ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ή ΥΠΗΚΟΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑΣ;

Posted by lykofron στο 10/06/2010

 ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΥΚΟΦΡΩΝΑ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.  Η ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΣΥΝΤΗΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΗΚΜΑΣΜΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΥΠΟΒΑΘΡΟΥ ΜΕ ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ» ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΟΊΟΥΣ ΑΓΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΡΟΝΤΑΙ.

 Μέχρι πότε θα αναβάλλεται, αλλά με μεγάλο κόστος, ο διαχωρισμός κράτους εκκλησίας;

 Για πολλές βδομάδες οι Έλληνες παρακολούθησαν κατάπληκτοι τα καταγγελλόμενα  από τα ΜΜΕ, αλλά και από το εσωτερικό της εκκλησίας, που αφορούν τα σκάνδαλα στην ιεραρχία του επίσημου δόγματος και στον χώρο της δικαιοσύνης με την διαπλοκή της με εκκλησιαστικούς παράγοντες. Όλα υποδεικνύουν  σαν  μια από τις βασικές αιτίες  της κατάστασης αυτής την ταύτιση-διαπλοκή κράτους και εκκλησίας, βασικό  μοχλό της οποίας όμως αποτελεί ο κατηχητικός χαρακτήρας της δημόσιας εκπαίδευσης.

Αυτή η κατάσταση νομίζω υποχρεώνει όλους τους δημοκρατικούς πολίτες και ιδιαίτερα τους εκπαιδευτικούς, επειδή ο χώρος της εκπαίδευσης υφίσταται οι σοβαρότερες συνέπειες της ταύτισης κράτους-εκκλησίας, εάν επιθυμούν να τιμήσουν την ιδιότητα του πολίτη της Δημοκρατίας  και να σταματήσουν να παρατηρούν  σαν παθητικοί θεατές-υπήκοοι, και να αντιμετωπίσουν  το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ζητώντας  από πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς την  όσο το δυνατόν πλατύτερη συζήτηση για  τον πλήρη χωρισμό κράτους και εκκλησίας και την άρση του κατηχητικού  χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης, ώστε να αρθούν οι όποιες επιφυλάξεις και να επιταχυνθεί ο χωρισμός κράτους-εκκλησίας. Αν δεν πραγματοποιηθεί αυτό, παρόμοια φαινόμενα, όπως και το πρόσφατο των δηλώσεων του Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ή της αποδοκιμασίας από την «ακομμάτιστη» ιεραρχία της εκκλησίας των κομμάτων που τάσσονται ανοικτά υπέρ του χωρισμού κράτους εκκλησίας, θα επαναλαμβάνονται  συνεχώς εμφανίζοντας  την Ελληνική πολιτειακή και πολιτική  πραγματικότητα σε καθόλου κολακευτική κατάσταση.

Είναι αδήριτη ανάγκη όλες οι μαζικές οργανώσεις και κινήματα που σχετίζονται με το θέμα του χωρισμού κράτους εκκλησίας, όπως οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, τα κινήματα προάσπισης των ατομικών ελευθεριών, οι οργανώσεις των γονέων και κηδεμόνων, το μαθητικό κίνημα ιδίως των λυκείων, οι  συνομοσπονδίες εργαζομένων, αγροτών, δημοσίων υπαλλήλων, οι επιστημονικοί σύλλογοι, το φοιτητικό κίνημα, οι νεολαίες των κομμάτων κλπ αλλά επίσης και οι προοδευτικοί θεολόγοι και κληρικοί να συζητήσουν και να αποφασίσουν σχετικά, ώστε να προωθηθεί αποφασιστικά ο χωρισμός κράτους εκκλησίας και η άρση του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης.

Μερικές από τις ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες κατά την γνώμη μου του κατηχητικού χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης λόγω της ταύτισης-διαπλοκής κράτους εκκλησίας που επιβάλλουν  την άρση της και τον  πλήρη χωρισμό κράτους και εκκλησίας:

Παράγει και υποκρισία-ιδιοτέλεια η ταύτιση κράτους εκκλησίας;

Ο δογματικός διαποτισμός των νέων ιδιαίτερα στον χώρο του δημόσιου σχολείου λόγω του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αλλά και η θεοκρατία της ταύτισης  κράτους-εκκλησίας, νομίζω ότι κάνει την πλειοψηφία των ανθρώπων από τα μικρά τους χρόνια αμυνόμενους να προσποιούνται συνειδητά ή ασυνείδητα, ότι πιστεύουν στα δόγματα της εκκλησίας. Και αυτό λόγω  των συνεπειών που θεωρούν ότι θα έχει η μη συμμόρφωσή των σε όσα το επίσημο δόγμα θέλει να επιβάλλει. Έτσι όμως εθίζονται στην προσποίηση, την υποκρισία και το δουλικό πνεύμα. Και φυσικά δεν καλλιεργούνται, με αυτόν τον τρόπο ελεύθεροι και υπεύθυνοι πολίτες με κριτική σκέψη, όπως οι θεμελιώδεις σκοποί της εκπαίδευσης απαιτούν, αλλά υποκριτές και δουλικό πνεύμα. Το κόστος δηλαδή του δογματισμού μέσα στα σχολεία και μέσα στην κοινωνία είναι και η διαφθορά του πολιτισμού μας. Την υποκρισία αυτή  υποδηλώνει εκτός άλλων και η μεγάλη απόκλιση μεταξύ του τρόπου ζωής της πλειοψηφίας όσων  δηλώνουν χριστιανοί, και των δογματικών υποχρεώσεων τους, ιδίως δε μεγάλου μέρους των ανώτερων κληρικών, αλλά και το γεγονός ότι ενώ  ήταν από πολλά χρόνια γνωστά τα σκάνδαλα ανώτερων παραγόντων  της επίσημης εκκλησίας, κανείς από αυτούς που τα ήξεραν δεν ζητούσε από τότε την απομάκρυνσή τους.

Την υποκρισία αυτή την ενισχύει η καθημερινή προσευχή στα σχολεία, ο εκκλησιασμός, ο αγιασμός, οι «εξομολογήσεις» στο χώρο του σχολείου, οι θρησκευτικές γιορτές,  ο κατακλυσμός θρησκευτικών συμβόλων στους  χώρους του σχολείου αλλά και στα  γραφεία δημόσιων υπηρεσιών με εικόνες, καντήλια, κομποσχίνια κλπ,, η καταχώρηση θρησκεύματος στα σχολικά αρχεία (το ίδιο όπως και στα στρατολογικά  και τα άλλα δημόσια αρχεία) και άλλα παρόμοια. Ιδιαίτερα  ο κοινός εορτασμός εθνικών μαζί με θρησκευτικές εορτές επιδρά αρνητικά σε όσους δεν αποδέχονται το επίσημο δόγμα περιορίζοντας την ενίσχυση της εθνικής συνείδησης. Ο εθισμός  στην υποκρισία και στην δουλικότητα, μέσω της ιδιοτέλειας που πιθανότατα προκαλεί, νομίζω ότι πιθανόν να είναι και μια από τις γενεσιουργούς αιτίες  της εκτεταμένης διαφθοράς στην Ελλάδα αλλά και της έλλειψης ή του μικρού ενδιαφέροντος των πολιτών  της για το συλλογικό καλό. Επομένως ο χωρισμός  κράτους-εκκλησίας μπορεί να συμβάλλει και στον περιορισμό της διαφθοράς και την ενίσχυση του δημοκρατικού φρονήματος των Ελλήνων, εκτός του πολιτειακού εκσυγχρονισμού στα ζητήματα θρησκευτικών ελευθεριών.

Είναι άραγε τυχαίο το ότι σε χώρες με οργάνωση πολιτειακή μακριά από τον ορθολογισμό, που άμεσα ή έμμεσα απαιτεί συμμόρφωση με κάποιο σύστημα ιδεών και οι άνθρωποι εκεί αμυνόμενοι υποκρίνονται πως πιστεύουν σε αυτό, σε αυτές τις χώρες να υπάρχει μεγάλη διαφθορά και αναξιοκρατία; Εξαιρετικό ενδιαφέρον θα είχε μια σχετική έρευνα παιδαγωγών, παιδοψυχολόγων, ψυχολόγων και κοινωνιολόγων για να τεκμηριωθούν επιστημονικά οι όποιες άμεσες και έμμεσες συνέπειες έχει στην  συνείδηση των νέων ανθρώπων, η προσποίηση  πως πιστεύουν στα επίσημα δόγματα, για να αποφύγουν τις όποιες συνέπειες της άρνησής τους να συμπεριφερθούν  όπως τα επίσημα δόγματα θέλουν  αλλά και κάθε άλλη συνέπεια του κατηχητικού χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι οργανώσεις των εκπαιδευτικών έχουν καθήκον να το διερευνήσουν. Το ΚΕΜΕΤΕ επιβάλλεται  να συμβάλει σε μια τέτοια έρευνα, αλλά και να απαιτήσουν   οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΟΙΕΛΕ,  από το παιδαγωγικό ινστιτούτο να διεξαγάγει τέτοια έρευνα. Το ίδιο πρέπει να γίνει και από τα αρμόδια ανώτατα ιδρύματα της χώρας. 

Την υποκρισία αυτή ακόμη και των ιεραρχών, αποτυπώνει και ο παρακάτω διάλογος μεταξύ θεολόγων, όπως μου τον κοινοποίησε ο θεολόγος φίλος, Βασίλης Σ. : «Αγαπητέ κ. Βασίλη, Για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας θα πρέπει να ισχύσει η Παράδοση της Εκκλησίας, που εκφράζεται από τον ευαγγελικό Λόγο, τους Πατέρες και τους Κανόνες. Επ’ αυτού χαρακτηριστική είναι η δήλωση του αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού: «Ου πείθομαι βασιλικοίς κανόσι διατάττεσθαι την εκκλησίαν, αλλά πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις τε και αγράφοις». Όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόπαστες.   Φιλικά  Α.Χ.»    «Αγαπητέ μου κ. Χ.  Με όλο το σεβασμό, φοβούμαι ότι αυτό είναι μία υπεκφυγή. Και ποιός πείθεται σήμερα πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις και αγράφοις; Μήπως ο Αρχιεπίσκοπος; Μήπως ο Πατριάρχης; Μήπως οι Μητροπολίται; Μήπως η Σύνοδος; Ούτε και βλέπω σε τι έχει να κάνει εδώ η ρήση του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού; Μήπως μένοντας η Εκκλησία ένα ΝΠΔΔ όπως την αποκαλεί συχνά η αγάπη σας, αυτό θα την βοηθήσει εις το πείθεσθαι πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις και αγράφοις ή μήπως χωρισμένη από τον κρατικό μηχανισμό και τον κρατικό κορβανά αυτό θα την εμπόδιζε σε τίποτε ως προς το πείθεσθαι πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις και αγράφοις; Και ποίων παραδόσεων τάχα πείθεται όταν αντίθετα με την ρητή ευαγγελική απαγόρευση «Μη ωμόσαι όλως» η λεγόμενη «Εκκλησία» ορκίζει Προέδρους και κυβερνήσεις που μάλιστα απενοχοποιούν την μοιχεία και την έκτρωση; Και πως τολμά ο παπάς να βάλλει επιτίμιο στη γυναίκα που απατά τον άντρα της ή κάνει έκτρωση την στιγμή που οι «βασιλικοί νόμοι» εψηφίσθησαν από κυβέρνηση ορκισμένη στην Εκκλησία; Είμαστε ασπόνδυλοι ή δεν είμαστε; Κλίνουμε δουλοπρεπώς αυχένα στην εξουσία και βγάζουμε το άχτι μας κοπανώντας την ταλαίπωρη «αμαρτωλή». Είναι αυτό προστυχιά ή δεν είναι; Αν η Εκκλησία ήταν χωρισμένη από το Κράτος, τότε τα Επιτίμια θα εξακολουθούσαν να ήταν μιά δική της «έγγραφη παράδοση» και το τι κάνει το Κράτος δεν μας ενδιαφέρει, δουλειά δική του. Ενώ τώρα οι «εγγραφες παραδόσεις» των επιτιμίων είναι αισχρά υποκρισία ένεκα της οποίας και πάλιν θα ακούσουμε το του Χριστού λέγοντος : «Αι πόρναι και οι αμαρτωλοί, προάγουσιν υμών εις την βασιλείαν των ουρανών». Δυστυχώς όμως ποιός έχει το μέλι στα δάκτυλα και δεν το γλύφει. Κοπτόμεθα όλοι υπέρ της Εκκλησίας και όταν πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, αντιλαμβανόμαστε ότι ο κρατικός κορβανάς και η κρατική εξουσία έχουν, πως να το κάνουμε …. τη γλύκα τους!  Σας εύχομαι καλή Ανάσταση  Με αγάπη Βασίλης.»

Χρειάζεται η ηθική διαπαιδαγώγηση των νέων την ταύτιση κράτους-εκκλησίας;

Ο επιδιωκόμενος σκοπός μέσω του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης να γίνουν αποδεκτές από τους νέους οι ηθικές αξίες σαν όργανο της θρησκείας, δηλαδή σαν βούληση θεότητας προκειμένου να ανταμείψει αυτούς που την αποδέχονται, και όχι σαν συνέπεια του ορθολογισμού που μπορεί να θεμελιώσει στερεότερα και μονιμότερα τις ηθικές αξίες και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε θρησκεία, εκτός της ιδιοτέλειας που διδάσκει  αυτό, οδηγεί στο ενδεχόμενο όταν οι νέοι αργότερα, για οποιονδήποτε λόγο εγκαταλείψουν τα δόγματα(γεγονός που συμβαίνει με αυξανόμενους ρυθμούς σήμερα λόγω της επιστημονικής και τεχνολογικής προόδου και της ευκολίας στην διάδοση των ιδεών), ο ηθικός  τους κώδικας να μένει χωρίς θεμέλια, χωρίς κίνητρα και χωρίς αιτιολόγηση, ιδίως  μάλιστα αν η απόρριψη των δογμάτων συμβεί αφού προηγουμένως έχουν εθιστεί στην υποκρισία και την ιδιοτέλεια. Κινδυνεύουν δηλαδή, οι νέοι να εγκαταλείψουν και τον ηθικό κώδικα ως εξίσου αυθαίρετο, όπως και τα δόγματα. (Αναλυτικότερα στο πρόσφατο εξαιρετικό βιβλίο του καθηγητή της φιλοσοφίας της παιδείας Τάσου Καζεπίδη:  «Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ» εκδόσεις ΒΑΝΙΑΣ, όπου αναπτύσσεται αναλυτικότερα τα σχετικά  ζητήματα. Θα ήταν ευχής έργο αν όλοι οι εκπαιδευτικοί διάβαζαν το βιβλίο αυτό και αν η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ συνέβαλαν στην προώθησή του στον χώρο των εκπαιδευτικών).

Η ηθική διαπαιδαγώγηση των νέων, κυρίως μέσω του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης  που συνεπάγεται η ταύτιση κράτους εκκλησίας, οδηγεί επίσης και στην παραίτηση από την πλευρά του κράτους της ηθικής διαπαιδαγώγησης των νέων άλλου δόγματος, αφού αυτοί απαλλάσσονται από το μάθημα των θρησκευτικών, και  δεν παρευρίσκονται στην αίθουσα διδασκαλίας. Το ίδιο ουσιαστικά συμβαίνει  και με τους μαθητές που χωρίς να το δηλώνουν είναι άλλου δόγματος ή των αδιάφορων θρησκευτικά μαθητών.  Η στηριγμένη στο ορθολογισμό ηθική διαπαιδαγώγηση  νέων μπορεί να απευθύνεται σε όλους τους μαθητές χωρίς  διάκριση δόγματος.

Συμβάλλει και στην παραποίηση της Ιστορίας και στην αποσιώπηση του Ελληνοκλασσικού Πολιτισμού.

Η ταύτιση κράτους εκκλησίας συμβάλλει και στην αποσιώπηση από την δημόσια εκπαίδευση του μεγαλειώδους  Ελληνοκλασσικού πολιτισμού. Ακόμη και η μεγάλη πλειοψηφία  των φιλολόγων, αποφοίτων Ελληνικών φιλοσοφικών σχολών, αγνοούν πολλές πλευρές του, πχ. την φιλοσοφική άποψη του Ηράκλειτου για την δημιουργία του κόσμου («Τον κόσμο αυτό, που είναι ο ίδιος για όλα τα όντα, δεν τον έπλασε κανένας θεός ή κανένας άνθρωπος, αλλά ήταν πάντα είναι και θα είναι αείζωο πυρ, που ανάβει σύμφωνα με ορισμένο μέτρο και όμοια σβήνει»), η οποία μάλιστα είναι με όρους φιλοσοφικούς, η σύγχρονη επιστημονική άποψη, ενώ ακόμη και όσοι δεν ξέρουν να κρατούν ούτε μολύβι, γνωρίζουν την δογματική μυθολογία, την αυτοδιαψευδόμενη μάλιστα(γυναίκα και πεθερικά τουλάχιστον του Κάιν, του υιού Αδάμ-Εύας, κατά την Βίβλο δεν είναι απόγονοι τους !!!), περί δημιουργίας του κόσμου. Δηλαδή μέσω του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης εφαρμογή στην πράξη του: «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα» Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΙΣ ΙΩΑΝΝΗΝ 59.31.33, το οποίο εξηγεί και τις προσπάθειες αποσιώπησης για 1.700 χρόνια του Ορθολογισμού του Ελληνοκλασσικού πολιτισμού; Αυτό δεν υποδηλώνουν και οι 7 συνεχιζόμενοι αφορισμοί κατά του Ελληνοκλασσικού Πολιτισμού που απαγγέλλονται ανερυθρίαστα κάθε χρόνο την Κυριακή της ορθοδοξίας: πχ. ο 4ος αφορισμός: «Τοις τα Ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι, και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσαις, εγκειμένοις, ώστε και ετέρους, ποτέ μεν λάθρα, ποτέ δε φανερώς, ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως, Ανάθεμα α’». Και μάλιστα λόγω της ταύτισης κράτους-εκκλησίας με την πανηγυρική και επίσημη παρουσία της πολιτείας με τους Πρόεδρο Δημοκρατίας, Πρωθυπουργό, Κυβέρνηση κλπ, ενώ ποτέ δεν έχουν αφοριστεί πχ. ιερωμένοι που κλέβουν  εικόνες από μοναστήρια ή εκκλησίες και προσφορές πιστών υπέρ της εκκλησίας, ή συμμετέχουν σε ηθικές παρεκτροπές απαράδεκτες για το χριστιανικό δόγμα;

Το ίδιο αποδεικνύει και το γεγονός ότι οι πολίτες χωρών, όποια θρησκεία κι αν επικρατεί εκεί και όπου το κράτος δεν είναι ενωμένο με την εκκλησία, γνωρίζουν κατά μέσο όρο πολύ καλύτερα από τους  Έλληνες πολίτες τον Ελληνοκλασσικό Πολιτισμό!! Έρχονται από τα πέρατα του κόσμου με όνειρο ζωής να επισκεφτούν την Ακρόπολη (και όχι την μονή Πετράκη), και συγκινούνται για τον Ελληνοκλασσικό πολιτισμό πολύ βαθύτερα από μας, όπως η Κινέζα Νίκη(!) Χου Κάϊ (**). Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο μεγάλη θα ήταν η συμμετοχή  μιας τέτοιας εθνικής πολιτισμικής κληρονομιάς στο εκπαιδευτικό σύστημα μιας άλλης χώρας. Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Κι αυτό γιατί το ιερατείο στην Ελλάδα, με την ένοχη σιωπή των πνευματικών ανθρώπων που αλλού όμως είναι λαλίστατοι, κρατά την νεολαία όσο πιο μακριά μπορεί από τον ορθολογισμό, δέσμια στην θρησκοληψία μέσω της ταύτισης κράτους εκκλησίας, επειδή έτσι εξασφαλίζονται καλύτερα τα προνόμια των στελεχών της. Αυτό υποδηλώνει και η απροθυμία της κυβέρνησης παλιότερα να διαθέσει το απαιτούμενο ποσό για να διεκδικήσει  σε διεθνή δημοπρασία το παλίμψηστο του Αρχιμήδη(http://crystalinks.com/archimedes.html), τεράστιας αρχαιολογικής και επιστημονικής σημασίας βιβλίο της κλασσικής περιόδου για τις θετικές επιστήμες,  ενώ διέθεσε και διαθέτει μεγάλα χρηματικά ποσά πχ. για να μεταφερθεί με συνοδεία αντιτορπιλικού  η εικόνα της «τίμιας ζώνης» από την Μονή Βατοπεδίου του Άθω στην Αθήνα, σηματοδοτώντας έτσι θεοκρατικό το Ελληνικό κράτος και υποδαυλίζοντας την θρησκοληψία, ή  παραχωρώντας αεροπορικά μέσα της πολεμικής αεροπορίας για περιοδείες του ιερατείου, ή την διανομή του «Αγίου Φωτός» κλπ.;

Αποσιωπούνται επίσης σελίδες της Ιστορίας που αφορούν την ανθελληνική δράση της οργανωμένης εκκλησίας  και εκπροσώπων της στα χρόνια της Ρωμαϊκής, Βυζαντινής και Οθωμανικής αυτοκρατορίας πχ.  οι ανθελληνικοί νόμοι του Ιουστινιανού, η συνεργασία των ανθενωτικών με τον σουλτάνο στην άλωση-παράδοση της Κωνσταντινούπολης και οι λόγοι που δόθηκαν τα προνόμια στην εκκλησία, το κείμενο του αφορισμού από τον πατριάρχη της επανάστασης και επαναστατών του 21 κλπ. ενώ διδάσκονται μύθοι για την ανύπαρκτη δράση της εκκλησίας πχ. ο μύθος για το «κρυφό σχολειό», «για την Αγία Λαύρα» (παρόλο που ο ίδιος ο Π. Παλαιών Γερμανός στα απομνημονεύματά του το διαψεύδει μη αναφέροντας τίποτα σχετικό, αλλά και η βραβευμένη από την Ακαδημία «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος ΙΒ΄σ.83 βεβαιώνει για το αντίθετο: «Η ιστορική αλήθεια απέχει πολύ από τον θρύλο. Ούτε στις 25 Μαρτίου αλλά και ούτε και στις 21 που έγινε η πρώτη πολεμική επιχείρηση βρισκόταν κανείς στην Αγία Λαύρα. …Σ’ εκείνον όμως που κατ’ εξοχήν κατεξοχήν οφείλεται ο θρύλος της Αγίας Λαύρας είναι ο Γάλλος Ιστορικός Πουκερβίλ, που έγραψε το 1824 την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. Εκεί περιγράφει με φανταστικές τελείως λεπτομέρειες τη δοξολογία που έγινε στην Αγία Λαύρα, τον λόγο που εκφώνησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, την ορκωμοσία των παλικαριών κλπ.. «») κλπ.

Με έκπληξη διαβάζουμε στο βιβλίο του κληρικού  Φιλόθεου Φάρου«Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ» (2003 εκδόσεις Αρμός), τα εξής «Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, τον οποίο αποφασίσαμε να αποκαλούμε εθναπόστολο, πιστός στη διδασκαλία του Χριστού, έλεγε: «Ένα πράγμα σας  συμβουλεύω Χριστιανοί μου: Αν θέλετε να μαζώξετε όλοι σας τα άρματα, να τα δώσετε εις τους ζαπιτάδες και να τους ειπήτε: Δεν είναι εδικά μας. Εμάς ο Χριστός μας τον σταυρό μας εχάρισεν να έχωμεν και όχι άρματα» σελ. 58, καθώς και το «..ή τους μητροπολίτες Άρτης, Γρεβενών και Ιωαννίνων την εποχή του Αλή Πασά, για τους οποίους αναφέρεται στην Ελληνική Νομαρχία ότι ήταν «οι πρώτοι προδόται του τυράννου, καθώς όλοι το γνωρίζουσι… Ο ¨Άρτης ηπάτησεν και επρόδωσεν τους ήρωας Σουλιώτας». ¨Ότι όλους αυτούς τους έκαναν επισκόπους τα αφεντικά τους, χρησιμοποιώντας τα πιο βρώμικα και τα πιο σατανικά μέσα και όχι το Ά:γιο Πνεύμα, δεν πιστεύω κανείς να το αμφισβητήση.» σελ. 162. Δεν το γνωρίζουμε όμως γιατί απλώς το σχολείο δεν διδάσκει στο μάθημα της  Ιστορίας, ότι  απαξιώνει την εικόνα των επισκόπων, και ίσως ούτε τα τμήματα Ιστορίας των Ελληνικών Πανεπιστημίων δεν τα διδάσκουν. Η καταγγελία όμως του προδότη είναι μια στοιχειώδης εθνική άμυνα για το μέλλον. Όταν όμως δεν καταγγέλλεται  προδοσία από κληρικό λόγω της ιδιότητας που έχει, εκτός άλλων  αυτό  μεταφράζεται από αυτόν σαν ασυλία για ότι και να κάνει, πράγμα που δεν είναι σπάνιο να συμβαίνει.

Ακόμη και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης έχει στα πτυχία και στα έγγραφα του, για έμβλημα όχι  την εικόνα του Αριστοτέλη, θεμελιωτή  όλων των επιστημών και της λογικής, αλλά ένα χριστιανικό σύμβολο σαν να ήταν το ΑΠΘ εκκλησιαστικό πανεπιστήμιο. Το ίδιο και σε άλλα πανεπιστήμια, τα οποία μάλιστα είναι γεμάτα σε κάθε χώρο τους με θρησκευτικά σύμβολα και  στα οποία υπηρετούν και μισθοδοτούνται, ιερείς σαν «πανεπιστημιακοί»(!) ιερείς.

Κενό γράμμα οι θρησκευτικές ελευθερίες χωρίς χωρισμό κράτους-εκκλησίας.

Τα θρησκευτικά δεν επιτρέπεται να θεωρούνται μάθημα όπως η ταύτιση κράτους εκκλησίας συνεπάγεται. Η έννοια του Μαθήματος στο σχολείο, συνίσταται αρχικά σαν υποχρέωση του μαθητή να παρακολουθήσει και να μάθει ένα τομέα της  γνώσης  ώστε στην συνέχεια, αν κριθεί η φοίτηση και επίδοσή του επαρκής, να αποκτήσει το αντίστοιχο δικαίωμα με την συμμετοχή του βαθμού και του μαθήματος αυτού στην λήψη του αντίστοιχου πτυχίου, ώστε να διοριστεί στο δημόσιο (πολιτικό δικαίωμα) ή να συνεχίσει σπουδές ή ασκήσει κάποιο επάγγελμα (ατομικό δικαίωμα).  Έτσι λοιπόν δεν επιτρέπεται να θεωρείται μάθημα που βαθμολογείται τα θρησκευτικά , αφού ούτε υποχρέωση μπορεί να αποτελέσει (όχι μόνο για δηλωμένους ετερόδοξους, αλλά και για χριστιανούς ορθόδοξους), αφού σχετίζεται με τις θρησκευτικές ελευθερίες, επειδή καλή επίδοση προϋποθέτει αποδοχή θρησκευτικών δογμάτων,  αλλά ούτε και δικαιώματα μπορεί να γεννά, αφού μέσω της συμμετοχής του βαθμού των θρησκευτικών στον γενικό βαθμό του απολυτηρίου, μπορεί να  προτιμηθεί  σε διορισμό κάποιος με καλύτερο βαθμό στα θρησκευτικά αντί άλλου. Και σαν υποχρέωση αλλά και σαν δικαίωμα τα αποκλείει το σύνταγμα  «Αρ. 13.1  Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.» Το ίδιο και στις αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών πρέπει να μην προσμετρούνται τα πέραν του βασικού πτυχίου «προσόντα» υποψηφίων για κατάληψη θέσεων στελεχών που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με δογματική επιλογή, παρά μόνο για κατάληψη θέσης σχολικού συμβούλου θρησκευτικών.

Η  απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών των μη ορθόδοξων χριστιανών, δεν συνιστά προστασία των θρησκευτικών ελευθεριών, επειδή η θρησκεία κατά το σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις αποτελεί δικαίωμα και όχι υποχρέωση. Επομένως η απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών  με την υποχρέωση  απολογίας, δηλαδή της υποχρέωσης δήλωσης άλλης δογματικής επιλογής, συνιστά παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών αφού επί πλέον ο κάθε άνθρωπος δικαιούται να αποκρύπτει την όποια δογματική του επιλογή. Δικαίωμα να μην αποκαλύψει την δογματική του επιλογή έχει και ο ορθόδοξος χριστιανός και επομένως και γι αυτόν υπάρχει με την υποχρεωτικότητα του μαθήματος ζήτημα παραβίασης των θρησκευτικών του ελευθεριών. Ίδιας φύσης παραβίαση αποτελεί και η καταχώρηση του θρησκεύματος στα σχολικό αρχείο, όπως και η δήλωση θρησκεύματος στις αιτήσεις συμμετοχής στις εισαγωγικές εξετάσεις των  στρατιωτικών σχολών.

Οι  γονείς έχουν κατά την Ευρωπαϊκή Σύμβαση  Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το δικαίωμα να καθορίζουν αυτοί  τη  θρησκευτική εκπαίδευση των παιδιών  τους, με την αυτονόητη προϋπόθεση ότι δεν έχει εκδηλωθεί διαφορετική επιλογή από  αυτά. Είναι όμως σε όλους  τους εκπαιδευτικούς γνωστές περιπτώσεις γονιών, όπως και μαθητών στα λύκεια ιδίως, που  για αποφύγουν τις όποιες αρνητικές συνέπειες  νομίζουν, αποφεύγουν να δηλώσουν λόγους διαφορετικών  δογματικών επιλογών και έτσι συμμετέχουν παρά την θέλησή τους τα παιδιά τους σε ένα κατηχητικού χαρακτήρα μάθημα.

Κρατικός κατηχητής το κράτος μέσω της ταύτισης κράτους-εκκλησίας.

Το περιεχόμενο του «μαθήματος» των θρησκευτικών, κατηχητικού χαρακτήρα στο σημερινό Ελληνικό σχολείο, αποτελεί επίσης παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών.  Τα ομολογιακού περιεχόμενου βιβλία των θρησκευτικών, «εμείς οι χριστιανοί πρέπει..», αντί της ουδέτερης διατύπωσης «οι χριστιανοί πιστεύουν ότι …», όπως και οι διατυπωμένοι από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο σκοποί  του μαθήματος προς τους Θεολόγους «Να εκτιμήσουν και να βιώσουν τα ευαγγελικά γεγονότα της Καινής Διαθήκης ως κάλεσμα για συνάντηση με τον Χριστό, συμπόρευση μαζί του και είσοδο στον καινούργιο κόσμο του θεού», «Αντλώντας διδάγματα και μηνύματα από την Ιστορία της Εκκλησίας να συνειδητοποιήσουν και να βιώσουν προσωπικά την τιμή και την ευθύνη να είναι μέλη της και δημιουργικοί συνεχιστές της κληρονομιάς της», «Να βοηθηθούν να προσεγγίσουν την αλήθεια, ότι η ορθόδοξη ηθική ζωή είναι ζωή ανάκτησης της ελευθερίας, της ακεραιότητας του προσώπου, ζωή επανεύρεσης του αληθινού «εαυτού μας» κλπ ,αναδεικνύουν το κράτος σε  θρησκευτικό κατηχητή υπέρ του επικρατούντος δόγματος. Στις οδηγίες για την διδακτέα ύλη στο Γυμνάσιο και στο Ενιαίο Λύκειο κατά το σχολικό έτος 2004-2005 του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου  οι 70 (πάντα οι πρώτες σελίδες διατίθενται για το μάθημα των θρησκευτικών, όπως και η αρίθμηση των ειδικοτήτων των εκπαιδευτικών, ΠΕ01=θεολόγοι, σηματοδοτώντας και έτσι το θεοκρατικό κράτος) σελίδες  από τις 286 αφορούν τα θρησκευτικά, δηλαδή τις τεχνικές κατήχησης, ενώ για όλα τα  υπόλοιπα 36 μαθήματα(πλην Φιλολογικών και Μαθηματικών) διατίθενται οι υπόλοιπες 216 σελίδες από τις οποίες μόνο 14 σελίδες για την Φυσική και την Χημεία όλων των τάξεων Γυμνασίου-Λυκείου. Ούτε για στην ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης υπάρχει ανάλογη φροντίδα από τους στόχους της διδασκαλίας της Ιστορίας στους οποίους η μόνη, σχεδόν άψυχη, αναφορά  για την διδασκαλία της Ιστορίας στο Γυμνάσιο είναι  «Να  συνειδητοποιήσουν την προσφορά του έθνους τους στον παγκόσμιο πολιτισμό και να διαμορφώσουν ανάλογο φρόνημα», και για το Λύκειο «Να οικοδομήσουν, μέσα από την μελέτη του δικού τους πολιτισμού, την εθνική και πολιτιστική τους ταυτότητα» παρόλο που ισότιμα γίνεται αναφορά στο Αρ.16.2 του συντάγματος για ανάπτυξη της Εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης.

Η κατήχηση αυτή δεν περνά μόνο μέσα από το «μάθημα» των θρησκευτικών. Δεν λείπουν στοιχεία κατήχησης και μέσω άλλων μαθημάτων, όπως μέσω της Ιστορίας και των αρχαίων Ελληνικών πχ. στην Α΄ Γυμνασίου, όπου οι μαθητές σε γλωσσική άσκηση καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήσεις όπως: «Ποια είναι η πρώτη απάντηση του Χριστού στο ερώτημα για την είσοδο στην αιώνια ζωή και ποια η δεύτερη;» Μετά από αυτή την ερώτηση ακολουθεί συζήτηση υπέρ… της ελληνικής γλώσσας.

Σε μια όμως πολιτεία που υπερασπίζεται το κοινό συμφέρον των πολιτών της, που είναι και το συμφέρον της Πολιτείας, και ευαίσθητη στα ατομικά δικαιώματα, για ένα τόσο σπουδαίο  θέμα για το δημόσιο συμφέρον όπως είναι αυτό των θρησκευτικών ελευθεριών και της σχέσης της Πολιτείας με τα θρησκεύματα, από όποια οπτική και αν δει κανείς το ζήτημα, αποδοχής ή απόρριψης των δογμάτων, θα πρέπει να αναγνωρίζεται σε κάθε άνθρωπο το δικαίωμα  αλλά και η υποχρέωση να ενημερώνεται(όχι από πολύ μικρή ηλικία, αλλά από Ε΄ Δημοτικού έως Α΄ Λυκείου και όχι για περισσότερες από 1 το πολύ ώρα εβδομαδιαίως) αντικειμενικά και ουδέτερα, αφενός για την επικρατούσα θρησκεία, την θετική ή αρνητική ιστορία της και τις άλλες μεγάλες  θρησκείες και τα κοινά δογματικά στοιχεία με αυτές, και αφετέρου(στην Β΄- Γ΄ Λυκείου και από μία το πολύ ώρα εβδομαδιαία) και για την Ορθολογική κριτική των θρησκευτικών δογμάτων, της θρησκοληψίας (που δυστυχώς είναι εξαιρετικά εκτεταμένη στην Ελλάδα), της δεισιδαιμονίας, μαγείας, αστρολογίας και όλων των συναφών. Παρόλο που φευγαλέα και υποκριτικά αναφέρεται στους σκοπούς του μαθήματος των θρησκευτικών «να τους δοθεί η ευκαιρία να ενημερωθούν για την κριτική, την αμφισβήτηση ή και την άρνηση της χριστιανικής πίστης» καμιά παρουσίαση της Ορθολογικής κριτικής των δογμάτων δεν γίνεται. Μια απόπειρα παρουσίασης της Θεωρίας της εξέλιξης του Δαρβίνου στη Α΄ Λυκείου  με το βιβλίο του  Λευτέρη Σταυριανού καταπνίγηκε και το βιβλίο αποσύρθηκε, το ίδιο και με αντίστοιχο κεφάλαιο της Βιολογίας που εξαιρείται από την διδακτέα ύλη.

Σε σύγχρονη και δημοκρατική  Πολιτεία  το κράτος έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση, αντικειμενικά και ουδέτερα, μέσα από την δημόσια εκπαίδευση να παρέχει την ενημέρωση για τα παραπάνω, με αυτονόητο το δικαίωμα όλων άρα και των μαθητών να απορρίπτουν ολικά ή μερικά ότι από τα παραπάνω τους βρίσκει τελικά αντίθετους  συνειδησιακά, και άρα χωρίς να αποτελούν μάθημα που βαθμολογείται αποφασιστικά ή να έχει άλλες άμεσες ή έμμεσες συνέπειες η όποια δογματική ή φιλοσοφική επιλογή τους. Με τέτοιες προϋποθέσεις μπορεί να αναπτυχθεί  κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και οικονομικά  η Ελλάδα και να αντιμετωπίσει με καλύτερες προϋποθέσεις τις προκλήσεις της αναπόφευκτης παγκοσμιοποίησης μετεξελισσόμενη σε πραγματικά κοσμικό κράτος.

Καθοριστικός παράγοντας και στην υπηρεσιακή εξέλιξη των κρατικών υπαλλήλων η ταύτιση κράτους-εκκλησίας

Στις κρίσεις των εκπαιδευτικών για κατάληψη θέσης στελέχους, ή προϊσταμένου ή δ/ντή, η ταύτιση  κράτους εκκλησίας συμβάλλει στην προώθηση εκπαιδευτικών  που εκδηλώνονται φιλοδογματικά. Πχ. λυκειάρχης που θεωρεί πρώτο καθήκον του σχολείου την καλλιέργεια της θρησκευτικής συνείδησης, αν και  φυσικός στην ειδικότητα,  και που σε ανάκριση που του ανατέθηκε καταχώρησε (1992) εναντίον του διωκόμενου εκπαιδευτικού και την κατηγορία «κατηγορήστε γιατί δεν κάνετε το σταυρό σας», αντί να ελεγχθεί για παράβαση του Αρ. 25.1 του συντάγματος, προάχθηκε σε σχολικό σύμβουλο των καθηγητών  φυσικής. Παρόμοια φαινόμενα υπάρχουν ακόμη και στα πανεπιστήμια, όπου με παρεμβάσεις εκκλησιαστικών παραγόντων κρίνεται επιλογή καθηγητών, όπως πχ. για κατάληψη ακόμη και έδρας φυσικής, που υποψήφιος καθηγητής παρουσίασε στα προσόντα του και συστατική επιστολή μητροπολίτη!!!  Στις συνεντεύξεις των εκπαιδευτικών για την αξιολόγησή  τους για δ/ντές πολλοί εκπαιδευτικοί απαντώντας φιλοδογματικά  πετυχαίνουν συνήθως την μέγιστη βαθμολογία, ενώ αντίθετα όσοι είναι γνωστοί για τις απόψεις τους ή απαντούν όχι αρεστά σε θρήσκους κριτές, βαθμολογούνται χαμηλά. Αρνητική επίσης μπορεί να γίνει και η αξιολόγηση από τους Δ/ντές εκπαιδευτικών που θα υποστηρίξουν μαθητή όταν για οποιοδήποτε  λόγο παραβιάζονται στο χώρο του σχολείου οι θρησκευτικές του ελευθερίες (ευνόητο λοιπόν γιατί σε συνεδρίαση σύλλογου που η πράξη του ακυρώθηκε από την 3356/95 απόφαση του ΣΤΕ υπήρξε εκπαιδευτικός που «δήλωσε ότι δεν έχει γνώμη». βλέπε παρακάτω).  Τα παραπάνω αποτελούν την κύρια εξήγηση και της πολύ μεγαλύτερης αναλογίας θεολόγων, ή εκπαιδευτικών με δεύτερο πτυχίο θεολογίας ή άλλους θεολογικούς  «τίτλους»,  σε θέσεις στελεχών, προϊσταμένων και δ/ντών. Κάποια χρόνια πριν, στο Νομό Θεσ/νίκης και τους γύρω πέντε νομούς όλοι οι Δ/νές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης εκτός ενός ήταν θεολόγοι.  Ανάλογα ισχύουν και σε άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου.

Και η επιστήμη πληρώνει την ταύτιση κράτους εκκλησίας.

Αποσιωπούνται επιστημονικές θεωρίες όταν συγκρούονται με το χριστιανικό δόγμα πχ. χρειάζεται ηρωισμό από τον βιολόγο εκπαιδευτικό για να παρουσιάσει στους μαθητές του την θεωρία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους στο μάθημα της βιολογίας, πέραν του ότι με παρέμβαση πιθανότατα εκκλησιαστικών παραγόντων εξαιρέθηκε από την διδακτέα-εξεταστέα ύλη  το αντίστοιχο κεφάλαιο. Στα 1984 εισήχθη το εξαίρετο  βιβλίο στην Α΄ Λυκείου «Ιστορία του ανθρώπινου γένους» του Λ. Σταυριανού, του οποίου επόμενη έκδοση λογοκρίθηκε σε σημεία μη αρεστά στο επίσημο δόγμα και τα επόμενα χρόνια αποσύρθηκε τελείως, χωρίς μάλιστα καμιά αντίδραση των οργανώσεων των εκπαιδευτικών, που πρώτοι από όλους έπρεπε να αντιδράσουν. Έτσι όμως το σχολείο συμβάλλει στην διαμόρφωση μαθητών αδιάφορων ή εχθρικών προς την επιστημονική σκέψη και τον ορθολογισμό, που αποτελούν τις κύριες προϋποθέσεις της πολιτισμικής, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας αλλά και ολόκληρου του κόσμου.

Μια δημοσκόπηση που θα εξέταζε την σχέση ανάμεσα στο βαθμό αποδοχής δογμάτων και τον αριθμό των βιβλίων που διαβάζονται, νομίζω ότι θα έδειχνε, ότι αριθμός των βιβλίων που διαβάζονται από τους Έλληνες είναι αντίστροφος με τον βαθμό αποδοχής δογμάτων. Τις συνέπειες από την ανορθολογική εκπαίδευση των Ελλήνων στο δημόσιο σχολείο αποτυπώνει και το γεγονός  της πρωτιάς στα τροχαία ατυχήματα των Ελλήνων,  που  οδηγώντας ανορθολογικά, άρα επικίνδυνα,  γίνονται πρόξενοι ατυχημάτων, αλλά που   συντριπτικό ποσοστό των Ελλήνων οδηγών εναποθέτει την οδική τους ασφάλεια και  σε κομποσχοίνια, σταυρουδάκια, εικονίτσες, πέταλα ,ματόχαντρα κλπ, αναρτημένα στα καθρεπτάκια των αυτοκίνητων ή και σε «αγιασμό» των αυτοκινήτων.

Η μη προσήλωση της εκπαίδευσης την αξία του επιστημονικού ορθολογισμού, που βρίσκεται στον αντίποδα των θρησκευτικών δογμάτων και που γι αυτό δεν αποτελεί το επίκεντρο της παιδείας στην Ελλάδα, οδηγεί πολύ πιθανόν επίσης και στην ρηχή γνώση και στο «να πάρουμε το χαρτί» που υποθάλπει εκτός άλλων και την παραπαιδεία. Μέσα στο κλίμα αυτό του σχολικού ανορθολογισμού ευδοκιμεί και το φαινόμενο ένα μεγάλο ποσοστό μαθητών να  εμφανίζεται στο σχολείο με κομποσχοίνια και ματόχαντρα. Μέσα στα πλαίσια του θεοκρατικού  και θρησκόληπτου κράτους  δεν είναι εύκολη η αποδοκιμασία από τον εκπαιδευτικό τέτοιων φαινομένων, είτε από τον φόβο  υπηρεσιακών συνεπειών, είτε αντίδρασης θρησκόληπτων γονιών ή οργανώσεων (όπως η παρόμοια περίπτωση του Μαθηματικού στο Γυμν. Αριδαίας), προς μεγάλη ζημιά της Ελλάδας, γιατί τέτοια φαινόμενα, όπως και η «αστρολογία», τα «μέντιουμ»  κλπ  υπονομεύουν τον πυρήνα του ορθολογισμού που πρέπει να  διέπει την εκπαίδευση που αποτελεί την προϋπόθεση για κάθε είδους ανάπτυξη της χώρας. 

Λογοκρίνονται όμως και έξω από το σχολείο αντιδογματικές επιστημονικές θεωρίες. Λίγα χρόνια πριν κρατικό κανάλι λογόκρινε το ένα από τα δώδεκα επεισόδια που παρουσίαζε την εξέλιξη των ειδών της  επιστημονικής σειράς Cosmos με τον αστροφυσικό Carl Sagan και λίγες βδομάδες πριν πάλι κρατικό κανάλι ματαίωσε προαναγγελμένη εκπομπή που παρουσίαζε  τεχνικές που μπορεί να χρησιμοποιούνται στο άναμμα του «αγίου φωτός» και στην «καιγόμενη αλλά μη κατακαιγόμενη βάτο» που αναφέρεται στην Π. Διαθήκη σαν θεϊκό θαύμα.

Η ταύτιση κράτους- εκκλησίας προσφέρει και κάλυψη  στον δογματικό παραλογισμό και όχι μόνο .

Η ασυλία που αισθάνονται μερικοί κυρίως από τους θεολόγους εκπαιδευτικούς, που τους κάνει ξεπερνώντας και τα αναλυτικά προγράμματα για τα θρησκευτικά, να  τρομοκρατούν τις τρυφερές ψυχές των παιδιών με παρουσίαση δογμάτων περί «666» ή της εξίσωσης της νόμιμης άμβλωσης με την ναζιστική γενοκτονία  ή άλλων παράλογων δογματικών απόψεων, όπως  των περί ΕΙΤΖ απόψεων μητροπολίτη «O Θεός έδωσε τη γενετήσια επιθυμία μόνο για την καταξίωση της ζεύξεως του άνδρα με τη γυναίκα μέσω του γάμου, με σκοπό την απόκτηση τέκνων. Aπό κει και πέρα ο καθένας έχει τις ευθύνες του»,(δηλαδή …2-3 φορές σε ολόκληρη τη ζωή των πιστών, γιατί περισσότερες φορές …κινδυνεύει)  κλπ.  Η ελευθερία να απευθύνουν μηνύματα και ανακοινώσεις για την λειτουργία των κατηχητικών στους μαθητές, και η δογματική δραστηριότητα εκκλησιαστικών παραγόντων στο χώρο του σχολείου αποτελεί επίσης αντιπαιδαγωγικό «έθιμο».

Αυτή η αίσθηση ασυλίας, που στην πράξη έχουν οι παράγοντες της εκκλησίας λόγω της ταύτισης κράτους εκκλησίας οδήγησαν και στα φαινόμενα σαπίλας που καταγγέλλονται τελευταία, όπως αυτά του μητροπολίτη,  που δεν αρκέστηκε στον μεγάλο ισοβίως μισθό μαζί με περίθαλψη και στέγη που έχει, αλλά φρόντισε με υπεξαίρεση και με εκβίαση μάλιστα υφισταμένων του για κάποια  δις για τα …γεράματά του. Η κατάσταση αυτή υπονομεύει και την εθνική οικονομία  επειδή στην Ελλάδα ένα πολύ μεγάλο τμήμα του εθνικού πλούτου ανήκει στην εκκλησία και που συνεχώς αυξάνει από τις δωρεές των αφελών πιστών, αφορολόγητο μάλιστα με αντισυνταγματικό νόμο (Αρ.4.5. Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους), με δαπάνες και εισπράξεις πιθανότατα χωρίς θεωρημένα παραστατικά-άρα συμβάλλοντας και στην παραοικονομία-, με αδιαφάνεια στην διαχείρισή  της, σιωπηρή ασυλία των άμεσων ή έμμεσων διαχειριστών της με την «κάλυψη» που τους παρέχει η ιδιότητα του κληρικού ή του συνεργάτη της εκκλησίας, χωρίς καμιά ελεγκτική αρμοδιότητα του ΣΔΟΕ ή άλλου κρατικού οργάνου, παρόλο που το ιερατείο μισθοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, και με σημαντικό μέρος από τα «έσοδα» παραγόντων που «διαχειρίζονται» την τεράστια περιουσία της εκκλησίας να καταλήγουν σε προσωπικούς λογαριασμούς,  αποτελεί μια από τις αιτίες της οικονομικής καθυστέρησης της Ελλάδας.

Και απαξίωση του σχολείου μέσω ταύτισης κράτους εκκλησίας.

Απώλεια πολύτιμων ωρών με τον εκκλησιασμό και την προσευχή.  Στα λύκεια ιδιαίτερα,  που συνήθως  τα μαθήματα κατεύθυνσης  γίνονται τις πρώτες ώρες, ο   εντός ωρών λειτουργίας του σχολείου εκκλησιασμός, που γίνεται συνήθως τις δυο πρώτες ώρες,  αλλά και η προσευχή, προκαλούν  μεγάλη απώλεια διδακτικών ωρών σε βάρος των άλλων μαθημάτων.  Ο εκκλησιασμός μέσα στις ώρες λειτουργίας του σχολείου, αν γίνει με τον συνήθη αυταρχισμό, δηλαδή την απειλή απουσίας ή άλλων τυχόν συνεπειών, παραβιάζει ευθέως το αρθ. 25.1 του Συντάγματος, αν όχι προσέρχονται ελάχιστοι  μαθητές στην εκκλησία, ενώ οι περισσότεροι μαθητές είτε βρίσκονται στο κρεβάτι τους είτε σε παρακείμενες καφετέριες. Για ελάχιστους δηλαδή μαθητές, διακόπτεται η λειτουργία του σχολείου για δυο ώρες, ενώ  θα μπορούσαν να πάνε μόνοι τους όποτε ήθελαν, ή έστω σε ειδικές λειτουργίες για μαθητές αλλά εκτός ωρών λειτουργίας του σχολείου. Γιατί κανείς μαθητής δεν φεύγει από το όποιο φροντιστήριο του για να πάει εκκλησιασμό; Γιατί δεν οργανώνουν και τα φροντιστήρια εκκλησιασμό; Δεν απαξιώνει το σχολείο ο εκκλησιασμός;  Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη στα εσπερινά σχολεία που φοιτούν σχεδόν αποκλειστικά  ενήλικες, όπου μια δημόσια υπηρεσία, δηλαδή το σχολείο, φροντίζει για τον εκκλησιασμό ενηλίκων, και αφαιρώντας αναλογικά πολύ περισσότερο από τον διδακτικό χρόνο.

Εκτός των θρησκευτικών ελευθεριών παραβιάζει και θεμελιώδη δόγματα του χριστιανισμού η ταύτιση κράτους εκκλησίας

13. Η πραγματοποιούμενη καθημερινά και αδιάλειπτα εδώ και πάνω από 150 χρόνια  υποχρεωτική με Βασιλικό Διάταγμα προσευχή, παρόλο που σήμερα κατά το σύνταγμα, τους νόμους και την νομολογία η θρησκευτικότητα είναι  δικαίωμα και όχι υποχρέωση, απαιτεί ηρωισμό από μαθητές αλλά και εκπαιδευτικούς για να την αρνηθούν. Επειδή κατά το σύνταγμα(Αρ. 25.1) όλοι   οι δημόσιοι λειτουργοί υποχρεούνται να εξασφαλίζουν την ακώλυτη άσκηση των δικαιωμάτων των Ελλήνων, άρα και του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας, καμιά αναφορά  σε καλλιέργεια θρησκευτικής συνείδησης δεν μπορεί να την μετατρέπει σιωπηρά σε υποχρέωση. Η υποχρεωτική προσευχή παραβιάζει και το χριστιανικό δόγμα της «σωτηρίας», αφού η σωτηρία είναι ατομική υπόθεση, και επομένως να μην δικαιούται καμιά πλειοψηφία άμεσα ή έμμεσα μέσω της κρατικής επιβολής να επιβάλει στην μειοψηφία την όποια δογματική επιλογή της ώστε να «σωθεί» συλλογικά η κοινωνία όπως πχ. γίνεται με την υποχρεωτική στράτευση, ούτε όμως θα βοηθηθεί να κερδίσει την κατά το χριστιανικό δόγμα σωτηρίας κάποιος αν υποχρεωθεί να κάνει προσευχή, αλλά και ούτε  στον  διαττάξαντα  θα  πιστωθεί στα θετικά του κατά το χριστιανικό δόγμα, αφού το «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν» συνεπάγεται την συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές και την αποδοχή των χριστιανικών δογμάτων μόνο μετά από ώριμη και ελεύθερη επιλογή και όχι  με οποιονδήποτε άμεσο ή έμμεσο καταναγκασμό αλλά και χωρίς να χρειάζεται οποιαδήποτε απολογία ή αιτιολόγηση της τυχόν άρνησής, εκτός του σεβασμού της δογματικής επιλογής των άλλων. Παραβιάζει και την προτροπή του Ιησού για δημόσια προσευχή «ΜΑΤΘΑΙΟΣ 6. .. 6 συ δε όταν προσεύχη, εισελθε εις το ταμειόν σου και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου τω εν τω κρυπτω. και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτω αποδώσει σοι.». Το μόνο «παιδαγωγικό αποτέλεσμα της καθημερινής «προσευχής» είναι ο εθισμός στην υποταγή στην «κρατούσα» εκκλησία, δηλαδή στο ιερατείο της.

Αλλά και διώξεις λόγω ταύτισης κράτους-εκκλησίας;

Οι συνεχείς διώξεις μαθητών και εκπαιδευτικών, όπως πχ.  η πρόσφατη μαθηματικού του Γυμνάσιου Αριδαίας που τιμωρήθηκε επειδή κριτίκαρε στους μαθητές του την 4η εντολή που αυτοπαρουσιάζεται ο θεός της Βίβλου σαν «ζηλιάρης και εκδικητικός που εκδικείται όσους τον μισούν μέχρι 4η  γενιά» και που η κ. Υπουργός ζήτησε την έφεση  της απόφασης για επιβολή μεγαλύτερης ποινής με εισήγηση μάλιστα του τότε περιφερειάρχη, φυσικού στην ειδικότητα, ή άλλη της μείωσης της διαγωγής από τον σύλλογο καθηγητών που επιβλήθηκε παλιότερα σε μαθητή Γυμνασίου της Πάτρας που αρνήθηκε να κάνει προσευχή μετά τον ορισμό του ως αριστούχου για να κάνει την καθημερινή προσευχή, όταν ήρθε η σειρά του. («Αρνήθηκε επιμόνως και χωρίς δικαιολογία να απαγγείλει την προσευχή του Σχολείου, αν και ήταν η σειρά του. Η προσευχή απαγγέλλεται ανά εβδομάδα, μετά από συναπόφασή τους με το διευθυντή  του Σχολείου, από όλους τους αριστεύσαντες μαθητές της Γ΄ Γυμνασίου. Στην προσπάθεια να μεταπεισθεί,παρενέβη μετά από έγκριση του διευθυντή και ο πρόεδρος της μαθητικής κοινότητας (15μελούς),πλην όμως χωρίς αποτέλεσμα». Από εφημερίδα«ΠΟΝΤΙΚΙ» 29-6-95).

Αλλά και οι εκπαιδευτικοί υφίστανται συνέπειες λόγω της καθημερινής προσευχής. Πιέζονται να μην βγαίνουν στο χώρο της πρωινής συγκέντρωσης, αν δεν σταυροκοπούνται, ώστε να μην τους δουν οι μαθητές που δεν κάνουν προσευχή. Ούτε μέσα σε εκκλησίες δεν υπάρχει απαίτηση οι παραβρισκόμενοι να σταυροκοπούνται όταν σταυροκοπείται ο ιερέας !!! Χρειάζεται θάρρος να βγει στην πρωινή συγκέντρωση ο εκπαιδευτικός, που δεν κάνει σταυροκοπείται. Παλιότερα σε πειθαρχική δίωξη εναντίον εκπαιδευτικού που δεν σταυροκοπιόταν , η παρουσία του στον χώρο της πρωινής συγκέντρωσης ελέγχθηκε σαν «μη αρμόζουσα»!!!

Αποσιωπούνται οι σχετικές νομολογίες  δικαστηρίων  ακόμη και των Ελληνικών, όπως του Συμβουλίου της Επικρατείας, που δικαιώνει διωχθέντες, όπως του ανωτέρω μαθητή, που ακύρωσε την μείωση από τον σύλλογο καθηγητών της διαγωγής του σε επίμεμπτη για συμπεριφορά  σχετική με δογματικό ζήτημα. Παρόλο που το σύνταγμα (Αρ.25.1) επιβάλει ότι  όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή των δικαιωμάτων των Ελλήνων, μεταξύ των οποίων πρωτεύουσα θέση κατέχουν  οι θρησκευτικές ελευθερίες, και παρόλο  που παραβιάσεις των θρησκευτικών ελευθεριών είναι σε όλους τους υπεύθυνους γνωστό ότι είναι πολύ πιθανό να συμβούν στον χώρο της εκπαίδευσης, ουδέποτε κοινοποιήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας ή άλλο αρμόδιο όργανο νομολογία ή οδηγίες για την ακώλυτη και αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων αυτών από τους μαθητές, όπως πχ. η ανωτέρω απόφαση 3356/95 του ΣΤΕ (όχι και ιδιαίτερα καινοτόμα ούτε σύμφωνη με τις πιο προωθημένες απόψεις για τις θρησκευτικές ελευθερίες, που εκδόθηκε από το ΣΤ΄ τμήμα του ΣΤΕ  με πρόεδρο  τον κ. Αν. Μ. που μετά την συνταξιοδότηση του ανέλαβε     άμισθος νομικός σύμβουλος του αρχιεπίσκοπου). Γιατί δεν αποστέλλει προς τους εκπαιδευτικούς εγκύκλιο για τον σεβασμό των θρησκευτικών ελευθεριών, όπως έκανε  με την 101537/Γ2/ΥΠΕΠΘ/30-9-2005 εγκύκλιο με θέμα: «δεν επιτρέπεται η επιβολή οποιασδήποτε μορφής σωματικής τιμωρίας σε μαθητές που παρεκκλίνουν από την προσήκουσα διαγωγή»;

Αν δεν διαχωριστεί το κράτος από την εκκλησία δεν θα έχουν τελειωμό οι διώξεις

15. Η ίδια κατάσταση διώξεων υπάρχει και στην κοινωνία. Στα 1979 μηνύθηκαν αυτεπάγγελτα για προσβολή της επικρατούσας θρησκείας το Δ.Σ.  της ΟΛΜΕ και ο καθηγητής πανεπιστημίου Α. Χ. ΚΑΖΕΠΙΔΗΣ συγγραφέας του επιστημονικού χαρακτήρα άρθρου «Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ  ΣΥΓΧΥΣΗ   ΚΑΙ   Ο   ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ   ΔΙΑΠΟΤΙΣΜΟΣ  ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ», λόγω της   δημοσίευσης του άρθρου αυτού στο επιστημονικό περιοδικό της ΟΛΜΕ  «ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ». Ακόμη και πρόσφατα απαγορεύτηκε  με δικαστική απόφαση η κυκλοφορία βιβλίου-κόμικς με περιεχόμενο μη αρεστό σε θρησκευόμενους. Συνεχείς είναι οι διώξεις ετερόδοξων με τον μεταξικό νόμο περί προσηλυτισμού, και εκτίθεται διεθνώς η χώρα με τις  προσφυγές κατά των διώξεων στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια. Παρόμοιο παράδειγμα είναι η μήνυση της Δόμνας Σαμίου για τα σατυρικά τραγούδια που τραγούδησε καθώς, οι αντιδράσεις από παραεκκλησιαστικές οργανώσεις εναντίον πίνακα σε έκθεση ζωγραφικής, η «έξωση» του Αριστοφάνη από την πλατεία των Σερρών  και το δημόσιο κάψιμο βιβλίων μη αρεστών σε παραεκκλησιαστικές οργανώσεις με παρουσία μάλιστα νομάρχη.

Την κατάσταση αυτή απηχεί και το  δημοσίευμα με τίτλο «422 ΣE «MAYPH ΛIΣTA» Διώξεις από… εκκλησιαστική KYΠ!  Στα δικαστήρια, με τεκμήριο ενοχής τις μαύρες λίστες της Eκκλησίας, ο Tάκις Aλεξίου (μελετητής του έργου του Tζελαλεντίν Pούμι), αλλά και… η γιόγκα και ο Xάρι Πότερ!  H ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ «Κυνηγούν» από γιόγκα μέχρι Χάρι Πότερ.  Στη μαύρη λίστα της Εκκλησίας (σύμφωνα με τις αποφάσεις της Z’ Συνδιάσκεψης Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα αιρέσεων και Παραθρησκευτικών Ομάδων, 20-26/9/1995), περιλαμβάνονται 422 ονόματα: κέντρα γιόγκας, διαλογισμού, ομοιοπαθητικής, κέντρα φιλοσοφικών και αρχαιοελληνικών μελετών, προγεννητικής αγωγής, ακόμη και ο Χάρι Πότερ, ως ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στην «Εκκλησία της Σατανιστικής Απελευθέρωσης» και την «Εκκλησία του Σατανά»! Πλάι σε αυτά και ο Τάκις Αλεξίου ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Ρούμι Ελλάδος. Κι ας έχει πάψει η Επιτροπή να λειτουργεί από το 1993… Μάλιστα, η λίστα κλείνει με την επισήμανση ότι η περίπτωση μιας εταιρείας θα πρέπει να επανεξεταστεί, «δεδομένου ότι τα σεμινάριά της θεμελιώνονται στη λεγόμενη »θετική σκέψη», η οποία ως γνωστόν είναι ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη»!!!!

Η αλυσίδα τέτοιων γεγονότων δεν θα έχει  τελειωμό, αν δεν τεθεί τέρμα στην ταύτιση-διαπλοκή κράτους-εκκλησίας.

Κύρια άρθρα του συντάγματος εξουδετερώνονται από δευτερεύοντα.

16. Η υπάρχουσα κατάσταση στο σχολείο οφείλεται στην συνταγματική επιταγή του άρθρου 16.2 για «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης» (Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.). Αποτελεί την συνταγματικού κύρους  στήριξη της παραβίασης των θρησκευτικών ελευθεριών στο χώρο του σχολείου. Αποτελεί ακόμη μια απαράδεκτη κατά την γνώμη μου συνταγματική αντίφαση, αφού με αυτό το άρθρο το κράτος αναλαμβάνει το καθήκον να συμβάλει στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου σε τομείς όπου άλλα θεμελιώδη (δηλαδή μη αναθεωρήσιμα) όπως τα  5.1 και 13.1 αλλά και οι υπερισχύουσες  σχετικές διεθνείς συμβάσεις για τα ατομικά δικαιώματα κατοχυρώνουν την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας. Αντιβαίνει ακόμη και στο  άρθρο 25.1 που επιβάλλει στους δημόσιους λειτουργούς να διασφαλίζουν την ακώλυτη άσκηση των ατομικών δικαιωμάτων των ανθρώπων άρα να απέχουν σαν κρατικοί λειτουργοί από πράξεις που διαμορφώνουν  την ανάπτυξη θρησκευτικής συνείδησης χωρίς να το ζητούν όσοι ενδιαφέρονται.  Επιπλέον αντιμετωπίζει  ανισότιμα τις διάφορες  επιλογές του ατόμου, όπως  την άρνηση θρησκεύματος ή θεότητας, αφού θεωρεί αρμόζον να αναπτύσσει θρησκευτική συνείδηση αλλά όχι το αντίθετο ακόμη κι αν αυτό αποτελεί επιλογή των ίδιων των μαθητών ή των γονιών τους.

Η διατύπωση με κοινή αναφορά για εθνική και θρησκευτική συνείδηση του αρ. 16.2 εξομοιώνει  την εθνική με την θρησκευτική συνείδηση και αυτό οδηγεί στο χώρο του σχολείου εκτός άλλων και στον κοινό πανηγυρικό γιορτασμό θρησκευτικών μαζί με εθνικές γιορτές. Αυτό νομίζω ότι είναι επιζήμιο εθνικά λόγω του συνεχώς αυξανόμενου αριθμού Ελλήνων που αποδεσμεύονται συνειδησιακά από το επικρατούν δόγμα ή από δόγματα γενικά, γιατί έτσι υπονομεύει το εθνικό τους φρόνημα. Ούτε είναι επιτρεπτό οποιαδήποτε  πλειοψηφία να ταυτίζει την δογματική επιλογή της με το έθνος και άρα να θεωρούνται μειωμένου πατριωτισμού όλοι οι άλλοι («γραικύλοι» κατά τον κ. Χριστόδουλο, χωρίς μάλιστα καμιά αποδοκιμασία από αυτούς, που κατά κύριο λόγο είναι θεσμικά υπεύθυνοι για την ενίσχυση της εθνικής συνείδησης). Προκαλεί επίσης την άνιση μεταχείριση των μαθημάτων, αφού σε αυτό στηρίχτηκε η κατοχύρωση με την νομολογία του Σ. Επικρατείας (πάλι με εισηγητή τον μετέπειτα άμισθο νομικό σύμβουλο του Αρχιεπίσκοπου, ενώ η υπόθεση αφορούσε ακύρωση ποινής μαθητή για πού αρνήθηκε να κάνει προσευχή) επαρκούς αριθμού ωρών διδασκαλίας των θρησκευτικών, δηλαδή σε 2 την βδομάδα, όπως συμβαίνει σταθερά για πάνω από  150 χρόνια (ενώ βασικά θετικά  μαθήματα γίνονται σε λίγες τάξεις και από 1 ώρα την βδομάδα πχ. Χημεία, Βιολογία). Κανένα άλλο μάθημα δεν έχει εξασφαλίσει τέτοια κατοχύρωση με νομολογία που ερμηνεύει συνταγματικές διατάξεις.

Ακόμη και οι κληρικοί αισθάνονται στο πετσί τους την εξουδετέρωση της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων από τα μη θεμελιώδη άρθρα του συντάγματος. Γράφει ο κληρικός  Φιλόθεος Φάρος στο βιβλίο του «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ)», σελ.170: «..Η εξουσία που έχει ο επίσκοπος είναι τρομακτική και ενισχύεται και από την κοσμική εξουσία, ώστε εκείνος που θα συγκρουσθή με τον επίσκοπο, πέραν των ενδοεκκλησιαστικών κινδύνων που αντιμετωπίζει, μπορεί να διακινδυνεύση τη μισθοδοσία, δηλαδή το ψωμί το δικό του και της οικογένειάς του, αλλά κι αυτή ακόμη την συνταξιοδότησή του.

Ο επίσκοπος  έχει μια εντελώς ανεξέλεγκτη  εξουσία, που την επιβάλλει με την βοήθεια των οργάνων και των υπηρεσιών της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ένα και μόνο παράδειγμα είναι αρκετό. Η ηλικία συνταξιοδοτήσεως των κληρικών είναι το εβδομηκοστό έτος, ενώ για όλους  τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους το ανώτατο όριο συνταξιοδοτήσεως  είναι το εξηκοστό πέμπτο και παρά ταύτα ο επίσκοπος  μπορεί να εμποδίζη όσο θέλει τη συνταξιοδότηση ενός κληρικού, με την δικαιολογία ότι δεν υπάρχει άλλος κληρικός για να αναπληρώση τον συνταξιοδοτούμενο. Δεν έχει ανάγκη βέβαια ο επίσκοπος να αντιμετωπίση το ενδεχόμενο η έλλειψη κληρικών να οφείλεται στο γεγονός ότι όχι μόνο η Εκκλησία δεν λειτουργεί ως Εκκλησία, αλλά ότι έχει μια μεσαιωνική και συχνά πιο απάνθρωπη από οποιοδήποτε άλλο κοσμικό οργανισμό οργάνωση, αλλά και στη δική του αυθαίρετη, δεσποτική και όχι σπάνια εντελώς παράλογη εξουσία. Δεν έχει κανένα λόγο να το κάνη, αφού με την υποστήριξη του κράτους μπορεί να κρατά με τη βία τους κληρικούς στην υπηρασία. Πως όμως ο επίσκοπος μπορεί να παραβιάζει βασικά δικαιώματα του έλληνα πολίτη; Μάλλον στηριζόμενος, στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 3 του Συντάγματος, που λέει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά μετά της εν Κωσταντινουπόλει  Μεγάλη του Χριστού Εκκλησίας, τηρούσα απαρασαλεύτως ως εκείνη τους ιερούς αποστολικούς κανόνας και τας ιεράς παραδόσεις. Εφόσον το Σύνταγμα δεν διευκρινίζει ότι η εκκλησιαστική διοίκηση δεν μπορεί κατά την τήρηση των κανόνων και της παραδόσεως να παραβαίνη διατάξεις του Συντάγματος και τους νόμους, στην πράξη  καταργεί τον εαυτό του , γιατί είναι πολύ εύκολο με αυτή την διάταξη να καλυφθή οποιαδήποτε καταπάτηση των δικαιωμάτων του έλληνα πολίτη που προστατεύει το ελληνικό Σύνταγμα.

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πόσο απεριόριστη και απολυταρχική είναι η εξουσία του επισκόπου και πόσο μπορεί να τρομοκρατή τον οποιονδήποτε με μια τέτοια εξουσία, αλλά δεν είναι επίσης δύσκολο να αντιληφθή κανείς γιατί οι επίσκοποι και πολλοί κληρικοί αγωνίζονται με τόσο πάθος να διαφυλάξουν τον εντελώς αντιεκκλησιαστικό εναγκαλισμό με το κράτος. Απ’ αυτόν τον εναγκαλισμό οι κληρικοί εξασφαλίζουν εξουσία, εισόδημα και πελατεία με τους πολιτειακούς θεσμούς και τα ΜΑΤ.» (Το βιβλίο είναι γραμμένο με την παλιά γραμματική. Οι υπογραμμίσεις δεν υπάρχουν στο βιβλίο)

Η θρησκοληψία που υποδαυλίζει η ταύτιση κράτους εκκλησίας, ανασταλτικός παράγοντας προόδου της χώρας

17. Ο μη χωρισμός του κράτους  εκκλησίας αποτελεί  την χειρότερη προϋπόθεση αντιμετώπισης των προκλήσεων που φέρνει η επερχόμενη  παγκοσμιοποίηση. Είναι απολύτως λάθος αλλά και ανιστόρητος  ο προβαλλόμενος ισχυρισμός ότι με την Ορθοδοξία  μπορεί η Ελλάδα να διατηρήσει την εθνική της ταυτότητα. Δεν αποτελεί παρά ένα ανιστόρητο συντεχνιακό ισχυρισμό του ιερατείου της επίσημης εκκλησίας με μόνο σκοπό ενισχύοντας την θέση του μέσα στην κοινωνία «να εισπράξει σώστρα» για την ανύπαρκτη διάσωση από αυτούς του Ελληνισμού ή της Ελληνικής γλώσσας καθώς και να για κάλυψη αδυναμιών της.  Ποτέ  η δράση της δεν είχε εθνικό ή δημοκρατικό χαρακτήρα, παρά την προσωπική δράση ελαχίστων στελεχών της χωρίς όμως συλλογική απόφαση ή κάλυψη έστω εκ των υστέρων. Συνεπή με τα δόγματα  του χριστιανισμού στελέχη της, θεωρούν τον πατριωτισμό  σαν «αίρεση» (!!!) κατά τον χριστιανισμό. Το ίδιο δείχνει και η άρνηση της εκκλησίας να αποκαταστήσει τους δυο μητροπολίτες Κοζάνης και Ηλείας που πήραν μέρος στην εθνική αντίσταση, καθώς και η στάση της απέναντι σε όλες τις δικτατορίες που γνώρισε ο τόπος.

Η συντήρηση  της θρησκοληψίας, που διαιωνίζει εκτός άλλων και η ταύτιση κράτους εκκλησίας, αποτελεί αρνητική συμβολή στην αντιμετώπιση των προκλήσεων της παγκοσμιοποίησης και στον οικονομικό τομέα αλλά και στον πολιτιστικό τομέα. Η  οικονομική ισχύς σε συνδυασμό με αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας  αποτελούν τις καλύτερες προϋποθέσεις  διατήρησης της εθνικής ταυτότητας στον νέο κόσμο που αναπόφευκτα επέρχεται. Αυτό αποδεικνύεται αφ’ ενός από το ότι ελληνικές κοινότητες που για αιώνες συνυπήρξαν μεταξύ άλλων εθνοτήτων σαν μειονότητες, όπως πχ οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, Αιθιοπίας, Μ. Ασίας, Εύξεινου Πόντου κλπ, διατήρησαν την εθνική τους ταυτότητα επειδή  αφενός  διατήρησαν οικονομική ισχύ  σε σχέση με την πλειοψηφούσα εθνότητα και εφ’ ετέρου διατήρησαν μια πολιτιστική υπερηφάνεια. Αντίθετα Έλληνες μέσα σε λίγες γενιές χάνουν την γλώσσα και στην συνέχεια και την Ελληνικότητά τους, όπως στις ΗΠΑ, επειδή ούτε οικονομική ισχύ διαθέτουν εκεί αλλά  ούτε πολιτισμική υπερηφάνεια μπορεί να διατηρήσουν  σε    σχέση με το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Η εκτεταμένη θρησκοληψία στην Ελλάδα, αντίποδας του ορθολογισμού, αποτελεί τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη σε συνθήκες σκληρού ανταγωγικού. Έτσι  ο κίνδυνος της οικονομικής άλωσης της Ελλάδας, εκτός άλλων αρνητικών συνεπειών, θα φέρει και πολιτιστική άλωση. Αλλά  ούτε καμιά εθνική υπερηφάνεια μπορεί να διατηρήσει η θρησκοληψία της ταύτισης κράτους εκκλησίας,  όπως το υποδηλώνει ο αυξανόμενος αριθμός  των  πιστών που  ευρισκόμενοι σε παρέες κρύβουν την δογματική επιλογή τους, όπως το ίδιο υποδηλώνει και  το ασήμαντο πια ποσοστό αυτών που δημόσια σταυροκοπιούνται περνώντας μπροστά από εκκλησίες,  σε  αντίθεση με τον διαρκώς αυξανόμενο  ποσοστό αυτών που  δηλώνουν την περηφάνια τους  για τον Ελληνοκλασσικό πολιτισμό-ορθολογισμό, την κύρια  πολιτιστική κληρονομιάς  που μπορεί στο διηνεκές να  προκαλεί  εθνική υπερηφάνεια, αλλά και το αυξανόμενο ποσοστό όσων αποδεσμεύονται από δόγματα ή δημόσια ασκούν κριτική στο χριστιανικό δόγμα. Το ίδιο έδειξε και σχετική έρευνα του Πανεπιστήμιου Αθήνας όπου μεταξύ άλλων οι νέοι δήλωσαν περήφανοι  κατά 75%  για τον Ελληνοκλασσικό πολιτισμό, ενώ για την ορθοδοξία μόνο κατά 25%.

Στους προηγούμενους αιώνες με Ρωμαίους, Βυζαντινούς, και Οθωμανούς  κατακτητές, με ίδια μάλιστα θρησκεία και γλώσσα Κορανίου με τους τελευταίους και δυο αιώνες μακρύτερη κατοχή, οι Κούρδοι πχ. δεν χάθηκαν σαν εθνότητα ούτε την γλώσσα τους έχασαν, αλλά δυναμικά διεκδικούν την εθνική τους θέση στον σημερινό κόσμο. Δεν πρόσφεραν τίποτα ιδιαίτερο στον παγκόσμιο πολιτισμό αλλά και δεν αλλοιώθηκαν εθνικά από κανέναν από τους κατακτητές τους. Το  ίδιο συνέβη με  σλαβικές ή αραβικές εθνότητες. Θα χαθεί λοιπόν ο Ελληνισμός ή η Ελληνική γλώσσα με την παγκόσμια προσφορά του;

Η αναπόφευκτη παγκοσμιοποίηση δεν είναι ούτε συνολικά θετική ούτε συνολικά αρνητική. Ότι θετικό φέρνει η παγκοσμιοποίηση πρέπει να γίνει δεκτό, και ότι αρνητικό να καταπολεμηθεί. Από την παράδοση  ότι αρνητικό μπορεί να εξαλειφθεί και μέσω παγκοσμιοποίησης γιατί να αντιδράσουμε; Πχ. η «λαϊκή» παράδοση των μπαλοθιών στην Κρήτη, δεν πρέπει να εξαλειφθεί; Αν μπορεί η παγκοσμιοποίηση να συμβάλλει σε αυτό, ας είναι καλοδεχούμενη η συμβολή της. Να καταπολεμήσουμε πρέπει τις οικονομικές συνέπειες της σε βάρος των εργαζομένων και ότι άλλο σε βάρος των λαών φέρνει. Ένας  ενδεχόμενος κίνδυνος από την άκριτη και προκλητική πολλές φορές χρήση και από δημόσια πρόσωπα αγγλικών λέξεων, ακατανόητων από την μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων, και εκεί που υπάρχει αντίστοιχη Ελληνική λέξη,  καμιά  εθνική ανησυχία  δεν προκαλεί. Το ίδιο και με την εισβολή της νέας αποκαλυπτικής-προκλητικής  μόδας και  των χαλκάδων σε κάθε μέρος του σώματος και που κανένας δεν ασκεί κριτική γιαυτά, και ιδίως αυτοί που έχουν και «δογματικές» υποχρεώσεις, αφού η δημόσια εμφάνιση των ανθρώπων αποτέλεσε αντικείμενο απαγορεύσεων από Βίβλο και Κανόνες της Εκκλησίας. Αντίθετα όχι μόνο σιωπή, αλλά και αποδοχή υπάρχει αυτής της παγκοσμιοποίησης από το ιερατείο, όπως με το «ελάτε  όπως είστε στην εκκλησία» προς τους νέους του κ. Χριστόδουλου. Η πρώιμη  παγκοσμιοποίηση προηγούμενων αιώνων με παντελόνι, γραβάτα, ταγκό, βαλς  κλπ ήταν αρνητική; Ποιος έκλαψε, που αποσύρθηκε η φουστανέλα και τα τσαρούχια στις προθήκες των μουσείων λόγω της παγκοσμιοποίησης της ενδυμασίας του κουστουμιού και των παπουτσιών ;

18. Μια απλή ματιά στις διάφορες χώρες του κόσμου, και ιδίως σε αυτές με παρόμοιες αντικειμενικές προϋποθέσεις (όπως φυσικό πλούτο, γεωγραφική θέση κλπ), αλλά και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα, επιβεβαιώνει ότι όπου η  θρησκοληψία είναι μεγαλύτερη, και το εκεί ιερατείο  διατηρεί προνόμια μέσω του κράτους και μέσω αυτού το δικαίωμα της υποβολής στο δογματικό διαποτισμό των νέων, εκεί υπάρχει και η μεγαλύτερη καθυστέρηση, πολιτισμική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική. Το ταυτισμένο με την εκκλησία κράτος, όταν πχ. υποδέχεται με τιμές αρχηγού κράτους «τίμια λείψανα», ή «τίμιες ζώνες», ή άλλα θρησκευτικά σύμβολα  με συνοδεία στρατιωτικών αγημάτων και το  σχολείο με τον κατηχητικό του χαρακτήρα συμβάλλουν  και  στην θρησκοληψία, αφού εκτός των άλλων καμιά φωνή καταγγελίας της θρησκοληψίας δεν μπορεί να ευδοκιμήσει  στον δημόσιο χώρο και στο σχολικό πλαίσιο και αντί να καταγγέλλονται τέτοια γεγονότα ενσωματώνονται στην συνείδηση των νέων. Σε κάθε γωνιά της χώρας είναι στημένη και μια εισπρακτική μηχανή θρησκοληψίας πάντα σε αντίθεση ακόμη και με τα θεμελιώδη δόγματα του χριστιανισμού, χωρίς καμιά καταγγελία από αυτούς που σε άλλες περιπτώσεις ξεσήκωσαν  τον κόσμο όπως πχ. για την αναγραφή του «Χ.Ο.» στις νέες ταυτότητες.

Την αρνητική αυτή κατάσταση αποτυπώνει απόλυτα το Ελληνικό «έθιμο» όποιος θέλει  και χωρίς  καμιά άδεια από κρατικό όργανο (ενώ και μια αποθηκούλα μέσα σε ιδιόκτητο  οικόπεδό χωρίς οικοδομική άδεια κατεδαφίζεται με πρόστιμο μάλιστα και ποινική δίωξη), να χτίζει πλάι σε δρόμους ή όπου αλλού θέλει συχνά με επικίνδυνο τρόπο παρεκκλήσια-εικονοστάσια, τα οποία καμιά δημόσια υπηρεσία δεν διανοείται να κατεδαφίσει (αντίθετα εξασφαλίζεται η ηλεκτροδότησή και υδροδότηση τέτοιων αυθαίρετων κατασκευών). Ακόμη και όταν λόγοι διαπλάτυνσης  των δρόμων το επιβάλλουν, καμιά δημόσια υπηρεσία δεν τολμά να τα κατεδαφίσει και έτσι παραμένουν καταλαμβάνοντας και τμήμα του δρόμου όπως πχ. στον δρόμο προς Περαία Θεσσαλονίκης όπου το παρεκκλήσι που παρέμεινε μετά την διαπλάτυνση του δρόμου, καταλαμβάνει το μισό πλάτος του ενός ρεύματος κυκλοφορίας στο σημείο εκείνο, αντί να κατεδαφιστεί ή μεταφερθεί. Παρόμοια στο χωριό Γέφυρα του Νομού Θεσσαλονίκης, όπου υπάρχει παρεκκλήσι-εικονοστάσι σύρριζα στον ασφαλτοτάπητα της εθνικής οδού αποτελώντας μεγάλο κίνδυνο για τα αυτοκίνητα. Αυτή η κατάσταση του Ελληνικού κράτους είναι που κάνει ξένους κοινωνιολόγους να διαπιστώνουν ότι «η Ελλάδα τελεί υπό την δικτατορία της κατά τίτλο ορθόδοξης εκκλησίας».

Την θρησκοληψία στην Ελλάδα αποτυπώνει επίσης και η γνωστή  θλιβερή ιστορία με την «Αγία Αθανασία του Αιγάλεω», μαζί με τόσες άλλες συναφείς, που ακόμη και σήμερα 10ετίες αφότου πρωτοεμφανίστηκε, δεν έχει απαλλαγεί η Ελληνική κοινωνία από την ντροπή αυτή, καθώς ούτε η Ελληνική Δικαιοσύνη δεν στάθηκε  ικανή  να ξεκαθαρίσει την κατάσταση, πιστοποιώντας  την πολιτισμική καθυστέρηση του Ελληνικού Λαού, που υπηρετεί τα συμφέροντα της συντεχνίας των κληρικών.

Αλλά και οι εγγυητές του κράτους δικαίου στην υπηρεσία της θεοκρατίας;

19. Στον χώρο της δικαιοσύνης απαράδεκτα για κράτος δικαίου φαινόμενα που συνεπάγεται η ταύτιση κράτους- εκκλησίας  παρουσιάζονται συχνά, όπως  ο υποβιβασμός από ορισμένους δικαστικούς λειτουργούς των νόμων της Πολιτείας  σε σχέση με τις δογματικές επιταγές. Εκτός από τα τελευταία της διαπλοκής εκκλησιαστικών παραγόντων στην απονομή της δικαιοσύνης υπάρχουν και περιπτώσεις όπου δικαστικοί αρνούνται την εφαρμογή νόμων αν αυτοί είναι αντίθετοι στα δογματικά τους πιστεύω. Στο παρελθόν, με αφορμή υπόθεση που αφορούσε άμβλωση, δικαστικός της Δυτικής Μακεδονίας δήλωσε ότι «όταν οι νόμοι της Πολιτείας συγκρούονται με τους θεϊκούς Νόμους δεν τους εφαρμόζει». Παρόμοια όταν εκπαιδευτικός σε σχολείο της Ηπείρου, ζήτησε την παρέμβαση του εισαγγελέα, για να μπορέσει να αναλάβει υπηρεσία δίνοντας την ισόκυρη διαβεβαίωση αντί του θρησκευτικού όρκου. Η απάντηση-στάση του εισαγγελέα «Εγώ πάντως δεν θα την όρκιζα και δεν είναι το θέμα τι λένε οι νόμοι, αλλά αν δεν δέχεται τώρα να βάλει το χέρι της στο ευαγγέλιο πάει να πει ότι γενικά δεν θα είναι νομοταγής πολίτης, άρα δεν κάνει για καθηγήτρια και τέλος πάντων δεν έχω να ασχοληθώ με την περίπτωση», δηλαδή ακύρωση του άρθρου 13.1 του συντάγματος που ορίζει ότι τα πολιτικά δικαιώματα (διορισμός στο δημόσιο) δεν εξαρτώνται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός, αλλά και του Αρ.25.1 που ορίζει την υποχρέωση όλων των κρατικών λειτουργών να διασφαλίζουν την ακώλυτη άσκηση των δικαιωμάτων. «Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Όλα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους.» Η σχέση ανώτατων δικαστικών με την εκκλησία αφήνει ερωτηματικά, μήπως για την αξιολόγησή τους παρεμβαίνει η εκκλησία.  Παρόμοια ερωτηματικά προκαλούν αποφάσεις ευνοϊκές για την εκκλησία, όπως αυτή με εισηγητή αντιπρόεδρο του Σ.Ε. και μετέπειτα άμισθο σύμβουλο της Αρχιεπισκοπής  για κατοχύρωση ικανοποιητικού αριθμού ωρών θρησκευτικών στο σχολείο.  Έτσι όμως δεν ακυρώνεται  η διάταξη του συντάγματος για ανεξαρτησία της δικαιοσύνης;

Πως θα έπρεπε να αξιολογηθεί η βράβευση αντιπροέδρου του Συμβ. Επικρατείας από την  Ι.Σύνοδος με τό Παράσημο του «Χρυσού Σταυρού τού Αποστόλου Παύλου» η οποία αιτιολογείται ως εξής «Τω Εντιμολογιωτάτω κ. Α****  Μ***** Αντιπροέδρω του Συμβουλίου της Επικρατειας επί τιμή και Ειδικώ Επιστημονικώ Συμβούλω παρά τη Ιερά Συνόδω, όστις εγκρατέστατος ων της Νομικής καί Ιεράς Επιστήμης διεκρίθη διά τήν αγάπην καί αφοσίωσιν αυτου εις τήν Εκκλησίαν, δια την πολύτιμον αυτού συμβολήν εις τά εκάστοτε ανακύπτοντα νομικά θέματα τών υπηρεσιών της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος από της θέσεως αυτού, ως και δια την μετά πάσης προθυμίας και ευχαριστήσεως ανιδιοτελή προσφοράν αυτού εις την όλην διακονίαν της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας» ;

20. Παρόμοια περίπτωση με αυτήν της εκπαιδευτικού, από την σκοπιά όμως του πιστού στα δόγματα της ορθοδοξίας, είναι και η περίπτωση παιδιάτρου  του ΙΚΑ στην Θεσσαλονίκη,  που αρνήθηκε να ορκιστεί για να αναλάβει υπηρεσία (στα 1985) και παρέμεινε έκτακτη στο ΙΚΑ, ενώ άλλοι νεώτερή και υποδεέστεροί της   προήχθησαν επειδή ήθελε να τηρήσει το «Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως»(Ματθαίος 5.34). Και επρόκειτο για παιδίατρο γνωστή για την ευδόκιμη ιατρική της σταδιοδρομία και την επιστημονική της κατάρτιση, με πλούσιο κοινωνικό έργο ανιδιοτελούς προσφοράς ιατρικής φροντίδας σε  εκατοντάδες άπορα παιδιά και ναρκομανείς νέους.

Για όλα τουλάχιστον τα παραπάνω  δράση εδώ και τώρα !!!

Για τους παραπάνω τουλάχιστον  λόγους νομίζω ότι πρέπει μαζικά  να  συζητηθούν τα παραπάνω ζητήματα που  από χρόνια δεν τολμήσαμε να αγγίξουμε, αλλά που οι τελευταίες εξελίξεις επιβάλλον να αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά. Μαζί με το αίτημα του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας, κεντρικό αίτημα στο χώρο της εκπαίδευσης πρέπει να είναι ο τερματισμός του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης με την κατάργηση του «μαθήματος» των θρησκευτικών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και την καθιέρωση μαθήματος επιλογής θρησκειολογικού χαρακτήρα για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, την διακοπή προσευχής, θρησκευτικών τελετών στο χώρο του σχολείου και του κράτους, της απόσυρσης θρησκευτικών συμβόλων, απαλοιφή του θρησκεύματος από το σχολικό αρχείο και ότι άλλο επιβάλλει ο πλήρης χωρισμός κράτους-εκκλησίας. Για την επίτευξη αυτών πρέπει να ζητηθεί από τον πολιτικό κόσμο, μαζί με τους εκπαιδευτικούς των άλλων βαθμίδων αλλά και την Ελληνική κοινωνία, ο χωρισμός κράτους εκκλησίας και η σχετική αναθεώρηση του συντάγματος, αλλά και η ψήφιση των αναγκαίων νόμων και με το υπάρχον σύνταγμα. Πρέπει ακόμη να συμβάλλουμε με πρωτοβουλίες κάθε μαζικού οργάνου στην επιτάχυνση και προώθηση της σχετικής αναθεώρησης του Συντάγματος που μπορεί να αρχίσει το 2006, και που δεν είναι καθόλου μακριά. Η εμπιστοσύνη με την οποία περιβάλλει τους εκπαιδευτικούς η κοινωνία, κατά τις δημοσκοπήσεις η μεγαλύτερη μεταξύ διαφόρων επαγγελμάτων, αλλά και επειδή  ο  χώρος με τις δυσμενέστερες επιπτώσεις της ταύτισης κράτους εκκλησίας είναι η  εκπαίδευση,  επιβάλλει στους εκπαιδευτικούς, για να έχει την καλύτερη προοπτική, να συμβάλλουν στον διάλογο που αναγκαστικά αρχίζει στην ελληνική κοινωνία για τον χωρισμό κράτους εκκλησίας και την άρση του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης,.

Συζήτηση των παραπάνω ζητημάτων δεν πρέπει να θεωρηθεί προσβολή των θρησκευτικών επιλογών κανενός, γιατί όταν τέτοιες επιλογές υπονομεύουν το κοινό συμφέρον, επιβάλλεται  για το δημόσιο συμφέρον, δηλαδή το κοινό συμφέρον όλων των πολιτών, να υπόκεινται  σε κριτική με στόχο την μεταβολή τέτοιων επιλογών. Πχ. εάν ο μοναχισμός έπαιρνε  υπερβολικές διαστάσεις βάζοντας σε κίνδυνο την υπόσταση της χώρας, όπως παλιότερα έγινε στα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας,  η κοινωνία και πολύ περισσότερο η δημοκρατική κοινωνία θα πρέπει να αντιδράσει με στόχο να περιορίσει την έκτασή του. Το ίδιο αν  τυχόν από  λόγους θρησκοληψίας οι  αγρότες  αντιμετώπιζαν με λιτανείες την ανομβρία και όχι με κατάλληλα τεχνικά αρδευτικά έργα, ζημιώνοντας έτσι την εθνική οικονομία. Η κοινωνία μας δικαιούται αλλά και υποχρεούται να καταγγείλει την θρησκοληψία αυτή και να επιδιώξει τον περιορισμό της. Σε τίποτα δεν θα υστερεί η θρησκευτικότητα  των πιστών, αν δεν συμβάλει το κράτος σε αυτήν, αλλά θα στηρίζεται αποκλειστικά  και μόνο σε όσους αποδέχονται τα αντίστοιχα δόγματα. Η θρησκευτικότητα των πιστών τότε θα γίνει πιο συνεπής με τα δόγματα του χριστιανισμού πιο γνήσια και λιγότερο υποκριτική.

Η παραβίαση της δημοκρατίας μπορεί να γίνει και «δημοκρατικά» με δημοψήφισμα

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η πλειοψηφία δεν επιθυμεί χωρισμό κράτους εκκλησίας, (πράγμα που δεν συμβαίνει, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις), στην Δημοκρατία  η πλειοψηφία, οσονδήποτε μεγάλη κι αν είναι, δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλει στην μειοψηφία την οποιαδήποτε δογματική επιλογή της. Στην δημοκρατία η πλειοψηφία έχει το δικαίωμα αλλά κυρίως την υποχρέωση να διαχειρίζεται-υπερασπίζεται το κοινό συμφέρον όλων, που το υπηρετεί καλύτερα από κάθε άλλη λύση ο πλήρης χωρισμός κράτους εκκλησίας. Το ίδιο όπως πχ. η πλειοψηφία του κοινοτικού συμβουλίου ενός χωριού, δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίσει την υδροδότηση μόνο των σπιτιών της πλειοψηφίας. Έχει το δικαίωμα  αλλά και την υποχρέωση να επιλέξει το είδος των σωλήνων, το τιμολόγιο (κοινό για όλους) κλπ. Αυτά τα αυτονόητα δεν πρέπει να ξεχνιούνται.  Αν πχ. στην γείτονα χώρα αποφασιζόταν δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι του Πατριαρχείου στην Κων/πολη δεν θα  το κατάγγειλαν σαν αντιδημοκρατικό  όλοι μαζί εκείνοι που εδώ για τον χωρισμό κράτους εκκλησίας ζητούν δημοψήφισμα. Μήπως οι «δημοκράτες» που ζητούν δημοψήφισμα για τον χωρισμό θα έδιναν ένα «δημοκρατικό» άλλοθι  την Τουρκία να προωθήσει «δημοκρατικά» τις όποιες επιδιώξεις της σε βάρος του Πατριαρχείου Κων/πολης; Το σύνταγμα  περιλαμβάνει  πολλές διατάξεις περιοριστικές της πλειοψηφίας και προστασίας των μειοψηφιών. Η συνέχιση της υπάρχουσας κατάστασης, ούτε σαν συνέχιση εθιμικού  δικαίου μπορεί να δικαιολογηθεί, αφού κανένα έθιμο δεν μπορεί να ακυρώνει το σύνταγμα και τις  υποχρεώσεις που απορρέουν από διεθνείς συμβάσεις. Το κράτος  επειδή υλοποιεί συλλογικές υποχρεώσεις και δικαιώματα, δεν επιτρέπεται να αναλαμβάνει τέτοια, αν αυτά σχετίζονται με θρησκεία, γιατί έτσι έμμεσα  μεταβιβάζονται αυτές οι υποχρεώσεις ή τα δικαιώματα στους πολίτες, όπως πχ. με τις δαπάνες υπέρ δογμάτων πχ. μισθοδοσία κληρικών κλπ, αφού έτσι εξαναγκάζεται όποιος δεν θέλει να συμβάλλει στα οικονομικά  είτε του συγκεκριμένου δόγματος είτε κάθε δόγματος, μέσω τις άμεσης και έμμεσης φορολόγησής του να  αναλαμβάνει χωρίς την θέλησή του υποχρέωση απέναντι σε θρήσκευμα.

Είναι επίσης αδικαιολόγητος ο φόβος ότι  με τον χωρισμό κράτους  εκκλησίας θα ζημιωθεί η ορθόδοξη παράδοση, αφού σε τίποτα δεν έχει πραγματικά ωφεληθεί από την ταύτιση.  Το αποδεικνύει το γεγονός ότι σε τίποτα δεν έχει  ζημιωθεί η αντίστοιχη παράδοση, άλλων δογμάτων στην Ελλάδα που δεν  στηρίζονται και στην κρατική υποστήριξη(οικονομική και θεσμική), όπως καθολικών,  παλιοημερολογητών, μαρτύρων γιαχβέ, κλπ. Ούτε και οι αιώνες της  μη ύπαρξης ελληνικού κράτους συνέβαλλαν στον οποιοδήποτε κλονισμό της ορθόδοξης παράδοσης, αλλά και κάθε άλλης προχριστιανικής  παράδοσης  που επιβίωσε μέχρι σήμερα επειδή αυτό αποτελούσε επιθυμία της κοινωνίας. Το ίδιο αποδεικνύει και η διατήρηση της ορθόδοξης παράδοσης των Ελληνικών κοινοτήτων του εξωτερικού σε διάφορες χώρες όπου δεν έχουν καμιά κρατική υποστήριξη. Από την ταύτιση-διαπλοκή  κράτους εκκλησίας έχουν ωφεληθεί μόνο όσοι προσήλθαν στην εκκλησία  από προσωπικές φιλοδοξίες  εξουσίας , πλουτισμού, ή λόγω της  κάλυψης σε έκνομες δραστηριότητες που τους προσφέρει η ταύτιση  αυτή και όσοι για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας χρησιμοποίησαν την εκκλησία (μεταξύ αυτών και όσοι όταν δίνοντας συνέντευξη στην τηλεόραση στο φόντο η κάμερα δείχνει «τυχαία» πάντα, εικόνες και θρησκευτικά σύμβολα !!!).

Θλίψη και μόνο φέρνει η προφανής απειλή για κοινωνική αναταραχή σε περίπτωση χωρισμού κράτους-εκκλησίας, που περιέχεται στην εγκύκλιο προς το «ποίμνιο» της «Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος» όπου  δηλώνει: « Για θέματα σπουδαία που ανατρέπουν  την θρησκευτική ειρήνη και την παράδοση των Ελλήνων, ο μόνος, που μπορεί άμεσα να αποφανθεί, είναι ο Λαός, που φέρει και την ευθύνη της προστασίας της πολιτιστικής του ταυτότητας  και των θρησκευτικών παραδόσεων του.».  Αποτελεί μόνο επιβεβαίωση  των όσων για το εκκλησιαστικό κατεστημένο γράφει ο κληρικός  Φιλόθεος Φάρος στο βιβλίο του «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ (2003 εκδόσεις αρμός)»: «Πολλοί επίσκοποι λένε πράγματα που δείχνουν είτε ότι είναι πιο αθεολόγητοι και από ένα μέτριο πρωτοετή φοιτητή της Θεολογικής σχολής είτε ότι τους αποβλακώνει η εξουσιολαγνεία τους.», σελ. 31, «… .Και πραγματικά οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Άγιοι όχι μόνο δεν κάνουν εθνοπατριωτικά κυρύγματα, αλλά ουδέποτε αναφέρονται σε πατρίδες και έθνη και χρησιμοποιούν τον όρο Έλλην μόνο αναφερόμενοι στους ειδωλολάτρες. Εξ άλλου οι εθνικισμοί, για μας που καυχόμεθα ότι είμαστε κληρονόμοι της πολιτιστικής παραδόσεως του Βυζάντιου, είναι μια θλιβερή οπισθοδρόμηση,  γιατί ένα καίριο επίτευγμα του βυζαντινού πολιτισμού ήταν η οικουμενικότητα…», σελ 56.

Ενισχυμένη αναλογική, μια ενισχυμένη  αιτία της κακοδαιμονίας  στην Ελλάδα.

Η απόλυτη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και προοδευτικοί  κληρικοί και θεολόγοι, καθώς και πολιτικοί από όλα τα κόμματα, τάσσονται υπέρ του χωρισμού. Ψηφοθηρικές όμως σκοπιμότητες  εμποδίζουν τις σχετικές αποφάσεις. Ο εκλογικός νόμος της ενισχυμένης αναλογικής αποτελεί μια από τις ισχυρές αιτίες της κακοδαιμονίας στην Ελλάδα, γιατί αν και  θεωρείται ότι   συμβάλλει στην συγκρότηση ισχυρών κυβερνήσεων, δηλαδή  στηριγμένων σε ισχυρές βουλευτικές πλειοψηφίες, στην πράξη όμως παράγει εξαιρετικά αδύναμες κυβερνήσεις, επειδή μια μικρή μετατόπιση μερικών δεκάδων χιλιάδων ψηφοφόρων από το ένα στο άλλο κόμμα εξουσίας, λόγω της ενισχυμένης αναλογικής ανεβοκατεβάζει τους βουλευτές του από 120 σε  170 περίπου. Η απλή αναλογική θα προκαλούσε αυξομείωση μόνο 3-4 βουλευτικών εδρών. Το πολιτικό ρίσκο δηλαδή είναι μεγάλο όταν μια αναγκαία μεταρρύθμιση  βρίσκει αντίθετη μια συμπαγή ομάδα ψηφοφόρων.  Αυτό προκαλεί τον φόβο στα δυο κόμματα εξουσίας  ότι μετακίνηση μερικών χιλιάδων ψηφοφόρων μιας συμπαγούς μειοψηφίας, όπως πχ. των φανατικών των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων, θα αντιστρέψει τις βουλευτικές έδρες. Τέτοια πολιτική συμπεριφορά έχουν συχνά επιδείξει εκκλησιαστικοί παράγοντες αλλά ακόμη και το «ποίμνιο» της «Αγίας Αθανασίας του Αιγάλαιω»  υποστηρίζοντας τέως υπουργό, άρα και το κόμμα του, στην Β΄ Αθήνας και στο υπόλοιπο Αττικής(ερμηνεύετε έτσι και γιατί δεν καταδικάστηκε για τις προφανείς απάτες της η «Αγία»). Έτσι όμως  αποτρέπεται το κυβερνών κόμμα να προχωρήσει σε αναγκαίους θεσμικούς εκσυγχρονισμούς, εφόσον δεν θα υποστηριχτούν και από την αξιωματική αντιπολίτευση, αν αυτοί βρίσκουν αντίθετες συμπαγείς μειοψηφείες. Το ίδιο και η αξιωματική αντιπολίτευση αποτρέπεται από το να τις προτείνει ή να τις υποστηρίξει, αλλά αντίθετα τις υπονομεύει αν προταθούν από την κυβέρνηση. Τέτοιες όμως μεταρρυθμίσεις ενδεχομένως τις υποστηρίζουν τα μικρά κόμματα, επειδή σε αυτά δεν προκαλείται λόγω ενισχυμένης αναλογικής αισθητή μεταβολή στις βουλευτικές τους έδρες και άρα δεν έχουν ανάλογους ψηφοθηρικούς λόγους ή φόβους. Αυτό φάνηκε καθαρά με την υπόθεση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες,  όπου το κόμμα που αντιστάθηκε σαν αξιωματική αντιπολίτευση  στην μη αναγραφή και μάλιστα ο Πρόεδρος του και στην συνέχεια Πρωθυπουργός υπέγραψε ο ίδιος, αλλά μετέπειτα σαν κυβέρνηση διαφάνηκε ότι είναι κατά τις αναγραφής, ποντάροντας και στην μετατόπιση λίγων δεκάδων χιλιάδων θρησκόληπτων ψηφοφόρων κέρδισε τις εκλογές αυξάνοντας τους βουλευτές του από 120 σε 170 περίπου. Το ίδιο θα καταδειχθεί αν τυχόν στο διάστημα ως τις επόμενες εκλογές παίξει το χαρτί της έστω και προαιρετικής αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες  ή άλλου ισοδύναμου αιτήματος του ιερατείου, όπως πχ. της «ανωτατοποίησης» των ιερατικών σχολών, ή αποφύγει να πάρει θέση ή απορρίψει μέχρι τις ερχόμενες εκλογές τις προτάσεις νόμου και το αίτημα περί διαχωρισμού που προτείνουν τα άλλα κόμματα και βουλευτές ακόμα και σοβαροί κυβερνητικοί βουλευτές, πολύ δε περισσότερο αν θα υπάρξει δυσφορία για την πολιτική της. Το ίδιο όμως καταδεικνύει και η πάντα με συνοδεία τηλεοπτικών μέσων(πάντα μετά από πρόσκλησή τους να τους συνοδεύσουν) επίσκεψη σε εκκλησιαστικούς χώρους στελεχών των δυο κομμάτων που διεκδικούν λόγω ενισχυμένης αναλογικής την εξουσία, όπως η πρόσφατη επίσκεψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο Α. Όρος.  Στην Γαλλία όταν δημοσιοποιήθηκε η προσέλευση του Προέδρου της Γαλλίας σαν απλού πολίτη σε κάποια εκκλησία, δέχτηκε από όλο τον τύπο της Γαλλίας έντονη κριτική γιατί δημοσιοποιήθηκε η ατομικού χαρακτήρα προσεύλεσή  του σε ναό.

Για τον ίδιο λόγο αποφεύγονται και άλλες αναγκαίες  αλλαγές που θα ενοχλήσουν  συμπαγείς μικρές μειοψηφίες, κρατώντας δηλαδή την χώρα όμηρο τους, ενώ με  απλή  αναλογική  αργά ή γρήγορα  θα άνοιγε ο δρόμος για εκσυγχρονισμό της Ελλάδας σε πολλούς τομείς.

Τίποτα από όσα συνεπάγεται ο διαχωρισμός δεν είναι αντίθετο με το Χριστιανικό δόγμα, το αντίθετο μάλιστα !

Τι όμως σημαίνει διαχωρισμός κράτους εκκλησίας, ώστε να μην προκαλούνται αδικαιολόγητοι  φόβοι; Μεταξύ των κυριοτέρων τα παρακάτω:

Τα όποια έξοδα της εκκλησίας μισθοδοσία κληρικών, αγορά ακινήτων κλπ δεν θα πρέπει ούτε άμεσα ούτε έμμεσα να βαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά να τα επωμίζονται μόνο όσοι πιστοί θέλουν. Δεν πρέπει κανείς, που δεν το επιθυμεί αβίαστα, άμεσα ή έμμεσα να συμμετέχει πληρώνοντας  μέσω του κρατικού προϋπολογισμού. Όπως ακριβώς  δεν θα ήθελαν οι πιστοί να πληρώνουν για την μισθοδοσία αλλόθρησκων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όποια χώρα και αν ζούσαν. Δεν είναι αυτό σύμφωνο με το «Πάντα ουν οσα εαν θέλητε ινα ποιωσιν υμιν οι ανθρωποι, ουτως και υμεις ποιειτε αυτοις.»; (Ματθαίος 7.12). Για να μισθοδοτηθεί οποιοσδήποτε Δημόσιος Υπάλληλος πρέπει να διοριστεί με την προβλεπόμενη από το νόμο διαδικασία σε νομοθετημένη οργανική θέση, ενώ για την μισθοδοσία κληρικού δεν υπάρχει παρόμοιος περιορισμός, δηλαδή το κράτος υποχρεούται να μισθοδοτήσει όσους και όποιους χειροτονήσει ο οικείος μητροπολίτης, ακόμη και αυτούς που είχαν κώλυμα να διοριστούν ΔΥ, λόγω πχ. μη λευκού ποινικού μητρώου.  Αφήνει άναυδο τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη το εύρος της διαπλοκής κράτους εκκλησίας, όπως στην περίπτωση της Πάτρας όπου οι κάτοικοί της  υποχρεώθηκαν εδώ και 50 χρόνια με νόμο μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ να πληρώνουν εισφορές για την ανέγερση ναού στην πόλη τους.

Σε καμιά κρατική διαδικασία δεν θα υπάρχει θρησκευτικού τύπου όρκος, αλλά μια διαβεβαίωση χωρίς επίκληση θεότητας, ούτε και θα υπάρχει συμμετοχή  κληρικού σε πολιτικές εκδηλώσεις παρά μόνο σαν καλεσμένος για να τις παρακολουθήσει.   Δεν είναι αυτό σύμφωνο με το «εγω δε λέγω υμιν μη ομόσαι ολως.»; (Ματθαίος 5.34). Γιατί οι κληρικού κρατάν για τον εαυτό τους μόνο  το «εγω δε λέγω υμιν μη ομόσαι ολως.», ενώ αδιαφορούν για την υποχρέωση των «λαϊκών» περί μη ορκωμοσίας;  Κανένα πολιτικό ή ατομικό δικαίωμα ή υποχρέωση δεν θα εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών, που δεν θα καταγράφονται σε κανένα δημόσιο έγγραφο. Επίσης Θα απαλειφθεί η αναφορά στο προοίμιο  του συντάγματος «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος» και η ψήφιση του συντάγματος, αν είναι επιστημονικά αναγκαίο, θα αναφέρεται «στο όνομα του Ελληνικού Λαού».  Η διατήρηση της αναφοράς αποτελεί επίσης έμμεση παραβίαση των θρησκευτικών ελευθεριών γιατί έτσι εξαναγκάζονται όσοι ορκίζονται πίστη στο σύνταγμα της Ελλάδας να ορκίζονται πίστη σε νόμο που ψηφίζεται για το συμφέρον της «Αγίας Τριάδας»  δηλαδή για το συμφέρον ενός δόγματος και όχι για το συμφέρον του Ελληνικού λαού και μόνο.

Θα φορολογείται πλήρως και θα ελέγχονται τα  οικονομικά της εκκλησίας και των ιδρυμάτων-επιχειρήσεών της.   Δεν είναι αυτό σύμφωνο με το «Απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του θεου τω θεω» ;(Ματθαίος 22.21). Η πλήρης φορολόγηση και ο έλεγχος των οικονομικών δεν θα συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και στην βελτίωση του βοιωτικού επιπέδου των εργαζομένων αλλά και θα περιορίσει τα οικονομικά σκάνδαλα  εκκλησιαστικών παραγόντων;

Η ακίνητη περιουσία της εκκλησίας θα περιοριστεί στο ελάχιστο αναγκαίο. Θα καταργηθεί και κάθε ειδική συνταγματική προστασία εκκλησιαστικής περιουσίας. Πόσο σύμφωνο είναι με το χριστιανικό δόγμα μονές να διεκδικούν εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων  από αγρότες και μάλιστα ακτήμονες; Αυτοεξαιρείται η εκκλησία από το «Ο εχων δύο χιτωνας μεταδότω τω μη εχοντι, και ο εχων βρώματα ομοίως ποιείτω.»;(Λουκάς 3.11)

Θα καταργηθεί το «άβατο» της χερσονήσου του Άθω και θα έχει πλήρη εφαρμογή το σύνταγμα της χώρας και εκεί. Γιατί πρέπει για να βαδίσει στην ύπαιθρο του Άθω, δηλαδή  μέρους της πατρίδας του, ένας Έλληνας ή μια Ελληνίδα να χρειάζεται ειδική άδεια(διαμονητήριο), αφού μάλιστα δηλώσει και το θρήσκευμα του, σαν να επρόκειτο για ξένη χώρα εκτός μάλιστα της Ε.Ε., αλλά και το κράτος γιατί να μην έχει πλήρη δικαιοδοσία στην χερσόνησο του Άθω; Γιατί να μην μπορεί να εγκατασταθεί πχ. ραντάρ στην κορυφή του Άθω, που είναι από στρατιωτική άποψη μια εξαιρετική θέση, η καλύτερη στο Β. Αιγαίο; Το ραντάρ στην κορυφή του Άθω μπορεί να ελέγχει λόγω του ύψους (μεγαλύτερο από κάθε άλλο βουνό της περιοχής) και λόγω της δεσπόζουσας θέσης του μια πολύ μεγάλη έκταση και πέραν ακόμη του Αιγαίου. Με ένα τέτοιο ραντάρ ίσως είχε αποφευχθεί το ατύχημα του ελικοπτέρου και πάντως θα ήταν άμεση η επέμβαση των σωστικών συνεργείων. Μόνο την Τουρκία θα έβρισκε αντίθετη η εγκατάσταση εκεί ραντάρ. Το όποιο άβατο μπορεί να παραμείνει μόνο για τα  κτήρια  των μονών.

Δεν θα πραγματοποιείται στο σχολείο καμιά τελετή θρησκευτικού χαρακτήρα όπως η δημόσια- ομαδική προσευχή, Δεν είναι άλλωστε σύμφωνο αυτό με το «συ δε οταν προσεύχη, εισελθε εις το ταμειόν σου και κλείσας την θύραν σου πρόσευξαι τω πατρί σου τω εν τω κρυπτω. και ο πατήρ σου ο βλέπων εν τω κρυπτω αποδώσει σοι.» (Ματθαίος 6.6).  Όπως  σε τίποτα δεν υστερεί η θρησκευτικότητα των αλλόθρησκων μαθητών, έτσι σε τίποτα δεν θα υστερεί η θρησκευτικότητα των  Ορθόδοξων μαθητών αν δεν πραγματοποιείται προσευχή στο σχολείο. Εμμονή σε συνέχιση της σχολικής προσευχής θα σήμαινε παραδοχή ασθενέστερης πίστης- θρησκευτικότητα από άλλες θρησκείες, ώστε να απαιτείται κρατική παρέμβαση μέσω προσευχής για την υποστήριξη της.

Το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών θα πάψει να είναι κατηχητικού χαρακτήρα αλλά θα έχει θρησκειολογικό χαρακτήρα και θα διδάσκεται αντικειμενικά και ουδέτερα, όπως επίσης θα γνωρίζουν οι μαθητές και τις άλλες μεγάλες θρησκείες καθώς και την ορθολογική κριτική των δογμάτων, με  στόχο την αλληλοκατανόηση, των αλληλοσεβασμό και στην εξάλειψη της μισαλλοδοξίας και όχι σε υπερβολικό  αριθμό ωρών όπως σήμερα, όπου διατίθενται πολύ περισσότερες ώρες για θρησκευτικά από ότι πχ. για την Βιολογία και Χημεία.

Θα εκσυγχρονιστεί το σύνταγμα και η νομοθεσία με την κατάργηση των νόμων για τον προσηλυτισμό που διασύρει την Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο, και δεν θα απαιτείται  άδεια της επίσημης εκκλησίας για ανέγερση ναού άλλου θρησκεύματος αλλά θα τηρούνται ισομερώς από όλα τα θρησκεύματα οι σχετικοί νόμοι.  Κανείς δεν   συμφωνεί να απαιτείται άδεια ιμάμη για να χτίσουν πχ. στο Καζαχτάν Έλληνες χριστιανική εκκλησία. Γιατί στην Ελλάδα να είναι ανεκτό το αντίθετο.  Θα καταργηθεί και η υπηρεσία της Ναοδομίας και κάθε κατασκευή θα εγκρίνεται μόνο από την Πολεοδομία.

Η ταφή των νεκρών για όσους επιθυμούν άλλο  τρόπο ταφής  δεν θα εμποδίζεται, όπως ακριβώς οι ορθόδοξοι που ζουν σε άλλες χώρες έχουν το δικαίωμα της όποιας χριστιανικής ταφής. Οι άλλες δημόσιου χαρακτήρα τελετές γάμος και  ονοματοδοσία θα έχουν ως προς  το κράτος μόνο πολιτικό χαρακτήρα, θα είναι υποχρεωτικές και όποιος θέλει θα  κάνει και την όποια θρησκευτική τελετή επιθυμεί χωρίς καμιά σχέση με τις προς το κράτος υποχρεώσεις των πολιτών.

Δεν θα προσέρχονται στις θρησκευτικές τελετές σαν φορείς εξουσίας οι πολιτειακοί- πολιτικοί-κρατικοί παράγοντες  αλλά σαν άτομα. Ούτε στρατιωτικά αγήματα σε εκδηλώσεις που οργανώνει η εκκλησία. Άλλωστε η σωτηρία κατά το χριστιανικό δόγμα είναι ατομική υπόθεση και επομένως δεν έχουν θέση στην εκκλησία εμβλήματα κρατικής εξουσίας, ούτε φορείς κρατικής εξουσίας.

Τίποτα από τα παραπάνω και από όσα άλλα συνεπάγεται ο χωρισμός δεν είναι μειωτικό ή επιζήμιο για τους πιστούς της επίσημης εκκλησίας, το αντίθετο μάλιστα και γι αυτό πολλοί κληρικοί όλων των βαθμίδων, θεολόγοι και πιστοί που θέλουν να είναι συνεπείς με τα χριστιανικά δόγματα  είναι ένθερμοι υπέρ του χωρισμού. Αντιδρούν μόνο όσοι από κάποια ιδιοτέλεια υπερασπίζονται  την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης, ή από άγνοια αισθάνονται κάποια φοβία, αδικαιολόγητη όμως.

Φτάνει πια η αναβολή των αποφάσεων. Να προχωρήσουμε ολοταχώς στον δια χωρισμό κράτους  εκκλησίας!

Η αντιπαράθεση με κάθε είδους θρησκοληψία είναι υποχρεωτικός μονόδρομος για την ανάπτυξη της Ελλάδας !!

Δεν συμβιβάζονται με το Εθνικό Συμφέρον  φηφοθηρικές,  πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες σκοπιμότητες !!!

Αν λοιπόν παρά τους παραπάνω λόγους, δεν κουνηθεί  φύλλο  στην Ελληνική κοινωνία, και περάσει και η  ευκαιρία της συγκυρίας αυτής με τα καταγγελλόμενα σκάνδαλα , την «ανωτατοποίηση» των ιερατικών σχολών, τις πολιτικές παρεμβάσεις μητροπολιτών, κλπ δεν θα ήμαστε πλέον  Πολίτες αντάξιοι της Δημοκρατίας, μεταπίπτοντας από Πολίτες της  Δημοκρατίας  σε απλούς υπηκόους.

«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ τού φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι.

Θέλει αρετή και τόλμην η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. (Ωδή εις Σάμον, του Ανδρέα Κάλβου)».

(ΔΗΜΟΣΊΕΥΜΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: