, αλλά και σε αυτό το ίδιο το πραγματικό ελληνικό έθνος.

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | Leave a Comment »

Τούρκοι πολίτες θέλουν να γίνουν οι παπάδες της Κρήτης

Posted by lykofron στο 27/06/2010

Τούρκοι πολίτες γίνονται με την θέλησή τους και τις συστάσεις του οικουμενικού πατριαρχείου οι παπάδες της Κρήτης. Βλέπε σχετικά και τα video:

http://www.youtube.com/watch?v=74YVWXb8FhQ&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=2gT9ZA3G_QM&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=lrURe4nNRqE&feature=related

 Ξεκίνησε χθες στο Οικουμενικό Πατριαρχείο η διαδικασία για την παραχώρηση της Τουρκικής υπηκοότητας στους «Ιεράρχες» της Κρήτης. Χθες στο Φανάρι βρέθηκαν οι πρώτοι τέσσερις από τους «Ιεράρχες» του νησιού που υπέγραψαν τα πρώτα έγγραφα.

 Πρόκειται για τους Μητροπολίτες Ιεραπίτνης και Σητείας κ. Ευγένιο, Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκτάριο, Κισάμου και Σελίνου κ. Αμφιλόχιο και Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου κ. Ανδρέα. Συνολικά στο πατριαρχείο βρέθηκαν χθες 15 «Ιεράρχες» απΆ όλο τον κόσμο.

 Κατά τη χθεσινή διαδικασία παρέστησαν εκπρόσωποι της Τουρκικής Πολιτείας ενώπιον των οποίων υπεγράφησαν τα απαραίτητα έγγραφα, ενώ με νεώτερα στοιχεία που προσκόμισαν, οι «Ιεράρχες» της Κρήτης επαναδιατύπωσαν σε πιο ενισχυμένη βάση το αίτημα τους για την παραχώρηση της Τουρκικής υπηκοότητας.

 Σε δεύτερο χρόνο στο Φανάρι αναμένεται να ταξιδέψουν και οι υπόλοιποι «Ιεράρχες» της Κρήτης, οι οποίοι επίσης έχουν δηλώσει ότι επιθυμούν να αποκτήσουν την Τουρκική υπηκοότητα.

 Οι «Ιεράρχες» της Κρήτης χαρακτηρίζουν ιστορικό το γεγονός και δεν κρύβουν την συγκίνηση τους, τονίζοντας ότι πλέον θα μπορούν να κινηθούν διαφορετικά στην Αυλή του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

 Με την παραχώρηση της Τουρκικής υπηκοότητας αποκτούν ταυτόχρονα και το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι» στον Οικουμενικό Θρόνο.

 Όπως είναι γνωστό, πριν από μερικά χρόνια, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε διατυπώσει σχετικό αίτημα προς την σημερινή πολιτική ηγεσία της Τουρκίας και συγκεκριμένα στον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν.

 Πριν από περίπου ένα χρόνο, στη διάρκεια συνάντησης του κ. Βαρθολομαίου με τον Τούρκο πρωθυπουργό, ο τελευταίος τον διαβεβαίωσε ότι είναι θετικός στο αίτημα που του είχε υποβληθεί και ζήτησε να σταλούν οι σχετικές αιτήσεις από πλευράς των ενδιαφερόμενων «Ιεραρχών».

 Το θέμα συζητήθηκε στην Ιερά Σύνοδο που πήρε απόφαση να σταλεί σχετική εγκύκλιος στους εκτός Τουρκίας Ιεράρχες του Φαναρίου προκειμένου να δηλώσουν τη βούληση τους.

 Η Ιερά Επαρχιακή Σύνοδος της Εκκλησίας της Κρήτης αποδέχτηκε ομόφωνα την τουρκική προσφορά.

 πηγή: Κρητική εφημερίδα «Πατρίς»

 altermedia.info

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | Leave a Comment »

ΒΛΑΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ BYZANTINOKΡΑΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

Posted by lykofron στο 21/06/2010

 Μια σύντομη επισκόπηση των ψυχικών εξαρτήσεων του νεοβυζαντινισμού

     «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι» είναι μια από τις γνωστότερες διαπιστώσεις της χριστιανικής θρησκείας. Δίπλα σε άλλες εξ ίσου γνωστές, όπως «μακάριοι οι μή ιδόντες και πιστεύοντες», ή παραινέσεις όπως «πίστευε και μη ερεύνα» κ.ά.  συμβάλλει στη σύνθεση μιας ολοκληρωμένης αντίληψης περί ανθρώπου και στη δημιουργία ενός συγκεκριμένου ανθρωπότυπου.

     Ο ανθρωπότυπος αυτός χαρακτηρίζεται από την δια βίου εμμονή στην επίτευξη τής αποκλειστικά  προσωπικής του ψυχικής «σωτηρίας» (παραμένει αδιευκρίνιστο από τί, αν και έχουν περάσει δεκαεννέα αιώνες  χριστιανικής θεολογίας). Σύμφωνα με τις προηγούμενες ρήσεις, για την «σωτηρία» αυτή δεν απαιτείται καμιάς μορφής προσωπική, ή συλλογική αναζήτηση, αντιθέτως θεωρείται, ότι η τελευταία επενεργεί ανασταλτικά στην όλη προσπάθεια. Υπάρχει λοιπόν στον χριστιανισμό μια θεμελιώδης «αλήθεια» της ιδιωτείας και, άρα, μια επακόλουθη -και διακηρυγμένη- ροπή προς την βλακεία.

     Σήμερα υπάρχουν περιοχές του πλανήτη, όπου ο θεοκρατούμενος μεσαιωνικός ανθρωπότυπος έχει υποχωρήσει. Πρόκειται κατά κανόνα για τις χώρες, όπου έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Υπάρχουν όμως και πολλές περιοχές, όπου ο μεσαιωνικός  ανθρωπότυπος μέχρι πρόσφατα είχε εξωτερικά μόνον απομεσαιωνοποιηθεί. Σε αυτές, τα σημεία αναφοράς του μεσαιωνικού ανθρωπότυπου παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα, παρά τον επιφανειακό εκσυγχρονισμό, με τον οποίο οι εν λόγω κοινωνίες έχουν επενδυθεί. Από αυτή την άποψη ο μεσαιωνικός ανθρωπότυπος έχει επιβιώσει με αξιοθαύμαστο τρόπο στην νεώτερη Ελλάδα.

Πώς μια μεσαιωνοποιημένη κοινωνία εγκλωβίζεται σε καθεστώς γενικευμένης βλακοκρατίας: Η νεοελληνική περίπτωση

   Η μετεπαναστατική Ελληνική κοινωνία βρέθηκε ξανά αντιμέτωπη με το ίδιο περίπου  δίλημμα, που είχε βρεθεί αμέσως  προ της  τουρκοκρατίας η «βυζαντινή» πρόγονός της: να ακολουθήσει την εξορθολογιζόμενη, αναγεννημένη και δυναμικά ανερχόμενη Δυτική Ευρώπη, που επί πλέον αποτελούσε και την -πλησιέστερη- κληρονόμο του αρχαίου Ελληνικού ορθολογισμού, ή να παραμείνει προσκολλημένη σ’ ένα μεσαιωνικό βυζαντινισμό και να αγκιστρωθεί πεισματικά από τον επίσημο ιδεολογικό φορέα του,  δηλαδή την Ανατολικορθόδοξη Εκκλησία; Οι όροι του διλήμματος ελάχιστα είχαν αναδιατυπωθεί από την εποχή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης.

     Οι βυζαντινές εξουσιαστικές ομάδες, που είχαν παραδώσει το «Βυζάντιο» στους Οθωμανούς, δηλαδή οι φεουδάρχες (μετέπειτα κοτσαμπασήδες), οι διοικητικοί γραφειοκράτες (μετέπειτα «φαναριώτες») και η Ορθόδοξη Εκκλησία, είχαν αποσπάσει σαν αντάλλαγμα  το να παραμείνουν οι τοποτηρητές του νέου Οθωμανικού καθεστώτος (βλ.: Εκκλησία – Φεουδάρχες επί δεκαετίες μεθόδευαν την παράδοση της Κωνσταντινούπολης.) 

     Διαρκούσης της Επανάστασης και ενώ στα μετόπισθεν οι κοτσαμπασήδες καιροσκοπούσαν και οι φαναριώτες μηχανορραφούσαν, η Ορθόδοξη Εκκλησία επιχείρησε να σύρει για άλλη μια φορά σιδηροδέσμιο το Νεοελληνικό έθνος στους Οθωμανούς, όπως είχε κάνει το 1.453. Προ αυτού του σκοπού μετήλθε κάθε  μέσου, από αφορισμούς επαναστατών (βλ.  Οι πατριαρχικοί αφορισμοί Μπουμπουλίνας, αρματολών, «κακούργων» Σουλιωτών κ.λπ. κ.λπ.), ή της Επανάστασης εν γένει (βλ. Τα πλήρη κείμενα των τριών αφορισμών του ’21 από τον Γρηγόριο Ε΄), διώξεις Διαφωτιστών διανοουμένων (βλ. Η Ιερά Εξέταση του Γρηγορίου Ε΄), καταδόσεις αγωνιστών (π.χ. των Κολοκοτρωναίων) στους Τούρκους κ.ά. (Διαβάστε επίσης και κατεβάστε δωρεάν το βιβλίο: Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας.)   Μετεπαναστατικά εξακολούθησε να καλεί τους απελευθερωμένους σε… επιστροφή στην Οθωμανική αυτοκρατορία, με την υπόσχεση μάλιστα πως θα εξασφάλιζε την… αμνήστευσή τους (βλ. Πατριάρχης θα υποκινούσε εμφύλιο στην Ελλάδα.) 

Για τον μεσαιωνισμό, πρώτη προτεραιότητα είναι η επιβίωσή του εις βάρος τής κοινωνίας.  Ενώ για μια υγιή κοινωνία η πολιτισμική ανέλιξη ταυτίζεται με τη ζωή και η στασιμότητα με τον θάνατο, για τον μεσαιωνισμό ισχύει το αντίθετο. Οι μεσαιωνικές θεοκρατίες ως κάτοχοι της απόλυτης και αμετακίνητης αλήθειας, ευνοούν την εγκαθίδρυση καθεστώτων μιας εξίσου απόλυτης και αμετακίνητης πολιτισμικής στασιμότητας. Η στασιμότητα έχει ως ζωτική προϋπόθεση τη διαιώνιση της διανοητικής καθυστέρησης και αντιστρόφως. Οι καιροί όμως είχαν αλλάξει. Το 1.828 δεν ήταν 1.453. Αλλά, αν το ποτάμι δεν γύριζε πίσω, μπορούσε πάντως να εκτραπεί. Στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα, ο βυζαντινός μεσαιωνισμός αντιπάλεψε με τους εκπροσώπους του νεοελληνικού Διαφωτισμού. Η πάλη αφορούσε τον δρόμο, που θα έπαιρνε η αναγεννημένη χώρα. Θα επιδίωκε να γίνει μια σύγχρονη δυτική κοινωνία (με όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της), ή θα πισωγύριζε σε μια νεοβυζαντινού τύπου κοινωνία με κάποια επιφανειακά χαρακτηριστικά σύγχρονου κράτους; Η πάλη διεξήχθη σε πολλά πεδία: στις ακαδημαϊκές αναμετρήσεις στο Πανεπιστήμιο, στον τύπο της εποχής, στις δικαστικές αίθουσες με τις διώξεις υποστηρικτών του διαφωτιστικού πνεύματος αλλά, πάνω απ’ όλα στο χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και στη δεισιδαιμονία του πρόσφατα απελευθερωμένου (ή «απελευθερωμένου») λαού (βλ. Πώς παραμείναμε φασκιωμένοι στη »Βυζαντινή μούμια.) Παράλληλα, στη δεκαετία του 1.830, έχουμε και τη δημιουργία του παρακράτους, το οποίο στήθηκε με τη συνεργασία εκκλησίας και «ομόθρησκων» τσαρικών πρακτόρων (βλ.: Το παραμύθι Τρομοκρατία),  και  το οποίο, σαν γάγγραινα, εισέδυσε βαθμιαία στο «επίσημο» κράτος, σε βαθμό που να μην διακρίνονται πλέον το ένα από το άλλο.

     Όπως και το 1.453, έτσι και γύρω στο 1.870, είχε επικρατήσει ξανά το  δεύτερο σενάριο. Η πορεία προς τον εκσυγχρονισμό και την αποβυζαντινοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας είχε εγκαταλειφθεί. Το «επίσημο» κράτος είχε αλωθεί από το μεσαιωνικό (νεοβυζαντινό) παρακράτος. Παντού, σχεδόν, είχαν προωθηθεί «ημέτεροι», προσκείμενοι στους κοτσαμπασήδες και  στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πνευματική κίνηση ελεγχόταν άμεσα από την τελευταία. Το οξύμωρο και ανιστόρητο μιας ελληνοχριστιανικής πολιτισμικής και ιστορικής ζεύξης, προβλήθηκε και εδραιώθηκε ως επίσημη εθνική ιδεολογία. Τα ήθη ξαναμύρισαν έντονα «Βυζάντιο». Όλη η δημόσια ζωή, «επίσημη» και «ανεπίσημη», άρχισε έκτοτε να (ξανα)περιστρέφεται, σε μικρότερο, ή μεγαλύτερο βαθμό, γύρω από την πανταχού παρούσα και  κρατικοδίαιτη Εκκλησία αλλά και από τους κοτσαμπασήδες και πολιτικάντηδες (πρώην «φαναριώτες») που την «σιγοντάρουν», έχοντας εμπιστευθεί τα συμφέροντά τους στον χειραγωγητικό κοινωνικό της ρόλο.

       Οι δύο τελευταίες εξουσιαστικές ομάδες μετασχηματίστηκαν ιστορικώς για άλλη μια φορά στο «ελεύθερο» νεοελληνικό κράτος: οι χαμερπείς πρώην φαναριώτες αποτέλεσαν την πρώτη ύλη των -εξίσου χαμερπών- νεοελλήνων πολιτικάντηδων (ανθρώπων με την αξιομνημόνευτη ικανότητα να φλυαρούν επί ώρες, χωρίς ωστόσο να λένε απολύτως τίποτα), ενώ οι πρώην βυζαντινοί φεουδάρχες και κοτσαμπασήδες της Τουρκοκρατίας μετασχηματίστηκαν σε μια ψευδοαστική τάξη εικονικών επιχειρηματιών και κατά φαντασίαν «βιομηχάνων», με πανομοιότυπη  φεουδαρχική νοοτροπία και οικονομική συμπεριφορά (γνωστότερες -αλλά όχι   μοναδικές- δραστηριότητες των οποίων αποτελούν η φοροδιαφυγή, το ξέπλυμα χρήματος). 

     Η ρωμαίικη παθογένεια αντικατοπτρίζεται στον εικονιζόμενο πίνακα του Δ.Α. Μακρή με θέμα τη λιτανεία των κατοίκων για τη γιορτή του αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα (Μουσείο Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας). Τεμάχιο πτώματος, το οποίο υποστηρίζεται, ότι είναι του αγίου Σπυρίδωνος, μεταφέρθηκε το 1.520 (12 αιώνες μετά!) από την Κωνσταντινούπολη, δόθηκε προίκα σε Κερκυραίο ευγενή κι αυτός το παρέδωσε στην Εκκλησία. Έκτοτε, τέσσερις φορές το χρόνο το θεωρούμενο ως θαυματουργό τεμάχιο του πτώματος το περιφέρουν με όλες τις δέουσες τιμές στους δρόμους της πόλης.

      Η πολιτική ζωή, η σχολική εκπαίδευση, η εθνική οικονομία κ.λπ. έχουν την σφραγίδα του βυζαντινισμού και τής, άλλοτε κρυφής κι άλλοτε φανερής, παρέμβασης των ιδεολογικών, οικονομικών και πολιτικών φορέων του.  Ακόμα και στους ελάχιστους τομείς της ζωής, όπου ενδεχομένως οι φορείς αυτοί δεν έχουν επεκταθεί, τα βυζαντινά ήθη έχουν επικρατήσει εξ αντανακλάσεως. Ένα τέτοιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, το οποίο  στηρίζει -και στηρίζεται από- μια μεσαιωνική κοσμοαντίληψη, η οποία έχει επιβάλλει παντού τους δικούς της συσχετισμούς δυνάμεων, δεν μπορεί παρά να είναι οπισθοδρομικό, μεσαιωνικό, «βυζαντινό».  Δεν μπορεί να γίνει σύγχρονο, παρά μόνο στον βαθμό και στα σημεία, όπου ένας ενδεχόμενος εκσυγχρονισμός εξυπηρετεί ίσως και τη (νεο)βυζαντινή εξουσία.

     Σήμερα έπειτα από ενάμισυ σχεδόν αιώνα κυριαρχίας του, ο βυζαντινισμός έχει κατανοήσει ότι, η παρουσία του και οι επεμβάσεις του δεν χρειάζεται να είναι πλέον προκλητικά ορατές και άμεσες, αφού εδώ και πολλές δεκαετίες έχει εγκαταστήσει επιδέξια στην κρατική μηχανή τον δικό του «αυτόματο πιλότο». Υπ’ αυτή την έννοια η Ελλάδα δίνει την εντύπωση μιας καθ’ όλα Δυτικής κοινωνίας. Είναι όμως;

     Ένα τέτοιο σύστημα δεν μπορεί, παρά να προωθεί τους -πάντοτε εύκολα χειραγωγήσιμους-  φελλούς στα πολιτειακά αξιώματα, να τοποθετεί «ημετέρους» σε θέσεις- κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, να προβάλλει εντέχνως παντοειδή (οικονομικά και άλλα) προσκόμματα στην επιστημονική έρευνα, να στραγγαλίζει κάθε δημιουργική δύναμη αυτής της χώρας εν τη αναδύσει  της.

     Εκατομμύρια Έλληνες έχουν μεταναστεύσει εδώ και πάνω από εκατό χρόνια σε ανεπτυγμένες σήμερα χώρες. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν ανεπιθύμητοι στην πατρίδα τους γιατί, η τελευταία ήταν δήθεν «φτωχή» και δεν μπορούσε να τους προσφέρει ευκαιρίες. Στην πραγματικότητα η οικονομική δυσπραγία της «Ψωροκώσταινας» οφείλεται στην νεοβυζαντινή και βαθύτατα φεουδαρχούμενη οικονομική της συγκρότηση, παρά το εκσυγχρονιστικό επίχρισμα («μόστρα»), με το οποίο η τελευταία περιβάλλεται: «χρηματιστήριο», «επενδύσεις», «μάνατζερς», «εμβριθείς» οικονομικές αναλύσεις,  είναι η σοβαροφανής πρόσοψη μιας εθνικής οικονομικής ζωής, η οποία, κατά φεουδαρχικότατο τρόπο, ελέγχεται από μερικές οικογένειες.

      Η Ελληνική κοινωνία είναι, κατά πλήρως βυζαντινό τρόπο, μια two-classes society, στην οποία η μεσαία τάξη είναι από κάθε άποψη εξουδετερωμένη, αφού επιβιώνει υπό συνεχή κοινωνικοοικονομικό διωγμό και διαρκή κίνδυνο σύνθλιψης. Η δε κατώτερη τάξη είναι μεσαιωνικότατα αφημένη στην τύχη της (στην πραγματικότητα, αν οριοθετηθεί με τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  είναι αποκαρδιωτικά μεγαλύτερη απ΄ όσο την παρουσιάζουν τα παντελώς αναξιόπιστα και «μαγειρεμένα» επίσημα στοιχεία του νεοβυζαντινού κρατιδίου. Π.χ. σύμφωνα με στοιχεία της «Ναυτεμπορικής», 17/10/2007, στην Ελλάδα ένα τετραμελές νοικοκυριό θεωρείται, ότι βρίσκεται εντός των ορίων της φτώχειας όταν το ετήσιο εισόδημά του δεν υπερβαίνει τα… 8.955 €, έναντι 19.855 € στη Γερμανία και 17.469 € στην Ευρώπη των 15!).

      Οι  Έλληνες μετανάστες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, διακρίθηκαν ακριβώς επειδή βρέθηκαν σε ένα ευνοϊκό, για την ευφυϊα τους και τις ικανότητές τους, περιβάλλον. Ενώ στην  Ελλάδα παρατηρείται μια απαξίωση π.χ. της μόρφωσης και των μορφωμένων αλλά και των απλώς ικανών. Είναι γνωστό, ότι αν κάποιος επιχειρήσει να πορευθεί σε αυτή τη χώρα βασιζόμενος αποκλειστικά στα διανοητικά του προσόντα, χωρίς κομματικά ή εκκλησιαστικά «διαπιστευτήρια» (όπως δηλαδή γίνεται σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο εδώ και, τουλάχιστον, τριακόσια χρόνια), θεωρείται αφελής και «καμμένο χαρτί»: πολύ γρήγορα βρίσκεται υποχρεωμένος είτε να ακολουθήσει μια σισύφεια -και συχνά μοναχική- πορεία ζωής, είτε να φύγει στο εξωτερικό. Υψηλοτάτου επιπέδου και παγκοσμίου φήμης  Έλληνες επιστήμονες αναγκάζονται να προσφέρουν τη διάνοιά τους σε άλλες χώρες, γιατί εδώ στην «πατρίδα» τους -ως φύσει και δυνάμει εχθροί της βλακοκρατίας- θεωρούνται άχρηστοι και επικίνδυνοι: «Η απλή παρουσία του ευφυούς ανθρώπου είναι κατά κανόνα, δια τον βλάκα, εις το έπακρον προκλητική.» (Ευάγγελος Λεμπέσης, «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», Αθήνα 1941, επανέκδοση: Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1999).

Ο Νεοέλληνας παραμένει εσωστρεφής και «βυζαντινός»

  Στη σημερινή Ελλάδα υπάρχει αντιθέτως άφθονος χώρος για τους εχθρούς της ευφυΐας.  Παντός είδους συμπλεγματικοί ανίκανοι,  κουτοπόνηροι και φιλύποπτοι αναπαράγουν -και αναπαράγονται μέσα από- ένα βυζαντινότροπο και πλήρως αποδεκτό κοινωνικά, εθιμικό δίκαιο «κλίκας». «Ο συνασπισμός των βλακών ενταύθα είναι μηχανική οργάνωσις βάσει της αρχής της “ελαχίστης προσπαθείας” προς αντιμετώπισην ισχυροτέρας δυνάμεως. Η οργάνωσις αύτη περιορισμένης εκτάσεως καλείται κοινωνιολογικώς κλίκα (clique). Η έμφυτος τάσις του βλακός, εξικνούμενη συχνότατα εις αληθήν μανίαν όπως ανήκη εις ισχυράς και όσον το δυνατόν περισσοτέρας πάσης φύσεως οργανώσεις, εξηγείται πρώτον μεν εκ της ευκολίας αγελοποιήσεως, εις ην μονίμως υπόκειται, λόγω ελλείψεως ατομικότητος (εξ ού και το μίσος του κατά του ατόμου και του ατομικισμού) […] Αποτελεί δε η τάσις αύτη αμάχητον τεκμήριον περί του βαθμού της πνευματικής του αναπηρίας. Τοιουτοτρόπως δημιουργείται αυτόματος συρροή βλακών εις τας πάσης φύσεως οργανώσεις, αίτινες, εάν μεν είναι συμφεροντολογικαί, διατηρούν τουλάχιστον την σοβαρότητα των συμφερόντων των, εάν όμως είναι «πνευματικαί» περιέρχονται συν τω χρόνω εις πλήρην βλακοκρατίαν  […] Επόμενον είναι, κατόπιν τούτων, ότι όπως η λεγεών των βλακών ωθείται ακατανικήτως προς την αγέλην και προς τας πάσης φύσεως οργανώσεις, ούτω υφίσταται ακατανίκητον έλξιν από τας παντός είδους αγελαίας αντιατομικάς και ομαδιστικάς θεωρίας» […] «Τούτων δεδομένων εξηγείται και η ατελεύτητος και αυστηροτάτη επιλογή βλακών εις τα ομαδικά συστήματα, η οποία, τη βοηθεία μιας πολιτικής βίας, κατοχυρούται και ως πολιτικόν και κοινωνικόν καθεστώς (4η Αυγούστου), τόσω μάλλον, όσω η ελευθερία της σκέψεως (χρήσιμος μόνον εις εκείνους, οίτινες διαθέτουν σκέψιν), είναι μονίμως και εξόχως αντιπαθητική εις τους βλάκας, διότι ασκουμένη υπό των άλλων, στρέφεται εναντίον των, ιδία οσάκις ούτοι κατέχουν εξουσιαστικάς θέσεις, ή έχουν συνδέση συμφέροντα με τους κατέχοντες αυτάς» (Ε. Λεμπέσης, «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω».)  Κλίκες  οικονομικές, κομματικές, κ.ά. αποτελούν, ως γνωστόν,  την μάστιγα της χώρας.

  Μέσα από τις στήλες της σατιρικής εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ασμοδαίος» ο Εμμ. Ροΐδης ασκούσε κριτική στην παθογένεια της «Ψωροκώσταινας» (θεοκρατία, πολιτικά πάθη, οικονομική δυσπραγία κ.τ.λ.). Εξ αιτίας της σφοδρής αντίδρασης του πολιτικοθρησκευτικού κατεστημένου μετά από 78 φύλλα η εφημερίδα υποχρεώθηκε σε αναστολή της έκδοσής της. Ξανάνοιξε μετά από τέσσερα χρόνια, αλλά οι αντιδράσεις συνεχίσθηκαν, οπότε ο εκδότης της Θέμος Άννινος προτίμησε την οριστική διακοπή της κυκλοφορίας της αντί του συμβιβασμού.

      Το πόσο συχνά επισκέπτεται ο σημερινός Έλληνας το ναό της ενορίας του, ή άλλον, το εάν τηρεί ολόκληρη την προ του Πάσχα  σαρανταήμερη νηστεία, το εάν συμμορφώνεται με την σαφέστατη χριστιανική απαγόρευση περί προγαμιαίων σεξουαλικών σχέσεων, δεν έχει απολύτως καμμία σημασία. Πρόκειται απλώς για την «φονταμενταλιστική» επιφάνεια του ζητήματος. Επί της ουσίας, ο φιλοτομαρισμός της προσωπικής «σωτηρίας» έχει δώσει τη θέση του σε αυτόν της προσωπικής… ησυχίας. Ο νεοέλληνας θέλει «να τον αφήνουν στην ησυχία του», «να μην του χαλάνε την ησυχία του». Μπορεί, μπροστά στα μάτια του, να ετοιμάζονται να αδικήσουν (υπονομεύσουν, παγιδεύσουν, «ρουφιανέψουν» κλπ.) τον διπλανόν του αλλά, αυτός δεν θέλει να  «ανακατευτεί», δεν θέλει να  «μπλέξει», δεν θέλει «να βρει τον μπελά του». Αν όμως αύριο αδικήσουν τον ίδιο, θα καταριέται την «τύχη» του, θα κλαψουρίζει, ότι «κανείς δεν βρέθηκε να τον βοηθήσει» και, ότι τον «πούλησαν αυτοί που του όφειλαν».

     Ανασφαλής, υποπτεύεται προκαταβολικά τους πάντες, ακόμα και την σκιά του και γι’ αυτό δεν θα απαντήσει με ειλικρίνεια ούτε καν σε απλές αναγνωριστικές ερωτήσεις.  Γιατί «δεν ξέρει από πού μπορεί να του τη φέρουν», πιστεύει, ότι «από παντού μπορεί να του  ’ρθει» και θεωρεί, ότι «καλό είναι να φυλάγεται κανείς». Αν όμως ανακαλύψει, ότι ούτε οι άλλοι του είπαν όλη την αλήθεια για αυτούς, θα τους αποκαλέσει καχύποπτους και αναξιόπιστους. «Ο βλάξ, ως πλησιέστερος προς το ζωικόν βασίλειον, έχει την ένστικτον καχυποψίαν ούτω ανεπτυγμένην, ώστε ν’ αδυνατή να διαγνώση, ή να εννοήση συλλογισμούς και λογικούς υπολογισμούς του ευφυούς, βασιζομένους όχι εις το ένστικτον αλλά εις την διάνοιαν. Άοπλος και ανυπεράσπιστος έναντι των ψυχρών υπολογισμών της ξένης διανοίας, ής ο μηχανισμός τυγχάνει εις αυτόν νοητικώς απροσπέλαστος, μιαν μόνην άμυναν διαθέτει, ακριβώς όπως το ζώον και ο πρωτόγονος άνθρωπος: την ένστικτον καχυποψίαν (ούτω εξηγείται και η φυσική και πνευματική κατωτερότης των λαών, οίτινες εμπνέονται βασικώς υπό της καχυποψίας –ήν αυταρέσκως εκλαμβάνουν ως «ευφυίαν»- έναντι των ευρωπαίων [σ.σ. τους υποτιμητικώς αναφερόμενους και ως «κουτόφραγκους»] οίτινες ουδεμίαν ανάγκην έχουν αυτής, ως αντιλαμβανόμενοι νοητικώς τον κόσμον. Εκ τούτων επίσης φαίνεται σαφώς, ότι η καχυποψία και η απότοκος αυτής πονηρία είναι ακριβώς το αντίθετον της ευφυίας» («Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»).

      Κρυψίνους, δεν θα πει ποτέ ξεκάθαρα τι θέλει, ή τί προσδοκά, αλλά θα κάνει ένα σωρό πλάγιες ερωτήσεις (θα «ψαρέψει») προκειμένου να πάρει τις πληροφορίες, που θα του φανούν χρήσιμες για τις –συνήθως συμφεροντολογικές- επιδιώξεις του.

     Κομπλεξικός, με ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση, αλλά και ύπουλος, θα γλύψει, θα λυγίσει τη μέση του, θα «καρφώσει», θα μηχανορραφήσει κ.λπ. προκειμένου να υποσκελίσει ικανότερούς του και να πάρει μια θεσούλα έστω και ελάχιστης εξουσίας, ώστε να εκτονώνει σε υφισταμένους, ή άσχετους, το απωθημένο «νταηλίκι» του.

     Αξιοθρήνητο έρμαιο, δείχνει προς όσους του «τάζουν» -πολιτικούς κ.ά.- μια ευπιστία δυσανάλογα μεγάλη, σε σχέση με την καθημερινή κουτοπονηριά, που επιφυλάσσει για τους «κοινούς θνητούς» (είτε για να τους βάλει μια οικονομική τρικλοποδιά -π.χ. να τους γελάσει στο «ζύγι»- είτε για να τους κλέψει μια θέση στάθμευσης).

     Κακομαθημένος και αντικοινωνικός, δεν έχει καμία αίσθηση της έννοιας του κοινόχρηστου χώρου και θα ανάψει το τσιγαράκι του ακριβώς κάτω από την πινακίδα με την ευγενικά διατυπωμένη απαγόρευση (προφανώς εκλαμβάνει όχι μόνο την ελευθερία ως ασυδοσία, αλλά και  την ευγένεια  ως ένδειξη αδυναμίας…). Το ίδιο αντικοινωνικός, θα οδηγεί συχνά σαν κοινός δολοφόνος, πληρώνοντας έναν από τους παγκοσμίως μεγαλύτερους «τροχαίους  φόρους» αίματος.

      Παντελώς ασήμαντος ως προσωπικότητα, θα ζήσει μια ετοιματζίδικη ζωή, όπως την εννοεί το κοπάδι κι όχι όπως ίσως θα την ήθελε αυτός, αν έψαχνε -λίγο- μόνος  του. Θα φτάσει ακόμα και να δανειστεί, για να τη γεμίσει με έναν σωρό αντικείμενα επίδειξης. Τον απασχολεί «να δείξει στη γειτονιά» και όχι η ουσία και οι πραγματικές ανάγκες  του. 

      Καυχάται για την ομορφιά, όχι τη δική του αλλά… της χώρας του, ενώ ρυπαίνει τους δρόμους της, τις εξοχές της, τις θάλασσές της κ.λπ.. Γνήσιος ιδιώτης (idiot), θα προσπαθήσει να φτιάξει ένα νεόπλουτο και  εξωφρενικά κακόγουστο («κιτς») σπίτι, αδιαφορώντας για το ότι κατά τα άλλα, ζει σε μια  από τις  πιο βρώμικες και περιβαλλοντικά υποβαθμισμένες χώρες του πλανήτη.

     Ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης, θα επιλέξει ως ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξής του το τρίπτυχο «θρησκεία-πατρίδα-οικογένεια». Σαν θρησκεία εννοεί φυσικά την Ορθοδοξία, την οποία (ακόμα κι αν είναι «προοδευτικός»), θεωρεί πολύτιμο προστατευτέο κομμάτι τής «παράδοσης», τού «έθνους» και τού «λαού». Η αντίληψή  του περί πατρίδας πηγάζει είτε από το γήπεδο, όπου παραληρεί, ή καταποντίζεται «εθνικά» αναλόγως με τις επιδόσεις των εθνικών ομάδων (ή των αθλητικών Α.Ε. που «εκπροσωπούν» τη χώρα στις διάφορες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις), είτε από το προπαγανδιστικό και γραφικό φολκλόρ, που διδάχθηκε στο σχολικό μάθημα της «ιστορίας». (Για την αυθεντική περί πατρίδας αντίληψη, όπως την αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες βλ.: «Η αθλιότητα της ιδεολογικοποίησης του πολέμου».) 

Και σαν οικογένεια θεωρεί αυτό το ευνουχιστικό φυτώριο μαζικής παραγωγής ανεύθυνων υπάρξεων, που μένουν προσκολλημένες στους γονείς τους, τουλάχιστον, μέχρι να παντρευτούν -αλλά και πολύ μετά. (Ειδικά το ζήτημα με την Ελληνική οικογένεια είναι πολύ πιο περίπλοκο από όσο αρχικά δείχνει, αφού η νεοελληνική οικογένεια λειτουργεί σαν δεκανίκι μιας μεσαιωνικής οικονομίας: στον δυτικό κόσμο το άτομο άμα τη ενηλικιώσει του φεύγει από το πατρικό σπίτι και αναλαμβάνει την ευθύνη της ζωής του, ενώ στην Ελλάδα το να δοκιμάσει να πετάξει με τα δικά του φτερά ένας εικοσάχρονος ερμηνεύεται ως μια σπάνια ψυχική ανωμαλία, ή ως ότι τον έδιωξε η οικογένειά του από το σπίτι γιατί… δεν τον αγαπούσε. Αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα, π.χ. ο Γερμανός- Γερμανίδα, ή ο Αμερικανός- Αμερικανίδα στα είκοσι πέντε τους να είναι ψυχικά και οικονομικά  πανέτοιμοι, ώστε να αναλάβουν όλες τις θεωρούμενες ως ευθύνες της ώριμης ζωής, ενώ ο νεοέλληνας – νεοελληνίδα στην ίδια, ή και σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία είναι βουτυρόπαιδα, που μένουν με την μαμά τους και τον μπαμπά τους και που δουλεύουν -αν δουλεύουν- απλώς για το «χαρτζηλίκι» τους. Φυσικά με τέτοιου είδους ανατροφή δεν είναι δυνατόν να διαπαιδαγωγηθούν πολίτες, οι οποίοι θα διεκδικήσουν δυναμικά από τους εργοδότες τους και από την κοινωνία, την αξιοπρέπεια που δικαιούνται).

     Νομίζει ότι, είναι κοινωνικός αλλά, δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένας  κενότατος δημοσιοσχεσίτης, συμφεροντολόγος και κόλακας. Ή ένας «πελάτης» κάποιου σύγχρονου νεοφαναριώτη πολιτικάντη.

      Διεφθαρμένος, θα τα βάλει υποκριτικά με τους νεοφαναριώτες πολιτικούς, τους νεοκοτσαμπασήδες «επιχειρηματίες» και την Εκκλησία, που διαπλέκονται, «ξεπλένουν», «τζογάρουν» και «μιζάρουν» το δημόσιο χρήμα αλλά, ενδόμυχα  συγχαίρει τους «μάγκες» και πονάει: πονάει πολύ που δεν είναι αυτός στη θέση τους για να κάνει τα ίδια.

     Θα αγανακτήσει για την βυζαντινή αναξιοκρατία και αναποτελεσματικότητα του  δημόσιου τομέα αλλά, θα τις διαιωνίσει χρησιμοποιώντας κάθε «μέσο» και «βύσμα», που διαθέτει για να «βολέψει» σε κάποια  δημοσιοϋπαλληλική καρέκλα το ατάλαντο βλαστάρι του (φράζοντας εκ προθέσεως τον δρόμο σε κάποιον πραγματικά άξιο, που λόγω της επίγνωσης των ικανοτήτων του και της συνακόλουθης αυτοεκτίμησής του, δεν θέλει να φιλήσει «κατουρημένες ποδιές» για να επιβιώσει).

     Υποκριτής, θα διαρρήξει τα ιμάτιά του σχετικά με τους διαδηλωτές, που «βεβηλώνουν» το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, αλλά θα κάνει βουβή «γαργάρα» το ότι τα οστά από τους τάφους των Σαλαμινομάχων ξεθάβονται και πετιούνται στα σκυλιά, για να οικοπεδοποιηθεί η αρχαιολογική περιοχή (και, ίσως, για να πάρει κι αυτός κανένα παραθαλάσσιο «φιλετάκι»). Θα καταπατήσει χαρακτηρισμένες δασικές περιοχές, ή θα φράξει την πρόσβαση στον αιγιαλό για να χτίσει και παράλληλα θα προκαλεί θρασύτατα διαμαρτυρόμενος, ότι τον «παρεξήγησαν» κι ότι απέκτησε νόμιμα τους συγκεκριμένους χώρους. Εξ ίσου υποκριτής θα εξανίσταται κατά των «κουκουλοφόρων» διαδηλωτών, ενώ θα προσποιηθεί πως δεν βλέπει το κουκουλοφόρο κράτος του, το οποίο κουκουλώνει (παραγράφει κλπ) τα σκάνδαλα των αξιωματούχων του, όπως η γάτα τα κόπρανά της.

     Ξανά υποκριτής, θα «καταδικάσει» την βία, δήθεν «από όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα μεροληπτεί κατά της αμυντικής βίας των νέων, προσπερνώντας αδιάφορα την γενεσιουργό εξουσιαστική βία (βλ. τις πανελλαδικές μαθητικές ταραχές του Δεκεμβρίου 2008. Διαβάστε: Ο δεκαεξάρης μέσα μου). 

     Για πολλοστή φορά υποκριτής, θα συναινέσει στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου (ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η ταλαιπωρημένη έννοια) αλλά θα προσπεράσει σφυρίζοντας αδιάφορα την βουλευτική ασυλία των διεφθαρμένων πολιτικάντηδών του (στην πραγματικότητα εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου).

     Μηδενικό τού Σήμερα,  κομπορρημονεί για το θεωρούμενο ως προγονικό παρελθόν του, ασχέτως αν συχνότατα δεν έχει περάσει ούτε απ’ έξω από έναν αρχαιολογικό χώρο.

Ανεύθυνος, αν στριμωχτεί λίγο, σχετικά με την πολιτισμική υπανάπτυξη της χώρας του, θα επικαλεστεί τους τέσσερεις αιώνες της Τουρκοκρατίας («ξεχνώντας» τους τελευταίους δύο αιώνες ελευθερίας), τους Εβραίους, τον αμερικανικό «δάκτυλο», κι αν στριμωχτεί λίγο ακόμα, μπορεί να ξεσπάσει λάβρος επάνω σε όλους τους «καταραμένους δυτικούς», που «πάντα ήθελαν το κακό της Ελλάδας» και πάντα τής έστηναν δήθεν παγίδες (κλασσικό δυτικόφοβο βυζαντινορθόδοξο επιχείρημα και σύμπτωμα της πάθησης που ονομάζεται «μανία καταδίωξης»). Οι ίδιοι οι Έλληνες δεν φταίνε ποτέ σε τίποτα για την κατάστασή τους. Πάντα φταίνε οι άλλοι. Την ανευθυνότητα αυτή την έχει αναγάγει όχι μόνο σε εθνικό αλλά και σε ατομικό άλλοθι. Γι’ αυτό, «έτσι που μάς καταντήσανε» και  αφού π.χ. «όλοι γλείφουν», «κορόϊδο είναι αυτός;» για να μήν κάνει το ίδιο; Στο κάτω-κάτω, «ωχ, αδερφέ!» και «δεν βαριέσαι καημένε…»,  «εμείς θα σώσουμε τον κόσμο;».

  Σε κάποιον, που θαύμαζε τα αναθήματα στη Σαμοθράκη, είπε ο Διογένης: «Πολλώ αν είη πλείω ει και οι μη σωθέντες ανετίθεσαν», δηλαδή θα ήταν πολύ περισσότερα, αν και εκείνοι που δεν είχαν σωθεί είχαν κάνει αφιερώσεις. (Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων», VI 59.) Στην φωτογραφία εικονίζονται αναθήματα σε εικόνισμα χριστιανικού ναού. Η νοοτροπία και η συμπεριφορά της άβουλης και απρόσωπης μάζας παραμένουν διαχρονικά ίδιες κι απαράλλακτες

   Οι  παραπάνω ιδιότητες δεν είναι απαραίτητο να συγκεντρώνονται όλες ταυτόχρονα σε κάθε μεμονωμένο κάτοικο αυτής της χώρας. Καθένας μπορεί να συγκεντρώνει μόνο κάποιες εξ αυτών. Αλλά ακόμα κι έτσι, το κοινωνικό σύνολο παρουσιάζει μια αρκετά σαφή βυζαντινότροπη εικόνα και, φυσικά, αναπαράγει δια της «αλληλοσυμπλήρωσης» των μελών του την ανάλογη κουλτούρα και τα ανάλογα ήθη.

     Υπάρχει ωστόσο μία, τουλάχιστον, κατηγορία του Ελληνικού πληθυσμού, που έχει κατορθώσει να συγκεντρώνει και να συνδυάζει επωφελώς σχεδόν όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά: πρόκειται για τους αποκαλούμενους «δημόσιους» άνδρες και γυναίκες. Αλλά, βέβαια, εδώ έχουμε μια επιβεβαίωση της ρήσης «οι λαοί έχουν τους ηγέτες, που τους ταιριάζουν». Η εις βάρος της κοινωνίας παρασιτική σταδιοδρόμηση των νεοελλήνων πολιτικάντηδων έχει σκιαγραφηθεί αριστοτεχνικά από ανθρώπους κατά πολύ ευφραδέστερους τού γράφοντος: «Αι θέσεις τας οποίας λαμβάνουν [σ.σ. οι βλάκες] είναι τοιαύται, ώστε η ανεπάρκειά των ή να είναι πλεονεκτική ή να είναι ανεκτή, ουδέποτε όμως θέσεις απαιτούσαι πραγματικά προσόντα […] Ούτω λ.χ. πολλοί εξ αυτών κατέλαβον διαδοχικώς πλείστα αξιώματα της κοινωνίας και της πολιτείας, από του Προέδρου της Δημοκρατίας, μέχρι του «Προέδρου του Συλλόγου Προστασίας Εγγύων Μυών», του «Γενικού Γραμματέως της Γενικής Συνομοσπονδίας Πωλητών Ποντικοπαγίδων» κ.ο.κ. αξιώματα βεβαίως τα οποία ουδέποτε θα επιδιώξει σοβαρώς απασχολούμενος άνθρωπος»   (Ευάγγελος Λεμπέσης, «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»).

Ένα ηθικό δίδαγμα

  «Η ηθική τέλος σχέσις μεταξύ βλακός και επιτηδείου ή απατεώνος είναι απροσδοκήτως διάφορος της ήν εκλαμβάνει συνήθως η «κοινή γνώμη». Ο συνήθης κοινωνικός άνθρωπος θεωρεί τον επιτήδειον και τον απατεώνα ως ανηθίκους μεν, αλλ’ ως υποδιαιρέσεις του ευφυούς. Όλως το αντίθετον όμως συμβαίνει: ο επιτήδειος και ο απατεών είναι ακριβώς υποδιαιρέσεις του βλακός […]. Από της διαπιστώσεως της αληθείας ταύτης μέχρι της ακολούθου αληθείας υπάρχει εν και μόνον βήμα: ότι μόνο ο πνευματικός ανάπηρος έχει ανάγκην της επιτηδειότητος και της απάτης δια να προωθηθεί ή να επικρατήσει. Ουδείς άνθρωπος αξίας έχει ανάγκην να γίνει επιτήδειος ή απατεών.[…]  Απόλυτος εσωτερική συνέπεια της πνευματικής αναπηρίας του βλακός είναι άλλως τε όχι μόνον η αγελαία του τάσις, όχι μόνον η προώθησίς του «πλάτην με πλάτην» με την λεγεώνα των ομοίων του, όχι μόνον η προσφυγή εις τα ευτελέστερα μέσα της επιτηδειότητος, την έλλειψιν [έκφρασης] αντιθέτου γνώμης, την προσφοράν ευκόλων και ανηθίκων εκδουλεύσεων και την κολακείαν, αλλά και η συστηματική αποφυγή πάσης συγκρούσεως και πάσης μάχης. Και όταν ακόμη ο βλαξ , υπό την μορφήν του επιτηδείου ή του απατεώνος, εξαναγκαστεί να δώσει μάχην, θα δώση αυτήν δια των πνευματικώς ευκολοτέρων και συνεπώς ανηθικοτέρων «όπλων»: του ψεύδους , της διαστροφής, της ραδιουργίας και της συκοφαντίας. Εξ’ ού έπεται το ακλόνητον δόγμα: και η ανηθικότης είναι αποκλειστικό προϊόν των βλακών.»  («Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω»).

Ο βυζαντινισμός βολεύεται με τον Ρωμηοέλληνα, ή το αντίστροφο;

  Υπάρχει άραγε θεραπεία, ώστε αυτός ο ρωμηολαός να κατανοήσει, ότι είναι προς το συμφέρον του να  απεκδυθεί τα ράκη του βυζαντινού ανθρωπότυπου και να αναλάβει τις ευθύνες του; Ή μήπως δεν πρόκειται για απλά βυζαντινά ράκη με τα οποία έχει ενδυθεί αλλά, για κάτι πιο πολύπλοκο και βαθύτερο;

     Οι νεοέλληνες Διαφωτιστές επηρεασμένοι από το Δυτικοευρωπαϊκό παράδειγμα αισιοδοξούσαν, ότι ο μεσαιωνισμός / βυζαντινισμός και η νοοτροπία του  θα καταρρεύσουν σχεδόν νομοτελειακά λόγω της διάδοσης της παιδείας. Θεωρούσαν, ότι ο νεοέλληνας θα μεταμορφωθεί ως δια μαγείας από βυζαντινό υπάνθρωπο σε σύγχρονο πολιτισμένο άνθρωπο, μόνο και μόνο εάν,  μέσω της παιδείας, τού καταδεικνύονταν οι ιστορικές αιτίες της κακοδαιμονίας του. Όπως, όμως ελπίζουμε ότι δείξαμε πιο πριν, ο νεοέλληνας ξέρει πολύ καλά να κρύβεται πίσω από το δαχτυλάκι του. Ακόμα κι αν «στριμώξει» κάποιος έναν νεοέλληνα  αποδεικνύοντάς του τις αιτίες της σύγχρονης νεοελληνικής κακομοιριάς, ο τελευταίος θα αντιδράσει περίπου ως εξής: θα παραδεχτεί ότι, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μεγαλύτερη «μαύρη» Α.Ε. της χώρας (όπως και στο Βυζάντιο και επί Τουρκοκρατίας ήταν ο μεγαλύτερος φεουδάρχης), οι οικονομικά ισχυροί της χώρας είναι μερικές οικογένειες  νεοφεουδαρχών μαφιόζων, αλλά θα προτάξει ωμά και απροκάλυπτα, ότι ο ίδιος έχει βολευτεί με αυτή την κατάσταση. Μάλιστα, βυζαντινότροπα συνηθισμένος  στις προσβολές και στην ψυχοδιανοητική του υποβάθμιση, πιθανότατα θα καμαρώσει αν τον αποκαλέσουν χαμερπή, γλύφτη και τιποτένιο, αφού θεωρεί «μαγκιά» την ανυπαρξία αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού (μάλιστα μια από τις πιο θρασείς εκφράσεις του είναι αυτή που απευθύνει συχνότατα στους ανθρώπους με αυτοεκτίμηση: «μείνετε να φάτε την αξιοπρέπειά σας»).

     Για τους Δυτικοευρωπαίους ήρκεσε η παιδεία και η γνώση της επιστημονικής, ιστορικής κλπ. αλήθειας για να βγούν από τον μεσαίωνα. Για τον ρωμηό όμως, φαίνεται, ότι παιδεία από μόνη της δεν αρκεί: πρόκειται απλώς για αφέλεια να νομίζουμε, ότι με την παιδεία και τις αλήθειες της θα νικηθεί ως δια μαγείας η ρωμηοβυζαντινή χαμέρπεια, όπως νικήθηκε αλλού ο Μεσαίωνας.

     Αυτό που χρειάζεται στον Ρωμηό είναι πιθανότατα κάποιου είδους (οδυνηρή;) ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση: ένα αμείλικτο ξεσκέπασμα της υποκρισίας του, σε σημείο, ώστε να μην έχει πια πού να κρυφτεί. Μία διαρκής και ανυποχώρητη υπενθύμιση (κάθε φορά που καταριέται την «τύχη» του),  ότι έχει αυτό που τού αξίζει –υπενθύμιση, η οποία να τον φέρνει διαρκώς αντιμέτωπο με την νοοτροπία του, τις συνέπειες των πράξεών του και με τις ευθύνες του. ΄Ενα ψυχολογικά ασφυκτικό καθρέφτισμα  του εαυτού του, έτσι ώστε να τρέξει να απαλλαγεί απεγνωσμένα από αυτόν. Και να αναζητήσει ίσως έναν άλλον, λιγότερο υποκριτή και περισσότερο υπεύθυνο και ελεύθερο. Αλλά αυτό είναι ένα ζήτημα που ξεφεύγει από το θέμα του παρόντος. 

                                                                      Θεόδωρος  Α. Λαμπρόπουλος

ΠΗΓΗ: http://freeinquiry.gr/webfiles/pro.php?id=764

Posted in ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ | Leave a Comment »

Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Η ΛΕΣΒΙΑ

Posted by lykofron στο 21/06/2010

Ένας καλόγερος σε κάποια επίσκεψη στην Αθήνα, γυρίζει, γυρίζει και στο

τέλος, κουρασμένος, κάθεται σ` ένα καφενείο.

Μια κυρία στο διπλανό τραπέζι τον ρωτάει:

– Είσαστε αληθινός καλόγερος;

– Να σου πω, ράσα φοράω, σε μοναστήρι μένω, σε όλες τις αγρύπνιες και τις

ακολουθίες πάω, νηστεύω, προσεύχομαι, έχω γέροντα. Νομίζω ότι είμαι

κανονικός καλόγερος…

Εσύ τι είσαι;

-Εγώ, είμαι λεσβία…. Απ` το πρωί που θα σηκωθώ μέχρι το βράδυ που θα πάω

για ύπνο όλο γυναίκες σκέφτομαι. Και στον ύπνο μου όλο γυναίκες ονειρεύομαι.

Και για σεξ, μόνο γυναίκες θέλω….

Μετά από λίγο αδειάζει το διπλανό τραπέζι. Ο καλόγερος έχει πέσει σε σκέψεις.

Ένα ζευγάρι έρχεται και κάθεται διπλά του. Κι αυτοί σε λίγο, τον ξαναρωτούν:

– Είστε πραγματικός καλόγερος;

Και ο καλόγερος:

– Έτσι νόμιζα, αλλά μάλλον λεσβία είμαι τελικά…

Posted in ΑΝΕΚΔΟΤΑ | Leave a Comment »

Ο «ΑΓΙΟΣ» ΠΕΤΡΟΣ

Posted by lykofron στο 21/06/2010

ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΕΝΑΣ ΓΑΛΛΟΣ ΚΙ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ (ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ) ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΕΘΑΝΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ. ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ: «ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΝ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Η’ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ. ΘΑ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ  ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΒΟΥΤΗΞΩ ΝΑ ΤΟ ΒΡΩ. ΑΝ ΤΟ ΒΡΩ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ, ΑΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΒΡΩ ΘΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.»

ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ. ΠΡΩΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ. ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ. «ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟ ΒΡΗΚΑ ΚΙ ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ», ΤΟΥ ΛΕΕΙ.  

 ΜΕΤΑ ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΦΟΥ ΕΙΔΕ ΠΩΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΒΡΗΚΕ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ ΟΣΟ ΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ. ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΙΑ ΩΡΑ, ΠΕΡΝΑΝΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΙΧΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ. «ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ, ΑΡΑ ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ», ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΟ.  

ΤΕΛΟΣ ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΕΤΑΞΕ ΚΑΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ. ΒΟΥΤΑΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΕΡΝΑΝΕ ΓΥΡΩ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ. «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΒΡΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΛΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΡΙΑ ΚΑΙ  ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ?» ΤΟΝ ΡΩΤΑΕΙ.

ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ:  

 DEPON ΑΝΑΒΡΑΖΟΝ

Posted in ΑΝΕΚΔΟΤΑ | Leave a Comment »

ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ

Posted by lykofron στο 21/06/2010

ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ Μ. ΡΟΥΣΣΟΥ

 TWIN CITIES (MINNEAPOLIS – SAINT PAUL), MINNESOTA, USA  2009

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ιωάννης, Νεοκλής Φιλάδελφος, Μάρκου Ρούσσος

Γεννήθηκε στο χωριό Κατάπολα της νήσου Αμοργού την 5-11-1954. Έκτο παιδί εννεαμελούς, απόρου, αγροτικής οικογενείας. Το οικογενειακό, συγγενικό, σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον της παιδι­κής ηλικίας του, παρ’ όλες τις αντιφάσεις του, ήταν εξαιρετικά θρησκόληπτο. Μέσα σ’ αυτό ανετράφει σαν κα­λός, πιστός, χρισ­τιανός ο οποίος ποτέ δεν απουσίαζε από τις χριστιανικές, λει­τουργίες, εορτές, μερικές φορές τους εσπερινούς, κλπ. Μάλιστα δε σε μια πε­ρίο­δο της παι­δικής του ηλικίας σκεπτόταν να γίνει παπάς γιατί νόμιζε ότι έτσι θα κέρδιζε σίγουρα την βασιλεία των ουρανών. Στο δημοτικό σχολείο και το τότε εξατάξιο γυμνάσιο ήταν λίαν καλός έως άριστος μαθητής σε όλα τα μαθήματα, αλλά με ιδιαίτερη κλίση και αφοσίωση στα φυσικομαθηματικά. Τον Σεπτέμβριο του 1972 εισήχθη στην Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών μεταξύ των πρώτων. Τον Σεπτέμβριο του 1977 άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της πολι­τείας Minnesota των Η.Π.Α., λαβών πλήρη υποτροφία εξ’ αυτού του Πανεπι­στη­μί­ου. Από εκεί έλα­βε διπλώματα Masters και διδακτορικού (Ph.D.) στα μαθηματικά.

Εδίδαξε μαθηματικά ως βοηθός και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της πολι­τείας Minnesota και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νοτίου Alabama. Από το 1990 μέχρι και σήμερα (2009) είναι τακτικός καθηγητής των μαθηματικών στο Πανε­πι­στή­μιο Hamline της Πολιτείας Minnesota. Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα πέραν των μαθηματικών ενδιαφέροντά του ήταν πάντοτε η ιστορία και η θεολογία. Έτσι λοιπόν από το 1992 αποφάσισε να με­λετήσει ενδελεχώς και επισταμένως την Εβραιοχριστιανική Βίβλο, την Χρι­στιανική θεολογία, κατήχηση, δογματική και ιστορία για να δώσει απαντήσεις στις πάμπολλες απορίες επί του Χριστιανισμού, τις οποί­ες δι­α­τηρούσε παιδιόθεν, και να ελέγξει τις ανεπαρκείς, μη ικανοποιητικές και πολλές φορές σκόπιμες και ψεύ­τικες απαν­τή­σεις πολλών θεολόγων. Η απάντηση που βρήκε κατόπιν εκτετα­μένης, αμε­ρολή­π­του και αντικειμενικής μελέτης συνοψί­ζεται ως εξής:

«Ιστορικώς ο Χριστιανισμός ήταν η μεγαλύτερη συμφορά που συνέβη μέχρις στιγ­­μής στην ιστορία του ανθρώπου. Το χειρότερο κακό και η πιο φρικιαστική μάστιγα που στηρίζεται σε ένα φρικώδες, ανόητο και άχρηστο βιβλίο, την Εβ­ραιοχριστιανική Βίβλο. Εκτός από ολίγες γνωστές ηθικές εντολές, τις οποίες επανέλαβε, (για να εί­μαστε πιο ακριβείς, αντέγραψε, χωρίς να αναφέρει την πη­γή,) η θεολογία του είναι, πλα­σ­τή, τεχνητή, αντι­φατική, ανόητη και λανθασμέ­νη. Άκρως επι­κίνδυνη και κατα­στρο­φική τόσο για το άτομο ως μονάδα όσο και για την κοι­νωνία ως σύ­νολο! Ο Ιησούς Χρι­σ­τός των Ευαγγελίων και του Παύ­λου απο­δει­κ­νύεται πλήρως διά των κριτηρίων της ιστο­ρικής επιστήμης ότι εί­ναι μια αλλο­πρόσαλλη και αντι­φα­τική μυθολογία!».

 Έτσι, αποφάσισε να δημοσιεύει μελέτες επί χριστιανικών ιστορικών και θε­ο­λο­γι­κών θεμάτων και ζητημάτων. Τα άρθρα του τα δημοσιεύει στην Ελληνική και την Αγγλική για να αφυπνίσει το χριστιανικό ποίμνιο κατά δύναμη. Ακόμα, δίπλα στο βαπτιστικό Εβραιο-χριστιανικό όνομα Ιωάννης, το οποίο του εδόθη χωρίς να τον ρωτήσουν όταν ήταν δύο μηνών, παραθέτει το Ελληνικό όνομα Νε­οκλής Φι­λά­δελφος για να υπενθυμίζει σε όλους το φρικτό ιστορικό γεγονός ότι ο Χρι­στι­α­νι­σ­μός κατέστρεψε τον Ελληνισμό, παρά τα φούμαρα της χριστιανι­κής προ­πα­γάν­δας, και ακόμα ότι η Νέα Ελλάς χρειάζεται «Νέο Κλέος», «Φιλία» και «Αδελφό­τητα». Όσο για τους Χριστιανούς θεολόγους και ανωνύμους απολογητές που τον γνωρίζουν είτε προσωπικώς είτε διά μέσου των γραπτών του, δεν φο­βούνται τον διάλογο μαζί του, διότι ποτέ τους δεν τον κάνουν!

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Τό ανά χείρας βιβλίο αφιερώνεται σέ όλους τούς ανθρώπους τού πλανήτη τούς έχον­τες θάρρος, προθυμία καί δύναμη διά έρευνα μέ κρίση καί λογική καί μέ σκοπό τήν καλυτέρευση τής ζωής καί τήν ανώτερη ανάπτυξη τού πνεύματος καί τού πολιτισμού επί τής γής.

 ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Εκτός από τους εκδότες και όλους όσους επιμελήθηκαν την έκδοση του βι­β­λί­ου αυτού έχω καθήκον και υποχρέωση να ευχαριστήσω τους φίλους και συ­νερ­γάτες μου που με βοήθησαν τα μέγιστα όλα αυτά τα χρόνια που ερ­γα­ζό­μουν επά­νω σ’ αυτά τα θέματα. Χωρίς την πολύ­πλευρη βοήθειά των, η οποία συνί­στατο σε πα­ροχή γνώσεων, συγγρα­φι­κή και ηθική υποστήριξη και γε­νι­κή εν­θάρρυνση σ’ αυ­τή την προσπάθεια, αυτό το έργο θα είχε παραμείνει ατελές και χωρισμένο σε δι­άφορα ξεχωριστά άρθρα τα οποία κυκλοφόρησαν είτε σε διάφορα περιο­δι­κά είτε στο διαδίκτυο.

Posted in ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ | Leave a Comment »

ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Posted by lykofron στο 21/06/2010

ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΚΙΚΑ

 Όταν το φανατισμένο χριστιανικό πλήθος κατέστρεφε τα ελληνικά μνημεία τέχνης (ένα φαινόμενο που κράτησε αιώνες), δεν εξέφραζε παρά την ακαλαισθησία και τη βαρβαρότητα της χριστιανικής ψυχής.
Ο ελληνικός πολιτισμός ύμνησε την ομορφιά του ανθρώπινου σώματος. Ο χριστιανισμός περιφρόνησε το σώμα. Ο ελληνικός πολιτισμός ανέπτυξε φιλοσοφία, καλές τέχνες, επιστήμη. Η χριστιανική θρησκεία προτίμησε την τυφλή πίστη προς το ανύπαρκτο και αντέστρεψε όλες τις αξίες του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Στη θέση του ανδρείου έβαλε τον ταπεινό,  στη θέση του σοφού τον αγράμματο, στη θέση του δημιουργού, τον μοναχό, στη θέση του ελεύθερου πολίτη, το «ποίμνιο» και τον δούλο του θεού.

Με την επικράτηση του χριστιανισμού όσοι ζούσαν σύμφωνα με τις ελληνικές αξίες αποτέλεσαν υποκείμενα διωγμών. Όσοι δεν ασπάζονταν τον χριστιανισμό διώκονταν, φυλακίζονταν, θανατώνονταν. Πληθυσμοί ολόκληρων περιοχών εξοντώθηκαν επειδή αρνήθηκαν να ασπαστούν τα κηρύγματα των αποστόλων. Οι χριστιανοί «πατέρες» μιλούσαν ελληνικά αλλά δεν είχαν ελληνική συνείδηση• θεωρούσαν ξένους τους Έλληνες, «αλλόφυλους» και «δαιμονικούς». Απαρνήθηκαν την ελληνική καταγωγή τους• αυτοαποκαλούντο με υπερηφάνεια «νέο Ισραήλ». Επί αιώνες συναγωνίζονταν για το ποιος θα κατεδαφίσει περισσότερους αρχαιοελληνικούς ναούς.
Εξαιτίας του χριστιανικού μισελληνισμού, η λέξη «Έλληνας» κατάντησε βρισιά.
Οι χριστιανοί ελπίζαν με τον θρίαμβο του χριστιανισμού να εξαλειφθούν από προσώπου γης οι Έλληνες.
Έτσι οι Έλληνες, ασπαζόμενοι τον χριστιανισμό, αλλοτριώνονταν εντελώς. Έπεφταν σε λήθη της καταγωγής τους και καταντούσαν μισέλληνες…

Ένα βιβλίο που μελετά τη δράση του χριστιανικού κινήματος ενάντια στον ελληνισμό. Ένα βιβλίο που αναλύει τη διάβρωση του ανθρώπινου ψυχισμού από τον χριστιανισμό. Ένα βιβλίο που απομυθοποιεί λέξη προς λέξη το χριστιανικό δόγμα.

 Τιμή 12,00 € Σελίδες: 187 ISBN 978-960-6712-43-2

Posted in ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ | Leave a Comment »

Η ΘΑΜΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ

Posted by lykofron στο 21/06/2010

Συγγραφέας:  Γιάννης Λάζαρης

  Η διαταγή των χριστιανών βυζαντινών αυτοκρατόρων ήταν ρητή: «ες έδαφος φέρειν» κι από τότε (δ΄ αι. μ.Χ.) και για πολλούς αιώνες μανιασμένα πλήθη ρασοφόρων ισοπέδωναν ο,τιδήποτε θύμιζε τον ωραιότερο Πολιτισμό, που γεννήθηκε ποτέ στη Γη

 Βασικός τους στόχος ήταν η Ελλάδα και οι ναοί της. Γκρέμισαν κι ισοπέδωσαν όσους ελληνικούς ναούς τούς επέτρεπαν οι ελάχιστες μεσαιωνικές τεχνικές τους γνώσεις και στη θέση τους έκτισαν χριστιανικούς. Ολόκληρες πόλεις έχασαν την ελληνική φυσιογνωμία τους κι απέκτησαν μορφή βυζαντινότροπη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επί χιλιετίες κατοικούμενη Θεσσαλονίκη, στην οποία δεν υπάρχει ούτε για δείγμα κατάλοιπο κάποιου αρχαίου Ελληνικού ναού αντιθέτως όμως, υπάρχουν πάμπολλοι χριστιανικοί ναοί.

Για όσους ναούς δεν είχαν τις δυνατότητες να γκρεμίσουν, τούς κατέστρεφαν μερικώς -όσο μπορούσαν- και τους μετέτρεπαν σε χριστιανικούς. Ούτε ο Παρθενώνας διέφυγε του μίσους τους, ο οποίος μετετράπη σε …Παναγιά Αθηνιώτισσα.

  Το βιβλίο αυτό, που περιέχει εκατοντάδες έγχρωμες φωτογραφίες από ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας, αποτελεί ένα φωτογραφικό οδοιπορικό των θλιβερών καταστροφών των Ελληνικών ναών από τους χριστιανούς

200 σελίδες, 355 έγχρωμες φωτογραφίες, αρχείο μορφής pdf (60 ΜΒ).

  Κατεβάστε ολόκληρο το βιβλίο.

Δια περισσότερες λεπτομέρειες στο http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=611

Posted in ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ | Leave a Comment »

Οι πυρπολήσεις Ελλήνων συνεχίζονται

Posted by lykofron στο 12/06/2010

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΥΚΟΦΤΩΝΑ: ΟΙ ΠΥΡΠΟΛΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΤΟΧΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ.ΜΕΤΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΥΡΠΟΛΗΣΕΙΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ. ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΠΥΡΠΟΛΗΣΑΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΜΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΜΕΣΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥΣ. Ο ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΝΕΙ ΑΦΟΡΟΛΟΓΗΤΗ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΠΑΔΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΟΛΑ. ΕΛΛΗΝΑ ΞΥΠΝΑ 

Ανακοίνωση 227/31.5.2010

Για μία ακόμη φορά νοιώσαμε θλίψη ανάμεικτη με οργή όταν πληροφορηθήκαμε την περασμένη εβδομάδα, όχι βεβαίως από τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. (όπως φυσιολογικά θα έπρεπε σε μία κανονική κοινωνία) αλλά τυχαία, από κοινούς μας γνωστούς, την πυρπόληση της οικίας του οστεοπαθολόγου Σωκράτη Χριστοδουλαρή, ιδρυτή και επί πολλά χρόνια διευθυντή της «Λακωνικής Αγωγής» στην αρχαία Μαρώνεια (Άγιο Κωνσταντίνο) Αττικής.

Αυτή η άνανδρη πυρπόληση της οικίας ενός ανθρώπου που απλώς επί χρόνια ανιδιοτελώς αγωνίζεται με τον δικό του τρόπο να αναδείξει κάποιες πτυχές του πολιτισμού των Ελλήνων προγόνων μας, σε συνδυασμό με προγενέστερες επιθέσεις (ακόμη και πρόσφατες, των οποίων όμως τα θύματα επέλεξαν να μην τις δημοσιοποιήσουν), είναι πασιφανώς μια ανοικτή εκφοβιστική επίθεση με μήνυμα προς πολύ περισσότερους αποδέκτες. Είναι μία βίαιη ενέργεια που αποσκοπεί στο να τρομοκρατήσει τον οποιονδήποτε άνθρωπο που με οποιονδήποτε τρόπο τολμά σήμερα να στρέφει τα μάτια της ψυχής του προς τα Ελληνικά ειωθότα και νομιζόμενα, χαλώντας έτσι την ψεύτικη εικόνα ότι ο ορισμός της ελληνικότητας δεν είναι άλλος από τον προσβλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνδυασμό σταυροκοπήματος, δεισιδαιμονίας, μισαλλοδοξίας, υποκρισίας, συνεχούς σκυψίματος μπροστά στους ρασοφόρους θεοκράτες και επίσης συνεχούς δοξολογήματος του υποτιθέμενου Θεού των μονοθεϊστών Ιαχωβά στην τριπρόσωπη παραλλαγή του.   

Το αυτονόητο αίσθημα ασφάλειας που έπρεπε να απολαμβάνει κάθε Έλληνας που συνειδητά (και όχι κατ’ απονομήν) επιλέγει να ορίζεται ως τέτοιος σε μια χώρα που εδώ και 2 περίπου αιώνες, καλώς ή κακώς, ονομάζεται «Ελλάδα», έχει πλέον εκπέσει σε αίτημα, ή, ακόμη χειρότερα, σε ελπίδα να μην συμβεί και στον β εκείνο που ήδη έπαθε ο α. Το πρόβλημα είναι συνεπώς μεγάλο και γίνεται μεγαλύτερο όταν αναλογιστεί κανείς ότι το πιο πάνω αίσθημα ασφαλείας καλείται να παράσχει ένα κράτος του οποίου το πολίτευμα έχει απροκάλυπτα θεοκρατικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου παρέχει αφειδώς την πολύπλευρη υποστήριξή του (ηθική, υλική και αναπαραγωγική) στους πάμπολλους εκκλησιαστικούς, περι-εκκλησιαστικούς και παρ-εκκλησιαστικούς μηχανισμούς, ένα σκοτεινό κλιμάκιο των οποίων ανέλαβε προφανώς να εκτελέσει και εκτέλεσε την άνανδρη τρομοκρατική ενέργεια κατά της περιουσίας του ιδρυτή – διευθυντή της «Λακωνικής Αγωγής».

Απέναντι σε αυτήν την καινούργια ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία βεβαίως κείται εκτός της έως τώρα καταπολεμητικής ατζέντας του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στον οποίο κοινοποιούμε την παρούσα ανακοίνωσή μας, μία τρομοκρατία που έχει ευρύτατη στόχευση (δηλαδή ένα ολόκληρο κομμάτι του ελληνικού λαού) και ταυτόχρονα στέκει αόρατη, απροσδιόριστη και έμμεσα «κρατική», εμείς οι Έλληνες Εθνικοί θα σταθούμε με άκαμπτο το φρόνημά μας και ψηλά την σημαία του αγώνα για θεσμική αναγνώριση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και επιστροφή του έθνους μας στην πραγματική του Παράδοση.

Θα σταθούμε επίσης αλληλέγγυοι, ασχέτως των όποιων είτε απλών είτε σημαντικότατων διαφορών μας (πολιτικών ή φιλοσοφικο-θεολογικών ή ακόμα και αισθητικών), σε κάθε άτομο ή συλλογικότητα που εφεξής θα δεχθεί παρόμοια επίθεση εξαιτίας και μόνον ότι στράφηκε προς τον προχριστιανικό Ελληνισμό, εξαιτίας και μόνον του ότι εμπράκτως ενόχλησε τα γελοία ιδεολογήματα και εθνικο-ιστορικά ψεύδη των κυρίαρχων θεοκρατών.

ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ

http://www.postimage.org/image.php?v=TsqGjIJ

Posted in ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ | Leave a Comment »

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Posted by lykofron στο 10/06/2010

Για να ξεφύγει η Ελλάδα από την  θεοκρατία και τον μεσαίωνα πρέπει:

1) Να καταργηθούν όλες οι θρησκευτικές αργίες και να καθιερωθούν ως αργίες, εκτός από τις εθνικές εορτές που είναι ήδη καθιερωμένες, και εορτές για σημαντικά γεγονότα της Ελληνικής ιστορίας π.χ. προς τιμή των θερμοπυλομάχων, για την νίκη των Αθηναίων κατά των Περσών κλπ

2) Να καταργηθούν όλες οι συμμετοχές της «εκκλησίας» σε δημόσιους χώρους που δεν έχουν σχέση με θρησκευτικές τελετές όπως: 0 αγιασμός στη αρχή κάθε σχολικού έτους, 0 αγιασμός κατά την έναρξη των εργασιών στη Βουλή, Η ορκωμοσία κάθε νέας κυβέρνησης ενώπιον του Ευαγγελίου, Η ορκωμοσία ενώπιον του Ευαγγελίου του Προέδρου της Δημοκρατίας.

3) Η ανάρτηση εικόνων και συμβόλων της ορθοδοξίας στις αίθουσες των δικαστηρίων και των σχολείων, στα γραφεία των δημοσίων υπηρεσιών κλπ,

4) Η κατάργηση οργανικών θέσεων κληρικών στον Στρατό και την Αστυνομία στα νοσοκομεία τις φυλακές κλπ.

5) Το μάθημα των θρησκευτικών να μετατραπεί σε μάθημα διδασκαλίας όλων των θρησκειών, χωρίς καμία ιδιαίτερη έμφαση στην Ορθοδοξία και παράλληλα να παύσει η χειραγώγηση των μαθητών από τους εκπροσώπους της Ορθοδοξίας.

6) Να παύσει η επίσημη συμμετοχή κρατικών υπαλλήλων, αστυνομικών και στρατιωτικών με την ιδιότητά τους αυτή θρησκευτικές εκδηλώσεις (λιτανείες, δοξολογίες κλπ). Η τυχόν συμμετοχή τους να γίνεται μόνον υπό την ιδιότητα του πολίτου.

7) Να προβλέπεται υποχρεωτικά ο πολιτικός γάμος, ενώ ο θρησκευτικός να είναι προαιρετικός. Η ονοματοδοσία των παιδιών να γίνεται υποχρεωτικά στο ληξιαρχείο και η βάπτιση να είναι προαιρετική. Το ανάλογο να ισχύσει για τις κηδείες κλπ

8) Να έχουν το δικαίωμα όλες οι θρησκείες να ανεγείρουν ναούς και ευκτήριους οίκους χωρίς να ζητούν άδεια από το Υπουργείο Παιδείας και θρησκευμάτων και τα ιερατεία όλων των θρησκειών να είναι ισότιμα.

9) Το δε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων να γίνει μόνον Υπουργείο Παιδείας.

10) Να διακοπεί η μισθοδοσία του κλήρου. Οι κληρικοί της κάθε θρησκείας θα συντηρούνται από τις εισφορές των πιστών τους.

11) Να περιέλθει στον λαό όλη η εκκλησιαστική περιουσία.

12) Να καταργηθούν όλοι οι μεταξικοί νόμοι υπέρ της ορθοδοξίας π.χ. νόμος που απαγορεύει τον προσηλυτισμό και γενικά όλοι οι νόμοι που αφορούν την διοίκηση της ορθοδοξίας.

Posted in ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ | Leave a Comment »