ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ

Posted by lykofron στο 10/06/2010

Για πολλούς μήνες οι Έλληνες παρακολούθησαν κατάπληκτοι τα καταγγελλόμενα από τα ΜΜΕ, αλλά και από το εσωτερικό της εκκλησίας, που αφορούν τα σκάνδαλα στην ιεραρχία του επίσημου δόγματος και στον χώρο της δικαιοσύνης με την διαπλοκή της με εκκλησιαστικούς παράγοντες. Όλα υποδεικνύουν σαν μια από τις βασικές αιτίες της κατάστασης αυτής την ταύτιση-διαπλοκή κράτους και εκκλησίας, βασικό μοχλό της οποίας όμως αποτελεί ο κατηχητικός χαρακτήρας της δημόσιας εκπαίδευσης.

Η άθλια αυτή κατάσταση νομίζω ότι υποχρεώνει όλους τους δημοκρατικούς πολίτες και ιδιαίτερα τους εκπαιδευτικούς επειδή ο χώρος της εκπαίδευσης υφίσταται τις σοβαρότερες συνέπειες της ταύτισης κράτους-εκκλησίας, εάν επιθυμούν να τιμήσουν την ιδιότητα του πολίτη της Δημοκρατίας και να σταματήσουν να παρατηρούν σαν παθητικοί θεατές-υπήκοοι, και να αντιμετωπίσουν το μεγάλο αυτό πρόβλημα, ζητώντας από πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς την όσο το δυνατόν πλατύτερη συζήτηση για τον πλήρη χωρισμό κράτους και εκκλησίας και την άρση του κατηχητικού χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης, ώστε να αρθούν οι όποιες επιφυλάξεις και να επιταχυνθεί ο χωρισμός κράτους-εκκλησίας. Αν δεν πραγματοποιηθεί αυτό, παρόμοια φαινόμενα, όπως και το πρόσφατο των δηλώσεων του Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ή της αποδοκιμασίας από την «ακομμάτιστη» ιεραρχία της εκκλησίας των κομμάτων που τάσσονται ανοικτά υπέρ του χωρισμού κράτους εκκλησίας, θα επαναλαμβάνονται συνεχώς εμφανίζοντας την Ελληνική πολιτειακή και πολιτική πραγματικότητα σε καθόλου κολακευτική κατάσταση.

Είναι αδήριτη ανάγκη όλες οι μαζικές οργανώσεις και κινήματα που σχετίζονται με το θέμα του χωρισμού κράτους εκκλησίας, όπως οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, τα κινήματα προάσπισης των ατομικών ελευθεριών, οι οργανώσεις των γονέων και κηδεμόνων, το μαθητικό κίνημα ιδίως των λυκείων, οι συνομοσπονδίες εργαζομένων, αγροτών, δημοσίων υπαλλήλων, οι επιστημονικοί σύλλογοι, το φοιτητικό κίνημα, οι νεολαίες των κομμάτων κ.λπ. αλλά επίσης και οι προοδευτικοί θεολόγοι και κληρικοί να συζητήσουν και να αποφασίσουν σχετικά, ώστε να προωθηθεί αποφασιστικά ο χωρισμός κράτους εκκλησίας και η άρση του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης.

Η επικείμενη τροποποίηση του συντάγματος είναι ευκαιρία για τον πλήρη συνταγματικό διαχωρισμό κράτους εκκλησίας. Αν δεν γίνει με αυτήν την αναθεώρηση ο χωρισμός, τότε μετατίθεται για τουλάχιστον 10-12 χρόνια η σχετική συνταγματική αναθεώρηση.

Από την κυβέρνηση και προκειμένου να μην αναθεωρηθούν τα σχετικά άρθρα του συντάγματος στην επικείμενη αναθεώρηση, προβάλλονται για την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης(για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους νομίζω), τα παραπλανητικά επιχειρήματα, ότι «δεν είναι ακόμη ώριμες οι συνθήκες», ή ότι «ήδη είναι διακριτοί οι ρόλοι κράτους εκκλησίας». Και οι δύο λόγοι δεν ευσταθούν. Ο πρώτος, επειδή ο διαχωρισμός επιβάλλεται για την ανάγκη της προόδου της χώρας και της πλήρους στην πράξη κατοχύρωσης των ατομικών δικαιωμάτων. Η υπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος δεν πρέπει να αναστέλλεται αν πολλοί, ακόμη κι αν η πλειοψηφία δεν συμφωνεί ( πολύ περισσότερο αν η πλειοψηφία συμφωνεί). Όλοι οι πολίτες και ιδίως όσοι λόγω θέσης έχουν αυξημένες υποχρεώσεις στην υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, έχουν υποχρέωση με τις παρεμβάσεις τους να επιταχύνουν την ωρίμανση των συνθηκών αντί της όποιας ατολμίας ή απραξίας. Το δεύτερο νεφελώδες επιχείρημα, ότι «είναι διακριτοί οι ρόλοι», το διαψεύδουν πολλά, αλλά πάνω από όλα ο κατηχητικός χαρακτήρας της στοιχειώδους και μέσης εκπαίδευσης, τον οποίον και πολλοί προοδευτικοί θεολόγοι αλλά και κληρικοί ζητούν να αμβλυνθεί με την μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών σε θρησκειολογικό. Στις χώρες της Ευρώπης, στην οποία θέλουμε να ανήκουμε, είναι απολύτως διακριτοί οι ρόλοι του κράτους από τα θρησκεύματα και φυσικά διαχωρισμένα τα κράτη από το πλειοψηφούν δόγμα. Μπορεί να γίνει δεκτό ότι είναι διακριτοί οι ρόλοι στην Ελλάδα, όπου η μέσω του συντάγματος οργάνωση του κράτους, και όχι μόνο συμβολικά, έγινε «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», δηλαδή για το συμφέρον ενός θρησκευτικού δόγματος, ή όταν ο Αρχηγός του κράτους όχι μόνο παραβρίσκεται ως αρχηγός του κράτους σε θρησκευτικές τελετές αλλά συμμετέχει και απαγγέλλοντας τμήματα της λειτουργίας π.χ. «Το πιστεύω»; Το μόνο θετικό από τη πλευρά της κυβέρνησης είναι που δεν επικαλείται «εθνικούς λόγους» για την διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης. Η μαζική συζήτηση του διαχωρισμού από πολίτες θα συμβάλλει ώστε να μην ζητήσει το κυβερνόν κόμμα κομματική πειθαρχία κατά την σχετική συζήτηση των αναθεωρητέων άρθρων, ώστε να ψηφίσουν ελεύθερα οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.
Μερικές από τις ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες κατά την γνώμη μου του κατηχητικού χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης λόγω της ταύτισης-διαπλοκής κράτους εκκλησίας που επιβάλλουν την άρση της και τον πλήρη χωρισμό κράτους και εκκλησίας: Ο δογματικός διαποτισμός των νέων ιδιαίτερα στον χώρο του δημόσιου σχολείου λόγω του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αλλά και η θεοκρατία της ταύτισης κράτους-εκκλησίας, νομίζω ότι κάνει την πλειοψηφία των ανθρώπων από τα μικρά τους χρόνια αμυνόμενους να προσποιούνται συνειδητά ή ασυνείδητα, ότι πιστεύουν στα δόγματα της εκκλησίας. Και αυτό λόγω των συνεπειών που θεωρούν ότι θα έχει η μη συμμόρφωσή των σε όσα το επίσημο δόγμα θέλει να επιβάλλει. Έτσι όμως εθίζονται στην προσποίηση, την υποκρισία και το δουλικό πνεύμα. Και φυσικά δεν καλλιεργούνται, με αυτόν τον τρόπο ελεύθεροι και υπεύθυνοι πολίτες με κριτική σκέψη, όπως οι θεμελιώδεις σκοποί της εκπαίδευσης απαιτούν, αλλά υποκριτές και δουλικό πνεύμα. Το κόστος δηλαδή του δογματισμού μέσα στα σχολεία και μέσα στην κοινωνία είναι και η διαφθορά του πολιτισμού μας. Την υποκρισία αυτή υποδηλώνει εκτός άλλων και η μεγάλη απόκλιση μεταξύ του τρόπου ζωής της πλειοψηφίας όσων δηλώνουν χριστιανοί, και των δογματικών υποχρεώσεων τους, ιδίως δε μεγάλου μέρους των ανώτερων κληρικών, αλλά και το γεγονός ότι ενώ ήταν από πολλά χρόνια γνωστά τα σκάνδαλα ανώτερων παραγόντων της επίσημης εκκλησίας, κανείς από αυτούς που τα ήξεραν δεν ζητούσε από τότε την απομάκρυνσή τους.

Την υποκρισία αυτή την ενισχύει η καθημερινή προσευχή στα σχολεία, ο εκκλησιασμός, ο αγιασμός, οι «εξομολογήσεις» στο χώρο του σχολείου, οι θρησκευτικές γιορτές, ο κατακλυσμός θρησκευτικών συμβόλων στους χώρους του σχολείου αλλά και στα γραφεία δημόσιων υπηρεσιών με εικόνες, καντήλια, κομποσχίνια κ.λπ., η καταχώρηση θρησκεύματος στα σχολικά αρχεία (το ίδιο όπως και στα στρατολογικά και τα άλλα δημόσια αρχεία) και άλλα παρόμοια. Ιδιαίτερα ο κοινός εορτασμός εθνικών μαζί με θρησκευτικές εορτές επιδρά αρνητικά σε όσους δεν αποδέχονται το επίσημο δόγμα περιορίζοντας την ενίσχυση της εθνικής συνείδησης. Ο εθισμός στην υποκρισία και στην δουλικότητα, μέσω της ιδιοτέλειας που πιθανότατα προκαλεί, νομίζω ότι πιθανόν να είναι και μια από τις γενεσιουργούς αιτίες της εκτεταμένης διαφθοράς στην Ελλάδα αλλά και της έλλειψης ή του μικρού ενδιαφέροντος των πολιτών της για το συλλογικό καλό. Επομένως ο χωρισμός κράτους-εκκλησίας μπορεί να συμβάλλει και στον περιορισμό της διαφθοράς και στην ενίσχυση του δημοκρατικού φρονήματος των Ελλήνων, εκτός του πολιτειακού εκσυγχρονισμού στα ζητήματα θρησκευτικών ελευθεριών.

Είναι άραγε τυχαίο το ότι σε χώρες με οργάνωση πολιτειακή μακριά από τον ορθολογισμό, που άμεσα ή έμμεσα απαιτεί συμμόρφωση με κάποιο σύστημα ιδεών και οι άνθρωποι εκεί αμυνόμενοι υποκρίνονται πως πιστεύουν σε αυτό, σε αυτές τις χώρες να υπάρχει μεγάλη διαφθορά και αναξιοκρατία; Εξαιρετικό ενδιαφέρον θα είχε μια σχετική έρευνα παιδαγωγών, παιδοψυχολόγων, ψυχολόγων και κοινωνιολόγων για να τεκμηριωθούν επιστημονικά οι όποιες άμεσες και έμμεσες συνέπειες έχει στην συνείδηση των νέων ανθρώπων, η προσποίηση πως πιστεύουν στα επίσημα δόγματα, για να αποφύγουν τις όποιες συνέπειες της άρνησής τους να συμπεριφερθούν όπως τα επίσημα δόγματα θέλουν αλλά και κάθε άλλη συνέπεια του κατηχητικού χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης. Οι οργανώσεις των εκπαιδευτικών έχουν καθήκον να το διερευνήσουν. Το ΚΕΜΕΤΕ επιβάλλεται να συμβάλει σε μια τέτοια έρευνα, αλλά και να απαιτήσουν οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών, ΟΛΜΕ-ΔΟΕ-ΟΙΕΛΕ, από το παιδαγωγικό ινστιτούτο να διεξαγάγει τέτοια έρευνα. Το ίδιο πρέπει να γίνει και από τα αρμόδια ανώτατα ιδρύματα της χώρας.

Την υποκρισία αυτή ακόμη και των ιεραρχών, αποτυπώνει και ο παρακάτω διάλογος μεταξύ θεολόγων, όπως μου τον κοινοποίησε ο θεολόγος φίλος, Βασίλης Σ.: «Αγαπητέ κ. Βασίλη, Για τον διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας θα πρέπει να ισχύσει η Παράδοση της Εκκλησίας, που εκφράζεται από τον ευαγγελικό Λόγο, τους Πατέρες και τους Κανόνες. Επ’ αυτού χαρακτηριστική είναι η δήλωση του αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού: «Ου πείθομαι βασιλικοίς κανόσι διατάττεσθαι την εκκλησίαν, αλλά πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις τε και αγράφοις». Όλα τα άλλα είναι απλώς οδοντόπαστες. Φιλικά Α.Χ.» «Αγαπητέ μου κ. Χ. Με όλο το σεβασμό, φοβούμαι ότι αυτό είναι μία υπεκφυγή. Και ποιός πείθεται σήμερα πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις και αγράφοις; Μήπως ο Αρχιεπίσκοπος; Μήπως ο Πατριάρχης; Μήπως οι Μητροπολίται; Μήπως η Σύνοδος; Ούτε και βλέπω σε τι έχει να κάνει εδώ η ρήση του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού; Μήπως μένοντας η Εκκλησία ένα ΝΠΔΔ όπως την αποκαλεί συχνά η αγάπη σας, αυτό θα την βοηθήσει εις το πείθεσθαι πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις και αγράφοις ή μήπως χωρισμένη από τον κρατικό μηχανισμό και τον κρατικό κορβανά αυτό θα την εμπόδιζε σε τίποτε ως προς το πείθεσθαι πατρικαίς παραδόσεσιν εγγράφοις και αγράφοις; Και ποίων παραδόσεων τάχα πείθεται όταν αντίθετα με την ρητή ευαγγελική απαγόρευση «Μη ωμόσαι όλως» η λεγόμενη «Εκκλησία» ορκίζει Προέδρους και κυβερνήσεις που μάλιστα απενοχοποιούν την μοιχεία και την έκτρωση; Και πως τολμά ο παπάς να βάλλει επιτίμιο στη γυναίκα που απατά τον άντρα της ή κάνει έκτρωση την στιγμή που οι «βασιλικοί νόμοι» εψηφίσθησαν από κυβέρνηση ορκισμένη στην Εκκλησία; Είμαστε ασπόνδυλοι ή δεν είμαστε; Κλίνουμε δουλοπρεπώς αυχένα στην εξουσία και βγάζουμε το άχτι μας κοπανώντας την ταλαίπωρη «αμαρτωλή». Είναι αυτό προστυχιά ή δεν είναι; Αν η Εκκλησία ήταν χωρισμένη από το Κράτος, τότε τα Επιτίμια θα εξακολουθούσαν να ήταν μιά δική της «έγγραφη παράδοση» και το τι κάνει το Κράτος δεν μας ενδιαφέρει, δουλειά δική του. Ενώ τώρα οι «έγγραφες παραδόσεις» των επιτιμίων είναι αισχρά υποκρισία ένεκα της οποίας και πάλιν θα ακούσουμε το του Χριστού λέγοντος : «Αι πόρναι και οι αμαρτωλοί, προάγουσιν υμών εις την βασιλείαν των ουρανών». Δυστυχώς όμως ποιός έχει το μέλι στα δάκτυλα και δεν το γλύφει. Κοπτόμεθα όλοι υπέρ της Εκκλησίας και όταν πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, αντιλαμβανόμαστε ότι ο κρατικός κορβανάς και η κρατική εξουσία έχουν, πως να το κάνουμε.. τη γλύκα τους!

Σας εύχομαι καλή Ανάσταση Με αγάπη Βασίλης.»

του ΔΑΜΙΑΝΟΥ ΜΥΡΙΔΗ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: