ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

Archive for Ιουλίου 2010

Μεσαίωνας, το πραγματικό πρόσωπο του Χριστιανισμού.

Posted by lykofron στο 26/07/2010

Αναφερόμενος και σε άλλη ανάρτηση για το Μεσαίωνα τον χαρακτήρισα σαν μια χρονική περίοδο πνευματικού παγετώνα που κράτησε τουλάχιστον χίλια χρόνια, στην οποία ο θρησκευτικός φανατισμός και η οπισθοδρόμηση φαίνεται να κυριαρχούν.
«Περίοδος αναστολής χιλίων ετών» τον ονομάζουν άλλοι, γιατί αναστέλλει την εξέλιξη της ανθρωπότητας για μια πολύ μεγάλη χρονική περίοδο στην οποία καταστέλλονται οι καθολικές ανθρώπινες αξίες που κυριάρχησαν στον αρχαίο κόσμο και ιδιαίτερα στην Αρχαία Ελλάδα. Στην ακμή της η ελληνική φιλοσοφία, σαν σύστημα αντιλήψεων γενικών εννοιών, είναι η αντιπροσωπευτικότερη φιλοσοφία, που στο κέντρο του ενδιαφέροντός της βάζει τον άνθρωπο και τον κόσμο που τον περιβάλλει, θέτοντας παράλληλα τα ουσιωδέστερα θεμελιακά ζητήματα των ποικιλόμορφων πεδίων έρευνας της ζωής και της γνώσης. Η Αρχαία Ελλάδα, ακόμα και τους ίδιους τους θεούς της, τους τοποθετούσε μέσα και όχι έξω από το σύμπαν, που υπόκειντο τον έλεγχο της Ειμαρμένης, αυτό που αργότερα θα αναγνωριστεί σαν νόμος της φύσης και θα ορίζει αυστηρά τον κόσμο και τα φαινόμενά του σαν νόμος του αιτίου και του αιτιατού.
Όμως αν «η αρχαιότητα τελειώνει με την άνοδο της Κωνσταντινούπολης και το τέλος του μεσαίωνα συνδέεται αναπόσπαστα με την πτώση της» (Ένγκελς) τότε η μεσαιωνική περίοδος αρχίζει με την επικράτηση του χριστιανισμού και λήγει με την εμφάνιση του ουμανισμού που επιδίωξε την αποκατάσταση ακριβώς αυτών των αξιών που κατέλυσε.
Η μεσαιωνική περίοδος λοιπόν εκφράζει τη ζοφερή και σκοτεινή περίοδο όπου κυριαρχεί ο θρησκευτικός δογματισμός, ενώ η ελεύθερη φιλοσοφική σκέψη υποχωρεί κάτω από την επικράτηση ενός αυστηρού και αυταρχικού θεοκρατικού συστήματος που λίγο πολύ το μάθαμε χωρίς να μας το διδάξουν στα σχολεία. Κάτι που βέβαια ήταν αναπόφευκτο να μην μαθευτεί, όμως δεν φαίνεται να το συνδέουμε και με την ανάπτυξη, την πρόοδο και τον πολιτισμό, προκειμένου να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Πέραν των άλλων, την περίοδο εκείνη, είδαμε μια βαθιά ηθική κατάπτωση στην οποία η πίστη έσπρωξε τον άνθρωπο ακόμα και στο έγκλημα ή την κατάλυση της ειρήνης αφού θρησκευτικοί πόλεμοι δίχασαν ανθρώπους και αναστάτωσαν χώρες και ηπείρους επί σειρά ετών, χύνοντας, για τη δόξα του θεού, ποταμούς αίματος, διασπείροντας το μίσος και τη διχόνοια ανάμεσά τους.
Όμως το ζήτημα δεν είναι μόνο ηθικό. Η ανθρωπότητα οπισθοδρόμησε σε όλα τα επίπεδα ή παρέμεινε χωρίς προαγωγή του βιοτικού της επιπέδου. Οι επιστήμες και η τεχνολογική επανάσταση άργησε να βγάλει τον άνθρωπο από το τέλμα της συντήρησης, την πνευματική μιζέρια, την δεισιδαιμονία και το παράλογο, ασκώντας παράλληλα ένα μισητό θεοκρατικό σύστημα τρομολαγνείας, όπου η απειλή του θανάτου και η μεταθανάτια κρίση, σαν απειλή, αυταρχικά κυριαρχούσε για να υποτάξει ψυχικά, πνευματικά και σωματικά το σύνολο των πιστών της.
Ο αυστηρός θρησκευτικός δογματισμός χώρισε τους ανθρώπους, ευνοώντας έριδες, ταραχές και εμφύλιους πολέμους ανάμεσα στους πιστούς. Ο αυταρχικός και «θεόσταλτος» αυτοκράτορας του Βυζαντίου, κάτω από την πίεση ενός κομπλεξικού ιερατείου, κυβέρνησε πραγματικά με βάναυσο και τυραννικό τρόπο τους υπηκόους του. Το ίδιο έκαναν και στη Δύση, όμως τον 15ο αιώνα, όταν στη Δύση γεννιόταν το ανθρωπιστικό κίνημα και η Αναγέννηση, σαν προάγγελος του Διαφωτισμού, η Ελλάδα, κυριαρχημένη απ’ το μυστικισμό της Ανατολής, θα έπεφτε σε βαθύτερο ύπνο, κάτω από το άγρυπνο μάτι του Σουλτάνου και τις προτροπές του πατριαρχείου! Σφιχταγκαλιασμένοι και οι δυο, κάτω από ιδιοτελή συμφέροντα, ενάντια στη Δύση, τις παραμονές της εμφάνισης του ουμανισμού, οι αποστάτες του Ελληνικού πνεύματος θα έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν ώστε να αποφύγουν να δουν στην Πόλη παπική καλύπτρα! Το τουρμπάνι ήταν επιθυμητό.
Στη Δύση τότε, η εστίαση του ανθρώπου στο πνεύμα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, δυνάμωνε τις προϋποθέσεις για πνευματική επανάσταση και αναγέννηση απ’ τη νέκρα του σκοτεινού μεσαίωνα. Η πίστη για ζωή, γνώση, έρευνα και αισθητική δημιουργία ήταν πεδία που απλώνονταν προκλητικά μπροστά τους σαν γήινος και χειροπιαστός παράδεισος. Η ανθρώπινη δυνατότητα και προοπτική ήταν ελεύθερη να εκφραστεί, να αναπτυχθεί και να δημιουργήσει έναν καλύτερο κόσμο.
Η φιλοσοφία, συχνά γίνεται το μέσον, όχι μόνο για την αφύπνιση αλλά και για τον ύπνο.
Όπως έγραφε ο Bertrand Russell η φιλοσοφία είναι μία μεγάλη δεξαμενή γνώσεων. Αυτή τη δεξαμενή χρησιμοποίησε κάποτε ο άνθρωπος για να θεολογοποιήσει και από ό,τι φάνηκε πνίγηκε στα βαθιά της τα νερά. Αυτή την ίδια δεξαμενή, δυτικοί και ανατολικοί φιλόσοφοι, έχοντας την αρχαία ελληνική φιλοσοφία στις αποσκευές τους, επιχείρησαν να τη βγάλουν από το πυκνό σκοτάδι που πρωτύτερα την καταχώνιασαν φίλαυτοι και κομπλεξικοί θεολόγοι του Μεσαίωνα.
Την θυμόσαστε εκείνη τη σειρά των άρθρων για τον υλισμό και την διαλεκτική που μέσω της αλήθειας καταλήξαμε στην επιστήμη…
Σε κείνη την τελευταία ανάρτηση λοιπόν («Επιστήμη, ξέρετε τι είναι;») πήρα ένα σχόλιο που, ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρούσε τον διαχωρισμό της επιστήμης από την θρησκεία, ανοησία!
Αυτή η σειρά των άρθρων θα δείξει, μέσα από την ιστορία των Επιστημών, ότι όχι μόνον ανοησία δεν είναι, αλλά επιτακτικά θα πρέπει η επιστήμη από τη θρησκεία να διαχωριστεί, όπως χωρισμένη παραμένει η πίστη από τη λογική, αφού το ένα αναιρεί το άλλο. Δεν ξέρω τι δικαιολογία θα βρουν οι χριστιανοί για να αντιπαρατεθούν στην ανάρτηση αυτή, όμως είμαι περίεργος να δω με τι μούτρα θα αντιμετωπίσουν χίλια και πλέον χρόνια πνευματικής καθυστέρησης.
Με την ανάκτηση της εξουσίας, οι χριστιανοί επέβαλαν πνευματική συσκότιση φράσσοντας την αρχαία γνώση, την ομορφιά και την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, εκπορνεύοντας τις αρετές των αρχαίων Ελλήνων με μιαρούς διαβόλους και ανταλλάσσοντας την αρχαία ελληνική φιλοσοφία με την Δαιμονοαγγελογονία των Εβραίων.
Δυο παραδείγματα θα χρειαστώ μόνον για να καταδείξω, μέσα από την ιστορία των Επιστημών, τον πνευματικό παγετώνα που επέβαλλε ο χριστιανισμός στην ανθρωπότητα στερώντας την γνώση από τον άνθρωπο και την ανθρωπιά από τη ζωή τους. Επειδή δεν σκοπεύω με τα άρθρα αυτά να δώσω κανένα επιχείρημα για δικαιολογημένη αντίδραση, όλα τα στοιχεία που χρησιμοποιώ αντανακλούν την ιστορική πραγματικότητα που σήμερα πια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Τα παραδείγματα που αφορούν τη στέρηση της γνώσης θα αναρτηθούν σε δύο άρθρα που θα αφορούν την κοσμολογία το πρώτο και τη βιολογία το δεύτερο. Όμως η στέρηση της ανθρωπιάς από τη ζωή, ιστορικά αφορά εκείνη την περίοδο για την οποία κατέστη το ουμανιστικό κίνημα αναγκαίο προκειμένου να απαλλαγεί ο άνθρωπος απ’ τον μηδενισμό στον οποίο για αιώνες η Εκκλησία είχε οδηγήσει τον πιστό.
Ορόσημο για την ιστορία ο Ουμανισμός που εκδηλώνει την επιθυμία του ανθρώπου να γνωρίσει τη φύση όσο και τη σχέση που έχει η φύση με τον ίδιο. Σκοπός του ανθρώπου τότε δεν ήταν να κυριαρχήσει την φύση, όσο να την γνωρίσει. Ξυπνώντας από τον λήθαργο διαπίστωσε στην πράξη τη ρήση του Ηράκλειτου ότι τίποτε δεν μένει στάσιμο και αμετάβλητο. Το ουμανιστικό κίνημα ήταν προάγγελος του Διαφωτισμού που σε λίγο καιρό θα σάρωνε το μεσαιωνικό όραμα της αμετάβλητης κοινωνικής και ουράνιας τάξης. Όχι, η αλήθεια δεν ήταν αμετάβλητη και δοσμένη μία για πάντα από το Θεό, τον Δημιουργό των Πάντων και η Εκκλησία κακώς πανικόβαλε με την αναμονή της συντέλειας του κόσμου και τις υστερικές κραυγές της Ιερής Εξέτασης ότι η Αγία Γραφή έλεγε την αλήθεια.
Ο θρησκευτικός φόβος, η μεταθανάτια κρίση και τα βασανιστήρια του Άδη καταπίεζαν βάναυσα την συνείδηση του ανθρώπου. Οι παμπάλαιες και αντιεπιστημονικές ιδέες της Αγίας Γραφής στραγγάλιζαν την ελεύθερη σκέψη απομακρύνοντας τον άνθρωπο από κάθε δημιουργική δραστηριότητα, αποξενώνοντάς τον από τον κόσμο της πραγματικότητας.
Η αστυνομοκρατία της Ιερής Εξέτασης επέβαλε θεοκρατικό καθεστώς στερώντας την αυτοτέλεια των υπηκόων πιστών ώστε να μην σκέφτονται, να μην δημιουργούν και καλλιεργώντας δουλικά αισθήματα ταπεινοφροσύνης να σέρνονται μπροστά στο ψέμα, την πλάνη και την απάτη.
Οι παραβάτες ανελέητα βασανίζονταν και όσοι δεν μετανοούσαν δημόσια καίγονταν ζωντανοί σε υπαίθριες φιέστες που διοργάνωνε η Εκκλησία με σύμμαχο την πολιτική εξουσία. Αυτός που έπαιρνε τη θέση πάνω στο ικρίωμα συχνά ήταν ένας φιλήσυχος πολίτης που η παράβασή του ήταν ότι αναζητούσε την αλήθεια στους νόμους της φύσης, στα μαθηματικά, στην ανατομία του ανθρώπινου σώματος ή στην κίνηση των πλανητών του ουρανού που όμως, ώ δυστυχία του, βρισκόταν σε μεγαλειώδη αντίφαση με την «αλήθεια» της Αγίας Γραφής!
«Η ιεροστρατοκρατική σκηνοθεσία της πομπής του κατάδικου, μέσα απ’ τα πλήθη, απ’ την μια εκφόβιζε και υπογράμμιζε την ισχύ της εξουσίας, εκτονώνοντας κάθε εξεγερτική τάση κι απ’ την άλλη τόνωνε την συναισθηματική του φόρτιση για θρησκευτική πίστη και υποταγή. Η γελοιοποίηση του «παραβάτη» μπροστά στο λαϊκό πλήθος, η θεαματική επίδειξη δύναμης της εξουσίας, η αγωνία του κατάδικου να αφήσει έστω μια στιγμή νωρίτερα την τελευταία του πνοή, η απόδοση «δικαιοσύνης» του κλήρου μπροστά στο ποίμνιό του και το θέαμα του αργού και βάναυσου θανάτου, αποτελούν σίγουρα όχι μόνο θρίαμβο της απολυταρχίας, αλλά και την πιο επαίσχυντη εικόνα στην ιστορία του ανθρώπου».
«Μπορεί ο χρόνος ν’ αλλοιώνει και να σβήνει τον λόγο του ανθρώπου, όπως θα σβήσει και τον δικό τους λόγο κάποια μέρα. Το φως που εκπέμπει όμως το ολοκαύτωμα ενός δίκαιου ανθρώπου δεν θα σβήσει ποτέ, γιατί το μήνυμα της άδικης καταδίκης του, θα συνεχίζει να φωτίζει σαν το φως των άστρων που οδεύει στο μέλλον, παρόλο που το άστρο έχει πεθάνει πριν χιλιάδες χρόνια!»

(Το κείμενο με τους έντονους χρωματισμένους χαρακτήρες (bold) είναι απόσπασμα από το βιβλίο  «Η Κτηνωδία της Αγιότητας» σελ. 137 και 147 αντίστοιχα).

Advertisements

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

ΔΙΩΓΜΟΣ ΓΕΓΟΝΕ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΓΑΣ

Posted by lykofron στο 19/07/2010

(Διάλεξη στο ‘ΙΔΕΟΘΕΑΤΡΟΝ’ -13/4/97)     Γ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΔΙΑΓΟΡΑΣ

  Ο Ελληνοχριστιανικός  πολιτισμός, που στη διεθνή βιβλιογραφία είναι ανύπαρκτος κι σαν όρος ακόμη,  σχεδιάστηκε για εσωτερική κατανάλωση και μόνο . Μπορεί όμως να γίνει οικουμενικός  και άλλη μια προσφορά στη διεθνή κοινότητα, αρκεί οι δόσεις προστασίας να είναι ισόποσες. Παρακολουθούμε χρόνια τώρα να  οικοδομείται  το ένα σκέλος  και να  διαβρώνεται το άλλο, μ’ ένα ευφυές αλλά διεστραμμένο στη σύλληψη και εκτέλεση σχέδιο που με πολύ διακριτικό  τρόπο διαβρώνει εκ προμελέτης και κατ εξακολούθηση κάθε θετική για τον Ελληνισμό  πρωτοβουλία.(3). Ο Ελληνοχριστιανικός πολιτισμός είναι μια οντότητα με διπλή υπόσταση. Βασική προϋπόθεση της εύρυθμου λειτουργίας του  είναι  η  ισορροπία η ίση κατανομή προστασίας και προβολής.

ΑΥΤΟ  ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Μόνο τότε οι δύο φορείς θα δράσουν σαν άλλος διπλούς πέλεκυς, το ανώτατο στάδιο  μύησης του Βασιλιά  Μίνωα,  που η Αρμονία συγκρατούσε και ένωνε τα αντίθετα  σε μια δύναμη ενιαία και μοναδική. Όπως αποδέχομαι την πετραία έρημο άλλης χώρας σαν Γη της Επαγγελίας, σταμάτα επιτέλους  να καταστρέφεις τη Γη των Ελλήνων,(4)

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όπως αποδέχομαι στην επιμνημόσυνη δέηση  να σταλεί η  ψυχή των  δικών μου  στις αγκάλες του Αβραάμ, σταμάτα επιτέλους να αποκαλείς τους μακρινούς μου προγόνους παγανιστές και ειδωλολάτρες.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όπως προστατεύω και  συνδράμω για την αποπεράτωση των  ιερών  ναών (οικοδομικός οργασμός σ’ όλη τη Ελλάδα  υπερφρούρια από τσιμέντο και σίδερο), σταμάτα επιτέλους να εμποδίζεις την στήριξη των πρανών των  τοιχίων των ανακτόρων  της  Κνωσού και των Μυκηνών που  καταρρέουν,

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όπως πιστεύω στα χριστιανικά κείμενα, χωρίς ευρήματα, σαν αδιαμφισβήτητες αλήθειες, μη μου αλλοιώνεις την Ελληνική ιστορία στο όνομα της σύγχρονης επιστημονικής  άποψης (5) σταμάτα επιτέλους να διδάσκεις τα Ελληνόπουλα με  τα μυθεύματα περί Ινδοευρωπαίων και Φοινικικής προέλευσης του Ελ. Αλφαβήτου μην απαγορεύεις τη  χρονολόγηση  των προϊστορικών μνημείων  της  χώρας.(6)

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όπως αποκατέστησες το καμπαναριό του Αγ. Γιώργη στο Λυκαβηττό διακριτικά με στοργή και μέθοδο,  κάνοντάς το μεγαλύτερο και λαμπρότερο, σταμάτα επιτέλους να εμποδίζεις την αναστήλωση της Ακρόπολης και μη με κοροϊδεύεις 170 χρόνια,(7)

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όπως κτίσαμε τη Βιβλιοθήκη της Πάτμου αντισεισμική αντιπλημμυρική με προστασία πυρός υγρασίας και σκόρου σταμάτα επιτέλους να καταστρέφεις την Βιβλιοθήκη της Ανδρίτσαινας. Διέλυσες τα τεράστια αρχεία του Αλί Πασά, πυρπόλησες 3 φορές τα αρχεία του Μάρκου Μπότσαρη, (8)

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όπως επιστρατέψαμε  την σύγχρονη τεχνολογία για να μετακινήσουμε  ένα εκκλησάκι από την προέκταση της Κηφισίας, σταμάτα επιτέλους  τις εργασίες ταπείνωσης ( ο όρος δικός σου) του      λόφου Ζάγανι των Σπάτων. Διέλυσες το τεράστιο θέατρο του Διονύσου στον Πειραιά,

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 Όπως τύπωσες τα έργα των πατέρων της εκκλησίας που αυθαίρετα πρόσφατα ονόμασες ΕΛΛΗΝΕΣ, θαρρείς και ο τίτλος του Πατέρα της εκκλησίας να θέλει συμπλήρωμα, σταμάτα  επιτέλους να φωνάζεις ότι Έλληνες είναι μόνο οι Ορθόδοξοι, σταμάτα  να διαιρείς το γένος των Ελλήνων επιτέλους.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Όπως διδάσκουμε τα Ελληνόπουλα για τη Σοφία του Σολομώντα σταμάτα επιτέλους με τα αδιαμφισβήτητου  κύρους φερέφωνα σου, να διαλαλείς ότι η Ομηρική γλώσσα είναι τεχνική γλώσσα  που  ουδέποτε μιλήθηκε (9),

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Σταμάτα να τοποθετείς κρυφοΖηλωτές σε θέσεις επιτελικές για την Ελληνική  γλώσσα και την αρχαία γραμματεία. Πώς θα σου φαινόταν αν ένας άθεος  τοποθετείτο στην Διεύθυνση των Κατηχητικών Σχολείων ή στη Διεύθυνση  Σχολικών Προγραμμάτων  του Υπ. Εθ. Παιδείας και Θρησκευμάτων (10);

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 ΤΟΛΜΗΣΤΕ να υιοθετήσετε και να προβάλλετε στο περιβάλλον σας ένα αρχαίο ελληνικό όνομα, κάντε ένα δώρο στην ωριμότητά σας.

ΤΟ ΑΞΙΖΕΤΕ  Με κατανόηση και υπομονή που έχει εξαντληθεί,

Γ. Σωτηρίου Διαγόρας . Καθηγητής.

Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης για τη Διάδοση των Αρχαίων Ελληνικών Ονομάτων

(Διάλεξη στο ‘Ιδεοθέατρο’-13/4/97)  – ΔΙΩΓΜΟΣ  ΓΕΓΟΝΕ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΓΑΣ).

tilefos@hellasnet.gr

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | Leave a Comment »

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Posted by lykofron στο 14/07/2010

(δημοσιεύθηκε στο τεύχος 56, Μαΐου 2005, του περιοδικού ΙΧΩΡ με τίτλο Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ)

Ο «άνθρωπος», ο οποίος έχει πραγματικά και δικαιωματικά τον τίτλου του Ανθρώπου([1]) δηλαδή αυτού που προσβλέπει στην πρόοδό του και την προς τα άνω εξελικτική του πορεία, έχει αναπτύξει την αρετή της άοκνου ΕΡΓΑΣΙΑΣ και την θέληση να αποκτήσει την ΓΝΩΣΗ. Η εργασία και η γνώση θα οδηγήσουν τον Άνθρωπο προς την ΑΠΟΘΕΩΣΗ ώστε ο Άνθρωπος να γίνει Θεός, γιατί σκοπός της ανθρώπινης υπάρξεως είναι γίνει πρώτα κυρίαρχη του ανθρωπίνου περιβάλλοντος δια της εργασίας και της γνώσεως και κατόπιν, όταν απαλλαγεί από όλα του τα πάθη του και όλες του τις ψευδής του δοξασίες, να ελευθερωθεί απ’ αυτό το περιβάλλον ώστε να οδεύσει σε κόσμους θειοτέρους. Είναι, συνεπώς, ενδιαφέρον να δούμε τι είναι γνώση, πως η γνώση επιβοηθεί τον άνθρωπο και ποια είναι η σημασία της εργασίας.

Η ΓΝΩΣΗ κατά ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

«Η Γνώση είναι δύναμη και μάλιστα η μεγαλύτερη μέσα στο Σύμπαν», έλεγε ο Σπυρίδων Νάγος.

Η φράση αυτή χρειάζεται μελέτη γιατί δεν πρόκειται για οποιαδήποτε γνώση, αλλά για την γνώση εκείνη η οποία είναι η μεγαλύτερη δύναμη μέσα στο Σύμπαν. Η μόνη γνώση μέσα στο Σύμπαν που αποτελεί την με­γαλύτερη δύναμη σ’ αυτό (και το αναφέρουμε ευθύς εξ αρχής) είναι η γνώση της αλήθειας. Αλλά τι είναι αλήθεια και μάλιστα για τον διανο­ούμενο άνθρωπο όπως και για κάθε πνευματική ατομικότητα; Για τον διανοούμενο άνθρωπο ΑΛΗΘΕΙΑ είναι η Γνώση της πραγματικής λει­τουργίας της όλης εργαζομένης Φύσεως και των καθέκαστα λειτουρ­γούντων ΝΟΜΩΝ της τόσον της μη νοητικής όσο και της νοητικής και πνευματικής Φύσεως επί του συνόλου των πνευματικών κόσμων.

Η απόκτηση της Γνώσεως από την ψυχή γίνεται ως εξής:  Η ψυχή δια του ορ­γάνου του εγκεφάλου και μέσω των αισθήσεως έρχεται σε επαφή με το περι­βάλ­λον, ενώ δια των εγκεφαλικών κέντρων καταγράφει τα διάφορα γεγονότα (οπτικά, ακουστικά κ.λ.π.) και παραστάσεις, συν­δυάζει αυτές τις παραστάσεις και δημιουργεί συμπεράσματα υπό μορφή Γνωστικών Μο­ρίων τα οποία κατ’ αρχήν εγκαθίστανται επί της εγκεφαλικής ου­σίας και κατόπιν διοχετεύονται προς το κέντρο της Ψυχής.

Τα γνωστικά αυτά μόρια είναι δύο ειδών Αληθή και Ψευδή. Οι δυναμι­κές ικανότητες της ψυχής, το περι­βάλλον, οι συγκυρίες, οι παραστάσεις, και πολλοί άλλοι παράγοντες είναι δυνατόν να δη­μιουργήσουν ανάλογα μό­ρια, είτε γνωστικά μόρια τα οποία είναι αληθή, δηλαδή βρίσκονται σε συνάφεια με τα συμβαίνοντα μέσα στη Φύ­ση είτε και ψευδή. Τα γνωστικά αυτά μό­ρια θα διοχετευ­θούν υποχρεωτικά προς το κέντρο της ψυχής, αφού έχουν δημιουργηθεί από τις δυ­νάμεις της. Από τα ερχό­μενα προς το κέντρο της ψυχής γνω­στικά μόρια μόνον όσα είναι αληθή, σύμφωνα με τον ορισμό που δώσαμε για την αλή­θεια, θα αφομοιω­θούν από την ψυχή και θα τα φέρει αιώνια ενώ όσα δεν είναι αληθή θα παραμέ­νουν χωρίς να μπορούν να αφο­μοιωθούν βάσει του αυτού νόμου και θα αναγκασθούν κάποτε να εγκαταλείψουν το κέντρο της και θα έλθουν προς την περιφέρειά της (την διάνοια), και αυτή θα τα απορρίψει και με τις ίδιες διεργασίες θα τα αντικαταστήσει με άλλα αληθή. Αυτός ο φυσι­κός μηχανισμός θα λειτουργεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του αν­θρώπου. Μετά την απο­σύνθεση του οργανισμού τα ευρισκό­μενα στην πε­ριφέρεια (δηλαδή στην διάνοια του) γνωστικά μόρια θα αναγκασθούν να την εγκαταλείψουν. Έτσι ο άνθρωπος με τις αλλε­πάλληλες ενσαρκώσεις του μελλοντικά και με τους αυτούς μηχανισμούς συνεχώς εμπλουτίζουν το κέντρο της ψυχής νέα Αληθή Γνωστικά Μόρια. Η απόρριψη αυτή των μη αλη­θών γνω­στικών μορίων κατά τον θάνατο είναι ο νόμος της Λή­θης και αυ­τός είναι και ο λόγος για τον οποίο η ψυχή δεν γνωρίζει την ιστο­ρία της. Η όλη αυτή λειτουργία μας δίνει μια εικόνα του υπέροχου αυτού νόμου που η ψυχή συγκ­ρατεί και αξιοποιεί τις αληθείς γνώσεις ώστε μόνη της να μπο­ρεί συνεχώς ανα­νεώνει τις γνωστι­κές της δυνάμεις μέσα στον χρόνο, χωρίς να ανακόπτεται από τη φθορά του παρελθόντος και να αποκτά συνεχώς νέες πραγματικές γνώσεις σε κάθε ενσάρκωσή της.

Δια των οργανισμών οι ψυχικές δυνάμεις εξωτερικεύονται σε ενέργειες και δι’ αυτών μεταβάλλο­νται σε ιδέες, αισθήματα και συναισθήματα. Δια των αυ­τών οργανισμών αυξάνουν οι ψυχικές δυνάμεις τις δυναμικές τους ενέρ­γειες και προάγο­νται κατά την διανόησή τους. Σε αυτούς τους οργανι­σμούς γίνεται η σύν­θεση των ιδεών σε γνώσεις και εκδηλώνεται η δύναμη της πα­ραγωγικής τους αυξήσεως. Πρέπει συνεπώς να γίνει γνωστό ποίος είναι ο νόμος της παραγωγικής αυξήσεως της γνώσεως. Την κοινωνική εκπαί­δευση των ατό­μων οφείλουν να την πραγματοποιούν οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν μυηθεί στις Αλήθειες της Φύσεως και αυτός είναι ο σκοπός δια τον οποίον οργα­νώθηκαν τα μυστηριακά συστήματα (ή απλώς μυστή­ρια) του παρελθόντος.

Ο εξελιγμένος άνθρωπος διαθέτει και άλλες πηγές γνώσεως (πέ­ραν αυτής του κοινού κοινωνικού ανθρώπου) και αυτές είναι η διόραση([2]) (υπε­ρόραση), η διακοή (υπερακοή)  και η έμπνευση δια των οποίων η ψυχή λαμβάνει την Γνώση εξ αμέσου εποπτείας της χωρίς την μεσολάβηση των αισθητηρίων οργάνων. Η έμπνευση είναι και αυτή πηγή γνώσεως των ανθρώπων των αγνών Μυστών και γε­νικά των ανθρώπων των μυστηρίων και φέρουν στην ψυχή την γνώση υψηλών πνευματικών ζητημάτων και όχι θεμάτων της καθημερινής ζωής. Η έμπνευση δημιουργείται απ΄ ευθείας στην διάνοια χωρίς την μεσολάβηση των αισθήσεων ή της διαισθήσεως και διακρίνεται της φαντασίας γιατί δεν είναι προϊόν μνήμης. Οι υπεραισθήσεις αυτές είναι κατακτήσεις μόνον των αγνών Μυστών και των Μυσταγωγών οι οποίοι πέτυχαν τον πλήρη εξαγνισμό τους.

 Ο κοινός κοινωνικός άνθρωπος έχει ως κύρια πηγή γνώσεως την κατ’ αίσθηση γνώση δηλαδή την γνώση την οποία αποκτάει μέσω των αισθητηρίων οργά­νων και του νευρι­κού συστήματος και η οποία  καταλήγει την διάνοια και στο εγκέφαλο. Πέραν όμως αυ­τής άλλη πηγή γνώσεως άλλη πηγή γνώσεως είναι η παράδοση. Την πα­ρά­δοση αποτελούν γνώσεις πέραν του ανθρωπίνου επιστητού οι οποίες κλη­ροδοτήθηκαν σε μας από Μύστες των αληθειών της Φύσεως και του εξε­λισσόμενου πνεύματος μεγάλων Μυσταγωγών και Ιεροφαντών. Η γνώση αυτή των Μυστηρίων, έφθασε σε μας κεκαλυμμένη δια συμβόλων και αλ­ληγοριών, ώστε μόνον οι μεμυημένοι στις αλήθειες της Φύσεως να εννοούν.

Κάθε άλλη σχηματιζόμενη γνώση εάν δεν γίνεται με βάση τους εκδηλωμένους νόμους της ανθρώ­πινης ψυχής και της οργανικής της φύσεως κα­θώς επίσης και με βάση τις λειτουργίες των νόμων των πνευματικών φύ­σεων, κάθε άλλη γνώση η οποία γίνεται επί των ανθρωπίνων διανοιών έξω αυτών των βάσεων και αληθειών είναι άνευ φυσικής αξίας και προορι­σμένη σε μεταβολή δι’ εξα­φανισμού της βάσεως επί της  οποίας στηρί­χθηκε.

Η γνώση των Νόμων της λειτουργούσης Φύσεως δίδει στον κάτοχό της πτέρυγας αετού και δύναμη λέοντος, ώστε να έχει την δυνατότητα να υπο­τάξει στην θέλησή του τις μορφές του απείρου. Σε αντίθεση με την αξία της γνώσεως υπάρχει η αρνητική διδαχή (από την λεγόμενη «παλαιά διαθήκη») η οποία ατυχώς μέσω των «βιβλικών» λεγομένων θρησκειών διασώθηκε μέχρι σήμερα και διδάσκει ότι η γνώση (του «καλού» και του «κακού») αποτελεί τον απαγορευμένο για τον άνθρωπο «καρπό» ( βλέπε Παλαιά Διαθήκη Κεφ. Γένεσις Β16) την οποία πρέπει να αποφύγει ο άνθρωπος γιατί διαφορετικά θα προκαλέσει την οργή του ενός «εξωκοσμικού θεού» και δεν θα έχει θέση στον «παράδεισο», δηλαδή σε χώρο όπου ο άνθρωπος θα παραμένει σε κατάσταση αποκτήνωσης (αφού θα στερείται της γνώσεως) και ότι αυτή η κατάσταση (της αποκτήνωσης) αποτελεί τέτοια ευτυχία που ορισμένοι θυσιάζουν την ζωή τους γι’ αυτήν. Αυτή η αρνητική διδαχή υπήρξε το αίτιο που οι φανατικοί χριστιανοί κατά τον μεσαίωνα κατέστρεψαν έναν λαό (τους Έλληνες) και όλα τα πολιτισμικά τους στοιχεία, έκαψαν βιβλιοθήκες και προκάλεσαν ανεπανόρθωτη πολιτισμική καταστροφή η οποία έφερε την ανθρωπότητα τουλάχιστον 1000 χρόνια πίσω και από την οποία δεν έχει συνέλθει ακόμα η ανθρωπότητα.

Σκοπός και προορισμός όλων των όντων της Φύσεως είναι να αποκτή­σουν την Γνώση της Αλήθειας. Συνεπώς η ΓΝΩΣΗ δεν είναι απαγορευμένος «καρπός» αλλά δικαίωμα όλων των όντων το οποίο τους παρέχει η θεία Φύση γιατί μέσω της γνώσεως προοδεύουν και εξελίσσονται πνευματικά. Η γνώση θα βοηθήσει τον άνθρωπο να απαλλαγή από τα πάθη του και τις ψευδής του δοξασίες είτε αυτές είναι κοινωνικές είτε θρησκευτικές. Αυτό σημαίνει ότι η Γνώση προορίζεται για όλα τα όντα της φύσεως χωρίς εξαίρεση και μόνον τα πνεύματα του σκότους δεν επιθυμούν να αποκτήσουν την Γνώση και προσπαθούν να αποκλείσουν και τα άλλα όντα από την απόκτησή της.

Η απόκτηση όμως της Γνώσεως από τα όντα συντελείται βαθμιαίως όσον αυτά ανελίσσονται και ως εκ τούτου είναι πάντοτε σχετική γιατί εξαρτάται εκ της εκδηλώσεως των ψυχικών τους δυνάμεων και της λειτουρ­γίας τους σε αρμονία προς τους εκδηλωθέντες νόμους της φύ­σεώς τους.

Η γνώση που μπορεί να αποκτήσει μια ψυχική ατομικότητα είναι πά­ντοτε ανάλογη τόσο προς την δυναμική κατάστασή της (δηλαδή το επίπεδο που έχει εξελιχθεί) όσο και προς τις ικανότητες και δυνατότητες οργανικής της φύσεως (δηλαδή του οργανισμού της). Εάν η δυναμική κατάσταση της ψυχής και η αρμονική προς τους νόμους της Φύσεως λειτουργία της οργα­νικής της φύσεως είναι ικα­νές, η διανόηση γίνεται ισχυρότερη και δια των ακτίνων της έρχεται σε επαφή προς Κόσμους ανώτερης πνευματικής φύ­σεως και τότε αντιλαμβά­νεται τις λειτουργίες της, τις ερευνά, καθιστά την γνώση της υπέρτερη και ρυθμίζει τη ζωή της στην πραγματική αλήθεια. Η γνώση αυτού του είδους συντρέχει την ανθρώπινη ψυχή σε πραγματική ανέλιξη και με αυτόν τον τρόπο αυτή ανέρχεται σε θειότερο πνευματικό κόσμο και γίνεται πράγματι ελεύθερη από τα δεσμά του ανθρωπίνου περι­βάλλοντος.

Η ΕΡΓΑΣιΑ κατά ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ.

Πρώτον καθήκον παντός ανθρώπου είναι να εργάζεται. Στην Φύση τίποτε δεν μένει αργό γιατί η εργασία είναι νόμος της Φύσεως. Αν ατενίσουμε το μεγαλούργημα του εκδηλωμένου Σύμπαντος θα πειστούμε αμέσως ότι ολόκληρο το Άπειρο εργάζεται ακατάπαυστα αφού παράγει στον άπειρο χρόνο άπειρους Νόμους και δυνάμεις, παράγει φως και αρμονία, παράγει μορφές και συνειδήσεις των οποίων (συνειδήσεων) προορισμός είναι επίσης η εργασία με την οποία αφενός μεν συντονίζονται προς τις ενέργειες του θείου Απείρου αφετέρου προοδεύουν και εξελίσσονται. Η σπουδαιότερη εργασία των ανθρω­πίνων συνειδήσεων είναι α) η μεταμόρφωση των εσφαλμένων και ατελών ιδεών σε αθάνατες Ιδέες, β) η μεταμόρφωση των ταπεινών και αντι­κοινωνικών συναισθημάτων σε υγιή συναισθήματα και γ) η κατεργασία του ψυχικού τους εγώ με την ιερή τέχνη της ψυχουργίας που δίδαξαν και διδάσκουν τους οπαδούς τους όλα τα Μυσταγωγικά Τάγματα.

Ο μη εργαζόμενος άνθρωπος παρεμβαίνει με την βούλησή του στις λειτουργίας των νόμων της οργανικής του φύσεως και διαταράσσει τις σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας που έχουν με τους λειτουργούντες νόμους της Φύσεως του περιβάλλοντός του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προκαλέσει χαλάρωση των σχέσεων της οργανικής του φύσεως προς το σύνολο της Φύσεως του περιβάλλοντός του. Επίσης προκαλεί από απόψεως ενεργείας παθητικότητα στην οργανική του φύση με επακόλουθο να περιέλθει σε παθητικότητα και η ψυχή του, δηλαδή σε κατάσταση που να μη δύναται η ψυχή του να εξωτερικεύει σε λειτουργία τις δυνάμεις της προς αύξηση των ενεργειών της. Η αδυναμία της ψυχής του να εξωτερικεύσει τις ψυχικές του δυνάμεις και μάλιστα αυτές που αφορούν την διανοητική και συναισθηματική λειτουργία της ανθρώπινης φύσεως οδηγεί σε αδράνεια και τις νοητικές του και ηθικές του δυνάμεις με συνέπεια ολόκληρη η ανθρώπινη φύση περιέρχεται σε αδράνεια και δεν συντελείται καμιά ανθρώπινη πρόοδος.

ΕΡΓΑΣΙΑ είναι η προσπάθεια του πνεύματος και των βραχιόνων όταν αυτή επιφέρει χρήσιμο αποτέλεσμα. Συνεπώς μόνον η προσπάθεια που φέρει χρήσιμο αποτέλεσμα είναι εργασία. Αντίθετα κάθε προσπάθεια του πνεύματος και των βραχιόνων που αποβλέπει είτε σε καταστροφή της υγείας και της ζωής των ανθρώπων είτε στην διατήρηση της πλάνης, της συσκοτίσεως, του ψεύδους, του φόβου μεταξύ των ανθρώπων (όπως κάνουν ορισμένες θρησκείες δια σκέψεων και θεωριών που διδάσκουν στους οπαδούς τους) είτε, τέλος, στην απόκτηση αγαθών με αθέμιτα και ανήθικα μέσα, είναι απαράδεκτη και καταδικάζεται διότι απ’ αυτές τις προσπάθειες λείπει το χρήσιμο απο­τέλεσμα.

Η Εργασία είναι υλική και διανοητική. Η υλική εργασία εκτελείται δια των βραχιόνων και των χειρών του αν­θρώπου. Τοιαύτη είναι η καλλιέργεια της γης, η οικοδομή των κτιρίων, η κατασκευή των εργαλείων και η παραγωγή των εφο­δίων του φυσικού βίου. Η διανοητική εργασία αρχίζει από την υποχρεωτική εκπαίδευση, υψώνεται μέχρι των μεγίστων συλλήψεων του ανθρωπί­νου πνεύματος στις τέχνες και στις επιστήμες, αναπτύσσει τις διανοητικές μας δυνάμεις και μας αποκαλύπτει τα μυστήρια της Φύσεως, ανεγείρει (με την βοήθεια και συνδρομή της υλικής εργασίας) περίλαμπρα μνημεία και καταλείπει έτσι στους μέλλοντες αιώνες τον αποκτηθέντα πλούτο από τον συνεταιρισμό των δυο αυτών δυνάμεων. Η ανθρωπότητα υφίσταται μόνον και τελειοποιείται δια της εργασίας. Αυτή μόνον επιβοηθεί την Φύση. Αυτή θωρακίζει ημάς από της κακίας. Αυτή εξασφαλίζει την ελευθερία μας. Ας δοξάσουμε την εργασία και τους εργάτες και ας καταδικάσουμε τους άχρηστους στην κοινωνία οι οποίοι ως κηφήνες προσπαθούν να πορίζονται τα προς το ζην εκ της εργασίας των άλλων.

Εκ των προαναφερθέντων συνάγεται ότι για τον εξελιγμένο άνθρωπο η εργασία είναι ύψιστη αρετή. Ο εξελιγμένος άνθρωπος όχι μόνον δοξάζει την εργασία και τους εργάτες αλλά και καταδικάζει τους άεργους και κατ’ επέκταση καταδικάζει τον παρασιτισμό και την μάστιγα της ανθρωπότητας που έχει ως εφεύρημα αφενός μεν το οικονομολογικό θεώρημα της «ήσσονος προσπάθειας» (δηλαδή κέρδος με ελάχιστη προσπάθεια, ανεξάρτητα από τον σκοπό και προορισμό αυτής της προσπάθειας) και αφετέρου την αρνητική διδαχή (από την «παλαιά διαθήκη») η οποία ατυχώς μέσω των «βιβλικών» θρησκειών διασώθηκε μέχρι σήμερα και διδάσκει ότι η εργασία εί­ναι θεϊκή κατάρα στην οποίαν πρέπει να υποκύψει ο άνθρωπος (βλέπε Παλαιά Διαθήκη, Κεφ. γένεσις Β19) και ότι η υπέρτατη ευτυχία είναι η μετά θάνατο κληροδότηση του «παράδεισου», δηλαδή χώρου όπου ο άνθρωπος θα παραμένει άεργος και αδρανής σαν φυτό και ότι αυτή η φυτική ζωή, κατά τους οπαδούς των «βιβλικών» θρησκειών (εβραιοχριστιανικής και ισλάμ) αποτελεί ευτυχία που ορισμένοι θυσιάζουν την ζωή τους γι’ αυτήν.

Η εργασία δεν είναι κατάρα αλλά ευλογία γιατί μέσω αυτής προοδεύει και εξελίσσεται πνευματικά και πολιτιστικά. Η αποφυγή της εργασίας, ακόμα και αν βασίζεται σε «ιερά βιβλία», προκαλεί στασιμότητα που αποτελεί έμπνευση του σκότους, αυτού του σκότους το οποίο δεν θέλει την πρόοδο και εξέλιξη της ανθρωπότητας, αφού η εργασία είναι μοχλός προόδου και εξελίξεως της ανθρωπότητας και, πέραν του χρησίμου αποτελέσματος, μας αποκαλύπτει τα μυστικά της Φύσεως, τόσο της οργανικής όσο και της πνευματικής.

Η εργασία του ανθρώπου πρέπει όμως να είναι και ανάλογη προς τις σωματικές και διανοητικές δυνάμεις που μπορεί να διαθέσει κατά την διάρκεια της ημέρας με ομαλή λειτουργία του οργανισμού του ή που μπορεί να αναπληρώνει η οργανική του φύση. Η κατανάλωση σωματικών και διανοητικών δυνάμεων πέραν των όσων μπορεί να διαθέσει ο οργανισμός του προκαλεί εξάντληση του οργανισμού του με αποτέλεσμα ο οργανισμός του να εμφανίσει φαινόμενα υπερκοπώσεως. Η υπερκόπωση του οργανισμού συμπαρασύρει και την ψυχική του λειτουργία με αποτέλεσμα να προκαλέσει φαινόμενα παθητικότητας και στην οργανική του φύση και στην ψυχή του. Ανάλογα φαινόμενα εμφανίζονται και σε ανθρώπους άεργους οι οποίοι με την αδράνεια που προκαλούν οι ίδιοι τόσο στον οργανισμό τους όσο και στην διάνοιά τους οδηγούν σε παθητικότητα βαρύτερης μορφής την οργανική τους φύση. Η παθητικότητα αυτή (είτε προέρχεται από υπερκόπωση είτε από αεργία) παρεμποδίζει την εξωτερίκευση σε λειτουργία των ψυχικών δυνάμεων, διότι για να εκδηλωθούν και λειτουργήσουν οι ψυχικές δυνάμεις έχουν ανάγκην μέσου και το μέσον αυτό είναι oι οργανικές τους φύσεις.

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ του ανθρώπου και των Θεών (όπως τους εννοούν οι Έλληνες), εκτός από την τεραστία διαφορά στο νοητικό, το γνωστικό κλπ επίπεδο, είναι η αθανασία. Οι άνθρωποι είναι θνητοί ενώ οι Θεοί αθάνατοι. Οι ΘΕΟΙ, σύμφωνα με την ελληνική θρησκεία, βοηθούν τους ανθρώπους να αποκτήσουν την γνώση, να προοδεύσουν πνευματικά ώστε να αποκτήσουν κι αυτοί την αθανασία (δηλαδή να γίνουν κι αυτοί Θεοί) και αυτό γινότανε μέσω των μυστηριακών σκηνωμάτων (Ελευσίνιων Μυστηρίων κλπ).

Αντίθετα ο Θεός των βιβλικών θρησκειών (δηλαδή ο Γιαχβέ), θέλει τον άνθρωπο χωρίς γνώση (δηλαδή σε κατάσταση αποκτηνώσεως). Όταν όμως ο άνθρωπος έφαγε από το «ξύλο» της γνώσεως ο Γιαχβέ είπε ότι με την απόκτηση της γνώσεως [ο άνθρωπος] έγινε σαν αυτόν και [φοβάται] ότι αν ακολούθως [ο άνθρωπος] φάγει και από το «ξύλο» της ζωής (δηλαδή της αθανασίας) θα αποκτήσει και την αθανασία! Γι αυτό τον εξεδίωξε από τον «παράδεισο» και τον «καταδίκασε» να εργάζεται (θεωρών ότι η εργασία είναι καταδίκη και όχι ευλογία)!

Ας μας προβληματίσει αυτή η διαφορά!

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, φυσικός και πτυχιούχος της νομικής


[1] η λέξη άνθρωπος σημαίνει «τον άνω θρώσκοντα» δηλαδή αυτόν που προσβλέπει άνω

[2] Η υπερόραση όταν αναφέρεται σε γεγονότα έξω του υποκειμένου τότε λέγεται διόραση ενώ όταν αναφέρεται σε γεγονότα που αφορούν το εσωτερικό του υποκειμένου τότε λέγεται ενό­ραση. Η ενόραση είναι η γνώση της ψυχικής του ιστορίας.

Posted in ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | Leave a Comment »

ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Posted by lykofron στο 13/07/2010

Βρίσκομαι εδώ σε αυτό το Συνέδριο, έχοντας εγείρει προκαταβολικά αντιρρήσεις. Η μία είναι πάνω στην διατύπωση ότι αποτελεί αυτό το.. «κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός του 1999», είναι δηλαδή στο πώς γίνεται κάτι που διοργανώνεται στην αρχή ενός έτους να χαρακτηρίζεται «κορυφαίο γεγονός» και, επίσης, στο ότι δεν στεκόμαστε μπροστά σε κανέναν νέο αιώνα όπως η.. «σωτηρία» αρίθμηση 1999 υπαινίσσεται, εκτός αν είμαστε με τους ηλίθιους εκείνους που τόλμησαν επί αγίου Ισιδώρου της Σεβίλλης να χωρίσουν την ανθρώπινη Ιστορία σε δύο αντίρροπες ροές, ορίζοντας, όπως και ο κάθε φασισμός. το δικό τους «έτος μηδέν» στην υποτιθέμενη γέννηση του Ραβί Τζεσούα τον οποίο ο διαφθορεύς των εθνών και πραγματικός ιδρυτής του Χριστιανισμού Σαούλ ή Σαύλος επέλεξε ως προσωπολατρικό κέντρο της συγκεκριμένης ιουδαϊκής αιρέσεως.

 Οι άλλες αντιρρήσεις μου είναι πάνω σε αυτή την ίδια την ιδέα του διαλέγεσθαι σε μία κοινωνία όπως η σημερινή. Οφείλω να ομολογήσω, αγαπητοί φίλοι, ότι βρίσκομαι εδώ δίχως την παραμικρή αυταπάτη ότι τάχα αυτό το Συνέδριο, όπως και όλα τα παρόμοια που έγιναν και ίσως γίνουν, εξυπηρετεί στο ελάχιστο τον διάλογο ανάμεσα στην κυρίαρχη, δικτατορεύουσα κοσμοαντίληψη και την αρχαιοελληνική εκείνη (ανθρώπων αβάπτιστων, «παλαιών», ήτοι .. «παλιανθρώπων») που πριν από μιάμιση χιλιετία τσακίστηκε με φωτιά και σίδερο από την πρώτη για να μπορούν να καμαρώνουν σήμερα οι τοποτηρητές της ότι επιτυχημένα βλακώνουν και αδρανοποιούν τους εν ύπνω απογόνους των αληθινών Ελλήνων. Στις μεταξύ τους συζητήσεις, μακριά από τα βλακωμένα πλήθη που χειρίζονται, αυτοί οι τοποτηρητές λένε και ξαναλένε ότι κανένας διάλογος δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει ανάμεσα στους χριστιανούς και τους πραγματικούς Έλληνες, δηλαδή τους εθνικούς, αφού η κάθε πλευρά εκπροσωπεί έναν κόσμο που ακυρώνει τον άλλον και επίσης, λένε και ξαναλένε, ότι πολύ καλά έπραξαν, οι δικοί τους πνευματικοί πρόγονοι, εκείνοι που εξαπέλυσαν γενοκτονία και εθνοκτονία κατά των αληθινών Ελλήνων, δηλαδή κατά των εθνικών Ελλήνων, αλλά και κατά δισεκατομμυρίων άλλων εθνικών σε ολόκληρο τον κόσμο, ακόμη και έως πρόσφατα, και αν χρειαστεί ξανά να επαναληφθεί πάλι καλά θα πράξουν. Το γελοίο παραμύθι της τάχα «αγάπης», της τάχα «ανοχής» και του τάχα «διαλόγου», ας το αφήσουν κατά μέρος λοιπόν οι εγκληματίες, όπως τουλάχιστον ο ομοϊδεάτης τους ιεροεξεταστής Bernard Gui, ο οποίος διέθετε την στοιχειώδη τιμιότητα να δηλώσει ότι «ο καλός χριστιανός δεν κάνει διάλογο με τον άπιστο αλλά του καρφώνει το ξίφος στην κοιλιά όσο πιό βαθιά μπορεί». Γιατί, όντως, δεν υπάρχει διάλογος από την πλευρά τους. Αρκετοί από το προσκυνημένο νεο-ελληναριό, θες από πίστη θες από βλακεία, θα έκαιγαν τον ομιλούντα με μεγάλη τους χαρά ζωντανό μαζί με τα βιβλία του, αν απλώς το νομικό καθεστώς τους το επέτρεπε. Ας μη ματαιοπονούν λοιπόν, κανέναν μη ηλίθιο δεν μπορούν να πείσουν για τις τάχα «δημοκρατικές» τους διαθέσεις.

 Και να που μπήκε στο παλκοσένικο και η δημοκρατικότητα, και κατ’ επέκταση η ίδια η έννοια της Δημοκρατίας, της δόλιας Δημοκρατίας που οι χριστιανοί Πατέρες απεκάλεσαν Civitas Diaboli, δηλαδή διαβολικό πολίτευμα. Για ποιά Δημοκρατία μιλάνε αυτοί οι απόγονοι των βυζαντινών θεοκρατών, που ασύστολα διαπερνούν με το πνευματικό τους δηλητήριο έως και την τελευταία πτυχή της καθημερινής ζωής και του ψυχισμού των υπηκόων τους ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΣ κάθε είδους αντίλογο ; Και απαγορεύουν τον αντίλογο, πότε με φυσική εξόντωση των αντιλεγόντων, πότε με ψυχική και άλλοτε πάλι, όταν τα άλλα είναι μη εφικτά για την ώρα τουλάχιστον, με ταφή σε απύθμενα βάθη αποσιωπήσεως και αγνοήσεως. Όταν πριν από λίγες ημέρες, ένας εκ των χθεσινών ομιλητών, γνωστός πρόμαχος του συστήματος που άλλωστε τυγχάνει και εργοδότης του, έλεγε ανιστόρητα πράγματα από ραδιοφώνου σχετικά με την τάχα συνέχεια των ελληνικών εθίμων μέσα από τους αιώνες, η διεύθυνση του ραδιοσταθμού μού αρνήθηκε, προβάλλοντας μία ανόητη φυσικά δικαιολογία, να βγώ στον αέρα και να του απαντήσω και αυτό είναι ένα μόνο στιγμιότυπο από τις εκατοντάδες περιπτώσεις που έχω δει την υποτιθέμενη ισηγορία των πολιτών να στραπατσάρεται κάτω από την μπότα των βυζαντινιστών, των χριστιανών, των εβραιόψυχων και μισελλήνων.

Όπως καταλάβατε καλά, αγαπητοί φίλοι, βρίσκομαί εδώ για να, ανάμεσα σε άλλα, καταγγείλω ευθέως την απάτη του διαλόγου σε μία κοινωνία κατ?εξοχήν μονολογική, βυζαντινή, θεοκρατική, της οποίας ο νύν ύπατος πολιτικός άρχων προσπερνάει την ελληνική σημαία, τον εθνικό ύμνο, το στρατιωτικό άγημα και τρέχει να μπεί όλος πρεμούρα στη σημαιοστολιμένη με τον δικέφαλο των κατακτητών εκκλησία, μπας και τον μαλώσει ο ελλαδάρχης Αρχιεπίσκοπος. Αλλά και να μην ήταν τόσο «κραγμένα» μονολογική αυτή η κοινωνία, πάλι ισηγορία ΔΕΝ θα υπήρχε, όταν καλούμαστε στον ίδιο (ποιόν ίδιο;) χρόνο, οι δύο πλευρές, να αναπτύξουμε κι εξηγήσουμε τις θέσεις μας μπροστά στο νεοελληνικό κοινό που έχει ανατραφεί, διαμορφωθεί και προγραμματισθεί με πολύ-πολύ συγκεκριμένο τρόπο (μέσα από την όχι μόνο απέχουσα από την εθνική διάσταση του Ελληνισμού αλλά επιπλεον και θεοκρατική και αποκοιμιστική προπαγάνδα που ονομάζεται κατ’ευφημισμόν Ελληνική Εκπαίδευση). Όσο για τον περίφημο «διάλογο», τον ΨΕΥΤΟ-διάλογο, που προσποιούνται οι εχθροί του εθνικού Ελληνισμού, ελάχιστα μπορεί να παρθεί αυτός στα σοβαρά από τον όποιον ειλικρινώς επιθυμεί και σέβεται τον πραγματικό διάλογο. Τι μπορεί να συζητήσει κανείς, στό έπακρο έστω καλοπροαίρετος έως σημείου δηλαδή αφελείας, με τα κτήνη που επεκάλεσαν κι αποκαλούν «φαύλους δαίμονες» τους εθνικούς Θεούς μας, «ειδωλολατρεία» την εθνική Θρησκεία μας και «Πολιτεία του Διαβόλου» το θαυμαστό πολυαρχικό πολιτικό σύστημα των προγόνων μας ;

Αυτά τα ολίγα ως εισαγωγή. Αναγκαία ωστόσο για να ξέρουμε πού πατάμε και ποιός είναι ποιός. Αναγκαία για να πάψει επιτέλους το παραμύθιασμα και το, ακόμη χειρότερο, αυτοπαραμύθιασμα. Ζητώ συγγνώμη αγαπητοί φίλοι αν σας αιφνιδίασα δυσάρεστα αλλά επιτρέψτε μου να απέχω του εγκλήματος της περαιτέρω αποκοιμίσεώς σας. Όσοι δεν μπορείτε ν?αντέξετε το.. «θύραθεν» φώς των λεγομένων μου ας μη στενοχωρηθείτε ωστόσο. Αν θέλετε να χαϊδευθούν τ’αυτιά σας μπορείτε κάλλιστα ν’αγνοήσετε ΟΛΑ όσα είπα και θα πώ και να θυμηθείτε μόνο τα όσα χαρωπά και ενθαρρυντικά άλλων ομιλητών. Κανέναν άλλωστε δεν μπορούμε να τον βιάσουμε να γίνει ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από εκείνο που πραγματικά είναι. Όπως και κανείς δεν μπορεί να γίνει Έλληνας με το ζόρι, έστω κι αν αυτο τον διατάσσουν οι αυστηροί πνευματικοί του αφέντες που θέλουν σώνει και καλά, για το δικό τους άνομο συμφέρον, να συγκεράσουν τον αν-εθνικό Χριστιανισμό που τους βολεύει (στα «ιερά» λεγόμενα κείμενα του οποίου πουθενά δεν βρήκα ενδιαφέρουσα αναφορά στην έννοια «πατρίδα» πόσο μάλλον «μητρίδα» !!) με τον Ελληνισμό (που χαρακτηρίζεται από σαφέστατη κοσμογονία, ηρωογονία, θεογονία, στάση του ζήν και του σκέπτεσθαι και, κυρίως, σαφή εθνισμό). Ωσάν να απαιτούν την ανάμειξη ξύλου και σιδήρου για να παράγουν ξυλοσίδηρο.

Κάτι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτούς ή αυτά που πραγματώνουν αυτό το κάτι. Για να εξετάσουμε λοιπόν τον πραγματικό Ελληνισμό, θα εξετάσουμε τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του Έλληνος Ανθρώπου, του πραγματικού, εθνικού Έλληνος πριν την καταστροφική άφιξη της ξένης Θρησκείας και των ξένων ηθών (και αυτό το τελευταίο τραβάει μάλιστα κάποιους αιώνες πιό πρίν, στη Ρωμαιοκρατία).

Θα τα παραθέσω εδώ λοιπόν αυτά τα χαρακτηριστικά, εν συντομία, όσο τουλάχιστον μου επιτρέπεται από μία σύντομη εισήγηση, και μετά ας κάνετε εσείς, κατά την λογική σας και την συνείδησή σας, την αναγωγή και την σύγκριση. Για να δούμε επιτέλους αν έχει, σε τι βαθμό έχει, ή αν ΔΕΝ έχει καμμία απολύτως πολιτισμική σχέση ο σύγχρονος χριστιανός κάτοικος του ελλαδικού χώρου με τον πραγματικό Ελληνισμό, καθώς και για να συλλογισθούμε σοβαρά αν το παπατζιλίκι περί τάχα «συνεχείας» πρέπει να εξακολουθήσει να αχρηστεύει εκ των έσω το υπόδουλο Ελληνικό Έθνος προς δόξα και τιμή του τετραγράμματου δαίμονος των Ιουδαίων που οι ναρκωμένοι Νεοέλληνες τιμούν μέσα στις συναγωγές τους μαζί με τον ομοούσιο υιό του : «Αλληλούϊα», Αλλελού-Γιαχ.

Ο πραγματικός Έλληνας λοιπόν, είχε πολύ συγκεκριμένες ιδιότητες πολλές των οποίων μάλιστα ταιριάζουν και σε άλλες Παραδόσεις των Εθνικών, ιδίως της Ευρώπης, όπου ανέτως μπορούμε να μιλήσουμε για ευρωπαϊκή ΟΜΟΕΘΝΙΑ. Ως σύνολο, αυτές οι ιδιότητες ή χαρακτηριστικά δομούν την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στην ελευθεροπρέπεια και την δουλοφροσύνη, ανάμεσα στην ανθρώπινη ιδιότητα και την απλή ανθρωποσχημία (παρά το ότι αυτοί, όπως γυρίσαν και όλον τον κόσμο ανάποδα, το αντέστρεψαν και αυτό και έτσι εμείς οι Εθνικοί είμαστε «γκογίμ», δηλαδή «κτήνη»).

Ο Έλληνας λοιπόν χαρακτηριζόταν, κατ’αρχάς, από την, με σαφήνεια ορισμένη, Ελληνική Παιδεία, καθως και από τη συνακόλουθη νοηματική διαύγεια, η οποία εξασφάλιζε με τη σειρά της μία πολύ συγκεκριμένη κατάσταση ιδεών και σχημάτων μέσα στο μυαλό του και επιπλέον την δυνατότητα κατανοήσεως υψηλών, αφηρημένων και βαθέων εννοιών, δίχως την οποία κατανόηση ήταν αδύνατον να σκεφθεί και να λειτουργήσει ως Έλλην. Λυπάμαι που σας απογοητεύω αγαπητοί φίλοι, αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών χριστιανών κατοίκων του ελλαδικού χώρου.

Ο Έλληνας χαρακτηριζόταν και από σαφέστατα πολυθεϊστική αντίληψη του Κόσμου. Χρησιμοποιώ δε εδώ τον όρο «πολυθεϊστική» εν πλήρει συνειδήσει καταχρηστικά, γνωρίζοντας ότι τόσο αυτός όσο και ο αντίθετός του δεν είναι παρά εφευρήματα του χριστιανικού αταβισμού και της θεολογικής μυωπίας. Και για εμάς τους εθνικούς οι Θεοί δεν είναι τίποτε περισσότερο από το συμπαντικό Έν, πεπληθυσμένο ωστόσο σε ενσυνείδητες δυνάμεις, ενέργειες και ιδέες. Η διαφορά μας με την παραλογο-λατρεία που αυτοαπεκλήθη «Μονοθεϊσμός» είναι στο πού τοποθετούμε το δημιουργικό Αίτιο του Κόσμου, μέσα σε ή έξω από αυτόν και αν εκείνο προϋπήρξε του Κόσμου ή ανεδύθη μέσα από αυτόν για να τον εξυπηρετήσει. Είναι επίσης το άν ο χρόνος κινείται γραμμικά με αρχή και τέλος ή αν κινείται αιώνια και σπειροειδώς. Είναι αν ισχύει αυταρχία ή δημοκρατία στους λεγόμενους «Ουρανούς», είναι εν τέλει αν αυταρχικά ή δημοκρατικά πολιτικά και κοινωνικά σχήματα πρέπει να πραγματωθούν και επί γής κατά μίμησιν της θείας τάξεως. Είναι δηλαδή αν θα ισχύει ή όχι η όλο σιγουριά διατύπωση του Ευσεβίου Καισαρείας ότι οι εθνικοί κατεστράφησαν όχι γιατί τους κατέσφαξαν οι χριστιανοί αλλά γιατί είχαν πολυθεϊα και πολυαρχία ενώ, κατά τον άρρωστο νού αυτού και των ομοίων του, πρέπει ένας μόνον Θεός να υπάρχει στους ουρανούς και, κατ’ επέκτασιν, μοναρχία στην κοινωνία των ανθρώπων.

Ο Έλληνας, ο πραγματικός Έλληνας, χαρακτηριζόταν επίσης από Ελευθεροπρέπεια και Παρρησία, που ούτε και αυτές υπάρχουν στους χριστιανούς κατοίκους του ελλαδικού χώρου, και πώς άλλωστε, όταν μόνοι τους, εν πλήρει εθελοδουλεία, ανέχονται να τους αποκαλούν «δούλους», έστω και με την σαθρή δικαιολογία ότι μόνο θεόδουλοι είναι και τίποτε περισσότερο. Αντίθετα όμως από τα νύν ισχύοντα, τον καιρό των πραγματικών Ελλήνων, η ιδιότητα του ελευθέρου δεν ήταν σύμφυτη με την ανθρωποσχημία αλλά ώφειλε να επιβεβαιώνεται διαρκώς στην καθημερινή πράξη, στον καθημερινό Τρόπο, και ο ελεύθερος άνθρωπος για να παραμείνει τέτοιος, ώφειλε με τη σειρά του να έχει Παρρησία, να διαθέτει δηλαδή συγκεκριμένη θέση και γνώμη που να υπερασπίζεται δημοσίως ακόμη και διακινδυνεύοντας την προσωπική του ασφάλεια.

Ο Έλληνας χαρακτηριζόταν επίσης και από ανοχή προς τις ετεροδοξίες και από το διαλέγεσθαι με λογική μόνον επιχειρηματολογία. Οι φανατισμοί, οι μισαλλοδοξίες και τα παραληρήματα της Ανατολής, που σήμερα δυστυχώς αλωνίζουν σε όλα τα επίπεδα, για τον Έλληνα Άνθρωπο ήσαν τουλάχιστον απαράδεκτα. Το ίδιο απαράδεκτος ήταν και ο ισοπεδωτισμός που ονειρεύθηκε ο Ιουδαϊσμός, εισήγαγε ο Χριστιανισμός και αναπαρήγαγαν έκτοτε αμέτρητα θρησκευτικά, κοινωνικά και πολιτικά μορφώματα και κινήματα. Αντιθέτως, στους πραγματικούς, τους εθνικούς Έλληνες, ίσχυε η αντιισοπεδωτική θέση. Ώφειλαν όλοι, αν ήθελαν να χαίρουν εκτιμήσεως, να μάθουν να αγορεύουν ενώπιον πλήθους ανθρώπων και να αναπτύσσουν συγκροτημένο λόγο, με λογική και μόνον λογική διάταξη και επιχειρηματολογία. Σήμερα, οι ίδιοι που μέσα στις συναγωγές τους είναι άλαλοι και παθητικοί δικαιούνται σώνει και καλά, στο όνομα μάλιστα ενός εκτρώματος της Δημοκρατίας μας, της γνωστής Άμέσου Δημοκρατίας μας που απεκάλεσαν οι όμοιοί τους «πολίτευμα του Διαβόλου», να εκφράζουν άποψη και να διαμορφώνουν κι από πάνω τρελλές πραγματικότητες τις οποίες υποχρεούμεθα να υποστούμε αγόγγυστα εμείς, ως αισχρή μειοψηφία. Δεν θα με εξέπλησσε μάλιστα, αν είχαμε μείνει εκτός Ευρώπης όπως πολλοί βυζαντινιστές ποθούν, να βλέπαμε μελλοντικά ακόμη και.. δημοψήφισμα για ν’ αποφασίσει «δημοκρατικά» η αποβλακωμένη και αμέτοχη μάζα αν θα πρέπει να καίγονται ζωντανοί οι εθνικοί ή όποιος άλλος ενοχλεί τους πολλαπλώς κρατούντες. Σάς φαίνεται «τραβηγμένο» ; Θα σας στενοχωρήσω με το να σάς ενημερώσω ότι πρόσφατα σε ημερήσια εφημερίδα, ένας πονηρός επιστολογράφος πρότεινε δημοψήφισμα για ν’αποφασίσει ο λαός (ποιός λαός, αυτός που ενημερώνεται από την Τηλεόραση και βλέπει αδιαμαρτύρητα καθ’ εκάστην την οθόνη να πλημμυρίζει από ράσο;) αν πρέπει επιτέλους να γίνει ή όχι ο διαχωρισμός Νεοελληνικού Κράτους και Ορθοδόξου Εκκλησίας. Για τέτοιο θράσος μιλάμε.

Ο πραγματικός Έλληνας χαρακτηριζόταν και από ευγένεια, ευνομία και ευσέβεια, όπως και από τη στάση του διαρκώς μάχεσθαι και από την θέληση για αρίστευση. Η σημερινή μας κοινωνία της αγροικίας, της οργανωμένης ανοργανωσιάς και της φαυλότητος, της εμπορευματοποιήσεως των πάντων, της μικρότητος, της υποκρισίας, της ρουφιανιάς, της ανανδρείας, της φυγοπονίας και της πιό χυδαίας ιδιωτεύσεως χρειάζεται απύθμενο θράσος για να συγκρίνει τα άθλια δεδομένα της με εκείνα των Ελλήνων. Και, εύχομαι να μη με ρωτήσει κανείς για την ευσέβεια που ανέφερα, γιατί τότε με λύπη μου θα διαπιστώσω ότι κάποιοι συγχέουν, συν τοίς άλλοις, την λέξη αυτή με την χειρότερη δυστυχία που μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο όπως ώριζε ο Εμπεδοκλής, με την «σκοτεινή» δηλαδή «ιδέα για τους Θεούς», ήτοι την θλιβερή θεοφοβία. Ποιά «ευσέβεια» δικαιούνται να επικαλούνται εκείνοι, των οποίων, όπως πολυ σωστά έγραψε ο Ιουλιανός ο των Ελλήνων Παραστάτης, η μόνη θεολογία είναι το να.. σφυρίζουν προς τα αγάλματα και να κάνουν τον σταυρό τοιυς ;

Ο Έλληνας άνθρωπος, αγαπητοί φίλοι, χαρακτηριζόταν και από γενναιότητα, από αφοβία (πέθαινε πολύ εύκολα και άνετα αν η αξιοπρέπεια το διέτασσε), καθωδηγείτο από το πρότυπο του ήρωος και ουχί του μάρτυρος, και ζούσε Κατά Φύσιν. Αυτό το «κατά φύσιν ζήν» που προϋποθέτει οικειότητα προς το σώμα, προς την φύση, πρός τα φυσικά μέτρα και μεγέθη, υψηλή οικολογική συνείδηση και αρκετά άλλα, αποτελεί άπιαστο ιδανικό, αν όχι ανεπιθύμητο κι από πάνω, για τον σύγχρονο κάτοικο αυτού του τόπου, ο οποίος παρόλο που, ευτυχώς, δεν αυξήθηκε πληθυσμιακά τα τελευταία 30 έτη, κατέστρεψε καίρια το φυσικό περιβάλλον και τσιμέντωσε ολόκληρο το λεκανοπέδιο που κάποτε στοίχειωνε η σοφία και σύνεση της Γλαυκώπιδος Θεάς,

Ο πραγματικός, εθνικός Έλληνας, χαρακτηριζόταν και από Λογική, Μέτρο, Λιτότητα και Αφιλοχρηματία. Η ίδια η πόλις δεν επέτρεπε τον υπέρμετρο πλουτισμό και από ένα σημείο και μετά η περιουσία των πλουσίων χρησίμευε για τον καλύτερο στρατιωτικό εξοπλισμό της πόλεως ή για την πολιτιστική ανάπτυξη των πτωχών πολιτών. Ο ευφυέστατος θεσμός της «Αντιδόσεως», με την οποία αν ο εύπορος αρνείτο να προβεί σε χορηγία κινδύνευε να ανταλλάξει περιουσίες με τον οποιονδήποτε ήταν πρόθυμος να προσφέρει στην πόλη τα απαιτούμενα για την χορηγία χρήματα, έκανε την αφιλοχρηματία υποχρεωτικό καθεστώς, εξουδετερώνοντας το ότι ο άργυρος παραλάσσει τας φρένας των ανθρώπων. Φέρτε στο νού σας τώρα, αγαπητοί φίλοι, τον σημερινό χριστιανό κάτοικο του ελλαδικού χώρου και ενημερώστε με κι εμένα τι άλλο σκέπτεται εκτός από χρήματα και «εμβλήματα» ή «φετίχ» επιδείξεως πλουτισμού.

Ο εθνικός Έλληνας χαρακτηριζόταν και από την απόλυτη αυτοθέσμιση των πολτικών και κοινωνικών του πραγμάτων, όπως και από την συμμετοχή στα κοινα και την καταδίκη της ιδιωτεύσεως και της απαθείας ως εξαιρετικά ατιμωτικές καταστάσεις για τον ελεύθερο πολίτη. Ας μην κάνουμε συγκρίσεις σε αυτά τα σημεία με το σήμερα γιατί ακόμη και η απόπειρα συγκρίσεως μολύνει τα πατρογονικά μας θεσπίσματα. Σήμερα, ο Ρωμιός κοιτάζει την λεγόμενη.. «δουλειά του» και διδάσκει τα παιδιά του να κάνουν το ίδιο, αρκεί να είναι γεμάτος ο ντορβάς, ό, τι κι αν αυτό απαιτήσει: αναξιοπρέπεια, σούρσιμο με την κοιλιά, γλύψιμο και κάθε είδους εξευτελισμό.

Ο εθνικός Έλληνας, φίλοι, διέθετε και προσωπική και εθνική αυτογνωσία. Γνώριζε μέσα από την ίδια την Θρησκεία, Ηρωογονία και Παιδεία του το ποιός ακριβώς είναι, το πού είναι εντεταγμένος, καθώς και από πού έρχεται και πού κινείται, τόσο ως άτομο όσο και ως μέλος μιας φράτρας, μιας φυλής, μιας πόλεως, ενός έθνους. Οι τρείς βασικές αρχές της πλήρους συνειδητότητος, δηλαδή η Αυτογνωσία (ποιός είμαι ;), η Αυτοπειθαρχία (τι θέλω να γίνω 😉 και η Αυτοδιεύθυνση (προς τα πού θέλω να κατευθυνθώ 😉 στον Έλληνα Άνθρωπο όχι μόνο ίσχυαν αλλά και υπήρχαν σαφείς απαντήσεις σε κάθε ένα από τα τρία αυτά ερωτήματα. Ρωτείστε και έναν σύγχρονο Ρωμιό, ή όποιο άλλο θύμα της κοσμοκρατούσης ψυχικής νόσου της Παγκοσμίου Ιερουσαλήμ, και, αν πάρετε λογικές απαντήσεις πέρα από όσες αφορούν οικονομικούς πόθους ή εκτόνωση των δύο χαμηλότερων και ζωωδών ενστίκτων της επιβιώσεως και της αντλήσεως φυσικής ηδονής, παρακαλώ ενημερώστε με κι εμένα τον «ειδωλολάτρη» και «θύραθεν πεφωτισμένο» για να χαρώ.

Τέλος, και συγνώμην αν σάς κούρασα, ο πραγματικός Έλληνας χαρακτηριζόταν από Πολυμέρεια και Φιλοπονία. Αντίθετα από τη σημερινή κυριαρχία της μονολιθικότητος, της εξιδεικεύσεως και της κλειστότητος των οπτικών οριζόντων, ο εθνικός Έλληνας τίμησε στο έπακρο τις δυνατότητές του, έπαιξε με όλα όσα μπορούσε να χειρισθεί και άφοβος ιδρωκόπησε κοιτάζοντας την αιωνιότητα, σίγουρος ότι θα ζήσει και μετά τον βιολογικό του θάνατο μέσα από τα αθάνατα έργα του. Σήμερα, ο Ρωμιός «αντιπροτείνει» τη μονολιθικότητα, την ορθοδοξομανία, την βυζαντινή κλειστότητα και την μανία καταδιώξεως από.. «δαιμόνους» και φανταστικούς, ως επί το πλείστον, έξωθεν εχθρούς την ίδια στιγμή που μοιράζεται χαρωπά την κλίνη του με τους πραγματικούς εχθρούς όχι μόνον της εθνικής του υποστάσεως αλλά και αυτής της ιδίας της ψυχικής του υγείας.

Αυτά τα ολίγα, αγαπητοί φίλοι, τουλάχιστον για να μην ασελγούμε άλλο πάνω στην αρχαία, ή μάλλον την εθνική μας, Ελληνική Παράδοση και να μην αφοδεύουμε τα βυζαντινά κόπρανά μας πάνω στις αδικαίωτες και κατ’εξακολούθησιν καθυβρισθείσες και καθυβριζόμενες ψυχές των προγόνων μας αληθινών Ελλήνων. Μέσα σε αυτή την τρισάθλια βυζαντινή κοινωνία της αγραμματοσύνης, της αγνοίας, της βλακείας, της κλειστότητος, της μισαλλοδοξίας και της δεισιδαιμονίας, δύο μόνον είναι τα αγωνιστικά αιτήματα του συγχρόνου Έλληνος που θέλει ν’ ακολουθήσει τον πνευματικό και βιοτικό δρόμο εκείνων των αβάπτιστων, υπέροχων και ελευθέρων ανθρώπων. Το ανθρώπινο δικαίωμα να υπάρχει ως τέτοιος από τη μία και, από την άλλη, η έμπρακτη αίτηση συγχωρέσεως της δικτατορευούσης κοσμοαντιλήψεως για τα αμέτρητα εγκλήματά της, το τελευταίο απλώς για χάρη εκείνων των ψυχών που μόλις ανέφερα. Ελευθερία να υπάρχουμε λοιπόν, και ηθική δικαίωση των αδικοχαμένων ομοίων μας. Αυτά ζητάμε όλα κι όλα. Είναι οι ψευτοταπεινόφρονες διατεθειμένοι να τα δώσουν, τουλάχιστον σαν φθηνό αντίτιμο τού να λέγονται και αυτοί στο εξής δικαιωματικά Έλληνες ; Θα το ευχόμουν, αλλά πολύ αμφιβάλλω για τις προθέσεις τους και κυρίως για τις αντοχές τους.

«Επιβιώνουν τα προτεινόμενα των Ελλήνων στο τρισάθλιο σήμερα :» με κάτι τέτοιο υποτίθεται ότι ασχολείται το συγκεκριμένο Συνέδριο, παρά το ότι δεν υπήρξε η απαιτούμενη τόλμη για να διατυπωθεί έτσι σε ό,τι αφορά τον χαρακτηρισμό του σήμερα. Δεν ξέρω τι απάντηση θα’θελαν ν’ακούσουν από τα χείλη μου οι αγαπητοί διοργανωτές και ακροατές του, πάντως αυτή είναι, και μάλιστα με κάθε παρρησία και σιγουριά, ΟΧΙ, ΔΕΝ επιβιώνουν. Αντιθέτως, υπόδουλοι και συνεχώς απειλούμενοι, βγάζουμε απλώς κάποιοι λιγοστοί εξαιρετικά γενναίοι άνθρωποι το άπλετο φώς της ψυχούλας μας και το καταθέτουμε στο τραπέζι των Ιδεών, με την αχνή ελπίδα ότι η Ανάγκη που κινεί ανθρώπους και Θεούς κάποτε θα τις χρησιμοποιήσει επ΄οφελεία του ανθρωπίνου είδους και κυρίως επ’ωφελεία των υπολειμμάτων του έθνους των Ελλήνων.

Εκθέτουμε αγνά την μεγάλη αγωνία της ελληνικής ψυχής μας σαν μία κατάλευκη φρέσκια τούρτα σε ένα ζεστό αυγουστιάτικο μεσημέρι. Και από πάνω της πλακώνουν ως εύσαρκες μύγες οι εθνοκάπηλοι, οι αποκρυφιστές, οι φασίστες, οι χριστιανοί, οι βυζαντινόδουλοι, οι μυστικιστές, οι πάσης φύσεως «ρόμπες», οι συνωμοσιολόγοι, οι εβραιόψυχοι, οι ουφολόγοι και οι σειριόπληκτοι, οι μεταπράτες, οι απατεώνες, οι μάγοι και οι μαγισσούλες, οι ξεπουλημένοι, οι μασκαράδες, οι θεοσοφιστές, οι αριοσοφιστές και οι καμπαλιστές, και φτύνουν και αφοδεύουν και μαγαρίζουν. Και εμείς ξαναεκθέτουμε την επομένη μία καινούργια κατάλευκη και φρέσκια τούρτα ελπίζοντας στην απίθανη περίπτωση που θα εξαντληθούν πρώτα οι μύγες παρά οι δικές μας τούρτες. Αυτό και τίποτε περισσότερο, αγαπητοί φίλοι, είναι το πολυδιαφημισμένο όψιμο τάχα «ενδιαφέρον» για την Αρχαία Ελλάδα από κύκλους και άτομα που ΔΕΝ υπήρχαν ή ΔΕΝ φαίνονταν πουθενά, προτού βγώ ανοικτά το 1991 να κραυγάσω, να ουρλιάξω, ότι οι Έλληνες Εθνικοί υπάρχουμε, προκαλώντας μέγα αιφνιδιασμό στα στημένα πράγματα και τις ανόσιες διαπλοκές. Τώρα βεβαίως όλοι τάχα «ενδιαφέρονται» και πουλάνε Ελλάδα, ακόμη και οι δεδηλωμένοι ανθέλληνες με τα αμέτρητα θρησκευτικά και πολιτικά παρακλάδια τους. Ωσάν πάνω από μία πάλλευκη φρέσκια τούρτα ένα ζεστό αυγουστιάτικο μεσημέρι.

Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε

ΒΛΑΣΗΣ ΡΑΣΙΑΣ

Posted in ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | Leave a Comment »

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ Ή ΑΘΕϊΑ;

Posted by lykofron στο 05/07/2010

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΥΚΟΦΡΩΝΑ: Ο θρησκευτικός φανατισμός αποτελεί την υπέρτατη πνευματική υποδούλωση της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα αυτός ο φανατισμός που προέρχεται από τις βιβλικές ή εβραιογενείς θρησκείες, Χριστιανισμό και Μωαμεθανισμό. Στο παρακάτω κείμενο γίνεται μια καταπληκτική ανάλυση από τον κ. Ιωαν Λάζαρη  

Χωρίς θεό;

Υπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία του Θεού και η υπακοή στα κελεύσματα της θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία. Ο Θεός και η θέλησή του, πιστεύουν πως πρέπει να είναι στο επίκεντρο της ζωής του κάθε ατόμου, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ευημερία με ηθική και ασφαλή ζωή. Οι θρησκευόμενοι συμφωνούν επί πλέον, στο ότι το κάθε κοινωνικά ακραίο άτομο -εγκληματίας, ζητιάνος, περιθωριακός κ.ά.- θεωρείται, ότι παρουσιάζει έλλειψη ευσέβειας, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το Θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία -του ότι η τυχόν απομάκρυνση από το Θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά της κοινωνίας- είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες του εγκλήματος, της φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών. Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση. Στην πραγματικότητα οι περισσότερο κοσμικές χώρες -με τα μεγαλύτερα ποσοστά άθεων και αγνωστικιστών- είναι μεταξύ των σταθερότερων, ειρηνικών, ελεύθερων, πλούσιων, και υγιών κοινωνιών, ενώ οι θεοκρατούμενες βρίσκονται μεταξύ των ασταθέστερων, βίαιων, καταπιεστικών και φτωχών κοινωνιών.

Θα πρέπει να είμαστε οπωσδήποτε προσεκτικοί, ώστε να κάνουμε τη διάκριση μεταξύ των ολοκληρωτικών κοινωνιών, όπου ο αθεϊσμός επιβάλλεται από την εξουσία επί ενός απρόθυμου πληθυσμού (όπως στα πρώην σοβιετικά κράτη) και των ανοικτών, δημοκρατικών κοινωνιών, όπου ο αθεϊσμός επιλέγεται ελεύθερα από τον επαρκώς μορφωμένο πληθυσμό (όπως στη Σουηδία, στις Κάτω Χώρες, ή στην Ιαπωνία).

Η αθεΐα των πρώτων κοινωνιών, που μπορεί να περιγραφή ως “καταναγκαστικός αθεϊσμός” μολύνεται από όλα τα επακόλουθα του ολοκληρωτισμού: δωροδοκία, οικονομική στασιμότητα, λογοκρισία, κατάθλιψη, και φτώχεια, ενώ σχεδόν κάθε έθνος με υψηλά επίπεδα “φυσικού” αθεϊσμού αποτελεί κι ένα πρότυπο κοινωνικής υγείας.  

Υψηλά πρότυπα διαβίωσης σε έθνη με υψηλά ποσοστά αθεΐας

Τα έθνη με υψηλά ποσοστά αθεΐας μεταξύ των μελών τους διαθέτουν υψηλά πρότυπα διαβίωσης και κοινωνικής υγείας, σε αντίθεση με τα έθνη με υψηλά ποσοστά θρησκευόμενων μελών. Στις εκθέσεις για το “Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης” των Ηνωμένων Εθνών, όπου αξιολογούνται όλες οι χώρες, όσον αφορά στους δείκτες ανάπτυξής τους, λήφθηκαν υπ’ όψη μετρήσεις δεικτών κοινωνικής υγείας (μέσος όρος ζωής, εκπαίδευση – αναλφαβητισμός, κατά κεφαλήν εισόδημα κ.τ.λ.). Σύμφωνα με τις εκθέσεις, στα πέντε κορυφαία έθνη συγκαταλέγονται η Νορβηγία, η Σουηδία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, και η Ολλανδία, χώρες με υψηλά ποσοστά αθεϊσμού. Αντίθετα, οι κατώτερες πενήντα χώρες του “Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης” παρουσιάζουν τα χαμηλότερα ποσοστά αθεϊσμού.

Οι άθρησκες χώρες παρουσιάζουν τα χαμηλότερα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας, ενώ οι θεοκρατούμενες χώρες τα υψηλότερα. Σύμφωνα με τις ετήσιες αναφορές της CIA για όλο τον κόσμο από τα 225 έθνη, τα 25 με τα χαμηλότερα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας είχαν σημαντικά υψηλά ποσοστά αθεΐας. Αντίθετα, τα 75 έθνη με τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας ήταν όλα θεοκρατούμενα με μηδενικά ποσοστά αθέων.

Στα ποσοστά ανθρωποκτονιών, σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Law and Economics (2002), εξετάσθηκαν 38 μη Αφρικανικά έθνη και διαπιστώθηκε, ότι τα δέκα με τα υψηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών ήταν ιδιαίτερα θεοκρατούμενα με ελάχιστα επίπεδα αθεϊσμού. Αντίθετα, τα δέκα έθνη με τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών, ήταν όλα εκτός από την Ιρλανδία κοσμικά έθνη με υψηλά επίπεδα αθεϊσμού.  

Σχετικά με τα ποσοστά βασικής εκπαίδευσης

Σύμφωνα με την Έκθεση των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με την “Παγκόσμια Κοινωνική Κατάσταση”, οι 35 χώρες με τα πιο υψηλά επίπεδα αναλφαβητισμού σε νεαρές ηλικίες (ποσοστό αυτών που δεν μπορούν να γράψουν ή να διαβάσουν σε ηλικίες από 15 έως 24 ετών), ήταν όλες ιδιαίτερα θεοκρατούμενες, με ασήμαντο ποσοστό άθεων μελών

Όσον αφορά στα ποσοστά φορέων AIDS, όσο περισσότερο θεοκρατούμενα είναι τα έθνη, τόσο χειρότερα ποσοστά παρουσιάζουν. Αντίθετα, τα ιδιαίτερα άθρησκα έθνη της δυτικής Ευρώπης, όπως της Σκανδιναβίας, όπου παρέχεται δημόσια σεξουαλική εκπαίδευση κι ο έλεγχος των γεννήσεων είναι ευρέως προσιτός παρουσιάζουν τα χαμηλότερα ποσοστά μόλυνσης από τον ιό του AIDS στον κόσμο.

 Σχετικά με την ισότητα των φύλων

Τα έθνη που χαρακτηρίζονται από υψηλά ποσοστά αθεΐας είναι μεταξύ αυτών που υποστηρίζουν περισσότερο την ισονομία, ενώ τα θεοκρατούμενα είναι μεταξύ των πλέον καταπιεστικών. Σύμφωνα με άλλη μελέτη (Human Values and Social Change), χώρες όπως η Σουηδία, η Δανία, και η Ολλανδία, οι οποίες έχουν τις περισσότερες γυναίκες μέλη στα Κοινοβούλιά τους, παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά αθεϊσμού, ενώ χώρες όπως το Πακιστάν, η Νιγηρία, και το Ιράν, με τις λιγότερες γυναίκες μέλη στο δημόσιο βίο είναι αυστηρά θεοκρατούμενα. Αντίστοιχα αποτελέσματα παρατηρούνται και στα ποσοστά αποδοχής της ομοφυλοφιλίας.

 Ανακεφαλαιώνοντας

Οι χώρες με τα υψηλά ποσοστά αθεΐας είναι μεταξύ των περισσότερο κοινωνικά υγιών στη Γη, ενώ εκείνες με ανύπαρκτα ποσοστά άθεων είναι μεταξύ των περισσότερο απόρων. Τα πρώτα έθνη έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών, παιδικής θνησιμότητας, ένδειας, αναλφαβητισμού και μεταξύ των πιό υψηλών επιπέδων πλούτου, μέσου όρου ζωής, και ισότητας των φύλων στον κόσμο.

Οι πληροφορίες που παρατέθηκαν δεν είναι βέβαια αρκετές ώστε να τεκμηριώσουν, ότι τα υψηλά επίπεδα αθεϊσμού προκαλούν την κοινωνική υγεία, ενώ τα χαμηλά προκαλούν τα κοινωνικά δεινά όπως η ένδεια ή ο αναλφαβητισμός. Ο πλούτος, η ένδεια και η ευημερία στα διάφορα έθνη προκαλούνται από πολυάριθμους πολιτικούς, ιστορικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και άλλους παράγοντες, που ενδεχομένως να είναι περισσότερο καθοριστικοί από τις προσωπικές πεποιθήσεις των ανθρώπων.

Το συμπέρασμα που προκύπτει όμως από τα παραπάνω στοιχεία είναι, ότι τα υψηλά επίπεδα μή πίστης σε κάποιο Θεό δεν οδηγούν αυτόματα σε διακοπή του πολιτισμού, σε ανήθικες συμπεριφορές, ή σε “άρρωστες κοινωνίες”· το αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει μάλιστα. Επί πλέον, η θρησκεία δεν είναι σαφώς η απλή και μόνη πορεία προς τις δίκαιες κοινωνίες, που λύνει όλα τα κοινωνικά προβλήματα, όπως οι φανατικά θρησκευόμενοι οπαδοί πιστεύουν και διακηρύττουν. Η ευσεβής “λύση” τους είναι ιδιαίτερα αμφίβολη και σαφώς αντίθετη από τα αποτελέσματα των ερευνών των κοινωνικών επιστημών.

Τα αποτελέσματα της πίστης στο Θεό των μελών των θεοκρατούμενων κοινωνιών δεν μπορούν να συγκριθούν με αυτά των κοσμικών. Αν επιδιωκόμενα είναι η ευημερία, η ασφάλεια, ο ανθρωπισμός, κι η υγιής κοινωνία, πιθανότερο είναι αυτά να βρεθούν μεταξύ εκείνων των εθνών με χαμηλό το θρησκευτικό συναίσθημα των μελών τους, παρά εκείνων με έντονα θρησκευόμενα μέλη.

Γιάννης Λάζαρης, http://freeinquiry.gr/webfiles/pro.php?id=45

Posted in ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | 1 Comment »

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΤΑΥΤΙΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Posted by lykofron στο 05/07/2010

   1. Πίστη στην Αυθεντία

       Αυθεντία στο πλαίσιο του Χριστιανισμού είναι ο Χριστός, ενώ στο Κομμουνιστικό πλαίσιο ο Μάρξ. Οι λαοί και το πνεύμα τους, επιβάλλεται να υποτάσσονται στις κατασκευασμένες αυθεντίες.

 Χριστός – Μάρξ: Οι αυθεντίες, στις οποίες οφείλουν να υποτάσσονται οι καλοί χριστιανοί ή οι καλοί κομμουνιστές, αντίστοιχα.

   2. Προπαγάνδιση της «εκτός τόπου και χρόνου» ευτυχίας

       Οι μεν χριστιανοί προπαγανδίζουν τον μετά θάνατο Παράδεισο οι δε κομμουνιστές την ουτοπία της αταξικής κοινωνίας του υπαρκτού σοσιαλισμού.

       Η ματαιότητα των προσπαθειών και των αγώνων των χριστιανών «δούλων» του Θεού ή των προλετάριων κομμουνιστών διακηρύσσεται παράλληλα με την αξία της μακαριότητας και της ευτυχίας, σε ουτοπικό χώρο και χρόνο.

  3. Ιερά Βιβλία

       Η αυθεντία και οι οπτικές της καταγράφονται σε βιβλία, τα οποία «χρίονται» την ιερότητα. Έτσι, ιερό βιβλίο για τους χριστιανούς είναι η «Αγία Γραφή» ή «Βίβλος», ενώ για τους κομμουνιστές το «Κεφάλαιο», έργο των Μάρξ και Έγκελς.

      Αγία Γραφή – Κεφάλαιο: Τα ιερά βιβλία  χριστιανών – κομμουνιστών, αντίστοιχα.

   4. Κοινή καταγωγή

       Δημιουργοί του χριστιανισμού ήταν Εβραίοι. Στις «Πράξεις των Αποστόλων» περιγράφεται το πώς δημιουργήθηκε από Εβραίους ο χριστιανισμός και πώς εξαπλώθηκε μέσω των συναγωγών της διασποράς.

       Η συντριπτική πλειοψηφία των κομμουνιστών, που έκαναν την Επανάσταση στη Ρωσία ήταν επίσης Εβραίοι. O Kάρλ Μάρξ καταγόταν από οικογένεια ραββίνων. Ο ιδρυτής του Κ.Κ.Ε. στην Ελλάδα ήταν επίσης Εβραίος, ο Αβραάμ Μπεναρόγια. 

   5. Δογματισμός

      Η θεωρητική σκέψη τόσο των χριστιανών, όσο και των κομμουνιστών θεωρητικών επιβάλλεται, δεν επιλέγεται αυθόρμητα και ενσυνείδητα με αποτέλεσμα να περιορίζει την σκέψη του ατόμου. Επιβάλλεται μονολιθικά και λειτουργεί δογματικά. Προβάλλεται, μάλιστα, ως αλάνθαστη και απαραβίαστη.

    6. Κήρυγμα ενότητας κι οργάνωσης (των εξαθλιωμένων)

       Οι χριστιανοί καλούνται να αποτελέσουν τα πρόβατα, το «ποίμνιον», που θα κατοικήσει στο «μαντρί», κάτω από τις διαταγές του εκάστοτε «αρχι-μανδρί-τη».

       Στον κομμουνισμό (στον αντίποδα της προσωπικής ελευθερίας, της μοναδικότητας του ατόμου, της ομορφιάς της ποικιλομορφίας) κυριαρχεί η συνένωση των κοινωνικά αδύναμων με το περίφημο σύνθημα: «Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε».

    7. Πτωματολατρία

       Οι αυθεντίες συνεχίζουν να εμπνέουν και να καθοδηγούν τους οπαδούς τους -τόσο του χριστιανισμού, όσο και του κομμουνισμού- ακόμη και μετά το θάνατό τους. Οι χριστιανοί λατρεύουν τα πτώματα των αγίων τους (λείψανα) είτε ολόκληρα είτε μέρη αυτών (κρανία, άκρα κ.λ.π.). Σε όλες τις κομμουνιστικές χώρες αναγέρθηκαν μαυσωλεία με τα πτώματα των πεθαμένων ηγετών.  Ας συγκρίνουμε:

το πτώμα του Αγίου Νεκταρίου. Στα πτώματα των χριστιανών αγίων αποδίδονται υπερφυσικές ιδιότητες (κάνουν θαύματα, θεραπεύουν, ευωδιάζουν κ.τ.λ.).

η βαλσαμωμένη σορός του Λένιν στο ομώνυμο μαυσωλείο στη Μόσχα. Οι σοβιετικοί επιστήμονες σημείωναν στις περιοδικές εκθέσεις τους, ότι «παρουσιάζει εκπληκτικά σημάδια αναζωογόνησης των κυττάρων» -πραγματικό κομμουνιστικό θαύμα. Αποσυντίθονταν όμως, σταδιακά, όπως ανέφεραν οι  επιστήμονες στις μετακομμουνιστικές εκθέσεις τους.

     8. Kήρυγμα Ισότητας – Ισοπέδωσης

       Η πλαστή αρχή της ισότητας των φύλων, των φυλών, των ατόμων και των λαών ισοδυναμεί με ισοπέδωση και πολιτιστικό ανακάτεμα, τόσο στο χριστιανισμό, όσο και στον κομμουνισμό.

   9. Τεχνητό ιδανικό της ειρήνης

       Και οι δύο ασχολούνται με το τεχνητό και κατευθυνόμενο ιδανικό της ειρήνης (ειρήνη υμίν), το οποίο φέρει τον εφησυχασμό και την αποβλάκωση. Εάν είσαι φιλειρηνιστής κι όχι ετοιμοπόλεμος, αργά ή γρήγορα θα γίνεις έρμαιο στις ορέξεις των εχθρών σου που σε επιβουλεύονται.

       «Πόλεμος εστί πατήρ πάντων» πρέσβευε ο Ηράκλειτος. Μόνον εάν είσαι πάντα δυνατός και προετοιμασμένος για πόλεμο, σε σέβεται ο αντίπαλος και θα το σκεφτεί αρκετά, αν θα αναμετρηθεί μαζί σου. Μόνον εάν είσαι πάντοτε έτοιμος για πόλεμο, ενδέχεται να μπορέσεις να απολαύσεις τα αγαθά της ειρήνης.

       Ο αγώνας για επιβίωση ποινικοποιείται προς όφελος της ειρήνης, που προβάλλεται ως απόλυτο ιδανικό. Το «ειρήνη υμίν» λειτουργεί ισάξια με το κήρυγμα της ειρήνης και της διεθνούς αλληλεγγύης στον κομμουνισμό.

    10. Διεθνιστική  Αλληλεγγύη

         Η αλληλεγγύη είναι ένα ακόμη ιδεολόγημα, κοινό στο χριστιανισμό και στον κομμουνισμό, που λειτουργεί, ωστόσο, σε κατεύθυνση αντίθετη από την πρόοδο, τον ανταγωνισμό και την άμιλλα.

    11. Οικονομική Ενίσχυση

         Η οικονομική ενίσχυση της χριστιανικής εκκλησίας, αλλά και του κομμουνιστικού κόμματος είναι ένα ακόμη κοινό χαρακτηριστικό τους. Η ελεημοσύνη, το ταμείο για την αποπεράτωση των ναών ή της αγιογράφησης είναι στοιχεία, που ελάχιστα σχετίζονται με την αξιοπρέπεια και τις αξίες γενικότερα. Προϋποθέτουν την αιώνια και αέναη ύπαρξη φτωχών, που ζουν σε βάρος των άλλων.

   12. Επανάσταση

         Το ιδεολόγημα της κοινωνικής επανάστασης -κοινό στο χριστιανισμό και στον κομμουνισμό- κάθε άλλο παρά αληθινό είναι. Και οι δύο «–ισμοί» στηρίζουν και ενισχύουν την οικονομική και κοινωνική τάξη πραγμάτων προς όφελος και κέρδος των ιθυνόντων. Η έννοια της Επανάστασης ήταν άγνωστη στην Αρχαία Ελλάδα∙ αποτελεί -όπως ο χριστιανισμός και ο κομμουνισμός- ένα ακόμη  γέννημα του Ιουδαϊκού πνεύματος.

 Γιάννης Λάζαρης

ΠΗΓΗ http://freeinquiry.gr/pro.php?id=358

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

ΤΙ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΕΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Posted by lykofron στο 04/07/2010

(Απόσπασμα από το βιβλίο: Απολλώνιος  ο Μυστηριώδης  Άνθρωπος της Βίβλου)

Έχουν περάσει πάνω από δεκαέξι αιώνες από τότε που η Χριστιανική Εκκλησία έχει κηρύξει τη θρησκεία της στον κόσμο. Εν τούτοις όταν συλλογιζόμαστε τα φριχτά γεγονότα που έχουν συμβεί ανάμεσα σ’ αυτούς που δήλωναν «Χριστιανοί», κατά τη διάρκεια του πρόσφατου παγκόσμιου ολοκαυτώματος καταλήγοντας στο θάνατο ενός σημαντικού τμήματος του παγκόσμιου πληθυσμού, θα πρέπει να συμπεραίνουμε ότι υπάρχει κάτι το ριζικά λάθος σε μια θρησκεία, η οποία, παρ’ όλο που είχε κηρυχθεί και εφαρμοσθεί για τόσους πολλούς αιώνες, έχει οδηγήσει τους οπαδούς της σε μια τέτοια τρομερή κατάσταση συμβάντων, συμπεριλαμβανομένης και της μετατροπής αυτού του πλανήτη σε ένα τεράστιο σφαγείο ως αποτέλεσμα των μαζικών φόνων των Χριστιανών ενός έθνους από τους επίσης Χριστιανούς ενός άλλου έθνους, καθεμιάς παράταξης παρακινούμενης και ευλογούμενης από τους ιερείς της.

Και μια τέτοια κατάσταση έχει επικρατήσει στη Χριστιανοσύνη πάντοτε από τότε που η Χριστιανική Θρησκεία πρωτο-δημιουργήθηκε, οργανώθηκε και καθιερώθηκε το έτος 325 μ.Χ. από παγανιστές Ρωμαίους κληρικούς που συνεδρίασαν στη Σύνοδο της Νίκαιας. Κι αυτός που προΐσταται στη σύνοδο αυτή ήταν ο αρχι-φονιάς Κωνσταντίνος Αυτοκράτορας της Ρώμης, ο οποίος είχε δολοφονήσει, εν ψυχρώ, μια ντουζίνα από τους πιο κοντινούς συγγενείς του, ανάμεσά τους και η ίδια η σύζυγός του.

 Και η ιστορία του Χριστιανισμού δεν ήταν περισσότερο τιμητική από την αρχή της: από τότε που ο Κωνσταντίνος πρωτο-καθιέρωσε τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της Ρώμης, η εκκλησία έχει γίνει υπεύθυνη για το θάνατο περισσότερων από πενήντα εκατομμύρια αθώων ανθρώπων, κάτω από την κατηγορία ότι ήταν αιρετικοί επειδή αρνήθηκαν να αποδεχτούν τα παράλογα δόγματα της – μαζί με περίπου τρία εκατομμύρια γυναίκες που κάηκαν ζωντανές ως «μάγισσες» σε συγκριτικά πρόσφατους καιρούς από άντρες που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους ως ιερείς της Χριστιανικής θρησκείας.

Τι θα σκεφτόταν ο ιδρυτής του Χριστιανισμού, ο ευγενικός Ναζωραίος και Πρίγκιπας της Ειρήνης για τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στους αιώνες στο όνομά Του, από μια εκκλησία που ισχυριζόταν ότι ήταν ο αντιπρόσωπός του στη γη – η Μαχητική Εκκλησία!

Τι θα σκεφτόταν επίσης για τα σαπισμένα πτώματα των πενήντα εκατομμυρίων πολυαγαπημένων του αδερφών που θανατώθηκαν από την ίδια εκκλησία επειδή αρνήθηκαν να δεχτούν τις ψευτιές της κι άντ’ αυτού προτίμησαν να ακολουθήσουν την Αλήθεια, της οποίας κι ο ίδιος ήταν ο μεγάλος υπέρμαχος; Και θα μπορούσε να αναμένεται μια εκκλησία, που η Ιερά Εξέτασή της έχει αφήσει τέτοιο μαύρο στίγμα πίσω της, να μας έχει προσφέρει γραπτά τεκμήρια (Καινή Διαθήκη) που θα γινόντουσαν αποδεχτά τοις μετρητοίς ως τα αυθεντικά λόγια ενός ανθρώπου που δίδασκε την ειρήνη, τη συγχώρεση και την καλοσύνη μάλλον αντί για αιματηρούς φόνους;

Και δεν θα μπορούσε να είναι δυνατόν ότι, όχι μόνο οι διδασκαλίες αλλά και η ιστορία της ζωής, ακόμη και το όνομα του Ναζωραίου να έχουν αλλαχθεί, κατά το πέρασμα των αιώνων, από τους εκκλησιαστικούς αντιγραφείς της Εκκλησίας της Ρώμης προς το συμφέρον των δογμάτων της και των φιλοδοξιών για εγκόσμιες εξουσίες; Επίσης δεν θα μπορούσε ο πραγματικός Ναζαρηνός ο ειρηνικός Εσσαίος, του οποίου η καλοσύνη και ο φιλειρηνισμός έχουν επεκταθεί και στο ζωικό βασίλειο, να έχει μετασχηματισθεί από τα κομματόσκυλα του Κωνσταντίνου, τους παγανιστές Ρωμαίους κληρικούς που έγιναν οι εκκλησιαστικοί πατέρες της Νίκαιας, σε έναν άλλο άνδρα – ονομαζόμενο «Ιησού Χριστό» – που ήταν περισσότερο αποδεκτός από τον αυτοκράτορά τους; Αυτή είναι η υπόθεση που αποδεικνύεται και είναι το αντικείμενο των επόμενων σελίδων, και αφιερώνεται στη ζωή και στις διδασκαλίες αυτού του άγνωστου άνδρα.

Δυο χιλιάδες χρόνια πριν, ένας μεγάλος δάσκαλος της ανθρωπότητας έκανε την εμφάνισή του στον κόσμο. Ήταν φιλόσοφος, κοινωνικός ηγέτης, δάσκαλος ηθικής, θρησκευτικός μεταρρυθμιστής και θεραπευτής. Από τη μια άκρη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ως την άλλη, όπου κι αν πήγαινε, του αποδίδονταν θεϊκές τιμές – από όλους, από τον πιο ταπεινό σκλάβο ως τον αυτοκράτορα. Ήταν αναμφίβολα ο μεγαλύτερος άνδρας της εποχής του, και η χρονολογία της γέννησής του και η περίοδος των δραστηριοτήτων του συμπίπτουν ακριβώς με αυτές του Χριστιανικού Μεσσία, εκτός από το ότι η ζωή του Απολλώνιου, της αδιάλειπτης εργασίας για την ανθρωπότητα, επεκτείνεται για περισσότερο από έναν αιώνα, στη διάρκεια του οποίου διατήρησε την υγεία του σώματός του και τη λαμπρότητα του μυαλού του ανεπηρέαστες από το πέρασμα του χρόνου. Ήταν ένα ανώτατο υπόδειγμα της ανθρώπινης τελειοποίησης, σωματικά, διανοητικά και πνευματικά. Πάνω από δεκαεφτά ναοί ανορθώθηκαν προς τιμήν του σε διάφορα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το πλήρες όνομά του ήταν Απολλώνιος ο Τυανέας.

Κανένας πιο θαρραλέος ανθρωπιστής και κοινωνικός επαναστάτης δεν έχει έρθει ποτέ σε αυτό τον κόσμο για να βοηθήσει το ανθρώπινο είδος και να το λυτρώσει από τη δυστυχία. Μόνος του ο ίδιος αψήφησε τους πιο ανηλεείς τυράννους που έχουν καθίσει ποτέ στο Ρωμαϊκό θρόνο – συμπεριλαμβανόμενου του Νέρωνα και του ακόμα πιο τρομαχτικού διαδόχου του, του Δομιτιανού. Ο Απολλώνιος ατρόμητα ταξίδεψε από τη μια άκρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην άλλη, υποκινώντας επαναστάσεις ενάντια στους τυράννους και εγκαθιδρύοντας «κομμουνιστικές» κοινότητες  ανάμεσα στους οπαδούς του, που έφεραν το όνομα των Εσσαίων, των πρώτων Χριστιανών. Κι όχι μόνο δεν περιορίστηκε σε αυτές τις κινήσεις στις Ρωμαϊκές επαρχίες, αλλά μπήκε κι ο ίδιος γενναία στη Ρώμη μετά αφού όλοι οι φιλόσοφοι είχαν εξοριστεί από την πόλη, κάτω από ποινή θανάτου, από το σκληρό Δομιτιανό.

 Εκεί ο ίδιος κατάγγειλε δυνατά τον τύραννο, πράγμα για το οποίο συνελήφθη και ρίχτηκε σε ένα μπουντρούμι, αναμένοντας σίγουρο θάνατο. Παρόλα αυτά κατάφερε να αποφύγει το θάνατο εξασφαλίζοντας την ελευθερία του χάρη στο θαυμάσιο λόγο του προς υπεράσπισή του και στις εκπληκτικές δυνάμεις του νου του.

Δυο αιώνες μετά το Δομιτιανό, ο εκφυλισμένος Κωνσταντίνος κάθισε στο θρόνο της Ρώμης. Ενώ οι προηγούμενοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες μισούσαν τον Απολλώνιο λόγω των επαναστατικών και κομμουνιστικών δραστηριοτήτων του, ο Κωνσταντίνος τον μισούσε ειδικότερα για τις Πυθαγόρειες διδασκαλίες του – την αυστηρή του υπ0εράσπιση υπέρ της χορτοφαγίας, της αποχής από το αλκοόλ και της εγκράτειας. Ο Κωνσταντίνος απολάμβανε το κόκκινο κρέας, το ρέον κρασί και τις όμορφες γυναίκες των μεσονύχτιων οργίων του, υπερβολικά πολύ, για να είναι πρόθυμος να δεχτεί τη θρησκεία της οποίας ο Απολλώνιος ήταν η αναγνωρισμένη κεφαλή – μια θρησκεία την οποία εισήγαγε από την Ινδία, βασισμένη στις αρχές του Κρίσνα και του Βούδα και έφερνε το όνομα του Εσσαϊκού Χριστιανισμού. Ήταν γι’ αυτό το λόγο που ο Κωνσταντίνος κατεύθυνε τα στρατεύματά του να εξολοθρεύσουν τους απόγονους των Εσσαίων οπαδών του Απολλώνιου, οι οποίοι ήταν γνωστοί ως Μανιχαίοι.

Διαπιστώνοντας πως η θρησκεία της Ρώμης βρισκόταν σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης που έχανε καθημερινά τον έλεγχό της στις μάζες, ενώ παράλληλα η λατρεία του Απολλώνιου και οι κομμουνιστικές κοινότητες των Μανιχαίων οπαδών του, παρά τις σοβαρές διώξεις, εξαπλωνόταν ακόμη, απειλώντας τα κατεστημένα συμφέροντα της Ρώμης, οι οπαδοί του Κωνσταντίνου, οι παγανιστές ιερείς της Ρωμαϊκής θρησκείας, αποφάσισαν να συγκαλέσουν συνέδριο στη Νίκαια το έτος 325 μ.Χ., με σκοπό την ίδρυση μιας νέας θρησκείας. Αποφάσισαν να εξαγοράσουν τη δημοτικότητα που απολάμβαναν οι οπαδοί του Απολλώνιου, να σφετεριστούν τις βασικές αρχές τους (αλλάζοντάς τις ώστε να μπορέσουν να γίνουν αποδεκτές από τον Κωνσταντίνο), και να αντικαταστήσουν το φιλόσοφο Απολλώνιο, του οποίου ο εγκρατής Πυθαγορισμός ήταν τόσο γνωστός και τόσο μισητός από τον αυτοκράτορά τους, από ένα υπερφυσικό μεσσία του οποίου οι διδασκαλίες θα ήταν λιγότερο ριζοσπαστικές και περισσότερο αποδεκτές από εκείνον.

 Έτσι στη θέση του Απολλώνιου από τα Τύανα τοποθέτησαν τον πρόσφατα δημιουργημένο σωτήρα τους, τον οποίο ονόμασαν «Ιησού Χριστό», και ο οποίος, τότε και εκεί, πρωτο-συνελήφθη και δημιουργήθηκε στα μυαλά των Ρωμαίων ιερέων που αργότερα έγιναν γνωστοί ως οι Εκκλησιαστικοί Πατέρες της Νίκαιας.

Μόλις ο Ιησούς τοποθετήθηκε στη θέση του Απολλώνιου, το επόμενο καθήκον των Ρωμαίων κληρικών ήταν να καταστρέψουν όλα τα έγγραφα που αφορούσαν τον Απολλώνιο και τους πρώιμους Εσσαίους-Χριστιανούς οπαδούς του κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων, έτσι ώστε ο κόσμος θα βρισκόταν εν δυνάμει για πάντα στο σκοτάδι όσον αφορούσε αυτή την τεράστια απάτη, και θα αναγκαζόταν να πιστεύει ότι ο Ιησούς και η Χριστιανική θρησκεία προχρονολόγησαν τη δημιουργία τους τρεις αιώνες πριν την πραγματική τους δημιουργία.

Αυτή ήταν η αιτία που η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καθώς και άλλες αρχαίες βιβλιοθήκες κάηκαν, έτσι ώστε, όλα εκείνα τα βιβλία που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια ή αναφέρονταν στους τρεις πρώτους αιώνες της εποχής μας, να καταστρέφονταν ολοκληρωτικά. Τόσο καλά πέτυχαν οι κληρικοί να εξαλείψουν τέτοια έγγραφα ώστε, για περίπου δύο χιλιάδες χρόνια, ο κόσμος έχει κρατηθεί στο σκοτάδι όσον αφορά το γεγονός ότι ο Απολώνιος ο Τυανέας ήταν ο αναγνωρισμένος παγκόσμιος διδάσκαλος του πρώτου αιώνα, και ότι κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων αιώνων, και πριν εφευρεθεί από τη Σύνοδο της Νίκαιας σαν εναλλακτικός μεσσίας στη θέση του Απολλώνιου, κανένας άνδρας ως Ιησούς Χριστός δεν ήταν γνωστός ή είχε αναφερθεί ποτέ από κανέναν.

Δεν έχει υπάρξει καμιά μεγαλύτερη πολιτισμική καταστροφή που να έχει ποτέ συμβεί από τότε που ο Χριστιανικός όχλος έβαλε φωτιά στα χειρόγραφα και στα βιβλία της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, με σκοπό να καταστρέψει όλες τις καταχωρήσεις για τον Απολλώνιο τον Τυανέα, έτσι ο κόσμος να μείνει για πάντα αδαής για την ύπαρξή του και την αντικατάστασή του από τον προηγουμένως μη υπαρκτό και άγνωστο Ιησού. Μα ευτυχώς ένα συγκεκριμένο βιβλίο σώθηκε – το Απαγορευμένο Βιβλίο – κι αυτό ειδικά που από όλα τα βιβλία, σ’ αυτή τη μεγάλη βιβλιοθήκη, ήταν αυτό που φοβόντουσαν περισσότερο. Ήταν «Η Ζωή του Απολλώνιου Τυανέα» από το βιογράφο του, τον Φιλόστρατο.

Το βιβλίο μεταφέρθηκε μυστικά στην Εγγύς Ανατολή για ασφάλεια. Και για περισσότερο από χίλια χρόνια διασώθηκε στα Αραβικά έθνη, παρά τις όλες προσπάθειες των σταυροφόρων – λόγω των συμφερόντων του Παπισμού – να το καταστρέψουν.

Με κάποιον τρόπο, πριν από τέσσερις αιώνες περίπου, αυτό το απαγορευμένο βιβλίο πρωτο-εισήχθηκε στην Ευρώπη από την Ανατολή. Δεν ήταν όμως παρά το 1801 που έγινε η πρώτη πλήρης μετάφρασή του στα αγγλικά από τα λατινικά, παρά τις αντιστάσεις του κλήρου, ο οποίος, αν και δεν ήταν πια ικανός να καταστείλει την έκδοσή του, κατάφερε να το κρατήσει ξεχασμένο και να διατηρήσει την ίδια άγνοια του κόσμου για τον Απολλώνιο και την ιστορική του σπουδαιότητα που επικρατούσε και στο Μεσαίωνα.

Τόσο καλά το κατάφεραν που, αν και μετά την εμφάνιση της πρώτης μεταφρασμένης έκδοσης της βιογραφίας του Απολλώνιου που έγραψε ο Φιλόστρατος, δοσμένη από τον Blount στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, το όνομα του Απολλώνιου ήταν στο στόμα του κάθε καλλιεργημένου Άγγλου, τώρα, έναν αιώνα αργότερα, είναι σχεδόν τελείως άγνωστος, ακόμη και στους ακαδημαϊκούς κύκλους.

Τα απομνημονεύματα των δραστηριοτήτων του έχουν παραλειφθεί από τις ιστορικές εργασίες και από τα εκπαιδευτικά προγράμματα των μαθημάτων.

Έτσι, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, ο μεγαλύτερος άνθρωπος του δυτικού κόσμου κατά τις δυο τελευταίες χιλιετηρίδες, έχει αφαιρεθεί τελείως από τις σελίδες της ιστορίας.

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Σύγκριση Σωκράτη και Ιησού

Posted by lykofron στο 04/07/2010

ΑΣ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ

Α) ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑΝΑΤΟ:

– Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕ ΜΕ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ (ΥΠΑΚΟΥΩΝ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ) ΚΑΙ ΗΠΙΕ ΤΟ ΚΩΝΕΙΟ.

– Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ «ΖΟΡΙ» ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΙΔΡΩΣΕ ΚΑΙ Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΙΧΝΗ ΑΙΜΑΤΟΣ (ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ). ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ (ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ  ΑΦΟΥ ΠΑΤΗΡ -ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ  ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΡΙΑΔΑ ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΑΧΩΡΙΣΤΗ) ΚΑΙ ΖΗΤΑ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΕΙ («ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΙΩ ΤΟ ΠΙΚΡΟ ΠΟΤΗΡΙ»), ΕΝΩ ΗΞΕΡΕ ΓΙΑΤΙ ΗΛΘΕ!

Β) ΣΤΗΝ  ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΈΣ ΤΟΥΣ

– Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΜΩΣΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΑΠΟΛΟΓΙΑ – ΜΝΗΜΕΙΟ.

– Ο ΙΗΣΟΥΣ ΨΕΛΛΙΣΕ ΕΝΑ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ «ΣΥ ΕΙΠΑΣ» ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΣΙΩΠΗΛΟΣ.

ΤΕΛΙΚΩΣ ΜΗΠΩΣ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΗΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ;;;;;;;;;;;;;;

Ακολουθεί απόσπασμα από βιβλίο τού Αλεξάνδρου Φιλίππου με τίτλο ¨Η ενΔΙΑφέρουσα Θρησκεία»

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ ΙΗΣΟΥΣ

Σωκράτης (470-399): Υπάρχει ένα μόνο καλό, η γνώση, και ένα μόνο κακό, η αμάθεια.

Προσπάθησα να μην κατευθύνω τις αποδείξεις αλλά επέτρεψα τις αποδείξεις να κατευθύνουν εμένα. Δεν μ’ ενδιαφέρει να αποδείξω ή να μην αποδείξω την ύπαρξη του Ιησού της Καινής Διαθήκης. Προσπαθώ να κρίνω, να ζυγίσω αμερόληπτα τις αποδείξεις που υπάρχουν. Βρήκα πολλές και τις εξέτασα, τις μοιράστηκα μαζί σας, και είμαι υποχρεωμένος να πω ότι, αν δεν υπάρξουν ισχυρότερες αποδείξεις, ο ιστορικός Ιησούς δεν αποδεικνύεται από τις μέχρι τώρα ότι υπήρξε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Ιησούς υπήρξε, αλλά ότι οι αποδείξεις που υπάρχουν δεν είναι αρκετές για να το αποδείξουν.

Για να καταδικάσεις ή να αθωώσεις έναν άνθρωπο χρειάζεσαι αρκετές αποδείξεις που να δικαιολογούν την απόφασή σου, και σχεδόν για κάθε φανταστική υπόθεση υπάρχουν πολλές. Δεν αρκεί όμως αυτό. Οι υποθέσεις που ήδη έχουμε αναλύσει αποτυγχάνουν να μας δώσουν εγγύηση, αντίθετα, μας δίνουν διαβεβαίωση να υποστηρίξουμε το αντίθετο, ότι ο Ιησούς ήταν ένας μύθος, όπως ήταν ο Μίθρας, ο Ηρακλής, ο Σαμψών, ο Άδωνης, ο Μωϋσής, ο Ερμής, ο Ρα, ο Κρίσνα, ο Βούδας.

Το στοιχείο της φαντασίας είναι διάχυτο μέσα σε όλα τα Ευαγγέλια. Προσεκτική ανάλυση των διαφόρων συμβάντων θα έπειθε τον κάθε αμερόληπτο αναγνώστη ότι, ενώ περιλαμβάνουν όλα τα ουσιώδη συστατικά για μια δραματική παρουσίαση, στερούνται των απαιτήσεων της πραγματικής ιστορίας.

Οι ανοιχτοί ουρανοί, οι ύμνοι των αγγέλων, το κοπάδι των αρνιών, οι βοσκοί, οι μάγοι,, η φάτνη, η μητέρα και το βρέφος, το αστέρι, τα δώρα, όλα αυτά, ενώ αποτελούν υπέροχο σκηνικό για θεατρικό έργο, είναι αμφισβητήσιμο υλικό για Ιστορία. Κανένα ιστορικό πρόσωπο δεν έχει ποτέ γεννηθεί κατά τέτοιον θεαματικό τρόπο. Η Ευαγγελική περιγραφή του Ιησού είναι μια ωραιοποιημένη και εντυπωσιακή δραματική δημιουργία που χρησιμεύει σαν εισαγωγή για κάποιον φανταστικό ήρωα. Παρόμοιες θεατρικές σκηνοθεσίες έχουν χρησιμοποιηθεί πάρα πολλές φορές για φανταστικούς ήρωες. Όλοι οι Σωτήρες Θεοί γεννήθηκαν υπερφυσικά. Όλοι ήταν μισοί θεοί, μισοί άνθρωποι. Όλοι κατάγονταν από βασιλείς. Θαύματα ακολουθούσαν την γέννησή τους. Ο Ιησούς δεν αποτελεί εξαίρεση. Απορρίπτουμε ως μυθική την ιστορία γέννησης του Φοίβου Απόλλωνα. Γιατί να δεχτούμε ότι είναι Ιστορία η γέννηση του Ιησού; Είναι στο χέρι των ιερέων του Εβραιοχριστιανισμού να μας αποδείξουν ότι ενώ ο θεάνθρωπος της Ελλάδος ήταν μύθος, ο θεάνθρωπος της Παλαιστίνης ήταν ιστορικός.

Το δραματικό στοιχείο φαίνεται επίσης και στην περίπτωση της προδοσίας του Ιησού. Ο Ιησούς, ο οποίος κηρύττει καθημερινά σε ναούς, σε δημόσια μέρη, στην έρημο, στα βουνά, στις πόλεις, κοντά στην θάλασσα, ο οποίος τρέφει χιλιάδες με θαύματα, τα θαύματα του οποίου ακούστηκαν μέχρι τα πέρατα του κόσμου, που ακολουθείται από χιλιάδες ανθρώπους και που για να τον πλησιάσει κανείς πρέπει να ανοίξει τρύπα στην στέγη του σπιτιού, παρουσιάζεται τόσο άγνωστος που οι εχθροί του χρειάζεται να καταφύγουν στο τέχνασμα της δωροδοκίας ενός εκ των ακολούθων του με τριάντα αργύρια για να τους τον δείξει, και μάλιστα με ένα φιλί! Αυτά μπορεί να δημιουργούν καταπληκτικές σκηνές επάνω στο σανίδι ενός θεάτρου, ή στις κινηματογραφικές ταινίες, αλλά δεν γίνονται έτσι τα πράγματα στην ζωή.

Οι συγγραφείς των Ευαγγελίων μας πηγαίνουν και στον κήπο της Γεσθημανή για να δούμε τον πρωταγωνιστή μέσα στην αγωνία του να μάχεται τον δικό του πόλεμο μόνος, χωρίς βοήθεια ή συμπόνια από τους ακολούθους του. Μας τον δείχνουν εκεί, γονατισμένο, να κλαίει, με ιδρώτα σαν σταγόνες αίματος, στην σκιά ενός τρομακτικού φόβου. Με τρόμο προσεύχεται… ει δυνατόν εστί, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο…Και ρωτάμε σοβαρά, είναι δυνατόν ένας Θεός που κατέβηκε από τον ουρανό σκόπιμα να πιεί αυτό το ποτήρι και να γίνει ο μαρτυρικός Σωτήρας της ανθρωπότητας, να ζητάει να γλιτώσει από την μοίρα που του ορίστηκε στην αιωνιότητα;

Η αντίθετη άποψη, ότι δηλαδή ο δισταγμός του Ιησού την παραμονή της σταύρωσής του, καθώς και η κραυγή απόγνωσής του επί του Σταυρού, σκόπευε να δείξει ότι ήταν τόσο ανθρώπινος όσο και θεϊκός, δεν λύνει την δυσκολία. Αν, όντως, ήταν έτσι, τότε ο Ιησούς απλά έπαιζε θέατρο, δείχνοντας έναν φόβο που δεν αισθανόταν και προσποιούμενος ότι τρέμει έναν θάνατο που δεν μπορούσε να τον πειράξει. Από την άλλη, αν ο Ιησούς πράγματι ήταν πανικοβλημένος με τον ερχομό του θανάτου του, δείτε πόσο πιο γενναίοι ήταν πολλοί από τους οπαδούς του οι οποίοι αργότερα αντιμετώπισαν κινδύνους και βασανιστήρια κατά πολύ χειρότερα από τα δικά του! Ειλικρινά πιστεύουμε ότι βάζοντας οι συγγραφείς στο στόμα του Ιησού τα προηγούμενα λόγια και παρουσιάζοντάς τον να κλείνει την δημόσια καριέρα του με τα λόγια Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες, είχαν να κάνουν με έναν συμβολικό Ιησού, ένα ιδεώδες, έναν ήρωα του έργου τους, και όχι με έναν ιστορικό χαρακτήρα.

Σωκράτης και Ιησούς! Συγκρίνετε την συμπεριφορά του Σωκράτη στην φυλακή με αυτήν του Ιησού στον Κήπο της Γεσθημανή. Ο Έλληνας φιλόσοφος, που έμεινε έναν μήνα περίπου στην φυλακή, είναι γαλήνιος. Ο Ιησούς αναστατωμένος. Ο πιστός φίλος του Σωκράτη Κρίτων, τον παρακαλεί να δραπετεύσει και ο Σωκράτης απαντάει ότι πρέπει κανείς να σέβεται τους νόμους της πατρίδας του και να μην τους παραβαίνει. Ο Ιησούς ζητάει από τον Θεό να μην πεθάνει!

Ενώ παρακολουθούμε την κλεψύδρα της ζωής του Σωκράτη να αδειάζει, μέχρι την δύση του ήλιου που θα πιει το κώνειο, βλέπουμε έναν φιλόσοφο να είναι γενναίος και ελεύθερος. Βλέπουμε πώς ετοιμάζεται να πεθάνει αυτή η Ελληνική ψυχή, που γνώριζε την σχέση που πρέπει να έχει ο άνθρωπος με την ζωή και την στάση που πρέπει να κρατήσει απέναντι στον θάνατο. Ο Ιησούς φωνάζει, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες!

Να το πούμε ακόμη μία φορά. Ακόμη κι αν ήταν ο άνθρωπος μέσα στον Ιησού, και όχι ο Θεός, που δείλιασε, αυτό θα ήταν άδικο για την μνήμη χιλιάδων μαρτύρων του που πέθαναν με χειρότερο θάνατο απ’ ότι ο Ιησούς.

Ποιος άνθρωπος, όμως, ή Θεός, δεν θα ενστερνιζόταν τον θάνατο με ενθουσιασμό και χωρίς μεμψιμοιρίες όταν ήξερε ότι με τον θάνατό του, ο θάνατος και η αμαρτία δεν θα υπήρχαν πια; Ποιος θα έκαμνε πίσω από έναν σταυρό που θα έσωζε εκατομμύρια επί εκατομμυρίων από την αιώνια φωτιά; Πρέπει, πράγματι, να είναι κάποιος φάντασμα για να κλαίει και να φωνάζει σαν φοβισμένο παιδάκι επειδή δεν μπορεί να έχει το στέμμα χωρίς τον σταυρό! Τι θέαμα για τους αληθινούς ήρωες που συνωστίζονται στους διαδρόμους της Ιστορίας! Είναι δύσκολο να βλέπουμε τον τρεμάμενο και λιπόψυχο Σωτήρα του κόσμου, το πρόσωπό του γεμάτο ιδρώτα, το αίμα να κυλάει από το μέτωπό του, την τρεμάμενη φωνή του να λέει Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες, είναι δύσκολο να γινόμαστε μάρτυρες αυτού του γεγονότος και να μην νοιώθουμε λύπη γι αυτόν. Φτωχέ Ιησού! Θα σώσεις τον κόσμο, αλλά ποιος θα σώσει εσένα;

Αν συγκρίνουμε την δίκη του Ιησού με εκείνη του Σωκράτη, δεν μπορεί να μας διαφύγει η ψεύτικη φύση της πρώτης. Ο Σωκράτης ήταν τόσο γνωστός στην πόλη των Αθηνών, που δεν χρειαζόταν οι κατήγοροί του να δωροδοκήσουν κανέναν από τους μαθητές του για να τον προδώσει. Ο Ιησούς θα έπρεπε να ήταν πολύ περισσότερο γνωστός στην Ιερουσαλήμ από ότι ο Σωκράτης στην Αθήνα. Καθημερινά κήρυττε στις συναγωγές και τα θαύματά του τού έδιναν τέτοια δόξα που ο δύστυχος Σωκράτης δεν απολάμβανε.

Ο Σωκράτης δεν οδηγείται στην φυλακή την νύχτα με δεμένα χέρια και πόδια. Ο Ιησούς συλλαμβάνεται υπό το φως δαυλών, αφού προδίδεται από τον Ιούδα με ένα φιλί, και μεταφέρεται μπροστά στους ιερείς. Όλα αυτά είναι καταπληκτική θεατρική σκηνοθεσία, και δεν είναι τίποτα πέραν αυτού.

Οι μαθητές του Σωκράτη συμπεριφέρονται σαν πραγματικοί άνδρες, οι μαθητές του Ιησού είναι ηθοποιοί. Φεύγουν μακριά του, κρύβονται και ακολουθούν από απόσταση. Ένας από αυτούς τον αρνείται, ο κόκορας λαλεί και ο αποστάτης μετανοεί. Αυτό κι αν δεν είναι θεατρικό!

Ο Σωκράτης παρουσιάστηκε στο δικαστήριο ατάραχος και κράτησε περήφανη στάση. Παρόλο που ο ρήτορας Λυσίας προσφέρθηκε να γράψει την απολογία, ο Σωκράτης δεν δέχθηκε. Ούτε και ο ίδιος ετοίμασε κάποιο γραπτό κείμενο. Στους φίλους του έλεγε ότι δεν χρειαζόταν να γράψει τίποτα, γιατί ολόκληρη την ζωή του προετοίμαζε την απολογία του, με τον τρόπο ακριβώς που έζησε, μη βλάπτοντας κανέναν.

Μπροστά στους δικαστές του ο Σωκράτης υπερασπίστηκε μόνος του τον εαυτόν του. Αντιμετώπισε την κάθε κατηγορία μία-μία και εξηγεί στους παρευρισκόμενους γιατί δεν φοβάται τον θάνατο. Τους αποχαιρετάει δε με τα συγκλονιστικότερα λόγια που έχει πει ποτέ άνθρωπος, ή Θεός αν θέλετε, πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη: Αλλά τώρα πια είναι ώρα να φύγουμε, εγώ για να πεθάνω, κι εσείς για να ζήσετε. Ποιοι από εμάς πηγαίνουν σε καλύτερο μέρος, κανείς δεν ξέρει παρά μόνον ο θεός.

Οι εκκλησίες μας είναι γεμάτες από εικόνες που δείχνουν την αγωνία το Ιησού. Δάκρυα αίματος τρέχουν στα μάγουλά του, το κεφάλι του γερμένο στα πλάγια, μια έκφραση ατέλειωτου πόνου στα χαρακτηριστικά του, πράγματι καταρρέει υπό το βάρος του σταυρού του. Συγκρίνετε αυτήν την εικόνα με την ηρεμία του Σωκράτη όταν πίνει το κώνειο στην φυλακή.

Ο Ιησούς, σύμφωνα με δύο ευαγγελιστές, αρνείται να ανοίξει το στόμα του στην δίκη του. Αυτό μπορεί να είναι θεατρικά εντυπωσιακό, αλλά δεν είναι Ιστορία. Δεν μπορεί να διανοηθεί κανείς ότι ένα πραγματικό πρόσωπο που κατηγορείται όπως ο Ιησούς, να αρνείται την μεγάλη ευκαιρία να διαψεύσει τις εναντίον του κατηγορίες. Η απολογία του Σωκράτη έμεινε στην Ιστορία. Η Σιωπή του Ιησού είναι αίνιγμα, όχι τόσο μεγάλο όμως, γιατί οι βιογράφοι του ήθελαν να βάλουν και μία δόση μυστηρίου στην ιστορία τους.

Ας συγκρίνουμε και τον τρόπο που έγιναν οι δημόσιες δίκες του Σωκράτη και του Ιησού. Στο Αθηναϊκό δικαστήριο υπάρχει τάξη και νόμος, στην κυριολεξία αναρχία στην δίκη της Ιερουσαλήμ. Μάρτυρες και κατήγοροι πηγαίνουν στον Ιησού, τον χαστουκίζουν και οι δικαστές δεν κάνουν τίποτα. Το δικαστήριο βρίσκεται στα χέρια του όχλου που φωνάζει Σταύρωσον αυτόν, ξανά και ξανά. Ο Ρωμαίος δικαστής αν και δεν βρίσκει ένοχο θανάτου τον Ιησού, αναφέρεται ότι τον παραδίδει στον όχλο για να τον σκοτώσουν αφού τον μαστιγώσουν. Κανένας Ρωμαίος δικαστής δεν θα φερόταν έτσι όπως υπονοείται ότι φέρθηκε ο Πιλάτος, εναντίον ενός κατηγορουμένου ανθρώπου που βρισκόταν σε δίκη για την ζωή του. Όλα όσα ξέρουμε για πολιτισμένη κυβέρνηση, όλα όσα ξέρουμε για το δικαστικό σύστημα της Ρώμης, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με αυτήν την εμπνευσμένη διήγηση ενός υποτιθέμενου ιστορικού συμβάντος. Εάν ποτέ ο Ιησούς είχε δικαστεί και καταδικαστεί σε Ρωμαϊκό δικαστήριο τότε μας λείπει μία ακόμη περιγραφή του που να γίνεται πιστευτή.

Ξέρω ότι πολλοί θα θεωρήσουν βλασφημία την σύγκριση του Ιησού με τον Σωκράτη, αλλά αυτό μάλλον πρέπει να αποδοθεί στην προκατάληψη παρά στην λογική. Τα ευαγγέλια είναι γεμάτα από τις εικόνες που μόλις περιγράψαμε. Εάν όντως ήταν πραγματικός και υπέφερε, όπως αναφέρουν τα ευαγγέλια, του αξίζει αγάπη και λύπηση, αλλά γιατί να μετατρέπουμε ολόκληρο τον κόσμο σε έναν μαύρο πίνακα και πάνω του να ρίχνουμε την φιγούρα του Ιησού; Ποιος από εμάς, που είμαστε φτωχοί, αδύναμοι και αμαρτωλοί, δεν θα ήταν ευτυχής να δώσει την ζωή του, εάν επρόκειτο να σώσει τον κόσμο; Νομίζετε ότι θα τρέμαμε, θα κλαίγαμε και θα λιποθυμούσαμε ή θα είμαστε οι πιο γενναίοι όταν με τον θάνατός μας θα γινόμασταν οι θεϊκοί Σωτήρες της ανθρωπότητας;

Όταν ο Έλληνας φαντάρος, ο έφηβος, ο συνταξιούχος, η Ελληνίδα γυναίκα, η Ελληνίδα μάνα, μπορούν να πάρουν τα παιδιά τους, τις ελπίδες τους, τις ζωές τους, όλο τους το είναι, και να τα βάλουν μπροστά στις κάνες των κανονιών του Ιταλού και του Γερμανού, το ’40, πεθαίνοντας με την ιαχή Αέρα στα χείλη τους, ποιος θα διστάσει να κάνει το ίδιο, όταν όχι η σωτηρία μιας χώρας μόνον, αλλά ολόκληρης της υφηλίου, εξαρτάται από αυτό;

Αυτά είναι μοναδικά παραδείγματα ηρωισμού στα χρονικά της ανθρωπότητας, που θα έκαμναν τα μάγουλα του Ιησού να κοκκινίσουν από ντροπή, εάν οι βιογράφοι του ήταν ειλικρινείς και δεν ήθελαν να προσβάλουν την μνήμη του.

Posted in ΓΕΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ | Leave a Comment »

Τί γιορτάζεται την πρώτη ημέρα του έτους;

Posted by lykofron στο 04/07/2010

Ας κάνουμε μια δημοσκόπηση: Τι γιορτάζουν οι χριστιανοί την 1η εκάστου έτους (1η Ιανουαρίου); Την Πρωτοχρονιά λένε -σχεδόν όλοι-  αμέσως. Τον Μέγα Βασίλειο, αναφέρουν οι περισσότεροι. Την… Περιτομή του Κυρίου, δηλώνουν ελάχιστοι, που πιέζονται να θυμηθούν τα θρησκευτικά τους, με σεμνότυφο δισταγμό. 

      Μαζί με τον Άγιο Βασίλειο κάθε Πρωτοχρονιά η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει και μια γιορτή, που τα ημερολόγια συνήθως δεν την αναφέρουν ολόκληρη (γράφουν: περ. ή περιτ. Ιησού) κι έτσι οι περισσότεροι την αγνοούν.  Πρόκειται για την περιτομή του Ιησού, σπουδαίο γεγονός για την Εκκλησία κι ως εκ τούτου τιμάται δεόντως: Την πρώτη ημέρα του έτους. Πρώτη γιορτή. Για να πάει καλά η χρονιά!

      Θα εξετάσουμε ξεχωριστά  τις δύο αυτές γιορτές:

 Βασίλειος ο Μέγας (υβριστής των Ελλήνων)

  Ο Βασίλειος ήταν επίσκοπος την περίοδο μεταξύ των Α΄ (325 μ.Χ.) και Β΄ Οικουμενικών (381 μ.Χ.) Συνόδων. Πέθανε δυό χρόνια πρίν την Β΄ σύνοδο, αλλά είχε προλάβει να προετοιμάσει το θεολογικό έδαφος, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε αυτή. Ο τίτλος «Μέγας» του αποδόθηκε από τα εννέα αδέλφια του, τέσσερα από τα οποία έχουν ανακηρυχθεί επίσης άγιοι (Γρηγόριος Νύσσης, Πέτρος Σεβαστείας, οσία Μακρίνα, Ναυκράτιος). Αγία ανακηρύχθηκε και η μητέρα τους, Εμμέλεια. Ο Βασίλειος ασκήτευσε επί πολλά έτη και πέθανε σε ηλικία 49 ετών από ασθένεια των νεφρών, που μάστιζε εκείνο τον καιρό τους ασκητές, λόγω της κακής διατροφής τους.

      Ενδεικτικά παραθέτουμε μερικά μόνο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από γεμάτα ανθελληνικό μένος κηρύγματα του Μεγάλου Βασιλείου (έχουν ληφθεί από την «Patrologia Graeca» του αββά Migne):

      – «Και ράξει ο Θεός τους επανισταμένους επί όρος Σιών επ αυτόν, και τους εχθρούς αυτού διασκεδάσει, Συρίαν αφ ηλίου ανατολών και τους Έλληνας αφ ηλίου δυσμών, τους κατεσθίοντας τον Ισραήλ όλω τω στόματι.

       » Ράξειν ουν αυτούς επαγγέλλεται και καταβαλείν πάντας τους επανισταμένους τω όρει Σιών, και διασκεδάσειν αυτών την κατά της αληθείας ασεβή συμφωνίαν. Εισί δε οι εχθροί Σύροι και Έλληνες· οι μεν τα προς ανατολάς του ηλίου κατέχοντες, οι δε τα προς τας δυσμάς. Δια τούτο δε διασκεδασθήσονται, επειδή κατήσθιον όλω τω στόματι τον Ισραήλ.» («Εnarratio in prophetam Ιsaiam», κεφ. 9, τμ. 230, γρ. 1-10.)

      – «Ημείς δε, ώσπερ απεφύγομεν Έλληνας.» («Contra Sabellianos et Arium et Anomoeos», τ. 31, σελ. 600, γρ. 32.)

      – «Οι παρά τοις Έλλησι σοφοί, τον μεν βίον έχοντες τοις αισχίστοις της σαρκός πάθεσιν εγκυλινδούμενον.» («Εnarratio in prophetam Isaiam», κεφ. 10, τμ. 239, γρ. 22.)

      – «Δια της σης σοφίας εις το βάθος της Ομήρου μανίας εισελθείν.» («Εpistulae», Epistle 345, τμ. 1, γρ. 25.)

      – «Οι των Ελλήνων σοφοί, οι την φιλοσοφίαν ασκήσαντες, και την μισογυνίαν ελόμενοι, κατακρίνουσι τους εν τη αληθινή σοφία όντας, και συμπεπλεγμένους γυναικαρίοις ασώτοις.» («Sermo de contubernalibus», τ. 30, σελ. 824, γρ. 39-42.)

      – «Πρόσταγμα ημίν, μη δειλιάν από των Ελληνικών πιθανοτήτων και από των παρά τοις ετεροδόξοις δυσφημιών, άτινά εστι δύο ξύλα, μάλλον δε δύο δαλοί, απολέσαντες μεν του φυτού το ζωτικόν και του ξύλου το ισχυρόν, μη έχοντες δε το του πυρός φωτεινόν, αλλά δαλοί καπνιζόμενοι, μελαίνοντες μεν τους απτομένους αυτών και σπιλούντες, δακρύειν δε τους οφθαλμούς των εγγιζόντων παρασκευάζοντες.» («Εnarratio in prophetam I», κεφ. 7, τ. 196, γρ. 3-9.)

      [ Για περισσότερες ιερές ύβρεις κατεβάστε δωρεάν από την Ενότητα ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ το βιβλίο: Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας. ]

 Μέγας Βασίλειος, βασιλόπιτα και Coca Cola

   Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτό που διαβάζουμε στο Συναξάρι, ότι, όταν ο Βασίλειος ήταν επίσκοπος Καισαρείας, ο τότε έπαρχος Καππαδοκίας πήγε να εισπράξει φόρο από την Εκκλησία. Ο  Βασίλειος μάζεψε από τους χριστιανούς ό,τι πολύτιμο είχαν (νομίσματα, δακτυλίδια κ.τ.λ.) με σκοπό να τα δώσει στον έπαρχο. Έπεισε (;) όμως τον έπαρχο, να μήν πάρει το φόρο κι εκείνος το έκανε. Μή γνωρίζοντας ο Βασίλειος σε ποιόν  να  επιστρέψει  τί,  έφτιαξε  πίτες, στην κάθε  μια  έβαλε  από  ένα  πολύτιμο  αντικείμενο και τις μοίρασε στον κόσμο. Τότε έγινε και το θαύμα: ο κάθε ένας βρήκε στην πίτα του αυτό που είχε δώσει!  

      Σε αυτή την ιστορία, ανεξάρτητα από το πόση δόση αλήθειας περιέχει, παρατηρούμε τον βυζαντινισμό και τη χειραγώγηση του χριστιανικού ποιμνίου από την Εκκλησία σε όλο τους το μεγαλείο: Το κράτος προσπάθησε να κάνει το αυτονόητο, να εισπράξει φόρο από την Εκκλησία. Η Εκκλησία μάζεψε το απαιτούμενο ποσό από το «ποίμνιο», δίχως να βάλει χέρι στον εκκλησιαστικό κορβανά. Δεν ήθελε, όμως, να δώσει λογαριασμό στο κράτος. Αφού ξεφορτώθηκε (με αδιευκρίνιστο τρόπο) τον κρατικό λειτουργό, επέστρεψε τα πολύτιμα αντικείμενα στο ποίμνιο. Έτσι μετουσιώθηκε στη συνείδηση των χριστιανών σε «κράτος», το οποίο υποτίθεται, όμως, ότι έχει καλύτερο πρόσωπο. Τους παίρνει μεν τακτικά τα λεφτά, αλλά το κάνει για το καλό τους, καθ΄ ότι  επί πλέον επενδύει και για τη σωτηρία των ψυχών τους.

Η θλιβερή αυτή ιστορία μεσαιωνικού βυζαντινισμού έχει επιβιώσει ως τις μέρες μας σαν έθιμο κι οι νεοέλληνες -έμπλεοι ενθουσιασμού- κόβουν κάθε χρόνο τη βασιλόπιτα τιμώντας έτσι τη διαχρονική φοροαπαλλαγή και οικονομική και πολιτική ασυδοσία της Εκκλησίας, δίχως να το γνωρίζουν. Τραγική ειρωνεία.

   Η σύγχρονη μορφή του Αγιοβασίλη αποτελεί προϊόν προπαγάνδας εξουσιαστικής,  που λειτουργεί υπέρ της υπερκατανάλωσης και του υλικού ευδαιμονισμού. Καθώς πλασάρεται ως «θέσφατο» χριστιανικό ο ά-λογος υπερκαταναλωτισμός, καθαγιασμένες πρακτικές οικονομικής παγκοσμιοποίησης «κάνουν θραύση» πίσω από το αγιοβασιλιάτικο προσωπείο. Η παχύσαρκη ερυθρόλευκη γελαστή μορφή με τα δώρα, άρχισε να σταθεροποιείται τον 19ο αιώνα με επιρροή κυρίως από τον άγιο Νικόλαο των δυτικών. Η τελική μορφή του, που γνωρίζουμε σήμερα, οφείλεται σε  διαφημιστική εκστρατεία της Coca Cola στις αρχές της δεκαετίας του ʼ30, που σκοπό είχε να αυξήσει τις πωλήσεις των προϊόντων της κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

H Περιτομή του Ιησού

  Η εντολή του Γιαχβέ προς τον Αβραάμ ήταν σαφέστατη και επίμονη. Επέβαλλε την περιτομή σε κάθε αρσενικό παιδί: «Πάν άρσεν υμών θέλει περιτέμνεσθαι. Και θέλετε περιτέμνει την σάρκα της ακροβυστίας υμών, και θέλει είσθαι εις σημείον της διαθήκης μεταξύ εμού και υμών. Και παιδίον οκτώ ημερών θέλει περιτέμνεσθαι μεταξύ σας, πάν άρσεν εις τας γενεάς υμών…. Και το απερίτμητον άρσεν, του οποίου δεν ήθελε περιτμηθή η σάρξ της ακροβυστίας αυτού, η ψυχή εκείνη θέλει εξολοθρευθή εκ μέσου του λαού αυτής· την διαθήκην μου παρέβη» («Γένεσις», ιζ΄ 10-14).

      Οι γονείς του Ιησού πιστοί στις εντολές του Γιαχβέ την όγδοη ημέρα από  τη  γέννησή  του  τον  οδήγησαν  στον  τόπο  που  εθιμοτυπικώς  για   τους εβραίους τελείτο η περιτομή: «Και ότε επληρώθησαν αι οκτώ ημέραι δια να περιτέμνωσι το παιδίον, εκλήθη το όνομα αυτού Ιησούς, το ονομασθέν υπό του αγγέλου, πρίν συλληφθή εν τη κοιλία» («κατά Λουκάν», β΄ 21). Ο Ματθαίος, βέβαια, έχει ήδη ονομάσει το παιδί, Εμμανουήλ κι όχι Ιησού: «Iδού η παρθένος θέλει συλλάβει, και θέλει γεννήσει υιόν, και θέλουσι καλέσει το όνομα αυτού Εμμανουήλ, το οποίον μεθερμηνευόμενον είναι, “μεθʼ ημών ο θεός”» (α΄ 23). Άν και αποτελεί αντίφαση το γεγονός της ονομασίας του Ιησού, δεν θα εξετασθεί, καθ΄ ότι δεν έχει σχέση με την περιτομή.

      Ελληνορθόδοξοι κύκλοι προπαγανδίζουν, ότι ο υιός του Γιαχβέ είχε δήθεν Ελληνική καταγωγή. Η περιτομή του Ιησού αποδεικνύει περίτρανα την εβραϊκή του καταγωγή, ανατροφή και πολιτογράφηση. Ας μην ξεφύγουμε όμως από το θέμα μας.

      Οι τυπογράφοι συνήθως «περιτέμνουν» τη λέξη περιτομή. Γιατί άραγε; Μήπως ενδομύχως αισθάνονται κάποια ντροπή; «Περιτ. Ι. Χριστού», που συνήθως γράφουν τα ημερολόγια σημαίνει: Περιτομή Ιησού Χριστού δηλαδή εκτομή του δέρματος της βαλάνου του πέους του Ιησού.

   Η ιστορία της Περιτομής

  Ο Ηρόδοτος (Β΄104) αναφέρει, ότι το έθιμο της περιτομής το είχαν πολλοί λαοί της Ανατολής. Κατά μια άποψη η περιτομή είναι εξέλιξη του πανάρχαιου εθίμου της εκτομής. Πολύ παλιά, όταν στους πρωτόγονους λαούς της Ανατολής η κοινογαμία ήταν γενικός θεσμός για άντρες και γυναίκες, οι πιο δυνατοί και κυρίως οι αρχηγοί σκότωναν τα αγόρια ή στην καλύτερη περίπτωση τους έκοβαν τα γεννητικά όργανα, γιατί, όταν μεγάλωναν, γίνονταν ανταγωνιστές στις ερωτικές τους ορμές. Το ίδιο γίνεται και στα ζώα, στα οποία ο ερωτικός ανταγωνισμός δημιουργεί άγριες συνθήκες πάλης. Οι γάτοι, για παράδειγμα τρώνε ή πνίγουν τα αρσενικά γατάκια.  

     Η περιτομή όμως, γινόταν και για έναν ακόμη σπουδαιότερο λόγο. Στο δ΄ κεφάλαιο της «Εξόδου» διαβάζουμε: «Ενώ δε ο Μωϋσής ήτο εν τη οδώ, εν τω καταλύματι, συνήντησεν αυτόν ο Κύριος, και εζήτει να θανατώση αυτόν (τον γιό του Μωϋσή). Και λαβούσα η Σεπφώρα (η γυναίκα του Μωϋσή) λιθάριον κοπτερόν, περιέτεμε την ακροβυστίαν του υιού αυτής, και έρριψεν εις τους πόδας αυτού, λέγουσα: Βεβαίως νυμφίος αιμάτων είσαι εις εμέ. Και απήλθεν απʼ αυτού. Η δε είπε: Νυμφίος αιμάτων είσαι, ένεκα της περιτομής» (24-26).

 

    Φαντασθείτε τη σκηνή όπως την περιγράφει η Βίβλος: τη Σεπφώρα με το λιθάρι στο ένα χέρι και με την ακροβυστία στο άλλο να την ρίχνει γεμάτη αίματα στα πόδια του Γιαχβέ – αιματηρή θυσία γονιμότητας στο βάρβαρο θεό.  Πέραν από το γελοίο της όλης υπόθεσης, η ιστορία αυτή δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: Την δια της περιτομής δήλωση της πλήρους υποταγής.   

 

     Τεράστιο ζήτημα για την εκκλησία αποτέλεσε η διενέργεια της περιτομής, ειδικά για το άν θα έπρεπε να περιτέμνονται οι εθνικοί προσήλυτοι στο χριστιανισμό ή όχι. Τελικά πρέπει να ήταν πολύ δύσκολο να πείσουν τους μή Εβραίους να πετσοκόβονται στα καλά καθούμενα, οπότε επικράτησε η γνώμη του Παύλου, ο οποίος ήταν κάθετα αντίθετος στην περίτμηση των εθνικών. Την αντίθεσή του αυτή την έχει αναπτύξει στην «προς Γαλάτας» επιστολή του (στ΄ 11-18).  Έτσι γλύτωσαν οι Ρωμιοί την  περιτομή.

          

     Στην ίδια επιστολή του όμως ο Παύλος (β΄ 3-5) αναφέρει, ότι όταν έφερε στην σύνοδο των αποστόλων («Πράξεις», ιε΄ 1-34) τον εθνικό Τίτο, αυτοί που λάμβαναν μέρος στη σύνοδο τον ανάγκασαν να περιτμηθεί κι ο Παύλος δεν αντέδρασε καθόλου. Στην περίπτωση του Τιμοθέου επίσης, ο οποίος είχε μάνα Εβραία  και πατέρα Έλληνα και που ο Παύλος θέλησε να τον πάρει μαζί του, τον ανάγκασε πρώτα να περιτμηθεί   («Πράξεις», ιστ΄ 1-3).

 

     Αυτό με μια πρώτη ανάγνωση φαίνεται σαν αντίφαση -μια από τις πολλές- που  με αρκετή ευκολία μπορεί να εντοπίσει ένας μελετητής της Καινής Διαθήκης. Κάπου στο ευαγγέλιο, για παράδειγμα, φαίνεται να κηρύττεται η αγάπη («αγαπάτε αλλήλους», «κατά Ιωάννη», ιγ΄ 34, ιε΄ 17), ενώ αλλού το μίσος («όσο για τους εχθρούς μου, αυτούς που δεν με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου», «κατά Λουκά», ιθ΄ 27).

 

     Κι όμως, με μια προσεκτικότερη ανάγνωση προκύπτει ότι δεν πρόκειται  πάντα για αντιφάσεις. Αρκεί να γίνει μια σημαντική παρατήρηση. Το ευαγγέλιο που κηρύττουν οι απόστολοι απευθύνεται:

 

     – Σε όλους τους ανθρώπους (πλην των Εβραίων), οι οποίοι είναι απερίτμητοι κι αποτελούν το «ποίμνιον».

 

     – Στην ηγεσία του χριστιανισμού, η οποία αποτελείται από τους υπόλοιπους, τους περιτμημένους (είτε τους Εβραίους, είτε όσους από τους εθνικούς προσχώρησαν στις οργανώσεις τους, αναλαμβάνοντας σημαντικούς ρόλους, αφού πρώτα περιτμήθηκαν).

 

     Αν γίνει αυτή τη διάκριση, τότε εύκολα διαπιστώνεται, ότι εξηγούνται όλες οι φαινομενικές αντιφάσεις στο κήρυγμα και στο ευαγγέλιο, καθ΄ ότι άλλα αναφέρονται για το «ποίμνιον» κι άλλα για την ηγεσία του, τα οποία βέβαια είναι εκ διαμέτρου αντίθετα.

 

     Με την περιτομή του Ιησού προέκυψε το εξής σπουδαίο θεολογικό πρόβλημα: Το θεϊκό πετσάκι αποχωρίσθηκε από το υπόλοιπο σώμα, όταν ο Ιησούς ήταν οκτώ ημερών. Κάποια στιγμή μετά από 33 χρόνια ο Ιησούς αναλήφθηκε. Το πετσάκι όμως, δέν  βρισκόταν μαζί του καθώς ανέβαινε προς τους ουρανούς για να συναντήσει τον πατέρα του, το Γιαχβέ. Επομένως, όταν μιλάμε για ανάληψη του σώματος του Ιησού, η σωστή ορολογία είναι: ανάληψη του σώματος εκτός από το πετσάκι. Το πρόβλημα το έχουν λύσει πάντως οι χριστιανοί. Σε αρκετά μοναστήρια της δύσης εκτίθενται πετσάκια του Ιησού. (Όπως φαίνεται έχουν εν τω μεταξύ πολλαπλασιασθεί!)  

 Το πάθημα του εθνικού Τίτου

     Σε άλλο άρθρο μας (Ιησούς: Κήρυκας μίσους, διχασμού και μισελληνισμού), που  αναλύθηκε το θέμα της κήρυξης του ευαγγελίου από τον Παύλο, τονίσθηκε, ότι, όπως προκύπτει από τα ευαγγέλια, ο Παύλος πήγαινε πάντα στις εβραϊκές συναγωγές. Το ευαγγέλιο κηρύττονταν από Εβραίους σε Εβραίους. Όταν έγινε η σύνοδος των αποστόλων στα Ιεροσόλυμα, όπου λήφθηκαν σημαντικές  αποφάσεις  για  την  περαιτέρω  δράση, ήταν όλοι τους Εβραίοι και περιτμημένοι. Η λέξη «απόστολος» σημαίνει: αυτός που είναι σε αποστολή. Αποστολή τους ήταν να εξαπλώσουν το χριστιανισμό -μια νάρκη στα θεμέλια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας- κι όργανα στην προσπάθειά τους αυτή ήταν οι ανά τον κόσμο εβραϊκές κοινότητες.

 

     Ο Τίτος, που τον έφερε μαζί του ο Παύλος, ήταν εθνικός κι απερίτμητος, ο οποίος όμως θα ελάμβανε σημαντικό αποστολικό έργο («Β΄ Κορ.», ζ΄ 13-15 και «προς Τίτον»). Δεν ήταν κάποιος τυχαίος από το «ποίμνιον». Το ίδιο ακριβώς κι ο Τιμόθεος, τον οποίο ήθελε να πάρει μαζί του ο Παύλος και να τον εντάξει στην ομάδα του. Γιʼ αυτό «πετσοκόφτηκαν» με συνοπτικές διαδικασίες. Οι περιτμημένοι ήταν οι ηγέτες του χριστιανισμού κι οι απερίτμητοι το «ποίμνιον».

 

Γιορτές κατά φύση και παρά φύση

  Όσον αφορά την επιλογή της 1ης Ιανουαρίου ως αρχής του έτους, επισημαίνονται τα ακόλουθα:

 

     – Τόσο οι αρχαίοι Έλληνες, όσο και άλλοι αρχαίοι λαοί προσπαθούσαν να μετρούν το χρόνο και να κατασκευάζουν τα ημερολόγιά τους με σεβασμό προς τη φύση και -κατά το δυνατόν- σε αρμονία με αυτήν, γιατί τότε μόνον είχαν νόημα. Ο ορισμός του ημερονυκτίου, για παράδειγμα, είναι μια περιστροφή της Γης περί τον άξονά της. Ο ορισμός του έτους είναι μια περιστροφή της Γης περί τον Ήλιο.

 

     – Όταν κατάφερε να σταθεροποιηθεί ο χριστιανισμός σα θρησκεία, ανέστρεψε όλες τις έννοιες κι επέβαλε το «παρα φύση» σε όλες τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης ζωής (π.χ. ασκητισμός, μοναχισμός κ.λ.π.). Μια από αυτές ήταν κι η νέα αρίθμηση των ετών, η τελείως αφύσικη. Έκαναν κάτι, που καμμία θρησκεία -από τις τόσες, που έχουν εμφανισθεί στην ιστορία του ανθρώπου- δεν σκέφτηκε καν να πράξει. Αποφάσισαν να ονομάσουν μηδέν το έτος, που πίστευαν, ότι γεννήθηκε ο γιος του θεού τους. Ό,τι είχε γίνει πριν από αυτό, αποφάσισαν να μετράει ανάποδα με αρνητικό πρόσημο (π.Χ.), ενώ ό,τι θα γινόταν στο μέλλον, θα άρχιζε έκτοτε να μετράει θετικά (μ.Χ.).

 

     – Όσον αφορά στην εκλογή της ημέρας της έναρξης του έτους, το κριτήριο στους αρχαίους λαούς ήταν ασταθές, ανάλογα με τις προϋποθέσεις και συνθήκες που επικρατούσαν. (Άν δηλαδή θα λαμβανόταν ως αρχή το ηλιοστάσιο και ποιό από τα δύο, το θερινό ή το χειμερινό. Άν η ισημερία και ποιά από τις δύο, η εαρινή ή η φθινοπωρινή). Τα περισσότερα προχριστιανικά ημερολόγια, όπως της Εφέσου, της Κρήτης, της Κύπρου κ.ά. είχαν ως πρωτοχρονιά την ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας ή, την πλησιέστερη προς αυτήν, αρχή του νέου μηνός. Αυτή φαίνεται να είναι κι η πιο σωστή αρχή του έτους, όταν, μετά το θέρος η φυσιολογία του σώματος ετοιμάζεται να υποδεχθεί τη νέα περίοδο, το χειμώνα. Φθινόπωρο αρχίζει η σχολική χρονιά, φθινόπωρο οι αθλητικές διοργανώσεις κ.λ.π.. Η πλέον αφύσικη αρχή του έτους είναι αυτή που επελέγη στα μέσα του χειμώνα (1η Ιανουαρίου).

 

     – Αρχή του έτους, σύμφωνα με τους χριστιανούς, θα έπρεπε βέβαια να ήταν η ημέρα των γενεθλίων του Ιησού (25η Δεκεμβρίου). To θέμα δεν είναι τόσο απλό, ούτε πρέπει να εξετάζεται μόνο επιφανειακά. Η χριστιανική ηγεσία μετατοπίζοντας την αρχή του χρόνου κατά μια βδομάδα (1η Ιανουαρίου) και ξεκινώντας το έτος με τη γιορτή της περιτομής, μάς στέλνει το μήνυμα, ότι το  σπουδαιότερο εξ όλων είναι η περιτομή και οι περιτμημένοι.

   Τελειώνοντας, θα ήθελα με την ευκαιρία του καθιερωμένου ημερολογίου να απευθύνω προς τους αναγνώστες της «Ελεύθερης Έρευνας» τη φράση: «Ουδέν όφελος εστιν ούτε χρημάτων, ούτε των άλλων ουδενώς, άτερ της υγιείης», δηλαδή: «Καμμία ωφέλεια δεν υπάρχει από τα χρήματα, ή από τίποτε άλλο, χωρίς υγεία». Πρόκειται για απόφθεγμα του Ιπποκράτη, ο οποίος ούτε περιτμημένος ήταν, ούτε ως άγιος γιορτάζεται, παρ΄ ότι έσωσε, σώζει και θα σώζει εκατομμύρια ανθρώπων. Ευτυχώς όμως, που τον τιμά η επιστήμη της Ιατρικής. 

                                                                        Ίων Δημόφιλος

                         Ηλεκτρολόγος-Hλεκτρονικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. 31.12.2009

ΠΗΓΗ http://www.freeinquiry.gr/

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

Posted by lykofron στο 04/07/2010

Από πού ήρθε αυτή η Θρησκεία; Ποιος την δημιούργησε; Και γιατί

Αν έχετε αναρωτηθεί ποτέ από πού ακριβώς προήλθε ο Χριστιανισμός, ποιος εδημιούργησε τη θρησκεία και για ποιο σκοπό είχε σχεδιαστεί, τότε μπορώ να σας εγγυηθώ ότι θα βρείτε τα παρακάτω δύο άρθρα άκρως ενδιαφέροντα. Η ουσία προκύπτει μετά από μερικές παραγράφους, αλλά διαβάζοντας τα άρθρα αυτά στο σύνολο τους θα έχετε ανταμειφθεί για το χρόνο που έχετε ξοδέψει.

Τα παρακάτω άρθρα είναι ιδιαιτέρως σημαντικά διότι έχουν γραφεί από τον Μarsus Eli Ravage, έναν ραβίνο συγγραφέα που «ετιμάτο υπό την εύνοια των Rothschlids (των εβραίων τραπεζιτών) σαν ο μόνος εγκεκριμένος βιογράφος τους». Αυτό που ακολουθεί αποτελεί μια πιστή μεταφορά. Μπορείτε να ελέγξετε το άρθρο αυτό σε οποιαδήποτε μεγάλη βιβλιοθήκη – αν έχετε την παραμικρή αμφιβολία.

1) ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ

Δημοσιεύτηκε στο THE CENTURY ΜΑGΑΖΙΝΕ, τον Ιανουάριο του 1928 από τον ραβίνο Marcus Eli Ravage. «Φυσικά και μας απεχθάνεστε. Δεν υπάρχει λόγος να το αμφισβητείτε αυτό. Γι αυτό ας μη χάνουμε τον καιρό μας με αμφισβητήσεις και δικαιολογίες. Ξέρετε πολύ καλά ότι έτσι είναι, και εγώ το γνωρίζω αυτό και εμείς καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον. Σίγουρα, κάποιοι από τους καλύτερους φίλους σας είναι Εβραίοι και όλα τα σχετικά. Το έχω ξανακούσει αυτό και πάνω από μια φορά, τουλάχιστον έτσι νομίζω. Και γνωρίζω επίσης, ότι δεν εννοείτε εμένα προσωπικά -«εμένα» εννοώντας οποιονδήποτε Εβραίο σαν ατομική προσωπικότητα- όταν εκτοξεύετε αυτά εναντίον μας με τον υγιεινό σας τρόπο, γιατί εγώ είμαι, τέλος πάντων, τόσο διαφορετικός, σαν να μην το ξέρατε, σχεδόν εξίσου καλός σαν εσάς. Η μικρή αυτή εξαίρεση δεν με γεμίζει, ωστόσο, με ευγνωμοσύνη -αλλά ας τα αφήσουμε αυτά για τώρα. Είναι το επιθετικό, ανερχόμενο, καταπιεστικό, υλιστικό είδος που απεχθάνεστε- αυτούς, που με μια λέξη, σας υπενθυμίζουν τόσο πολύ τη δική σας ανερχόμενη γενιά. Κατανοούμε απόλυτα ο ένας τον άλλον. Δεν σας κατηγορώ.

Μα το θεό, δεν κατηγορώ κανένα που δεν του αρέσει κάποιος. Αυτό όμως που μου προκαλεί το ενδιαφέρον σε όλη αυτήν την αντι-Εβραΐκή υπόθεση, όπως εσείς το παρουσιάζετε, είναι η πλήρης έλλειψη θάρρους. Αυτός ο πλάγιος και σχετικός τρόπος τον οποίο χρησιμοποιείτε, μεταχειριζόμενοι τέτοιες διάτρητες δικαιολογίες κου φαίνεστε να πάσχετε από προβλήματα ευσυνειδησίας τόσο έντονα, που αν η όλη παράσταση δεν ήταν τόσο τραγελαφική, θα ήταν εκνευριστική.

Δεν είναι ότι είστε ερασιτέχνες: ασχολείστε με αυτό πάνω από δεκαπέντε αιώνες. Όμως παρακολουθώντας και ακούγοντας τα παιδικά σας προσχήματα, σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι εσείς οι ίδιοι δεν γνωρίζετε για πιο πράγμα πρόκειται. Μας σιχαίνεστε, αλλά δεν μπορείτε ξεκάθαρα να πείτε το γιατί. Σκέφτεστε μια νέα δικαιολογία -αιτία την ονομάζεται- κάθε μέρα. Έχετε συσσωρεύσει δικαιολογίες για τον εαυτό σας αυτά τα εκατοντάδες χρόνια και κάθε νέο σας εύρημα είναι περισσότερο γελοίο από το προηγούμενο και κάθε καινούρια δικαιολογία αντιφάσκει και εξουδετερώνει την προηγούμενη.

Πριν από λίγα σχετικά χρόνια, συνήθιζα να ακούω ότι ήμαστε σκαφτιάδες χρημάτων και. εμπορικοί υλιστές. Τώρα διαδίδεται το παράπονο ότι κανένα έργο τέχνης και κανένα επάγγελμα δεν είναι ασφαλές ενάντια στην Εβραϊκή εισβολή.

Εμείς είμαστε, αν σας πιστέψει κανείς, συγχρόνως και προσηλωμένοι στη φυλή μας και αφιερωμένοι σε αυτήν και μη αφομοιώσιμοι επειδή δεν συνάπτουμε γάμους με σας, και ταυτόχρονα είμαστε αναρριχητές και καταπιεστές και μια απειλή στην φυλετική σας ακεραιότητα.

Το επίπεδο διαβίωσης μας είναι τόσο χαμηλό που εμείς δημιουργούμε τις δικές σας εξαθλιωμένες συνοικίες και τις απάνθρωπες βιομηχανίες σας, και ταυτόχρονα τόσο υψηλό που σας διώχνουμε από τις ακριβότερες περιοχές σας.

Αποφεύγουμε το πατριωτικό μας καθήκον οε καιρό πολέμου γιατί είμαστε ειρηνόφιλοι από τη φύση μας και από παράδοση, αλλά ταυτόχρονα είμαστε οι αρχισυνωμότες των συμπαντικών πολέμων και οι κύριοι χρηματοδότες των πολέμων αυτών – ανατρέξατε στο τελευταίο Drearbom Independen (Εφημερίς που εξέδιδε ο αυτοκινητοβιομήχανος Χένρι Φορντ) καθώς και στα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. .

Είμαστε συγχρόνως οι ιδρυτές και ηγέτες του καπιταλισμού αλλά και οι κύριοι υποκινητές των επαναστάσεων εναντίον του καπιταλισμού. Δίχως αμφιβολία, η ιστορία δεν έχει να επιδείξει άλλο παράδειγμα, σαν εμάς, για την προσαρμοστικότητα!

Και ναι! Παρ’ ολίγο να ξεχάσω την αιτία όλων των αιτιών. Εμείς είμαστε οι ξεροκέφαλοι άνθρωποι που ποτέ δεν δέχθηκαν τον χριστιανισμό, και εμείς είμαστε οι εγκληματίες που σταύρωσαν τον ιδρυτή του. Όμως μπορώ να σας πω ότι αυταπατάστε. Σας λείπει είτε η αυτογνωσία είτε το θάρρος να αντιμετωπίσετε με αντικειμενικότητα τα γεγονότα και να σταθείτε μπρος στην αλήθεια. Απεχθάνεστε τον Εβραίο όχι επειδή, όπως ίσως κάποιοι από σας να νομίζουν, αυτός σταύρωσε τον Ιησού αλλά γιατί αυτός τον γέννησε. Η πραγματική αντιμαχία σας με μας δεν είναι γιατί εμείς απορρίψαμε τον Χριστιανισμό, αλλά γιατί σας τον επιβάλλαμε!

Οι χλιαρές, αντικρουόμενες κατηγορίες σας εναντίον μας δεν είναι ένα μπάλωμα στην μαυρίλα της αποδεδειγμένης ιστορικής μας επιθετικότητας. Μας κατηγορείτε για την ανακίνηση της επανάστασης στη Μόσχα. Ας υποθέσουμε ότι αποδεχόμαστε την κατηγορία. Και λοιπόν; Συγκρινόμενο με το τι κατάφερε ο Παύλος, ο Εβραίος της Ταρσού, στη Ρώμη, ο Ρωσικός ξεσηκωμός δεν αποτελεί παρά ένα καβγά του δρόμου.

Δημιουργείτε πολύ θόρυβο και εκφράζετε μεγάλη οργή για την ανάρμοστη Εβραϊκή επιρροή στα θέατρα και στους κινηματογράφους σας. Πολύ καλά. Δεκτό, το παράπονο σας, είναι βάσιμο. Αλλά τι είναι αυτό συγκρινόμενο με την συγκλονιστική μας επιρροή στις εκκλησίες σας, στα σχολεία σας, στους νόμους σας και στις κυβερνήσεις σας, και ακόμα και στις ίδιες τις σκέψεις σας που κάνετε κάθε μέρα;

Ένας αδέξιος Ρώσος παραχαράζει ορισμένα έγγραφα και τα δημοσιεύει σε ένα βιβλίο με το όνομα Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, που δείχνουν άτι εμείς συνωμοτήσαμε για να επιφέρουμε τον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο. Εσείς πιστεύετε αυτό το βιβλίο. Εντάξει. Για χάρη της συζήτησης εμείς υπογράφουμε την κάθε λέξη του. Είναι γνήσιο και αυθεντικό. Αλλά τι είναι αυτό πέρα από την αναμφισβήτητη ιστορική συνωμοσία που έχουμε πραγματοποιήσει, που δεν έχουμε ποτέ αρνηθεί γιατί εσείς δεν είχατε ποτέ το θάρρος να μας κατηγορήσατε γι’ αυτό, και του οποίου η πλήρης καταγραφή υπάρχει για τον οποιοδήποτε να διαβάσει;

Αν πράγματι εννοείτε αυτά που λέτε όταν μιλάτε για Εβραϊκά σχέδια, να μην σας στρέψω την προσοχή σε ένα που αξίζει να αναφερθεί; Σε τι ωφελεί να χάνετε τα λόγια σας για τον ισχυριζόμενο έλεγχο της δημόσιας γνώμης από Εβραίους χρηματοδότες, ιδιοκτήτες εφημερίδων και κινηματογραφικούς μεγιστάνες, όταν μπορείτε πολύ απλά δίκαια να μας κατηγορήσετε για τον αποδεδειγμένο έλεγχο ολόκληρου του πολιτισμού σας από τα Εβραϊκά Ευαγγέλια;

Δεν έχετε ακόμα ξεκινήσει να εκτιμάτε το πραγματικό βάθος της ενοχής μας. Εμείς είμαστε παρείσακτοι. Εμείς είμαστε ταραξίες. Εμείς είμαστε υπονομευτές. Έχουμε πάρει τον φυσικό σας κόσμο, τα ιδανικά σας, τον προορισμό σας και έχουμε προκαλέσει τον όλεθρο. Εμείς βρισκόμαστε πίσω όχι μόνο από τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο αλλά πίσω σχεδόν από όλους σας τους πολέμους, πίσω όχι μόνο από τη Ρωσική αλλά και από κάθε μεγάλη επανάσταση της ιστορίας σας. Εμείς έχουμε επιφέρει τη διχόνοια και τη σύγχυση και την αγανάκτηση στην ιδιωτική και στην δημοσιά σας ζωή. Εξακολουθούμε να το κάνουμε. Κανείς δεν μπορεί να πει για πόσο καιρό θα εξακολουθούμε να το κάνουμε.

Ανατρέξετε λίγο πίσω και αναλογιστείτε τι έχει συμβεί. Δεκαεννέα αιώνες πριν, ήσαστε μια αθώα, ανέμελη, παγανιστική φυλή. Λατρεύατε αναρίθμητους θεούς και θεές, τα πνεύματα του αέρα, των τρεχούμενων νερών και του δάσους. Νιώθατε αδιάντροπη περηφάνια στη ομορφιά των γυμνών σας κορμιών. Χαράζατε μορφές των θεών σας καθώς και του προκλητικού ανθρωπίνου σώματος. Γοητευόσαστε με τις μάχες στις πεδιάδες, στις αρένες και στα πολεμικά εδάφη. Πόλεμος και σκλαβιά αποτελούσαν καθιερωμένους θεσμούς στα κοινωνικά σας συστήματα. Διασκεδάζοντας σης βουνοπλαγιές και στις πεδιάδες της εξοχής, ασχοληθήκατε με τη θεώρηση του θαύματος και του μυστηρίου της ζωής και θέσατε τα θεμέλια της φυσικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Είχατε μια ευγενική, αισθησιακή κουλτούρα, ανεπηρέαστη από τις όποιες ενοχλήσεις μιας κοινωνικής συνειδήσεως ή από οποιεσδήποτε συναισθηματικές αμφισβητήσεις περί ανθρώπινης ισότητας. Ποιος ξέρει ποιο μεγάλο και δοξασμένο πεπρωμένο θα ήταν δικό σας αν σας αφήναμε ήσυχους.

Αλλά δεν σας αφήσαμε ήσυχους. Σας πήραμε από το χέρι και γκρεμίσαμε το όμορφο και ευγενικό οικοδόμημα που είχατε εγείρει, και αλλάξαμε ολόκληρη την πορεία της ιστορίας σας. Σας κατακτήσαμε όπως ποτέ καμιά δικιά σας αυτοκρατορία δεν υπέταξε την Αφρική ή την Ασία. Και το καταφέραμε αυτό δίχως στρατούς, δίχως σφαίρες, δίχως αίμα και αναταραχές, δίχως κανένα είδους εξαναγκασμού. Το καταφέραμε αποκλειστικά και μόνο με την ακαταμάχητη δύναμη του πνεύματος μας, των ιδεών μας, της προπαγάνδας μας.

Σας κάναμε τους πρόθυμους και ασυνείδητους φορείς της αποστολής μας σε ολόκληρο τον κόσμο, στις βαρβαρικές φυλές της γης, στις αναρίθμητες αγέννητες γενιές. Χωρίς να καταλάβετε πλήρως το τι σας κάναμε, γίνατε οι ενεργοί πράκτορες της φυλετικής μας παράδοσης, μεταφέροντας το ευαγγέλιο μας στις ανεξερεύνητες γωνιές του κόσμου.

Τα έθιμα της φυλής μας έχουν γίνει ο πυρήνας του ηθικού σας κώδικα. Οι νόμοι της φυλής μας έχουν μορφοποιήσει τη βάση όλων των συνταγμάτων σας και των νομικών σας συστημάτων. Οι θρύλοι μας και τα λαϊκά μας παραμύθια αποτελούν την ιερή, (απόρρητη) από γενεά σε γενεά γνώση, την οποία σιγοτραγουδάτε στα νήπια σας. Οι ποιητές μας έχουν γεμίσει τα υμνολόγια σας και τα προσευχητάρια σας. Η εθνική μας ιστορία έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος των παστόρων σας και των ιερέων σας και των μελετητών σας. Οι βασιλιάδες μας, οι πολιτικοί μας, οι προφήτες μας, οι πολεμιστές μας αποτελούν τους ήρωες σας Η μικρή αρχαία μας χώρα είναι ο Ιερός σας Τόπος. Η εθνική μας λογοτεχνία είναι το Ιερό σας Βιβλίο (Βίβλος). Αυτά που σκέφτηκε και δίδαξε ο λαός μας έχουν ανεξίτηλα ενσωματωθεί τόσο στην ίδια σας την ομιλία όσο και στην παράδοση σας, ώστε κανείς από σας δεν μπορεί να αποκαλείται μορφωμένος αν δεν γνωρίζει την εθνική μας κληρονομιά.

Εβραίοι τεχνίτες και Εβραίοι ψαράδες αποτελούν τους δασκάλους και τους αγίους σας, με αμέτρητα αγάλματα λαξευμένα με την μορφή τους και αναρίθμητες εκκλησίες αναγερμένες στην μνήμη τους. Μια Εβραία παρθένα ενσαρκώνει το ιδανικό σας για την γυναίκα. Ένας εβραίος επαναστάτης-προφήτης είναι η κεντρική μορφή της θρησκευτικής σας λατρείας. Έχουμε γκρεμίσει τα είδωλα σας, έχουμε παραμερίσει την εθνική σας κληρονομιά, και τα έχουμε αντικαταστήσει με το δικό μας θεό και τις δικές μας παραδόσεις. Καμία κατάκτηση στην ιστορία μπορεί έστω αμυδρά να συγκριθεί με αυτήν την απόλυτη κατάκτηση μας πάνω σε σας.

Πώς το καταφέραμε; Σχεδόν κατά λάθος. Περίπου δύο χιλιάδες χρόνια πριν, στην μακρινή Παλαιστίνη, η θρησκεία μας είχε παραπέσει στην παρακμή και στον υλισμό. Έμποροι-χρηματιστές είχαν στην κατοχή τους τον ναό. Διεφθαρμένοι, εγωιστές ιερείς επέβαλλαν πρόστιμα στον λαό μας και πάχαιναν. Τότε ένας νεαρός ιδεαλιστής-πατριώτης ήρθε στην επιφάνεια και περιόδευσε τη χώρα καλώντας για μια αναγέννηση της πίστεως. Δεν είχε καμία πρόθεση να ιδρύσει κάποια νέα εκκλησία. Όπως όλοι οι προφήτες πριν από αυτόν, ο μόνος του στόχος ήταν να εξαγνίσει και να αναζωογονήσει την παλιά θρησκεία. Επιτέθηκε στους ιερείς και απομάκρυνε τους εμπόρους-χρηματιστές από τον ναό. Αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με την καθιερωμένη τάξη και τα στηρίγματα της. Οι Ρωμαϊκές αρχές, που είχαν υπό την κατοχή τους τη χώρα, φοβούμενοι την επιθετική του επαναστατικότητα και εκλαμβάνοντας την ως μια πολιτική προσπάθεια απομακρύνσεώς τους, τον συνέλαβαν, τον πέρασαν από δίκη και τον καταδίκασαν σε θάνατο δια της σταυρώσεως, έναν συνηθισμένο τρόπο εκτέλεσης της εποχής εκείνης.  .

Οι ακόλουθοι του Ιησού της Ναζαρέτ, κυρίως σκλάβοι και φτωχές γυναίκες, μέσα στο πένθος και την απογοήτευση τους, στράφηκαν μακριά από τον κόσμο και μετασχηματίστηκαν σε μια αδελφότητα αποτελούμενη από ειρηνιστές μη-ανπδρώντες, μοιράζοντας την μνήμη του σταυρωμένου ηγέτη τους και διαβιώνοντας μαζί κατά τρόπο κομμουνιστικό. Δεν ήταν παρά μια νέα αίρεση στην Ιουδαία, δίχως δύναμη και σημασία, ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία.

Μόνο μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, η νέα αυτή πίστη απέκτησε σημασία. Τότε, ένας πατριώτης Εβραίος ονομαζόμενος Παύλος ή Σαούλ συνέλαβε την ιδέα να ταπεινώσει την Ρωμαϊκή ισχύ καταστρέφοντας το ηθικό των στρατιωτών της με δόγματα αγάπης και μη-αντίστασης, κηρυγμένα από την μικρή αίρεση των Εβραίων Χριστιανών. Έγινε ο Απόστολος των Εθνικών, αυτός που μέχρι τότε ήταν από τους πλέον δραστήριους διώκτες αυτής της ομάδας. Και τόσο καλά εκτέλεσε ο Παύλος την αποστολή του ώστε μέσα σε τέσσερις αιώνες η μεγάλη αυτοκρατορία που είχε κυριέψει την Παλαιστίνη μαζί με τον μισό κόσμο, μετατράπηκε σε σωρό από ερείπια- Και ο νόμος που βγήκε από τη Σιών έγινε η επίσημη θρησκεία της Ρώμης.

Αυτή ήταν η αρχή της κυριαρχίας μας στον κόσμο σας. Μα ήταν μόνο μια αρχή. Από αυτό το σημείο και μετά, η ιστορία σας δεν παρά μια διαμάχη για κυριαρχία μεταξύ της παλαιάς παγανιστική σας ψυχή και της δικής μας Εβραϊκής ψυχής. Οι μισοί σας πόλεμοι, μεγάλοι και μικροί, είναι θρησκευτικοί πόλεμοι, που έχουν πραγματοποιηθεί βασιζόμενοι στην ερμηνεία ενός ή άλλου εδαφίου της διδασκαλίας μας. Δεν προλάβατε καλά καλά να απελευθερωθείτε από την πρωτόγονη θρησκευτική σας απλοϊκότητα και να επιχειρήσετε την εξάσκηση της παγανιστικής Ρωμαϊκής διδασκαλίας όταν ο Λούθηρος, οπλισμένος με τα δικά μας ευαγγέλια, σηκώθηκε να σας ρίξει κάτω και να ενθρονίσει την δική μας κληρονομιά. Πάρτε τις τρεις κύριες επαναστάσεις των σύγχρονων καιρών την Γαλλική, την Αμερικάνικη και την Ρωσική. Τι αποτελούν παρά τον θρίαμβο της Εβραϊκής ιδέας για κοινωνική, πολιτική και οικονομική δικαιοσύνη.

Και το τέλος είναι ακόμα πολύ μακριά. Εξακολουθούμε να κυριαρχούμε πάνω σας. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή οι εκκλησίες σας είναι τεμαχισμένες από τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Φανατικών και Μοντερνιστών, ή με άλλα λόγια μεταξύ αυτών που κρέμονται κατά γράμμα στις διδασκαλίες μας και στις παραδόσεις μας και αυτών που προσπαθούν με αργά βήματα να μας αποβάλλουν. Στην Dayton Tennessee, μια κοινωνία μεγαλωμένη με την Βίβλο, απαγορεύει την διδασκαλία της επιστήμης σας γιατί έρχεται σε αντίθεση με την δική μας Εβραϊκή εκδοχή για την προέλευση της ζωής. Και ο Mr Bryan, ο αρχηγός του αντί-Εβραϊκού Ku Klux Klan στο Εθνικό Δημοκρατικό Συνέδριο, δίνει την υπέρτατη μάχη της ζωής του για δικό μας λογαριασμό, χωρίς να αντιληφθεί την αντίφαση. Ξανά και ξανά η Πουριτανική κληρονομιά της Ιουδαίας ξεσπά κατά κύματα στην λογοκρισία των θεαμάτων, σε Κυριακάτικους ηθικούς νόμους και σε εθνικά απαγορευμένες πράξεις. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, εσείς σαχλαμαρίζετε με την Εβραϊκή επιρροή στις ταινίες!

Είναι να απορεί κανείς γιατί μας απεχθάνεστε; Έχουμε βάλει εμπόδιο στην πρόοδο σας. Σας έχουμε επιβάλλει ένα ξένο βιβλίο και μια ξένη πίστη που δεν μπορείτε να χωνέψετε, που βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την γηγενή σας ψυχή, που σας έχει μόνιμα σε μια κατάσταση ασθενείας και που δεν έχετε τη δύναμη ούτε να απορρίψετε ούτε όμως και πλήρως να αποδεχτείτε.

Στην ουσία, βέβαια, ποτέ δεν δεχτήκατε τα Χριστιανικά μας διδάγματα, Στην καρδιά σας παραμένετε παγανιστές.

Εξακολουθείτε να αγαπάτε τον πόλεμο, τις χαραγμένες μορφές και τον ανταγωνισμό. Εξακολουθείτε να περηφανεύεστε για το γυμνό ανθρώπινο σώμα. Η εθνική σας συνείδηση, παρ’ όλη την δημοκρατία και τις κοινωνικές επαναστάσεις, παραμένει ένα αξιολύπητο ατελές αντικείμενο. Εμείς απλά έχουμε διαιρέσει την ψυχή σας, έχουμε προκαλέσει σύγχυση στις ορμές σας, έχουμε παραλύσει τις επιθυμίες σας. Στη μέση της μάχης είστε υποχρεωμένοι να γονατίζετε κάτω σε αυτόν που σας πρόσταξε να γυρίσετε το άλλο μάγουλο, που είπε να μην Αντισταθείτε σε κανένα κακό και Ευλογημένοι είναι οι ειρηνοποιοί. Μέσα στον πόθο σας για απόκτηση, ενοχλείστε ξαφνικά από κάποια ανάμνηση από τις ημέρες του κατηχητικού περί καμία έγνοιας για την επόμενη μέρα. Στις βιομηχανικές σας μάχες, όταν θα τσακίζατε μια απεργία δίχως τύψεις, ξαφνικά θυμόσαστε ότι οι φτωχοί είναι ευλογημένοι και ότι οι άνδρες είναι αδέλφια στην Πατρότητα του Κυρίου. Και καθώς είστε έτοιμοι να υποκύψετε στον πειρασμό, η Εβραϊκή σας εξάσκηση ακουμπά ένα αποτρεπτικό χέρι στον ώμο σας και εκσφενδονίζει το υπερχειλισμένο ποτήρι μακριά από τα χείλη σας. Εσείς οι Χριστιανοί δεν έχετε ποτέ εκχριστιανιστεί. Σε αυτό το σημείο έχουμε αποτύχει Αλλά όμως έχουμε καταστρέψει για πάντα τη χαρά του παγανισμού για σας.

Έτσι λοιπόν γιατί να μην μας απεχθάνεστε; Αν βρισκόμαστε εμείς στη δική σας θέση κατά πάσα πιθανότητα θα απεχθανόμαστε εσάς πιο έντονα απ’ ότι εσείς εμάς. Όμως εμείς δεν θα είχαμε πρόβλημα να σας πούμε το γιατί. Δεν θα ανατρέχαμε σε υπεκφυγές και σε διάφανα προσχήματα. Με εκατομμύρια αξιοσέβαστους Εβραίους καταστηματάρχες γύρω μας δεν θα προσβάλλαμε την νοημοσύνη σας και την δική μας εντιμότητα ισχυριζόμενοι ότι ο κομμουνισμός είναι μια Εβραϊκή φιλοσοφία. Και με εκατομμύρια σκληρά εργαζόμενους και αδέκαρους Εβραίους μικροπωλητές και εργάτες δεν θα γελοιοποιούμασταν ισχυριζόμενοι ότι ο καπιταλισμός είναι ένα Εβραϊκό μονοπώλιο. Όχι, θα πηγαίναμε κατευθείαν στο θέμα. θα ατενίζαμε σκεπτικά αυτήν την μπερδεμένη, αναποτελεσματική αταξία που ονομάζουμε πολισμό, αυτό μισό-Χριστιανικό μισό-παγανιστικό συνονθύλευμα, και – με τις θέσεις μας αντεστραμμένες – θα σας λέγαμε στα ίσα: Για αυτό τα χάλι, ευχαριστούμε εσάς, τους προφήτες σας και την Βίβλο σας.»

2) Ο ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΣΑΟΥΛ Ή ΠΑΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΡΣΟ

Ήταν ο πρώτος που αντελήφθη τις Δυνατότητες του Πολέμου μέσω Προπαγάνδας

Δημοσιεύτηκε στο THE CENTURY ΜΑGΑΖΙΝΕ, τον Φεβρουάριο του 1928 από τον ραβίνο Marcus Eli Ravage.

Εσείς οι Χριστιανοί ανησυχείτε και παραπονιέστε για την επιρροή των Εβραίων στον πολιτισμό σας. Είμαστε, όπως λέτε, ένας διεθνής λαός, μια συμπαγής μειονότητα ανάμεσα σας, με παραδόσεις, ενδιαφέροντα, φιλοδοξίες και στόχους ξεχωριστά από τα δικά σας. Και διακηρύσσετε ότι αυτή η κατάσταση πραγμάτων αποτελεί κίνδυνο για την μεθοδική σας ανάπτυξη. Μπερδεύει τις παρορμήσεις σας. Νικά τους σκοπούς σας. Προκαλεί σύγχυση στην πορεία σας. Και αδιαφορώ ποια είναι η απόμακρη καταγωγή και δεδηλωμένη πίστη της φατρίας των κυβερνώντων. Η επιρροή, από την άλλη μεριά, είναι σίγουρα παρούσα, και είναι κατά πολύ μεγαλύτερη και περισσότερο ύπουλη από ότι δείχνει να αντιλαμβάνεστε. Αυτό είναι που μας μπερδεύει, μας διασκεδάζει και καμιά φορά μας εξάπτει σε αυτό το παιχνίδι σας εναντίον των Εβραίων. Ακούγεται τόσο πομπώδες. Κυκλοφορείτε ψιθυρίζοντας τρομαγμένοι για την ανάμειξη των Εβραίων σε αυτό σε εκείνο και στο άλλο. Μας προκαλεί ρίγος. Συνειδητοποιούμε την πληγή που σας προκαλέσαμε όταν σας επιβάλλαμε την δική μας πίστη και τις δικές μας παραδόσεις. Ας υποθέσουμε, λέμε τρέμοντας, ότι θα ξυπνήσετε και θα καταλάβετε ότι η θρησκεία σας, η εκπαίδευση σας, η ηθική σας, το κοινωνικό, κυβερνητικό και νομικό σας σύστημα, είναι ουσιαστικά δικά μας δημιουργήματα! Και τότε το ξεκαθαρίζετε και μιλάτε αορίστως για Εβραίους χρηματοδότες και Εβραίους διαφημιστές κινηματογραφικών ταινιών και ο τρόμος μας διαλύεται μέσα στο γέλιο. Ποτέ, αντιλαμβανόμαστε με ανακούφιση, δεν θα μάθετε την πραγματική μαυρίλα των εγκλημάτων μας.

Δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Είτε δεν γνωρίζετε είτε δεν έχετε το κουράγιο να μας κατηγορήσετε για εκείνες τις πράξεις για τις οποίες κάποιο τουλάχιστον ίχνος αποδείξεως υπάρχει και που ένας ευφυής δικαστής και ένα σώμα ενόρκων θα μπορούσε να εξετάσει δίχως ανυπομονησία. Γιατί να παίζετε με μη πειστικά ψιλοπράγματα όταν μπορείτε πολύ απλά να μας κατηγορήσετε για σοβαρά και αποδείξιμα αδικήματα; Γιατί να μας πετάτε μια ολοφάνερη και αδέξια πλαστογραφία όπως αυτή των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών όταν μπορείτε κάλλιστα να μας αντιμετωπίσετε με την Αποκάλυψη του Ιωάννου; Γιατί να συζητάτε για Μαρξ και Τρότσκι όταν διαθέτετε τον Ιησού της Ναζαρέτ και τον Παύλο της Ταρσού για να μας αναστατώσετε;

Μας αποκαλείτε υπονομευτές, ταραξίες, καπηλευτές επαναστάσεων. Είναι η αλήθεια και εγώ μαζεύομαι από την ανακάλυψη σας. Μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο με την ελάχιστη προσπάθεια και ανακάτεμα των γεγονότων ότι εμείς βρισκόμαστε πίσω από όλες τις κύριες επαναστάσεις της ιστορίας σας. Δίχως αμφιβολία είχαμε μεγάλο μερίδιο στην Λουθηριανή Επανάσταση, και αποτελεί απλά γεγονός ότι ήμαστε οι κύριοι υποκινητές των δημοκρατικών επαναστάσεων της αστικής τάξης του προτελευταίου αιώνα τόσο στην Γαλλία όσο και στην Αμερική. Αν δεν ήμασταν, δεν θα γνωρίζαμε τα συμφέροντα μας. Αλλά μήπως υψώνετε το δάκτυλο σας να μας καταδείξετε, κατηγορώντας μας για αυτά τα αποτρόπαια και καταγεγραμμένα εγκλήματα; Καθόλου! Μας αποδίδετε παράλογα, τον τελευταίο μεγάλο Πόλεμο και την αναταραχή στην Ρωσία, που δεν έχουν απλά προκαλέσει την μεγαλύτερη ζημιά στους ίδιους τους Εβραίους αλλά και που ένας μαθητής μπορούσε να προβλέψει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα.

Αλλά ακόμα και αυτές οι σκευωρίες και επαναστάσεις δεν είναι τίποτα συγκρινόμενα με την μεγάλη συνομωσία που μηχανευτήκαμε στο ξεκίνημα αυτής της εποχής και που προοριζόταν να μετατρέψει την πίστη ενός Εβραϊκού δόγματος στην θρησκεία του Δυτικού Κόσμου. Η Μεταρρύθμιση δεν είχε σχεδιαστεί από καθαρό δόλο. Πήρε για μας εκδίκηση από έναν παλαιό εχθρό και αποκατέστησε την Βίβλο μας δίνοντας την τιμητική θέση στην Χριστιανοσύνη. Οι Δημοκρατικές επαναστάσεις του δεκάτου όγδοου αιώνα μας απελευθέρωσαν από τις χρόνιες πολιτικές και κοινωνικές ανικανότητες. Εμάς μας ευεργέτησαν, αλλά εσάς δεν σας προκάλεσαν καμία ζημιά. Αντιθέτως, σας έφεραν ευημερία και σας διεύρυναν. Χρωστάτε τα πρωτεία σας στον κόσμο, σε αυτές. Αλλά η αναταραχή που έφερε την Χριστιανοσύνη στην Ευρώπη ήταν – ή τουλάχιστον μπορεί πολύ εύκολα να φανεί ότι ήταν – σχεδιασμένη και εκτελεσμένη από Εβραίους σαν πράξη εκδίκησης ενάντια σε μια μεγάλη Εθνική πολιτεία. Και όταν μιλάτε για Εβραϊκές συνομωσίες, δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω γιατί δεν αναφέρεστε στην καταστροφή της Ρώμης και ολόκληρου του πολιτισμού της αρχαιότητας που ήταν συγκεντρωμένος κάτω από το λάβαρο της, από τα χέρια του Εβραϊκού Χριστιανισμού.

Είναι απίστευτο, αλλά φαίνεται ότι εσείς οι Χριστιανοί δεν γνωρίζετε από πού ήρθε η θρησκεία σας, πώς και γιατί. Οι ιστορικοί σας, με μία μόνο μεγάλη εξαίρεση, δεν σας τα λένε. Τα έγγραφα σε αυτήν την υπόθεση, που είναι μέρη της Βίβλου, τα ψέλνετε αλλά δεν τα διαβάζετε. Έχουμε κάνει τη δουλειά μας τόσο τέλια. Πιστεύετε την προπαγάνδα μας τόσο ανεπιφύλακτα. Ο ερχομός του Χριστιανισμού δεν είναι για σας ένα συνηθισμένο ιστορικό γεγονός που ξεπήδησε μέσα από άλλα γεγονότα της εποχής. Είναι η εκπλήρωση μιας θεϊκής Εβραϊκής προφητείας – με εναρμονισμένες δικές σας βελτιώσεις. Επέφερε την καταστροφή ένας μεγάλου Εθνικού πολιτισμού και μιας μεγάλης Εθνικής αυτοκρατορίας με την οποία ο Εβραϊσμός βρισκόταν σε πόλεμο, και έριξε την ανθρωπότητα σε βαρβαρότητα και σε σκοτάδι για χίλια χρόνια. Ήρθε για να φέρει τη σωτηρία σε έναν Εθνικό κόσμο!

Αλλά εδώ, υπήρξε ένα φοβερό υπονομευτικό κίνημα, που εκκολάφτηκε στην Παλαιστίνη, που εξαπλώθηκε από Εβραίους ταραχοποιούς, που χρηματοδοτήθηκε από Εβραϊκά κεφάλαια, που διδάχθηκε από Εβραϊκά φυλλάδια και γραπτά, σε μια εποχή που ο Εβραϊσμός και η Ρώμη βρίσκονταν σε μια μάχη θανάτου και που κατέληξε με το γκρέμισμα της μεγάλης Εθνικής αυτοκρατορίας. Ούτε καν το βλέπετε αυτό, παρ’ όλο που ένα ευφυές παιδί, ανεπηρέαστο από τη θεολογική μαγεία, θα μπορούσε να σας εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει μετά από μια βιαστική μόνο ανάγνωση της απλής καταγραφής. Και συνεχίζετε να φλυαρείτε για Εβραϊκές συνομωσίες και παραθέτετε περιπτώσεις σαν τον Μεγάλο Πόλεμο και την Ρωσική Επανάσταση! Και ύστερα απορείτε που εμείς οι Εβραίοι πάντα αντιμετωπίζαμε τους αντισημίτες τόσο επιπόλαια, αρκεί να μην κατέφευγαν στην βία;

Και έχετε υπ’ όψη, ότι μια αυθεντία σαν τον Gibbon προσπάθησε πριν από χρόνια να σας διαφωτίσει. Έχει περάσει πάνω από ενάμισης αιώνας από τότε που «Η παρακμή και η Κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» τα ξεμπρόστιασε όλα. 0 Gibbon, ο οποίος δεν ήταν κανένας ιερέας που έπαιζε με την Ιστορία, δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει το τέλος μιας μεγάλης εποχής επινοώντας βλακώδεις ηλιθιότητες σχετικά με την φαυλότητα και την διαφθορά της Ρώμης, σχετικά με την παρακμή των ηθικών αξιών και της πίστης σε μια αυτοκρατορία που βρισκόταν ακριβώς την εποχή εκείνη στην πιο δοξασμένη και δημιουργική της περίοδο. Πώς θα μπορούσε; Ζούσε στην Αυγουστιανή Εποχή στο Λονδίνο που – παρ’ όλο τα δύο χιλιάδες χρόνια από τον ερχομό της Χριστιανικής σωτηρίας, αποτελούσε την καλύτερη απομίμηση της Ρώμης του Αυγούστου όσον αναφορά την εξευγενισμένη ακολασία, που μπορούσαν να παρουσιάσουν οι ομιχλώδεις νησιώτες. Όχι, 0 Gibbon ήταν ένας φυλετικά συνειδητοποιημένος Εθνικός και ένας θαυμαστής της κουλτούρας της Παγανιστικής Δύσης, καθώς επίσης και ιστορικός με μυαλό και μάτια. Έτσι δεν είχε καμία δυσκολία υποδεικνύοντας την αρρώστια που είχε σαπίσει και εξαφανίσει το ευγενικό οικοδόμημα του αρχαίου πολιτισμού. Έθεσε την Χριστιανοσύνη – τον νόμο που εξαπλώθηκε από την Σιών και τον λόγο του θεού από την Ιερουσαλήμ – σαν την βασική αιτία της παρακμής και κατάρρευσης της Ρώμης και των όσων αντιπροσώπευε.

Μέχρι εδώ καλά. Αλλά ο Gibbon δεν προχώρησε όσο έπρεπε. Βλέπετε, γεννήθηκε και πέθανε έναν αιώνα πριν την εφεύρεση του επιστημονικού αντί-Σημιτισμού. Δεν υπολόγισε καθόλου το στοιχείο της πρόθεσης. Είδε μια ξένη πίστη να ξεπετάγεται από την Ανατολή και να κατακυριεύει τα όμορφα μέρη της Δύσης. Δεν του πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι σε αυτό το καταστρεπτικό τέλος ήταν αφιερωμένη η όλη δολοπλοκία της σωτηρίας. Και όμως τα γεγονότα είναι τόσο ξεκάθαρα όσο θα θέλατε. Αφήστε με, εν συντομία, να εξιστορήσω για μια ακόμα φορά την ιστορία, δίχως θαύματα, προφητείες ή μαγείες.

Για να έχουμε μια καλύτερη προοπτική, θα πρέπει να πάω λίγο περισσότερο πίσω. Η δράση αποτελείται βολικά από τέσσερις πράξεις, φτάνοντας στο αποκορύφωμα στην τρίτη. 0 χρόνος, όπου σηκώνεται η πρώτη αυλαία, είναι περίπου το 65 π.Χ. Τα πρόσωπα του δράματος είναι, εκτός από τους μικρούς ρόλους, η Ιουδαία και η Ρώμη. Η Ιουδαία είναι ένα μικρό βασίλειο πέρα από τις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου. Για πέντε αιώνες δεν αποτελούσε παρά γεωγραφικό όρο. Ξανά και ξανά είχε καταπατηθεί και καταστραφεί και ο πληθυσμός του είχε εξοριστεί ή σκλαβωθεί από τους ισχυρούς γείτονες. Κατ’ όνομα μόνο ανεξάρτητο, είναι την εποχή αυτή ασταθής όσο ποτέ και βρίσκεται στο χείλος εμφυλίου πολέμου. Η αυτοκρατορία της Δύσης, με τον πυρήνα της στην Δημοκρατική Πόλη της Ρώμης, αν και ακόμα δεν αποτελεί κυρίαρχο του κόσμου, οδεύει τάχιστα προς τα’ κει. Είναι αναγνωρισμένη ως η μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη της εποχής καθώς επίσης και διάδοχος της Ελλάδος και το κέντρο του Πολιτισμού.

Μέχρι το σημείο αυτό, οι δύο πολιτείες είχαν ελάχιστη ή και καθόλου επαφή, η μία με την άλλη. Τότε χωρίς καμία πρόσκληση από την ίδια, ζητήθηκε από την Ρώμη να ανακατευτεί σης Ιουδαϊκές υποθέσεις. Μια αντιδικία είχε δημιουργηθεί ανάμεσα σε δύο αδέλφια σχετικά με τη διαδοχή στον ασήμαντο θρόνο, και ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος, που έτυχε να βρίσκεται στην Δαμασκό ασχολούμενος με σοβαρότερα θέματα, ζητήθηκε να διαιτητεύσει στους διεκδικητές. Με την απλοϊκή ευθύτητα ενός δημοκρατικού στρατιώτη, ο Πομπήιος εξόρισε ένα από τα αδέλφια, πέταξε την ανώτερη βαθμίδα του ιερατείου στον αντίζηλο, και διέλυσε τελείως την βασιλική αξιοπρέπεια. Για να μην μακρηγορούμε, ο συλλογισμός του Πομπήιου είχε σαν στόχο να γίνει η Ιουδαία Ρωμαϊκή κτήση. Οι Εβραίοι, ίσως όχι περίεργα, αντέδρασαν. Και η Ρώμη για να τους κατευνάσει και για να συμβιβαστεί με την τοπική καχυποψία, αποκατέστησε την βασιλική εξουσία. Διόρισε, δηλαδή, έναν δικό της βασιλιά. Ήταν γιος φοροεισπράκτορα, από την φυλή των Ιδουμαίων, ονομαζόμενο Ηρώδη. Αλλά οι Εβραίοι και δεν ηρέμησαν και εξακολούθησαν να δημιουργούν φασαρίες. Η Ρώμη το θεώρησε μεγάλη αχαριστία από μέρους τους.

Όλα αυτά δεν είναι παρά ένας πρόλογος, και έχει εισαχθεί στην δράση για να κατανοηθεί το τι επακολουθεί. Η Εβραϊκή δυσφορία μετατράπηκε σε δυσαρέσκεια και σε ανοικτή εξέγερση όταν οι Εθνικοί ηγέτες τους άρχισαν να εισάγουν στην Ιερουσαλήμ τις ευλογίες της Δυτικής κουλτούρας. Χαραγμένες απεικονίσεις, αθλητικοί αγώνες, Ελληνικό δράμα και παραστάσεις μονομάχων δεν ήταν του γούστου των Εβραίων. Οι ευσεβείς τα θεώρησαν ως προσβολή κάτω από την μύτη του Ιεχωβά, παρ’ όλο που οι τοπικοί αξιωματούχοι εξηγούσαν υπομονετικά ότι αυτά όλα είχαν σκοπό την διασκέδαση και την διαπαιδαγώγηση της μη Εβραϊκής φρουράς. Οι Εβραίοι αντιστάθηκαν με ιδιαίτερη σθεναρότητα στην έλευση του αποτελεσματικού Ρωμαίου φόρο-εισπράκτορά. Μα πάνω απ’ όλα, ήθελαν πίσω ένα βασιλιά της δικής τους φυλής και της δικής τους βασιλικής γενιάς.

Στα πλήθη μέσα, η επανάσταση πήρε την μορφή μιας αναγέννησης της παλιάς πίστης σε έναν Μεσσία, έναν διορισμένο από τον θεό σωτήρα που θα απολύτρωνε τον λαό του από τον ξένο ζυγό και θα καθιστούσε την Ιουδαία υπέρτατη δύναμη ανάμεσα στα έθνη. Δεν υπήρχε ανεπάρκεια διεκδικητών αυτής της αποστολής. Στην Γαλιλαίο, ένας Ιούδας οδήγησε μια μάλλον ισχυρή εξέγερση, που γνώρισε μεγάλη λαϊκή υποστήριξη. 0 Ιωάννης, ο αποκαλούμενος Βαπτιστής, δρούσε στην χώρα της Ιορδανίας. Ακολουθήθηκε από έναν άλλο άνθρωπο της βόρειας χώρας, τον Ιησού της Ναζαρέτ. Και οι τρεις ήταν δάσκαλοι της τεχνικής να ενσωματώνουν εμπρηστικές, πολιτικό – ανατρεπτικές θέσεις σε άκακες θεολογικές φράσεις. Και οι τρεις χρησιμοποίησαν το ίδιο σημάδι εξέγερσης – Έφτασε η ώρα (ήγκικε γαρ η βασιλεία των ουρανών»). Και οι τρεις γρήγορα συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν, και οι δύο Γαλιλαίοι με σταύρωση.

Ξέχωρα από προσωπικές αρετές, ο Ιησούς της Ναζαρέτ υπήρξε, όπως και οι προκάτοχοι του, ένας πολιτικός ταραχοποιός απασχολημένος με το να απελευθερώσει την χώρα του από τον ξένο κατακτητή. Υπάρχουν ακόμα αρκετές αποδείξεις ότι διατηρούσε και μια φιλοδοξία να γίνει βασιλιάς μιας ανεξάρτητης Ιουδαίας. Υποστήριζε, ή τέλος πάντων όπως υποστήριξαν αργότερα οι βιογράφοι του, ότι κρατούσε από την αρχαία βασιλική οικογένεια του Δαυίδ. Αλλά η πατρότητα του είναι κάπως μπερδεμένη. Οι ίδιοι συγγραφείς που εξιχνιάζουν την καταγωγή του συζύγου της μητέρας του πίσω στον ψαλμωδό-βασιλιά επίσης σκιαγράφησαν τον Ιησού ως τον γιο του Ιεχωβά και παραδέχτηκαν ότι ο Ιωσήφ δεν ήταν πατέρας του.

Φαίνεται ωστόσο ότι ο Ιησούς κατάλαβε σύντομα την ματαιότητα της πολιτικής του αποστολής και έστρεψε τα ρητορικά του ταλέντα και την μεγάλη του δημοτικότητα με τα πλήθη προς μια διαφορετική κάπως κατεύθυνση. Ξεκίνησε να κηρύττει μια πρωτόγονη μορφή λαϊκισμού, σοσιαλισμού και φιλειρηνισμού. Το αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής του προγράμματος του ήταν να κερδίσει την εχθρότητα των δυναμικά ισχυρότερων, οικονομικά τάξεων, γενικά των ιερέων και των πατριωτών, και να περιορίσει τους πιστούς του στους φτωχούς, στην εργατική τάξη και στους σκλάβους.

Μετά τον θάνατο του, αυτοί οι χαμηλής τάξεως απόστολοι του δημιούργησαν μια κομμουνιστική αδελφότητα. Ένα κήρυγμα που ο αποθανών ηγέτης τους είχε κάποτε πραγματοποιήσει σε μια λοφοπλαγιά, συγκέντρωνε για αυτούς την ουσία της διδασκαλίας του, και το μετέτρεψαν στον κανόνα της ζωής τους. Ήταν μια φιλοσοφία υπολογισμένη να συγκινήσει βαθύτατα ταπεινούς ανθρώπους. Παρηγορούσε αυτούς που βασανίζονταν εδώ στην γη με υποσχόμενες αμοιβές πέρα από τον τάφο. Έκανε αρετές τις αναγκαιότητες των αδυνάτων. Άνδρες δίχως ελπίδα στο μέλλον, ωθούνταν να μην σκέφτονται το αύριο. Άνδρες ανίκανοι να αντιδράσουν σε προσβολές ή τραυματισμούς διδάσκονταν να μην αντιστέκονται σε κανένα κακό. Άνδρες καταδικασμένοι σε μια ζωή δουλικότητας και ανέχειας, βεβαιώνονταν για την αξιοπρέπεια της εργασίας και της φτώχειας. Οι αδύναμοι, οι καταφρονημένοι, οι καταπατημένοι, θα αποτελούσαν – από τούδε και στο εξής – τους εκλεκτούς και τους αγαπημένους του θεού. Στους κοσμικούς, στους φιλόδοξους, στους πλούσιους και στους ισχυρούς θα απαγορευόταν η είσοδος στον παράδεισο.

Το αποτέλεσμα, τότε, της αποστολής του Ιησού ήταν η δημιουργία μιας νέας αίρεσης στην Ιουδαία. Δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Η Ιουδαία, όπως η σημερινή Αμερική, αποτελούσε γόνιμο έδαφος για περίεργα δόγματα. Οι Εβιονίμ (Εβραίοι Χριστιανοί) – οι άποροι, όπως αυτοαποκαλούνταν – δεν θεωρούσαν τα πιστεύω τους ως μια νέα θρησκεία. Εβραίοι γεννήθηκαν και Εβραίοι παρέμειναν. Οι διδασκαλίες του κυρίου τους ήταν ενταγμένες περισσότερο σε μια μορφή κοινωνικής φιλοσοφίας, έναν ηθικό κώδικα συμπεριφοράς, έναν τρόπο ζωής. Στους σημερινούς Χριστιανούς, που ποτέ δεν κουράζονται να ρωτάνε γιατί οι Εβραίοι δεν δέχτηκαν τον Ιησού και τις διδασκαλίες του, μπορώ μόνο να απαντήσω ότι για ένα μεγάλο διάστημα κανείς, πάρα μόνο οι Εβραίοι τον δέχτηκαν. Το να νιώθει κανείς έκπληξη γιατί όλος ο Εβραϊκός λαός δεν έγινε Εβιονίμ είναι σαν να περιμένει όλους τους Αμερικανούς να γίνουν Ουνιταριανοί ή Βαπτιστές ή Χριστιανοί Επιστήμονες. Σε συνηθισμένους καιρούς μικρή σημασία θα δίνονταν στην κουρελιασμένη αδελφότητα. Δούλοι και εργάτες οι περισσότεροι, η αδυναμία τους ίσως και να είχε ενθαρρυνθεί από τις ισχυρές τάξεις. Αλλά με την χώρα να βρίσκεται στην μέση μιας μάχης με έναν ξένο εχθρό, η μη-κοσμική φιλοσοφία πήρε έναν επικίνδυνο προσανατολισμό. Ήταν ένα δόγμα των ψευδαισθήσεων, της παραίτησης και της ήττας. Απειλούσε να κάμψει το ηθικό των πολεμιστών του έθνους εν καιρώ πολέμου.

Αυτές οι ευλογίες των ειρηνοποιών, αυτό το γύρισμα του άλλου μάγουλου, αυτή η μη-αντίσταση, αυτή η αγάπη για τον εχθρό, φαινόταν σαν μια σκόπιμη προσπάθεια παράλυσης και εγκλωβισμού της θελήσεως του έθνους σε μια κρίση και βεβαιωμένη νίκη για τον εχθρό.

Έτσι δεν ήταν περίεργο που οι Εβραϊκές αρχές άρχισαν να καταδιώκουν τους Εβιονίμ. Εισέβαλαν στις συγκεντρώσεις τους και τις διέλυαν, οι ηγέτες τους ρίχτηκαν στην φυλακή, τα δόγματα τους κηρύχτηκαν εκτός νόμου. Φάνηκε για λίγο ότι η αίρεση αυτή σύντομα θα εξαφανίζονταν. Τότε, ξαφνικά, η αυλαία σηκώθηκε για την τρίτη πράξη και τα γεγονότα πήραν μια νέα τροπή.

Ίσως ο πιο αμείλικτος εχθρός των αιρέσεων ήταν κάποιος Σαούλ, ένας σκηνοποιός! Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ταρσό και άρα άνθρωπος με κάποια μόρφωση στην Ελληνική κουλτούρα, απεχθανόταν τις νέες διδασκαλίες για τη μη-κοσμικότητα και την αποξένωση τους από την ζωή. Σαν Εβραίος πατριώτης φοβόταν την επίδραση τους στον εθνικό αγώνα. Πολυταξιδεμένος άνθρωπος, γλωσσομαθής, ήταν ο πλέον κατάλληλος για να πηγαίνει στις σκορπισμένες Εβραϊκές κοινότητες για να εξουδετερώνει την εξάπλωση των σοσιαλιστικών, ειρηνιστικών τους δογμάτων. Οι αρχηγοί της Ιερουσαλήμ τον διόρισαν κύριο διώκτη των Εβιονίμ.

Βρισκόταν στο δρόμο για την Δαμασκό για να συλλάβει μια. ομάδα αιρετικών όταν του ήρθε μια πρωτότυπη ιδέα. Στην αλλόκοτη φράση του Βιβλίου των Πράξεων, είδε ένα όραμα. Είδε, στην πραγματικότητα, δύο. Αντιλήφθηκε, αρχικά, πόσο ελάχιστες ήταν οι πιθανότητες της μικρής Ιουδαίας να κερδίσει έναν ένοπλο αγώνα εναντίον της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης του κόσμου. Δεύτερον, και σημαντικότερο, συνειδητοποίησε ότι η πλανεμένη αίρεση που αυτός κατέπνιγε, θα μπορούσε να διαμορφωθεί σε ένα ακαταμάχητο όπλο ενάντια στον τρομακτικό αντίπαλο. Παθητικότητα, μη αντίσταση, παραίτηση, αγάπη, αποτελούσαν επικίνδυνες διδασκαλίες στην πατρίδα. Διασπαρμένες όμως στις εχθρικές λεγεώνες, θα μπορούσαν ίσως να διασπάσουν την πειθαρχία τους καινά επιφέρουν ακόμα και την νίκη στην Ιερουσαλήμ. 0 Σαούλ, με λίγα λόγια, ήταν πιθανότητα ο πρώτος άνθρωπος που είχε αντιληφθεί τις δυνατότητες διεξαγωγής πολέμου μέσω της προπαγάνδας.    ·

Ταξίδεψε στην Δαμασκό, και εκεί προς έκπληξη τόσο των φίλων του όσο και αυτών που είχε σκοπό να καταστείλει, ανακοίνωσε τον προσηλυτισμό του στην θρησκεία και ζήτησε την ένταξη του στην αδελφότητα. Κατά την επιστροφή του στην Ιερουσαλήμ ξεδίπλωσε την νέα του στρατηγική μπροστά στους έκπληκτους Γέροντες της Σιών. Μετά από πολλές διαφωνίες και βαθύτερες συζητήσεις, υιοθετήθηκε. Περισσότερη αντίφαση σημειώθηκε από τους ηγέτες των Εβιονίμ της πρωτεύουσας. Δυσπιστούσαν ως προς τα κίνητρα του και φοβούνταν ότι η πρόταση του να απογυμνωθεί η θρησκεία από τις αρχαίες Εβραϊκές συνήθεις και τελετές για να γίνει αποδεκτή από τους Εθνικούς, θα γέμιζε την αδελφότητα με ξένους μισό-προσηλυτισμένους και θα μείωνε τη δύναμη της. Αλλά στο τέλος κέρδισε και τη δίκη τους υποστήριξη Και έτσι ο Σαούλ, ο τρομερότερος διώκτης των ακολούθων του Ιησού, έγινε ο Παύλος, ο Απόστολος των Εθνικών. Και έτσι, ταυτόχρονα, ξεκίνησε και η διασπορά στις παγανιστικές χώρες της Δύσης, μια ολότελα καινούρια Ανατολίτικη θρησκεία.

Δυστυχώς για το σχέδιο του Παύλου, η νέα στρατηγική λειτούργησε παραπάνω από καλά. Η ανακαινισμένη και κάπως σαγηνευτική του θεολογία, προσηλύτιζε πιστούς γρηγορότερα από ότι τολμούσε να ελπίζει ή ακόμα και να ευχόταν. Η ιδέα του, θα πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψη μας, σε αυτήν την φάση ήταν καθαρά αμυντική, (αυτό είναι συζητήσιμο). Δεν είχε καμία σκέψη ευαγγελισμού του κόσμου. Έλπιζε μόνο να αποθαρρύνει τον εχθρό. Έχοντας επιτύχει αυτό, και με την Ρωμαϊκή φρουρά έξω από την Παλαιστίνη, ήταν έτοιμος για ανακωχή. Αλλά οι σκλάβοι και οι καταπιεσμένοι της Αυτοκρατορίας, οι άθλιοι κληρωτοί και το πεινασμένο προλεταριάτο της ίδιας της πρωτεύουσας, βρήκαν τόση παρηγοριά στην προσαρμοσμένη Παυλική εκδοχή της αίρεσης όσο και οι καημένοι Εβραίοι πριν από αυτούς είχαν βρει στα πρωταρχικά διδάγματα του σταυρωμένου τους κυρίου. Το αποτέλεσμα αυτής της απρόβλεπτης επιτυχίας ήταν να ανοιχτούν τα μάτια του εχθρού στο τι ακριβώς συνέβαινε. Ανησυχητικές αναφορές για κρούσματα απειθαρχίας αν άμεσα στους στρατιώτες άρχισαν να κατακλύζουν την Ρώμη από τους διοικητές του στρατού στην Παλαιστίνη και αλλού. Αντί να προκαλέσουν την παύση στις αυτοκρατορικές αρχές, οι νέες τακτικές πείσμωσαν περισσότερο την αποφασιστικότητα τους. Η Ρώμη έπεσε πάνω στην Ιερουσαλήμ με φωτιά και ξίφος και μετά από μια τρομακτική πολιορκία που διήρκεσε τέσσερα χρόνια, κατέστρεψε την φωλιά της αναστάτωσης (70 μ.Χ.). Τουλάχιστον νόμιζε ότι την κατέστρεψε.

Οι ιστορικοί της εποχής δεν μας αφήνουν αμφιβολίες για τις προθέσεις της Ρώμης. Μας λένε ότι ο Νέρων έστειλε τον Βεσπασιανό και τον γιο του τον Τίτο με απόλυτες και ρητές εντολές να συντρίψουν την Παλαιστίνη μαζί με τον Χριστιανισμό. Για τους Ρωμαίους, η Χριστιανοσύνη δεν ήταν παρά Ιουδαϊκή Μαχητικότητα, μια ερμηνεία εν πάση περιπτώσει, που δεν απέχει και πολύ από τα γεγονότα. Όσο αναφορά την ευχή του Νέρωνα, πραγματοποιήθηκε τουλάχιστον κατά το ήμισυ. Η Παλαιστίνη συντρίφτηκε τόσο ολοκληρωτικά που παραμένει μέχρι και σήμερα ένα πολιτικό ερείπιο. (Το Ισραήλ δεν υπήρχε όταν γράφτηκε αυτό το άρθρο)[1]. Αλλά η Χριστιανοσύνη δεν καταστράφηκε τόσο εύκολα.

Αντιθέτως, μόνο μετά από την πτώση της Ιερουσαλήμ το πρόγραμμα του Παύλου αναπτύχθηκε στο μέγιστο. Μέχρι τώρα, όπως έχω πει, η τακτική του ήταν απλά να φοβίσει και να διώξει τον κατακτητή (ξανά, συζητήσιμο), με τον ίδιο τόπο που ο Μωυσής μόλυνε τους Φαραώ. Προχωρούσε με επιφύλαξη και δισταγμό, προσέχοντας να μην ξυπνήσει τον ισχυρό αντίπαλο. Ήταν διατεθειμένος να παίξει με το νέο του όπλο μπρος τη μύτη του εχθρού και να τον κάνει να νιώσει την άκρη του, αλλά δείλιαζε στο να το καρφώσει με όλη του τη δύναμη. Τώρα που έχει συμβεί το χειρότερο και η Ιουδαία δεν έχει πλέον να χάσει τίποτα άλλο, πέταξε τις αναστολές του και μετέφερε τον πόλεμο στη χώρα του εχθρού. 0 στόχος τώρα δεν ήταν τίποτα λιγότερος από το να ταπεινωθεί η Ρώμη όπως αυτή είχε ταπεινώσει την Ιερουσαλήμ, να τη σβήσει από το χάρτη όπως αυτή είχε σβήσει την Ιουδαία.

Αν τα ίδια γραπτά του Παύλου δεν σας πείθουν για αυτήν την ερμηνεία των πράξεων του, σας εφιστώ την προσοχή σας στον πιο ειλικρινή του συνεργάτη, τον Ιωάννη. Εκεί που ο Παύλος, ενεργώντας μέσα στην σκιά του βασιλικού παλατιού, και τον μισό καιρό αιχμάλωτος σε Ρωμαϊκές φυλακές, είναι υποχρεωμένος να ασχολείται με παραβολές και κρυμμένες ενδείξεις, ο Ιωάννης, απευθυνόμενος σε δυσαρεστημένους Ασιάτες, έχει την πολυτέλεια της απλής ομιλίας. Όπως και να έχει, το φυλλάδιο του με τον τίτλο «Αποκάλυψη», είναι, στην ουσία, μια αποκάλυψη της όλης καταπληκτικής υπόθεσης. Η Ρώμη, φανταστικά αποκαλούμενη Βαβυλώνα, περιγράφεται λεπτομερώς με τη γλώσσα εκρηκτικού μίσους, σαν την μητέρα των πόρνων και των βδελυγμάτων της γης, σαν τη γυναίκα μεθυσμένη με το αίμα των αγίων (Εβραίων), σαν τον καταπιεστή των «ανθρώπων και μαζών και εθνών και γλωσσών» και – για να αφαιρεθεί κάθε αμφιβολία για την ταυτότητα της – σαν «τη μεγάλη πόλη που κυριάρχησε πάνω στους βασιλιάδες της γης». Ένας άγγελος θριαμβευτικά φωνάζει: «Η Βαβυλώνα η μεγάλη έχει πέσει, έχει πέσει». Στην συνέχεια ακολουθεί μια οργιαστική εικόνα καταστροφής. Εμπόριο και βιομηχανία και θαλάσσιες συναλλαγές βρίσκονται στο τέλος. Τέχνη και μουσική και «η φωνή του γαμπρού και της νύφης» έχουν σιωπήσει. Σκοτάδι και ερήμωση κυριαρχούν σαν το πέπλο πάνω στην σκηνή. Οι ευγενικοί Χριστιανοί κατακτητές κυλιούνται ηδονικά μέσα σκ) αίμα μέχρι τις σέλες των αλόγων τους. «Αγαλλιάστε πάνω από αυτήν, εσύ ουρανέ, και σεις άγιοι απόστολοι και προφήτες, γιατί ο θεός την εκδικήθηκε για σας».

Και ποιο το τέλος και ο σκοπός όλου αυτού του χάους και της καταστροφής; Ο Ιωάννης δεν συγκρατεί τα λόγια του για να μας πει. Γιατί κλείνει την ευσεβή του προφητεία με ένα όραμα από τις δόξες της νέας – δηλαδή της αποκατεστημένης – Ιερουσαλήμ. Όχι κάποια αλληγορική φαντασίωση, να ξέρετε, αλλά κυριολεκτικά η Ιερουσαλήμ, η πρωτεύουσα του μεγάλου ξαναενωμένου βασιλείου των «δώδεκα φυλών των παιδιών του Ισραήλ» (Το Ισραήλ ιδρύθηκε 20 χρόνια μετά που γράφτηκε αυτό το άρθρο). Μπορεί κανείς να απαιτήσει κάτι πιο ξεκάθαρο;

Φυσικά, κανένας πολιτισμός δεν θα μπορούσε να αντισταθεί για πάντα ενάντια σε τέτοιου είδους επίθεσης. Μέχρι το έτος 200 οι προσπάθειες του Παύλου και του Ιωάννη και των διαδόχων τους είχαν προχωρήσει τόσο πολύ σε όλες τις τάξεις της Ρωμαϊκής κοινωνίας, ώστε η Χριστιανοσύνη είχε γίνει το κυρίαρχο δόγμα σε όλη την αυτοκρατορία. Εν τω μεταξύ, όπως διορατικά είχε προβλέψει ο Παύλος, η Ρωμαϊκή ηθική και πειθαρχία είχαν ξεπέσει, τόσο που όλο και συχνότερα, οι ρωμαϊκές λεγεώνες, που κάποτε αποτελούσαν τον τρόμο του κόσμου και την σπονδυλική στήλη της Δυτική κουλτούρας, γνώριζαν την ήττα από βάρβαρους εισβολείς. Στο έτος 326 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, ελπίζοντας να ελέγξει την ύπουλη νόσο, υπέκυψε στον προσηλυτισμό και ανακήρυξε την Χριστιανοσύνη σαν επίσημη θρησκεία. Ήταν πλέον αργά. Μετά από αυτόν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός προσπάθησε να καταφύγει για μια ακόμη φορά στην καταστολή. Αλλά ούτε αντίσταση ούτε εκχώρηση δικαιωμάτων ωφελούσαν. Το Ρωμαϊκό πολιτικό σώμα είχε καταντήσει σκουληκοφαγωμένο από Παλαιστινιακή προπαγάνδα. Ο Παύλος είχε θριαμβεύσει.

Αυτός είναι ο τρόπος που, αν ήμουν εγώ ένας αντισημίτης ψάχνοντας για ένα αξιόπιστο δείγμα Εβραϊκής υπονομευτικής συνωμοσίας, θα ερμήνευα την έλευση ένας διαμορφωμένου Ιουδαϊκού δόγματος στον Δυτικό κόσμο.


[1]   Είναι λόγια των αντιγραφέων

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »