ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

Περί Πολυθεϊσμού και Μονοθεϊσμού

Posted by lykofron στο 28/10/2010

του Ηρακλή Χαριτίδη

Ένα από τα βασικά αξιώματα που τυπώνεται στο μυαλό μας από τη σχολική ακόμη ηλικία και που μας συνοδεύει είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, είναι αυτό που υποστηρίζει ότι, ο μονοθεϊσμός αποτελεί εξέλιξη του πολυθεϊσμού. Σύμφωνα με το γνωστό αξίωμα, ο άνθρωπος με την εμφάνιση του στη Γαία, αποθέωσε διάφορα φυσικά φαινόμενα που αδυνατούσε να ερμηνεύσει με τρόπο λογικό. Στη συνέχεια, από το πρώτο στάδιο αυτό της φυσιολατρικής τρόπον τινά θεώρησης ή θρησκείας, πέρασε στα διάφορα είδη πολυθεϊσμού. Τέλος, όταν ο άνθρωπος μετέβη στην λεγομένη εποχή του ορθολογισμού, ασπάστηκε τον μονοθεϊσμό στις διάφορες μορφές του, κυρίως βεβαίως τον χριστιανισμό και τον μωαμεθανισμό. Αυτό το αξίωμα ταύτιζε ουσιαστικά τον πολυθεϊσμό με βαρβαρικές και πρωτόγονες εποχές, δοξασίες και αντιλήψεις ενώ ταυτοχρόνως εξίσωνε τον μονοθεϊσμό με πολιτισμό ανεπτυγμένο και προοδευτικό.

Αποτελεί λοιπόν πρόκληση για τον σημερινό σκεπτόμενο άνθρωπο, τον άνθρωπο δίχως προκαταλήψεις, να ερευνήσει αν πράγματι ο πολυθεϊσμός συνάδει με πρωτόγονη αντιληπτικότητα, αν όντως ο μονοθεϊσμός αποτελεί χαρακτηριστικό ιδίωμα εξελιγμένου πολιτισμού και αν εν τέλει ο μονοθεϊσμός είναι η φυσική εξέλιξη, το επόμενο βήμα με άλλα λόγια, του πολυθεϊσμού.

Επειδή όμως μια τέτοια έρευνα έχει αμέτρητες διακλαδώσεις θα πρέπει να τεθούν συγκεκριμένοι περιορισμοί. Θα σταθούμε λοιπόν σε συγκεκριμένες θεωρήσεις που μας αφορούν άμεσα και όχι έμμεσα κι ούτε απλώς θεωρητικά.

Έτσι λοιπόν θα εξετάσουμε τον Ελληνικό πολυθεϊστικό σύστημα, γνωρίζοντας βεβαίως ότι παρουσιάζει τεράστιες διαφορές με άλλες πολυθεϊστικές αντιλήψεις πχ Ινδουισμό και στον αντίποδα θα ασχοληθούμε με το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, γνωρίζοντας και πάλι ότι παρουσιάζει διαφορές, είτε μικρές είτε μεγάλες, τόσο με τον ισλαμισμό όσο και με άλλα χριστιανικά δόγματα.

Ξεκινώντας την αναζήτηση μας, διαπιστώνουμε ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος σε οποιαδήποτε γωνιά της Γης, όταν προσπάθησε να ερμηνεύσει τον κόσμο, το Σύμπαν και τη θέση του σε αυτό, κατέληγε πάντα σε μια πολυθεϊστική και φυσιολατρική θεώρηση των πραγμάτων. Αμέσως λοιπόν προκύπτει ένα ερώτημα. Γιατί ο άνθρωπος αντιλήφθηκε τον κόσμο πολυθεϊστικά και όχι μονοθεϊστικά εξαρχής; Στο ερώτημα αυτό μπορούν να δοθούν δύο κύριες απαντήσεις.

Πρώτον. Ο άνθρωπος έδωσε μια πολυθεϊστική ερμηνεία του κόσμου γιατί ακριβώς δεν είχε την πνευματική ικανότητα να ερμηνεύσει τον κόσμο μονοθεϊστικά. Οπότε του ήρθε πιο εύκολα να ορίσει μια πλειάδα θεοτήτων. Αυτή η πρώτη απάντηση που διαθέτει και τους περισσότερους υποστηρικτές, συναντά ένα πολύ μεγάλο εμπόδιο, ένα εμπόδιο που ουσιαστικά ακυρώνει το συγκεκριμένο επιχείρημα. Και ποιο είναι αυτό το επιχείρημα;…

Αν δεχτούμε ότι πράγματι κατά την πρώτη πνευματική αναλαμπή του, ο άνθρωπος έδωσε μια φυσιολατρική θεώρηση του Κόσμου γιατί ακριβώς ζούσε σε πλήρη αρμονία με τη Φύση και ουσιαστικά η Φύση υπήρξε το φυσικό περιβάλλον του, τότε πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε την μετέπειτα πολυθεϊστική ερμηνεία που έδωσε ένας πνευματικά ανεπτυγμένος λαός, όπως υπήρξε ο Ελληνικός; Οι Έλληνες έθεσαν τις βάσεις και δημιούργησαν τον Ορθό Λόγο, την Κριτική Σκέψη, την Φιλοσοφία, τις Τέχνες, τις Επιστήμες, ουσιαστικά όλα αυτά που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο, όλα αυτά που κάνουν τον άνθρωπο να ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα πλάσματα που κατοικούν σε αυτόν τον πλανήτη. Και ενώ οι Έλληνες δημιούργησαν όλα αυτά, ανέπτυξαν ένα μοναδικό πολυθεϊστικό σύστημα ενώ γενεές Ελλήνων μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν με την πολυδιάστατη και ανυπέρβλητη Μυθολογία τους. Και όχι μόνο αυτό. Οι φιλόσοφοι των Ελλήνων ποτέ δεν αμφισβήτησαν αυτήν την θεώρηση. Μπορεί να εναντιώθηκαν των αντιλήψεων του απαίδευτου ανθρώπου περί των θεοτήτων αλλά υπήρξαν υποστηρικτές της συγκεκριμένης κοσμοθεωρήσεως. Μεγαλύτερο παράδειγμα αποτελεί βεβαίως ο Πλάτων, αυτός που θεωρείται ως ο μεγαλύτερος φιλόσοφος του Ελληνικού Κόσμου, ο οποίος στην αρχή κάθε έργου του, πάντα μνημόνευε θεότητες του Ελληνικού Πανθέου. Εννοείται ότι η αναφορά στον Ελληνικό Τρόπο Σκέψεως εντοπίζεται στην εποχή ακμής του Ελληνισμού και όχι εποχή παρακμής του. Εξάλλου, όταν αναφερόμαστε σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο και στα επιτεύγματα της περιόδου αυτής, πάντα επικεντρωνόμαστε στην ακμή της περιόδου και ποτέ στην όποια παρακμή της. Αυτό όμως που είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι η διαπίστωση ότι η δομή τόσο της ελληνικής μυθολογίας όσο και της ελληνικής πολυθεϊστικής αντίληψης γενικότερα, είναι τέτοια που από την μία προσφέρει μια απλή ανάγνωση, απλοϊκές απαντήσεις και συναισθηματική ανακούφιση για όλους τους ανθρώπους, κυρίως τους απαίδευτους ενώ από την άλλη κρύβει φιλοσοφικές και επιστημονικές αλήθειες για όσους θελήσουν να αναζητήσουν απαντήσεις σε αιώνια ερωτήματα που απασχολούσαν και θα απασχολούν για πάντα τον άνθρωπο. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μία πολυ-επίπεδη θεώρηση του Κόσμου που εκφράζεται μέσα σε ένα εκπληκτικής συλλήψεως θρησκευτικό σύστημα. Πριν προχωρήσουμε στην δεύτερη ερμηνεία του γιατί ο άνθρωπος ερμήνευσε πρωτίστως πολυθεϊστικά τον Κόσμο, πρέπει να σταθούμε σε μια ακόμη σημαντική παράμετρο που όχι μόνο απορρίπτει εξολοκλήρου την αντίληψη ότι ο πολυθεϊσμός αποτελεί χαρακτηριστικό πρωτόγονου ανθρώπου αλλά που αποτελεί ισχυρότερη ένδειξη ότι ο πολυθεϊσμός χαρακτηρίζει ανεπτυγμένες πολιτιστικά κοινωνίες.

Η πολυθεϊστική ματιά των Ελλήνων αποτέλεσε το έναυσμα αλλά και την βασική αιτία δημιουργίας του πολιτικού συστήματος που ονομάστηκε δημοκρατία, δηλαδή ενός συστήματος όπου τα μέλη, τα ενεργά μέλη μιας κοινωνίας, οι πολίτες, είχαν λόγο και άποψη και καθόριζαν σε μέγιστο βαθμό τα τεκταινόμενα της κοινωνίας τους. Ο πολυθεϊσμός και ο πολυμερισμός του Όλου εφαρμοζόταν και στην δημόσια ζωή τους με αποτέλεσμα η πολιτεία των Ελλήνων να αποτελούσε -ή τουλάχιστον να προσπαθούσε να αποτελέσει- μια αντανάκλαση του πώς έβλεπαν τον κόσμο οι Έλληνες. Αυτό αποτελεί ένα εκπληκτικό φαινόμενο γιατί αν δεχτούμε ότι η δημοκρατία αποτελεί το πιο εξελιγμένο -μέχρι στιγμής- πολιτικό σύστημα, τότε θα πρέπει να δεχθούμε ότι και η αιτία που δημιουργεί αυτό το σύστημα θα πρέπει να αποτελεί χαρακτηριστικό εξελιγμένου πολιτισμού. Οπότε δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι με την κατάρρευση του πολυθεϊστικού κόσμου και την επιβολή της χριστιανικής μονοκρατορίας στην Δύση και της ισλαμικής μονοκρατορίας στην Ανατολή, η δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα εξαφανίστηκε για πολλούς αιώνες και κυριάρχησαν οι στυγνές, πολλές φορές, μονοκρατορίες. Και μόνο μετά από πολλούς, αιματηρούς αγώνες και μια πιο συστηματική μόρφωση του κόσμου, επανήλθε ο θεσμός της δημοκρατίας και μάλιστα σε εποχές όπου η κυρίαρχη θρησκευτική αντίληψη -που εκφράζεται πάντα μέσα από τον μονοθεϊσμό- είχε αρχίσει να υποχωρεί.

Μπορούμε λοιπόν συμπερασματικά να υποθέσουμε ότι αν ο Ελληνικός Πολιτισμός ήταν μονοθεϊστικός, δεν θα είχε υλοποιήσει το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Και αν μελετήσουμε διεξοδικά και τα άλλα επιτεύγματα του Ελληνικού Πολιτισμού θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα επιτεύγματα υπήρξαν απόρροια του συγκεκριμένου θρησκευτικού συστήματος. Είναι λοιπόν παράλογο, από την μία να χαρακτηρίζουμε ως πρωτόγονη μια θρησκευτική θεώρηση και από την άλλη να εκθειάζουμε και να θεωρούμε ως πρότυπα πολιτιστικά και όχι μόνο, τα γεννήματα, της συγκεκριμένης θρησκευτικής θεώρησης.

Η δεύτερη απάντηση στο ερώτημα γιατί ο άνθρωπος ερμήνευσε τον κόσμο πολυθεϊστικά, είναι θα λέγαμε, μη επιστημονική. Ο Άνθρωπος, ως κομμάτι, αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου, είτε το σύνολο αυτό ονομάζεται κοινωνία, είτε Φύση, είτε Κόσμος, είτε Πλάση, είτε Σύμπαν, είτε οτιδήποτε, είναι φυσικό να ερμηνεύει τα πάντα κατά τον ίδιο τρόπο. Δηλαδή ο πολυμερισμός και κατά συνέπεια ο πολυθεϊσμός είναι κάτι που πηγάζει εκ των έσω ως φυσική έκφραση αυτού ακριβώς που είναι. Φυσικά μια τέτοια άποψη δεν αποδεικνύεται επιστημονικώς, αλλά τα ιστορικά παραδείγματα είναι άπειρα και οι ενδείξεις ισχυρότατες. Ακόμα και σήμερα, που η θρησκεία χαρακτηρίζεται μονοθεϊστική, οι οπαδοί διαφόρων εκφράσεων αυτής της θρησκείας -της χριστιανικής θρησκείας- κατέληξαν σε έναν λανθάνοντα πολυθεϊσμό είτε μικρής κλίμακας -πέρα από το θεό, λατρεύεται ο μεσσίας, η μητέρα του, οι μαθητές του- είτε πολύ μεγαλύτερης -εκατοντάδες άγιοι προστάτες κατά τα πρότυπα πολυθεϊστικών θρησκειών-.

Εφ’ όσον λοιπόν το πρωταρχικό θρησκευτικό συναίσθημα του ανθρώπου εκφράστηκε δια μέσου πολυθεϊστικών αντιλήψεων και εφ’ όσον μέσα σε μια χαρακτηριζόμενη ως μονοθεϊστική θρησκεία κυριάρχησε η ανάγκη δημιουργίας πολυθεϊστικών προτύπων, δεν μπορούμε παρά να υποστηρίξουμε ότι ο άνθρωπος από τη φύση του, από ένστικτο, από κάτι αρχέγονο που υπάρχει χαραγμένο βαθιά μέσα του, αντιλαμβάνεται την Πλάση όλη πολυθεϊστικά. Από εκεί και πέρα εξωγενείς λόγοι που ως επί το πλείστον επιβλήθηκαν με τη βία, τον έστρεψαν κατά της φύσεως του, κατά του εσωτερικού του εαυτού με αποτέλεσμα να υπάρχει σήμερα ένα περίεργο μονοθεϊστικό μόρφωμα. Έχοντας αναφέρει όλα τα ανωτέρω, είναι προφανές ότι δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε ότι ο μονοθεϊσμός υπήρξε εξέλιξη του πολυθεϊσμού – τουλάχιστον όχι του ελληνικού πολυθεϊσμού. Το πώς όμως επιβλήθηκε ο μονοθεϊσμός δεν αποτελεί θέμα της παρούσης εργασίας. Αυτό που θέλει να δείξει η εργασία, είναι το πώς η θρησκεία, η εκάστοτε θρησκεία, επηρεάζει τη συμπεριφορά του ανθρώπου και το πώς καθορίζει τον τρόπο που σκέφτεται και που ενεργεί γενικότερα. Γιατί κατανοώντας την επιρροή των θρησκευτικών αντιλήψεων στους ανθρώπους, μπορούμε να κατανοήσουμε το γιατί επικρατεί στον σημερινό κόσμο αυτή η οικτρή κατάσταση, όπου ο άνθρωπος φερόμενος ως ανελέητος κανίβαλος, αυτοκαταστρέφεται, πυρπολώντας το περιβάλλον του και καταδικάζοντας τις επόμενες γενεές να ζήσουν σε έναν φρικτό, παραμορφωμένο και μολυσμένο κόσμο. Και πάνω απ’ όλα ίσως να καταλάβουμε γιατί η απάθεια και η αδράνεια χαρακτηρίζουν την σημερινή κοινωνία. Ας σταθούμε λοιπόν στον ελληνικό πολυθεϊσμό. Η ελληνική κοσμοθεώρηση ξεκινά από κάτι πολύ συγκεκριμένο. Τα πάντα έχουν σχέση, το κάθε τι συνδέεται γιατί ακριβώς όλα αποτελούν το Σύμπαν. Θεοί, άνθρωποι, όλοι ζουν και κινούνται στον ίδιο χώρο, στο ίδιο Σύμπαν, όλοι μαζί αποτελούν το Ένα, την Πλάση, τον Κόσμο.

Πριν συνεχίσουμε θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι ουσιαστικό. Για τον Έλληνα, γι’ αυτόν που αντιλαμβάνεται τον κόσμο με την ελληνική ματιά, το όποιο δίλημμα πολυθεϊσμός ή μονοθεϊσμός, απλά δεν ευσταθεί.

Κατά την ελληνική κοσμοαντίληψη, όλα είναι Ένα, και το ένα είναι το Όλον. Όπως ακριβώς η Φύση είναι πολυμερής και πολύχρωμη αλλά παραμένει μία, ως Φύση, έτσι και η Ελληνική Αντίληψη συνέλαβε το θείο. Πολλές θεότητες που όμως όλες μαζί συναποτελούν και είναι το θείο. Ο Κόσμος, το Σύμπαν είναι Ένα και μέσα σε αυτό υπάρχουν οι θεοί και φυσικά, εμείς, οι άνθρωποι.

Ο Πολυθεϊσμός δεν είναι ο ίδιος αλλά αντιθέτως έχει εκφραστεί με ποικίλους τρόπους, αναλόγως τον λαό που κάθε φορά τον διαμόρφωσε και διαμορφώνει. Έτσι ο Ελληνικός Πολυθεϊσμός δεν έχει ουδεμία σχέση, για παράδειγμα, με τον Ινδικό. Αλλά ακόμα και όταν ένας λαός δανειζόταν στοιχεία από άλλον, και πάλι οι διαφορές ήσαν τεράστιες. Για παράδειγμα, μπορεί οι Ρωμαίοι να πήραν το Ελληνικό Πάνθεον και να το ενσωμάτωσαν στη δικής του αντίληψη όμως αυτό που προέκυψε είχε βασικές και αγεφύρωτες διαφορές με το πώς αντιλαμβανόταν το θείο οι Έλληνες. Έπρεπε να έρθουν οι νεοπλατωνικοί που όμως είχαν Ελληνική Παιδεία, για να ξεπεραστεί το ρωμαϊκό θρησκευτικό σύστημα.

Αντιθέτως, οι διάφορες εκφράσεις του μονοθεϊσμού περιέχουν ελάχιστες διαφορές η μία από την άλλη. Πράγμα βεβαίως λογικό αφού ο μονοθεϊσμός -με την έκφραση που μας έχει διασωθεί- ουσιαστικά προέκυψε από την ίδια μήτρα, τον ιουδαϊκό λαό, με αρχικό σκοπό την πλήρη χαλιναγώγηση, του κατά τα άλλα δύστυχου αυτού λαού. Έτσι ο μονοθεϊσμός είτε ονομάζεται ιουδαϊσμός είτε χριστιανισμός είτε ισλαμισμός παρέμεινε κατά βάση ο ίδιος.

Επειδή όμως ζούμε σε μια χώρα που στο σύνταγμα της περιέχει το οξύμωρο, από την μια να διακηρύσσει την ανεξιθρησκία και από την άλλη να δηλώνει επίσημη θρησκεία τον ορθόδοξο χριστιανισμό, όταν θα αναφερόμαστε από εδώ και πέρα στον μονοθεϊσμό, θα εννοούμε τον χριστιανισμό ενώ όταν θα αναφερόμαστε στον πολυθεϊσμό θα έχουμε κατά νου το Ελληνικό Δωδεκάθεο, αν και γνωρίζω πολύ καλά ότι ο Ελληνικός Πολυθεϊσμός αποτελεί μια σημαντική ιδιαιτερότητα.

Μονοθεϊσμός και Πολυθεϊσμός. Ένας Έλληνας Πολυθεϊστής θα μπορούσε πολύ ορθά να υποστηρίξει ότι είναι και Μονοθεϊστής, έχοντας υπ’ όψιν την έννοια του Όλου. Όμως σήμερα, που η έννοια «μονοθεϊσμός» έχει πλήρως ταυτιστεί με την εικόνα του ενός θεού πέραν του κόσμου αυτού, του ενός θεού που πράττει όπως πράττει ανεξέλεγκτα δίχως να περιορίζεται ή να υπακούει σε κανέναν Φυσικό ή Κοσμικό νόμο και κάνει ότι κάνει για να δοξαστεί, σε μια τέτοια λοιπόν κοινωνία όπως είναι η σημερινή, με διαμορφωμένες τέτοιες αντιλήψεις, παγιωμένες πλέον στις συνειδήσεις όλων, είναι τουλάχιστον ατυχές και άσκοπο να προσπαθεί να πείσει ο Έλληνας -ο Έλληνας στην Κοσμοθεώρηση και όχι στην υπηκοότητα- ότι έννοιες όπως μονοθεϊσμός και πολυθεϊσμός είναι ουσιαστικά πλασματικές και άνευ ουσίας.

Σήμερα λοιπόν οι έννοιες αυτές δεν σχετίζονται με τον όποιο αριθμό θεοτήτων. Κάτι τέτοιο είναι τελείως εσφαλμένο – πάντα βέβαια αναφερόμενος στον Ελληνικό Πολυθεϊσμό. Οι έννοιες λοιπόν μονοθεϊσμός και πολυθεϊσμός έχουν σχέση με το πώς αντιλαμβάνεται κανείς όλο τον κόσμο, όλο το Σύμπαν, με το πώς ερμηνεύει την πλάση, με το πώς βλέπει την δική του θέση στην Δημιουργία και φυσικά με το ποια θα πρέπει να είναι και η πρέπουσα και ορθή και δίκαια τάξη στην κοινωνία μας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η κάθε εξουσιαστική αρχή κάθε δόγματος που στηρίζεται στον χριστιανισμό υπήρξε πάντα φιλική με κάθε είδους φασιστικής εξουσίας; Το κεντρικό δόγμα του μονοθεϊσμού, του ενός θεού που φροντίζει για όλα, βρίσκει τέλεια εφαρμογή στην κοινωνία του ανθρώπου όπου τη θέση του ενός και παντοδύναμου θεού παίρνει είτε ο άρχοντας είτε ο μονάρχης είτε ο δικτάτορας είτε βεβαίως ο ιερέας. Και αυτό γιατί στον μονοθεϊσμό ο πιστός συνειδητά, επιλέγει το ρόλο του προβάτου, του προβάτου που οφείλει να υπακούει τον ποιμένα του.

Έχοντας λοιπόν όλα αυτά υπ’ όψιν μπορούμε τώρα να εστιάσουμε στην σημαντικότερη διαφορά μονοθεϊσμού και ελληνικού πολυθεϊσμού. Στη συνέχεια θα ανατρέξουμε και στην καινή διαθήκη για να δούμε και εκεί τις διαφορές, μια που η καινή διαθήκη εκφράζει ουσιαστικά στις μέρες μας το μονοθεϊστικό δόγμα.

Κατά την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, το σύμπαν δεν δημιουργήθηκε. Τίποτε δεν δημιουργείται εκ του μηδενός – κάτι τέτοιο είναι «αφύσικο». Όλα προϋπήρχαν. Αυτό που άλλαξε και αλλάζει είναι η κατάσταση των πραγμάτων. Δηλαδή όλα υπήρχαν σε μια διαφορετική κατάσταση -το Ορφικόν Ωόν- και εξαιτίας των ενεργειών δυνάμεων όλα μεταβλήθηκαν ή αν προτιμάτε μια πιο σύγχρονη ερμηνεία, μεταλλάχθηκαν εξαιτίας μιας φοβερής έκρηξης (Βig Bang). Το ποιες δυνάμεις ήσαν αυτές που προκάλεσαν την εκκίνηση των αλλαγών του Παντός, είναι ακριβώς ζήτημα που εξετάζουνε και ερμηνεύουν οι φιλόσοφοι και οι επιστήμονες.

Όταν πια το Σύμπαν πήρε την σημερινή του μορφή -πάντα βεβαίως με την ανθρώπινη και τωρινή ματιά- επήλθε η τάξη και η κυριαρχία των σημερινών φυσικών νόμων. Αυτή η περίοδος των ασύλληπτων αλλαγών και κοσμολογικών συγκρούσεων, περιγράφεται, αλληγορικά φυσικά, στην Τιτανομαχία. Και αφού η κυριαρχία του Διός, του Κοσμικού Νόμου και Τάξης, εγκαταστάθηκε, δημιουργείται ο Άνθρωπος. Και ο άνθρωπος δημιουργείται όχι γιατί επιθυμεί κάποιος θεός να δοξάζεται αλλά γιατί ο θεός είναι Δημιουργός και σαν δημιουργός δημιουργεί, και δημιουργεί βεβαίως πάντα το αγαθόν. Όμως και εδώ η δημιουργία του ανθρώπου δεν είναι εκ του μηδενός. Υπάρχουν αιώνιοι και σταθεροί νόμοι που δεν παραβιάζονται. Έτσι ο κάθε θεός ενεργεί όχι ανεξέλεγκτα αλλά πάντα εναρμονισμένα με το Σύμπαν. Και ο θεός, ο κάθε θεός αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του Όλου. Όπως εξάλλου και ο άνθρωπος. Τόσο ο θεός όσο και ο άνθρωπος έχουν την θέση τους μέσα στο όλον. Μπορεί μεν ο άνθρωπος να είναι μικρός αλλά έχει πάντα την δική του θέση. Δεν αποτελεί έρμαιο κανενός, θεού ή μη, παρά μόνον των δικών του, όποιων τέλος πάντων, παθών. Μια ολότελα διαφορετική θεώρηση από αυτήν της μονοθεϊστικής αντιλήψεως.

Σύμφωνα λοιπόν με την μονοθεϊστική αντίληψη, δεν υπήρχε τίποτε παρά μόνο ο θεός. Κάποια στιγμή ο θεός αποφασίζει να δημιουργήσει τα πάντα. Έτσι δημιουργείται το Σύμπαν, σύμφωνα με τις διαταγές του θεού, που αφού δημιουργεί κάτι, έπειτα αντιλαμβάνεται ότι αυτό που δημιούργησε είναι καλό. Πάντα όμως ο ένα θεός, στέκεται έξω από τα δημιουργήματα του, ξεχωριστά. Όλα υπάρχουν για να τον δοξάζουν. Οι άγγελοι, ο άνθρωπος, όλα. Ο θεός βάζει τον άνθρωπο στον παράδεισο για να τον δοκιμάσει, για να δει αν τον υπακούει. Είπαμε, μια αντίληψη πέρα για πέρα διαφορετική από την ελληνική πολυθεϊστική σύλληψη. Έτσι λοιπόν ο άνθρωπος οφείλει κάθε μέρα, κάθε στιγμή να προσεύχεται και να ζητά το έλεος του θεού μια που ο θεός, δρώντας τελείους ανεξάρτητα -να μην χρησιμοποιήσω την λέξη αυθαίρετα- αποφασίζει και τιμωρεί κατά το δοκούν.

Αυτή λοιπόν η ερμηνεία γεννά και ανάλογες συμπεριφορές, όπως ήδη έχει αναφερθεί. Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αλαζονικής, εξουσιαστικής και φασιστικής νοοτροπίας. Αποτελεί το έναυσμα για την γέννηση, την κυριαρχία και εν τέλει την αιτιολόγηση και βεβαίως το άλλοθι, για κάθε είδους στυγνού, μονοπροσωπικού πολιτεύματος.

Αντιθέτως, η πίστη σε ένα Όλο όπου όλοι έχουν θέση, όπου ακόμα και οι θεότητες δρουν βάσει απαράβατων νόμων, όπου ότι δημιουργείται, δημιουργείται αλτρουιστικά δίχως απαίτηση ανταλλάγματος δημιουργεί αντιστοίχως και εκείνες τις προϋποθέσεις για την εγκατάσταση είτε ενός αριστοκρατικού συστήματος – με την έννοια των «αρίστων» – όπου βεβαίως η δικαιοσύνη και οι νόμοι της είναι σεβαστοί και ισχύει για όλους δίχως ουδεμία εξαίρεση είτε για την δημιουργία ενός πραγματικού δημοκρατικού συστήματος όπου, βάση αξιοκρατίας και μόνο, ο κάθε πολίτης, όσο «αδύναμος» κι είναι, έχει την δική του θέση, έχει τη δική του υπόσταση και οντότητα ως πολίτης. Έτσι το θέμα δεν είναι ένας θεός ή δύο ή πολλοί. Κατά τους Έλληνες, οι θεοί είναι αμέτρητοι, απλώς για λόγους συγκεκριμένους που πηγάζουν από την βαθύτερη κατανόηση των πραγμάτων, ορίστηκαν οι Δώδεκα κυρίαρχοι. Δεν είναι λοιπόν θέμα αριθμού, είναι θέμα συγκεκριμένης αντίληψης, αντίληψη που διαμορφώνει στη συνέχεια συγκεκριμένους τρόπους ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Και μια που μιλάμε για συμπεριφορές, ας πάμε στην σημερινή συμπεριφορά των χριστιανών-πολιτών (πολιτών κατ’ επίφαση). Βλέποντας και μελετώντας βαθύτερα την καινή διαθήκη -όπως αποκαλείται ένα εκ των δύο ιερών βιβλίων των χριστιανών- μπορούμε να καταλάβουμε γιατί σήμερα οι πολίτες φέρονται όπως φέρονται. Γιατί δεν πρέπει να αγνοούμε, ότι η θρησκευτικότητα δεν αποτελεί μόνο θέμα πίστης. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις διαμορφώνουν σε καθοριστικό σημείο το πώς φερόμαστε και το πώς δρούμε όλοι μας, όχι μόνο στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αλλά κυρίως στην κοινωνική μας συμπεριφορά και στο πώς αντιμετωπίζουμε την δική μας θέση μέσα στην κοινωνία γενικότερα. Οπότε ο χριστιανισμός, όπως εκφράζεται μέσα από την ζωή του Ιησού ή σωστότερα Τζεσουά, ως συνέχεια της παλαιάς διαθήκης, αποτελεί συμπλήρωμα της μονοθεϊστικής αντίληψης, της χριστιανικής φυσικά, μονοθεϊστικής αντίληψης.

Η ζωή λοιπόν του Τζεσουά. Υπήρχε ο Τζεσουά ή όχι;

Υπήρχε ή όχι Ιησούς; Αυτή η ερώτηση είναι και άστοχη και άνευ ουσίας, μια που το βασικό ζήτημα δεν είναι το καθ’ αυτό πρόσωπο του Ιησού αλλά η διδασκαλία που χρεώνεται στο συγκεκριμένο πρόσωπο.

Πάντως στο πιο πάνω ερώτημα, η θέση η δική μου είναι σαφής. Σαφώς και υπήρχε πρόσωπο με το όνομα Ιησού και μάλιστα όχι μόνο ένα αλλά πολλά μια που το όνομα «Τζεσουά» αποτελεί ένα κοινό όνομα – σήμερα, για παράδειγμα υπάρχουν πολλοί που φέρουν αυτό το όνομα, σήμερα που στο όνομα αυτό αποδίδεται μια ολάκερη μυθοπλασία περί θεότητος, πόσο δε μάλλον τότε που δεν υπήρχε και το ανάλογο δέος. Οπότε είναι πολύ πιθανόν στην εποχή της διακυβερνήσεως του Ποντίου Πιλάτου, να υπήρχαν πολλά άτομα που έφεραν αυτό το συγκεκριμένο όνομα.. Τώρα αν ανάμεσα στα άτομα αυτά υπήρχε κάποιος που αυτό-αποκαλούνταν και μεσσίας, δεν μπορώ να απαντήσω. Αλλά υπήρχε μια έντονη ροπή μεσσιανισμού την εποχή της ρωμαιοκρατίας, πράγμα επόμενο μια που ο ιουδαϊκός λαός περίμενε – πέραν του κινήματος των Ζηλωτών – την απελευθέρωση τους από τον θεό.

Όσον αφορά την «θεότητα» κάποιου προσώπου ή όχι, τι να πω. Όπως και να έχει η προσφώνηση και οι χαρακτηρισμοί «θεανθρώπου» και «θεομήτηρ» κατ’ εμέ αποτελούν ύβρη αλλά και παραλογισμό. Είναι δυνατόν να «γεννηθεί» θεότητα και μάλιστα από ανθρώπινο πλάσμα; Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν αυτούς τους όρους με καθαρά συμβολικό και αλληγορικό χαρακτήρα – αλλά ακόμα και στους μύθους των υποδεικνύουν το όλο άτοπο. Η Σεμέλη που υπήρξε «θεομήτηρ» πεθαίνει εξαιτίας της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσεως να αντέξει στη θέα ενός αληθινού θεού. Όταν όμως αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται κυριολεκτικά τότε η κάθε έννοια λογικής καταρρέει.

Άρα ουδείς λογικός άνθρωπος μπορεί να δεχθεί ότι υπήρξε θεάνθρωπος, όχι μόνο ο Ιησούς αλλά ο οποιοσδήποτε άλλο αυτοφερόμενος μεσσίας – για το «θεομήτωρ» δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε άλλο. Ας έλθουμε όμως στο βασικό θέμα. Αυτό της διδασκαλίας του Τζεσουά.

Καταρχάς υπάρχει μια έντονη φιλολογία περί των κειμένων που αποκαλούνται από τους χριστιανούς ως ιερά. Υποστηρίζουν πολλοί, ότι τα κείμενα, και συγκεκριμένα η «καινή διαθήκη» έχει παραποιηθεί και ο λόγος του Τζεσουά δεν μας έχει μεταφερθεί σωστά. Εδώ λοιπόν μετά από την πλήρη αποδοχή όρων όπως «θεάνθρωπος» και «θεομήτωρ», ο παραλογισμός και η παντελής απουσία οποιουδήποτε ίχνος λογικής συνεχίζεται.

Ο Τζεσουά, υπαρκτό πρόσωπο ή όχι, δεν έγραψε τίποτα. Οι ακόλουθοι του -στην πλειοψηφία τους- ήσαν αγράμματοι. Άρα ήταν επόμενο η όποια καταγραφή να γίνει από άλλους, από τους μαθητές αυτών για παράδειγμα, που διέθεταν και μια στοιχειώδη μόρφωση. Οπότε ό,τι έγραψαν το έκαναν βάση, όχι αυτών που είδαν αλλά αυτών που άλλοι μετέφεραν σε αυτούς είτε ήσαν αληθινά είτε ήσαν ψέματα. Για ποια παρεμβολή λοιπόν μιλάμε, εφ’ όσον δεν υπήρχαν «κείμενα» από πρώτο χέρι; Αλλά πέραν τούτου, τα τελευταία χίλια τουλάχιστον χρόνια, οι χριστιανοί μεγαλώνουν με αυτά τα κείμενα και είναι χριστιανοί γιατί ακριβώς δέχονται την διδασκαλία που προκύπτει μέσα από αυτά τα κείμενα κι ό,τι γνωρίζουν για τον ίδιο των Τζεσουά βγαίνει από αυτά τα κείμενα. Οπότε όλη αυτή η κουβέντα περί αυθεντικών ή μη κειμένων είναι άνευ ουσιαστικού περιεχομένου.

Ας έρθουμε τώρα στην ουσία, στο μανιφέστο του χριστιανισμού. Η διδασκαλία του Τζεσουά αποτελεί μια φιλοσοφία που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ελληνική κοσμοθεώρηση όπως αυτή προκύπτει και μέσα από τα διασωθέντα γραπτά του συνόλου των ελλήνων φιλοσόφων αλλά και μέσα από την αποκωδικοποίηση, αποσυμβολισμό και κατανόηση των ελληνικών μύθων.

1…Ο χριστιανισμός στηρίζεται εξολοκλήρου στην αποδοχή ενός προσώπου, του Τζεσουά, ως μεσσία της ανθρωπότητος. Η παραδοχή και η πίστη σε ένα μεσσία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον ελληνισμό που έχει ως βασικό κορμό την αυτενέργεια και την δράση του κάθε ανθρώπου χωριστά έτσι ώστε οι λέξεις «πόλις» και «πολίτης» να αποκτήσουν νόημα και ουσία. Από την στιγμή που η οποιαδήποτε σωτηρία και απελευθέρωση εξαρτώνται κύρια και άμεσα από έναν μεσσία, τότε η οποιαδήποτε δραστηριοποίηση και ενεργοποίηση ανθρώπων και πολιτών καταργείται.

2…Κατά τον Τζεσουά, ο άνθρωπος θα πρέπει να τα περιμένει όλα από τον θεό και ο ίδιος να μην ενδιαφέρεται καθόλου για το αύριο. Χαρακτηριστική η ομιλία του Τζεσουά όπου παρομοιάζει τους πιστούς με τα πουλιά και τους τονίζει ότι ο θεός φροντίζει για τα πουλιά που δεν έχουν καμία έννοια για την επόμενη μέρα. Έτσι πρέπει να είναι και οι πιστοί. Φυσικά αυτή η άποψη απλώς ενισχύει τον μεσσιανισμό και αποτελεί μια προέκταση του. Η πρόνοια για την επόμενη μέρα, για το αύριο, για το μέλλον, δεν έχουν λόγο ύπαρξης για τον πιστό, αφού για όλα θα φροντίσει ο θεός. Κάπως έτσι γεννάται και υποστηρίζεται θεολογικά ο απόλυτος μοναρχισμός. Για όλα θα φροντίσει ο ένας, ο άρχοντας. Αυτήν ακριβώς την δομή έχει και το χριστιανικό ιερατείο που εμμένει να χαρακτηρίζει τους πιστούς «ποίμνιο» που βεβαίως έχουν ανάγκη από έναν ποιμένα. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς γιατί, ενώ στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν δημοκρατικές διαδικασίες και έλεγχος της εξουσίας ακόμα και σε ολιγαρχικά αποκαλούμενα πολιτεύματα, μετά την επικράτηση του χριστιανισμό και μέχρι τον τελευταίο αιώνα, η έννοια της δημοκρατίας ήταν στην πράξη όχι μόνο ανυπόστατη αλλά και καταδιωκόμενη.

3…Η οικογένεια, η δημιουργία της οικογένειας και η φροντίδα της οικογένειας αποτελούν ασήμαντες έννοιες και επ’ ουδενί προτεραιότητες, σύμφωνα πάντα με την ευαγγελική διδασκαλία. Ο Σίμων, ο σημαντικότερος, κατά τεκμήριο απόστολος, εγκαταλείπει τα παιδιά και τη γυναίκα του κατόπιν εντολής του Τζεσουά, δίχως την παραμικρή έννοια για την τύχη τους. Ο ίδιος ο Τζεσουά αρνείται πολλάκις να συναντήσει την μητέρα και τα αδέλφια του, ενώ πάνω στον σταυρό ακόμα και στην ύστατη του στιγμή, μπροστά στον πόνο της μητέρας του, αρνείται να την προσφωνήσει μητέρα, παρά την αποκαλεί «γυνή». Ένα άλλο χαρακτηριστικό που συν τοις άλλοις μας δείχνει μια πραγματική αλλοίωση των κειμένων της καινής διαθήκης, αποτελεί η σημερινή μετάφραση της καινή διαθήκης όπου αντί να χρησιμοποιηθεί η λέξη «μισήσει» χρησιμοποιείται η λέξη «απαρνηθεί». Συγκεκριμένα, ο Τζεσουά λέει στους μαθητές του ότι όποιος επιθυμεί να τον ακολουθήσει θα πρέπει να μισήσει τον πατέρα του. Αλλά στην τωρινή μετάφραση, έχει χρησιμοποιηθεί η φράση «να απαρνηθεί τον πατέρα του». Φυσικά αυτή η άρνηση της οικογένειας δεν είναι τυχαίο γεγονός. Η προσέλκυση νέων οπαδών και ο παρασυρμός τους επιτυγχάνεται ευκολότερα όταν δεν υπάρχει η επιρροή και η προστασία της οικογένειας, κάτι που το βλέπουμε ακόμα και σήμερα με τον τρόπο που τα μοναστήρια εγκλωβίζουν και φυλακίζουν νέους και νέες.

4…Συνέχεια της αρνήσεως της οικογένειας αποτελεί και η θέση περί αγαμίας και μοναχισμού. Τόσο ο Τζεσουά όσο και οι επιστολές των αποστόλων, επιστολές που αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα της καινής διαθήκης, υπερτονίζουν την υπεροχή του μοναχικού βίου έναντι του έγγαμου. Φυσικά αυτή η θέση βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία και με τον μεσσιανισμό. Ο μοναχός είναι ο αρνητής όχι μόνο της οικογενειακής ζωής αλλά και της κοινωνικής. Τα τεκταινόμενα της πόλης, του είναι αδιάφορα, σημασία έχει μόνο η προσωπική επαφή του με το θεό. Δηλαδή η προσωπική του «σωτηρία», αδιαφορώντας πλήρως για τους άλλους, είναι το μόνο που έχει σημασία. Αν λοιπόν όλοι ακολουθούσαμε τις προσταγές των «αγίων» αποστόλων, ο κόσμος μετά από μία με δύο γενεές θα έπαυε να υπάρχει. Αλλά η άρνηση αυτού που οι Έλληνες ονόμασαν Κόσμο από την λέξη «κόσμημα» φαίνεται ακόμα πιο έντονα στο παρακάτω σημείο.

5…Η γνωστότερη προσευχή και η μόνη που φέρνει «αυτούσια» – τρόπον τινά – την υπογραφή του Τζεσουά είναι αυτή που ονομάζουμε «πάτερ ημών». Σύμφωνα πάντα με το ιερό βιβλίο των χριστιανών, ο Τζεσουά συνέθεσε τα λόγια αυτής της προσευχής όταν του ζητήθηκε ο τρόπος προσευχής των χριστιανών. Λοιπόν σε τούτη την επίκληση ακούγεται η φράση «.. ελθέτω η βασιλεία σου...». Δηλαδή ο πιστός παρακαλεί τον θεό του να φροντίσει να έρθει το συντομότερο δυνατόν η έλευση εκ νέου του μεσσία του, η έλευση του οποίου θα συνοδεύεται με την αιώνια βασιλεία του. Όμως σύμφωνα με τις γραφές, τις αποκαλούμενες ως «ιερές» αλλά και με την γενικότερη και ειδικότερη εσχατολογία που διέπει το χριστιανικό δόγμα, η δευτέρα παρουσία, δηλαδή η επόμενη και τόσο αναμενόμενη από τους πιστούς, έλευση του μεσσία τους ταυτίζεται συγχρόνως και με το τέλος του κόσμου, δηλαδή με την καταστροφή του πλανήτη. Με άλλα λόγια, όλοι οι χριστιανοί, όλα τα παιδιά που πηγαίνουν στα σχολεία της Ελλάδος, παρακαλάνε κάθε μέρα να έρθει η καταστροφή του κόσμου γιατί μέσω αυτής της καταστροφής, θα «σωθεί» η ψυχή τους!! Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Την παγερή αδιαφορία για τον υπόλοιπο κόσμο και την ολοκληρωτική αφοσίωση στο ατομικό συμφέρον – ακόμα και με το πλέον βαρύτατο τίμημα – ή μήπως την πλήρη ανοησία όλων εκείνων των πιστών που δεν έχουν συνειδητοποιήσει το τι ακριβώς ζητάνε από τον θεό τους.

6…Η Ελληνική Κοσμοαντίληψη επιδιώκει το γνώθι σ’ αυτόν, δηλαδή την πλήρη κατανόηση του εαυτού και την δυναμική που κρύβει μέσα του γιατί μόνο αν κανείς συνειδητοποιήσει πλήρως την δική του αξία, καταλαβαίνει την θέση του στο Όλο με άμεση συνέπεια την αέναη προσπάθεια για την βελτίωση της ζωής όχι μόνο στην δική του τοπική κοινωνία αλλά στον κόσμο γενικότερα. Για να γίνει αυτό όμως, θα πρέπει ο καθένας να παιδευτεί, να μάθει, να αποκτήσει γνώσεις, να αποκτήσει κριτική ικανότητα και ικανότητα αντίληψης. Και εδώ βρίσκεται το μεγαλείο και η δύναμη αλλά και η αδυναμία του Ελληνικού Πολυθεϊσμού, γιατί με ανοικτό μυαλό και με πνευματική εξάσκηση μπορεί κανείς να εισχωρήσει και να δει πίσω από τις αλληγορίες και τους συμβολισμούς τους μύθους των θεών και όχι μόνο. Στην αντίπερα όχθη, ο χριστιανισμός απαιτεί ακριβώς το αντίθετο. Ο Τζεσουά, στους περίφημους μακαρισμούς του, μακαρίζει τους πνευματικά ανάπηρους, τους ανόητους αλλά και τα παιδιά που δεν είναι σε θέση να έχουν ούτε αντίληψη αλλά ούτε και κριτική ικανότητα. Ο θεός μέσα στην σοφία του, υποστηρίζουν τα ευαγγέλια, διάλεξε να φανερωθεί στους ανόητους και στα παιδιά και όχι στους σοφούς. Πλήρη αποστροφή της γνώσεως. Και όχι μόνο αυτό. Είναι καταπληκτικό το γεγονός ότι τον Τζεσουά φέρεται να έχει προδώσει ο πιο μορφωμένος του απόστολος! Αντιθέτως, οι πλέον πιστοί και οι πλέον αγαπητοί υπήρξαν οι αμόρφωτοι ψαράδες.

7…Η διδασκαλία του χριστιανισμού χαρακτηρίζεται από την έντονη δουλικότητα και την πλήρη ταπεινότητα, συμπεριφορές εκ διαμέτρου αντίθετες και απορριπτέες από την Ελληνική Κοσμοαντίληψη. Η ελληνική διδασκαλία επιδίωκε και επιδιώκει να δημιουργήσει ανθρώπους ελεύθερους, με ιδανικά υψηλά όπως Ανδρεία, Περηφάνεια, Αρετή. Με μία λέξη: Αξιοπρέπεια. Αντιθέτως μέσα από τις πάμπολλες παραβολές του Τζεσουά βγαίνουν διδάγματα που υποστηρίζουν την αποδοχή της όποιας κακομοιριάς του πιστού, την αποδοχή της δουλείας, την συγχώρεση των πάντων. Βεβαίως, για τον ίδιο αυτό δεν ισχύει. Με ελαφριά την καρδιά, όλοι οι χριστιανοί προσπερνούν την σφαγή των νηπίων -όπως αναφέρεται στην καινή διαθήκη – από τον Ηρώδη ενώ ο «άγγελος» κυρίου προειδοποιεί μόνο τον μεσσία. Τι επίδειξη ταπεινότητος και αλτρουισμού… Ο ίδιος ο Τζεσουά φαίνεται να καταδικάζει τους ιουδαίους ζηλωτές επειδή ακριβώς πολεμούσαν να εκδιώξουν τον κατοχικό ρωμαϊκό στρατό, και ένας εξ αυτών, ο Βαραββάς, παρουσιάζεται ως δολοφόνος. Φυσικά, την αυτή πρακτική την έχει υιοθετήσει πλήρως η ορθόδοξη εκκλησία, ιδίως όταν επιχειρεί να δικαιολογήσει την εχθρική στάση που κράτησε σε κάθε απελευθερωτικό αγώνα του ελληνικού λαού, με αποκορύφωμα τον αφορισμό των αγωνιστών της επαναστάσεως του 1821. Για τον Τζεσουά – και φυσικά για την εκκλησία – η προσωπική ελευθερία και η αξιοπρέπεια αποτελούν έννοιες ανύπαρκτες και άνευ ουσιαστικής σημασίας. Η άθλια και εξαθλιωμένη ζωή του ραγιά και του σκλάβου είναι πάντα προτιμότερη από τον κίνδυνο της απωλείας της έστω και αν αυτό συμβεί κατά την διάρκεια απελευθερωτικού αγώνος.

8…Η χριστιανική διδασκαλία αποτελεί ίσως την μόνη θρησκεία στον κόσμο όπου παρουσιάζεται ξεκάθαρη αποστροφή προς την Φύση. Είναι καταπληκτικό το εδάφιο στο οποίο ο Τζεσουά καταριέται μια συκιά, επειδή το καημένο φυτό, εκτός εποχής του καθώς ήταν, δεν έφερε καρπούς για να τον ταΐσει. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς γιατί σήμερα ο κόσμος έχει καταντήσει έτσι. Οι άμεσα υπεύθυνοι της γήινης μόλυνσης είναι στην πλειοψηφία τους χριστιανοί, αλλά δεν χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά. Στην ελληνική επαρχία, οι αγρότες και ψαράδες μας, αν και ζουν από την μητέρα γη, δείχνουν ελάχιστο ως καθόλου σεβασμό σε αυτήν. Άνθρωποι που εκκλησιάζονται τακτικότατα και που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να υποστηρίξουν ακόμα και με την βία τυχόν απομάκρυνση του ιερέα τους – όπως έχουμε παρακολουθήσει κατά επανάληψη. Η χωρίς μέτρο χρήση φυτοφαρμάκων – με γνωστές τις καταστρεπτικές συνέπειες τους στο περιβάλλον, ο ολέθριος τρόπος αλιείας που κυριολεκτικά ρημάζει τον βυθό και τον καταντά άγονο, όλα αυτά πηγάζουν από έναν συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς από μία συγκεκριμένη στάση ζωής. Την χριστιανική αντίληψη ότι ο θεός έπλασε τον άνθρωπο έτσι ώστε να δοξάζεται από αυτόν ενώ έπλασε τον κόσμο για να τον κάνει ότι θέλει ο άνθρωπος δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Σε πλήρη αντίθεση η Ελληνική Κοσμοαντίληψη, η οποία υπερτονίζοντας την αλληλεξάρτηση Ανθρώπου – Φύσεως καθώς και την θέση του ανθρώπου όχι εκτός αλλά μέσα στην ίδια την Φύση, θεοποίησε με πάμπολλες θεότητες όχι μόνο την ίδια την Φύση αλλά και κάθε στοιχείο της. Η Γαία, Η Δήμητρα, Η Άρτεμις, Ο Ποσειδώνας, ο Πάνας, οι Νεράιδες, οι Νύμφες, οι θεοί Ποταμοί και αμέτρητες άλλες θεότητες δείχνουν τον απέραντο σεβασμό -ακατανόητο για τον μέσο σημερινό χριστιανό- του Έλληνα προς την Φύση. Ο Έλληνας δεν μπορούσε να μολύνει την Φύση γιατί ακριβώς μέσα σε αυτή κατοικούν θεότητες. Εν αντιθέσει με την χριστιανική αντίληψη που θέλει τον θεό να κατοικεί έξω από την Φύση, έξω από τον Κόσμο.

9…Η χριστιανική θρησκεία, σε αντίθεση με το τι νομίζουν οι περισσότεροι αμαθείς χριστιανοί, ως συνέχεια και συμπλήρωμα του ιουδαϊσμού, χαρακτηρίζεται από έντονο εθνικισμό και μισαλλοδοξία. Η πεποίθηση πολλών είναι ότι το χριστιανικό δόγμα, όπως αυτό εκφράστηκε από τον Τζεσουά και τα γραπτά των αποστόλων, μιλά για αγάπη και συγχώρεση. Έτσι υποστηρίζουν ότι τα όποια εγκλήματα που διεπράχθησαν στο όνομα του Τζεσουά έγιναν με πρωτοβουλία της εκκλησιαστικής αρχής και μόνο. Σαφώς και η εκκλησία φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τις χιλιάδες των νεκρών μη χριστιανών. Αλλά η εκκλησία έδρασε καλυμμένη πλήρως από τις χριστιανικές διδαχές. Σε πάμπολλα σημεία ο Τζεσουά παροτρύνει τους μαθητές του να πάνε στους Ιουδαίους, να διδάξουν στους Ιουδαίους, να επαναφέρουν τους Ιουδαίους στο δρόμο του θεού ενώ ο ίδιος δηλώνει ότι έχει έρθει για να συμπληρώσει τον Ιουδαϊκό νόμο. Έτσι λοιπόν το εθνικιστικό στοιχείο είναι κυρίαρχο. Όμως το εδάφιο που ξεχωρίζει είναι εκείνο όπου ο Τζεσουά συναντά γυναίκα που δεν είναι της ιουδαϊκής πίστεως αλλά «Εθνική» δηλαδή ειδωλολάτρισσα σύμφωνα με τον Σαούλ, και την αποκαλεί «σκυλί». Συγκεκριμένα, στο εν λόγω εδάφιο, η γυναίκα παρακαλά γονατιστή τον Τζεσουά να γιατρέψει την άρρωστη κόρη της. Τότε, ο «μεσσίας της αγάπης» την αντικρούει ρωτώντας την αν είναι σωστό να δίνει κανείς την τροφή στα σκυλιά αντί στους ανθρώπους. Η γυναίκα απαντά, δουλοπρεπέστατα κάτω βέβαια από τον πόνο και την αγωνία για την κόρη της, ότι ακόμα και τα σκυλιά έχουν δικαίωμα στα ψίχουλα… Ικανοποιημένος από αυτήν την απάντηση ο μεσσίας γιατρεύει την κόρη της. Το εδάφιο αυτό είναι χαρακτηριστικό και της σημερινής νοοτροπίας του μέσου χριστιανού. Δήθεν σέβεται την πίστη του άλλου, αλλά μόνο αυτός κατέχει την πάσα αλήθεια και όχι μόνο αυτό, αλλά θεωρεί την δική του πίστη, την χριστιανική ως εξέλιξη – όπως έχουμε ήδη αναφέρει – και έτσι όσοι επιμένουν σε «παλαιές» ή άλλες δοξασίες δεν είναι παρά υπάνθρωποι ή κατά το εβραϊκότατο, γκοΐμ. Ο Ελληνικός Πολυθεϊσμός είναι πάνω από εθνικισμούς και δίχως μισαλλοδοξίες. Όσοι ερμηνεύουν την Ελληνική Πολυθεϊστική Θρησκεία ως καθαρά εθνική ουσιαστικά παραμένουν προσκολλημένοι στην εβραιοχριστιανική αντίληψη του κόσμου, με άλλο όμως όνομα. Οι Έλληνες ερμήνευσαν τον κόσμο και το Όλο σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις. Αυτή όμως η κοσμοθεώρηση δεν περιορίζεται στην εθνότητα και δεν μπορεί να περιοριστεί σε εθνικιστικά ή ακόμα και εθνικά πλαίσια, μια που η Συμπαντική και η Κοσμική ερμηνεία των Ελλήνων είναι αυτή ακριβώς. Κοσμική, Συμπαντική Ερμηνεία/Ετσι ο καθένας, ανεξαρτήτου χρώματος ή καταγωγής μπορεί να υιοθετήσει τον Ελληνικό Πολυθεϊσμό. Εξάλλου σήμερα, περισσότερο Έλληνες είναι οι πολίτες άλλων χωρών που σέβονται την ελληνική πολυθεϊστική παράδοση πολύ περισσότερο από τον μέσο ελληνόφωνο κάτοικο αυτής της χώρας, που δεν την σέβεται καθόλου

10…Η ανευθυνότητα αποτελεί αντιπροσωπευτικό στοιχείο του χριστιανισμού, ένα χαρακτηριστικό που καλλιεργείται μέσα από την ατιμωρισία και την δίχως όρους μεταμέλεια και έμπρακτης συγχωρέσεως. Αποκαλυπτικό είναι το εδάφιο όπου ο Τζεσουά, πάνω στον σταυρό, δίνει άφεση «αμαρτιών» και εξασφαλίζει θέση στο ουράνιο βασίλειο του, στον εγκληματία που σταυρώνεται μαζί του, μόνο και μόνο επειδή ο εν λόγω εγκληματίας δηλώνει πίστη στο πρόσωπο του Τζεσουά και τον αναγνωρίζει ως «μεσσία». Με μιας λοιπόν διαγράφονται και αποτελούν πλέον στοιχεία άνευ σημασίας, οι όποιες πράξεις του είτε αυτές ήσαν δολοφονίες είτε βιασμοί είτε ληστείες. Αρκεί η δήλωση πίστεως και συνεπώς υποταγής στο πρόσωπο του μεσσία. Τόσο απλά. Μια πρακτική που εφαρμόζεται κατά κόρον. Οι χριστιανοί είναι ουσιαστικά ελεύθεροι να σκοτώνουν, να ληστεύουν να παρανομούν εν γένει αρκεί βεβαίως να εξομολογηθούν και να ζητήσουν συγχώρεση. Έτσι είναι πραγματικά άλογο το πώς οι εκάστοτε επικεφαλής της συγκεκριμένης θρησκείας να υποστηρίζουν με στόμφο ότι ο χριστιανισμός διδάσκει ήθος και αρετή. Αυτό που ζητά επίμονα η θρησκεία αυτή, είναι δηλώσεις πίστεως – όπως ακριβώς ο Τζεσουά. Από την στιγμή ακόμα που γεννιόμαστε, υποχρεούμαστε σε αδιάκοπες δήλωσε και αποδείξεις υποταγής. Το βρέφος, στις σαράντα μέρες πρέπει να πάει στην εκκλησία. Πρέπει να βαπτιστεί, δηλώνοντας ότι μετατρέπεται σε δούλος του θεού. Πρέπει να πίνει το αίμα του μεσσία σε τακτά διαστήματα, δηλώνοντας κάθε φορά εκ νέου την αφοσίωση του στο δόγμα. Η Ελληνική Κοσμοαντίληψη επίσης συγχωρεί και εισάγει μάλιστα την έννοια της εξιλέωσης αλλά αφού πρώτιστα προηγηθεί έμπρακτη μεταμέλεια. Οι ίδιοι οι θεοί των Ελλήνων δείχνουν στους ανθρώπους τον εξαγνισμό. Ο Απόλλων υποχρεούται να καθαρθεί για τον φόνο του Πύθωνας, Ο Άρης δικάζεται γι τον φόνο του βιαστή της κόρης του και πάει λέγοντας. Αλλά η υπευθυνότητα, η ανάληψη ευθυνών και αποδοχή των συνεπειών των πράξεων, αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα ανθρώπου με αξιοπρέπεια. Κάτι που δεν επιδιώκει να δημιουργήσει ο χριστιανισμός. Οπότε σήμερα με ένα συγγνώμη και με μία προσευχή, όλα συγχωρούνται. Είναι μετά να απορεί κανείς γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν στο χριστιανικό κόσμο;

Υπάρχουν και άλλες, πολλές ακόμα διαφορές. Αυτές όμως είναι από τις πιο σημαντικές. Οι χριστιανικές θέσεις αποτελούν απόρροια όμως της μονοθεϊστικής θεώρησης του κόσμου. Στον μονοθεϊσμό ότι γίνεται, γίνεται όχι για την βελτίωση του ανθρώπου ούτε για την προς τα άνω εξέλιξη του. Ό,τι γίνεται γίνεται για να «δωροδοκηθεί» ο θεός, ό,τι γίνεται, γίνεται για να σώσει ο καθένας την ψυχή του, ό,τι γίνεται, γίνεται για την εξυπηρέτηση και ικανοποίηση ατομικών και μόνο αναγκών με πλήρη αδιαφορία και ακόμα απαξίωση για τους άλλους, για το κοινό καλό. Και αυτό γιατί η αποδοχή του μονοθεϊσμού δεν αποτελεί παρά προέκταση μοναρχικών και φασιστικών αντιλήψεων, είτε από την μία κατεύθυνσι είτε από την άλλη. Δηλαδή είτε από την μεριά των πιστών – όπου όπως ο πιστός περιμένει από τον θεό να τα κάνει όλα, έτσι και ο υπήκοος δεν αμφισβητεί τις αποφάσεις του μονάρχη και αποδέχεται την εξ ουρανού κυριαρχία του – είτε από την μεριά της εξουσίας – όπου η εξουσία έμμεσα ταυτίζεται μι τον θεό, απαιτώντας έτσι την ίδια αφοσίωση από τους πιστούς αλλά και την αυτήν δίχως αντιρρήσεις υπακοή. Οπότε χαρακτηριστικά που σκοπό έχουν να ενισχύσουν την προσωπικότητα του ατόμου κα να δραστηριοποιήσουν το άτομο μετατρέποντας τον σε ενεργό πολίτη που απαιτεί και να γνωρίζει κα να ελέγχει τα της εξουσίας, πρέπει να εξαλειφθούν γιατί ακριβώς τα στοιχεία αυτά ίσως οδηγήσουν σε ανατροπή του επιθυμητού στάτους κβό. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν η επιμονή σε φράσεις του τύποι ποίμνιο, μαντρί, ποιμενάρχης και όλα τα συναφή. Το αίσθημα ανάγκης της μόνιμης καθοδήγηση: από κέντρο εξουσίας που δεν επιδέχεται ουδεμία αμφισβήτηση, καλλιεργείται από την στιγμή που εισερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο.

Άφησα για το τέλος το μεγάλο όπλο του μονοθεϊσμού. Εφ ‘όσον κατά τον μονοθεϊσμό όλοι μας αποτελούμε δημιουργήματα που μοναδικό σκοπό έχουμε την λατρεία του ανωτέρου όντος, θα έπρεπε να βρεθούν αιτίες που θα ανάγκαζαν, τρόπον τινά, τους ανθρώπους να συμβιβαστούν με αυτήν την ιδέα και να είναι και ευχαριστημένοι. Για τον λόγο αυτό, σε κάθε είδος μονοθεϊσμού, υπάρχει και το αντίπαλο δέος. Ο θεός είναι ο καλός αλλά υπάρχει και το κακό, το κακό που μπορεί μεν να είναι κατώτερο από το καλό, από τον θεό, αλλά που όμως επηρεάζει πολύ ευκολότερα τον άνθρωπο. Έτσι έχουμε την σύλληψη της μορφής του σατανά. Ο σατανάς που θέλει το κακό των ανθρώπων και που συνωμοτεί για να παρασύρει τους ανθρώπους μακριά από το δρόμο του θεού. Όσοι μείνουν πιστοί στον θεό κερδίζουν την «αιώνια» ζωή. Δηλαδή η ψυχή τους που είναι αθάνατη, θα ζει κάτω από την προστασία του δημιουργού σε μια αιώνια γαλήνη. Σε αντίθετη περίπτωση, η ψυχή θα βασανίζεται αιωνίως από τον σατανά και τους βοηθούς του – τους αντίστοιχους αγγέλους του κακού. Ο μονοθεϊσμός δεν μπορεί να στερεωθεί δίχως την πάλη του κακού και του καλού και δίχως βεβαίως την τιμωρία από την μια μεριά και την επιβράβευση από την άλλη. Οπότε από την παιδική ακόμα ηλικία, ο χριστιανός ουσιαστικά τρομοκρατείται με τις εικόνες του σατανά, και εξαναγκάζεται δηλαδή να πράττει ως καλός χριστιανός, διαφορετικά τον περιμένουν οι αιώνιες φλόγες της κολάσεως. Εξάλλου οι αποκαλούμενοι πατέρες της εκκλησίας τονίζουν κατά κόρον στα συγγράμματα τους ότι θα πρέπει στους ανθρώπους να εμφυσηθεί ο φόβος του θεού.

Εδώ τώρα προκύπτει το απλό ερώτημα. Αφού ο θεός είναι και καλός και παντοδύναμος τότε γιατί δεν εξαφανίζει τον σατανά για να ησυχάσουν οι άνθρωποι; Αυτό θα το ρωτούσε ο κάθε λογικός άνθρωπος, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η όλη διάρθρωση των μονοθεϊστικών θρησκειών σκοπεύει στην κατάργηση αυτής ακριβώς της λογικής. Ο θεός λοιπόν αφήνει τον σατανά να υπάρχει επειδή επιθυμεί να δοκιμάζει συνεχώς τους ανθρώπους. Ουσιαστικά η ζωή πάνω στην γη, για μας τους ανθρώπους δεν αποτελεί παρά μια συνεχή δοκιμασία για να πείσουμε τον δημιουργό ότι η θέση μας, αφού πεθάνουμε, δεν είναι στην κόλαση αλλά κάπου καλύτερα. Έτσι ο καθένας ασχολείται μόνο με τον εαυτό του και τη προσωπική του σωτηρία, επιθυμώντας μάλιστα να βρεθεί σε εκείνο το ονειρεμένο μέρος, μια που όλοι οι «καλοί» χριστιανοί θεωρούν εαυτούς άξιους για τον παράδεισο.

Η Ελληνική Θεώρηση δεν έχει το κακό, δεν έχει κανέναν σατανά. Οι θεοί είναι αγαθοί, δεν υπάρχουν κακοί θεοί. Ακόμα και οι μάχες, οι αλληγορικές μάχες με τους Τιτάνες και τους Γίγαντες, δεν έχουν να κάνουν με πάλη κακών εναντίων καλών. Για τον Έλληνα υπάρχει το ωφέλιμο και το βλαβερό. Έτσι οι Τιτάνες ηττώνται από τον Δία γιατί οι παρουσία τους πλέον δεν εξυπηρετεί την πρόοδο των πάντων, όπως και η ήττα των Γιγάντων έπρεπε να συμβεί για να μπορέσει η Γη να ηρεμήσει και να ξεκινήσει η δημιουργία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Ο άνθρωπος πράττει το καλό όχι για να κερδίζει θέση στον παράδεισο, αλλά γιατί είναι το καλό και το ωφέλιμο και αυτό πρέπει να κάνει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μύθος της Αρετής και της Κακίας. Ο άνθρωπος πράττοντας ό,τι είναι ωφέλιμο για την κοινωνία, συντελεί στην πρόοδο της ανθρωπότητας αλλά και του ιδίου. Μια πνευματική πρόοδος που επιτυγχάνεται και με την μελέτη και με την αναζήτηση των αιτιών των πάντων. Τότε μόνο η ψυχή του, το θεϊκό μέρος του ανθρώπου – σύμφωνα με τους Έλληνες – ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια και πλησιάζει το επίπεδο των θεών. Μια πρόοδος που θα φανεί ακόμα περισσότερο όταν, με το θάνατο του σώματος, η ψυχή θα μπορέσει να ενσωματωθεί με το θείο, αν έχει βεβαίως πετύχει αυτήν την εξέλιξη. Ουσιαστικά λοιπόν, η ζωή εκείνου του ανθρώπου που υπήρξε επιζήμια και βλαβερή για τους υπόλοιπους συνανθρώπους του δεν τιμωρείται με την κόλαση – όταν πεθάνει – αλλά είναι αυτή που καθορίζει και εξαναγκάζει την ψυχή του σε χαμηλά, κατώτερα επίπεδα, σταματώντας αλλά και αποτυγχάνοντας την εν δυνάμει εξελικτική πορεία της. Έχοντας όλα αυτά κατά νου, καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο σημαντική η κοινωνική δράση, η κοινωνική παρουσία του ανθρώπου για τον Έλληνα. Μέσα αυτής της δράσεως βοηθά ή όχι την πρόοδο. Οπότε η ζωή είναι πολύτιμη γιατί σκοπός του ανθρώπου αποτελεί η όσο πιο έντονη συμμετοχή του σε αυτήν.

Για την χριστιανοσύνη η απόσυρση ενός ανθρώπου σε κάποια έρημο – όπως συμβούλεψε με την ζωή του ο Ιωάννης ο αποκαλούμενος και βαπτιστής – αποτελεί σίγουρο δρόμο προς τον παράδεισο. Μακριά από κάθε κοινωνική ή άλλη συναστροφή. Στην αντίπερα όχθη, η θέση της ελληνικής κοσμοαντίληψης όπου ο μοναχισμός είναι κατακριτέος και όπου αποτελεί και την μεγαλύτερη τιμωρία για τον ζωντανό και δραστήριο άνθρωπο.

Κλείνοντας θα πρέπει να τονισθεί το εξής. Το θρησκευτικό συναίσθημα είναι έμφυτο στον άνθρωπο. Όταν αυτό το συναίσθημα γίνεται καταλύτης για την πνευματική αλλά και κοινωνική εξέλιξη του άνθρωπου, τότε μπορούμε με βεβαιότητα να ισχυριστούμε, ότι η συγκεκριμένη θρησκεία που γεμίζει αυτό το έμφυτο συναίσθημα αποτελεί θρησκεία που συντελεί στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Όταν όμως μια θρησκεία από την μια δημιουργεί ουσιαστικά ανελεύθερα και καταπιεσμένα πνευματικά και όχι μόνο άτομα και από την άλλη αποτελεί το όχημα για ομάδες ανθρώπων να επιβουλεύονται και να εκμεταλλεύονται με το χείριστο τρόπο τον λαό, πατώντας πάνω ακριβώς σε αυτό το θρησκευτικό συναίσθημα, τότε η συγκεκριμένη θρησκεία είναι υπεύθυνη για την δημιουργηθείσα πνευματική αναπηρία της ανθρωπότητας. Και όχι ακριβώς υπεύθυνη αλλά συνυπεύθυνη γιατί ο κάθε άνθρωπος οφείλει, σαν μια πνευματική, σωματική και ολοκληρωμένη οντότητα που είναι, να προσπαθεί συνέχεια για την δική βελτίωση. Οπότε η αποδοχή εκούσιας ή συνειδητής, μιας καταστάσεως που τον εμποδίζει να πράξει τα ανώτερο), βαρύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό και τον ίδιο.

Και αυτό είναι το κύριο νόημα του Ελληνισμού. Η Συμμετοχή, η Δράση, η ανάληψη ευθυνών. Με άλλα λόγια, ο απώτερος στόχος του Ελληνισμού, είναι να αποτελεί μια ελεύθερη, ανεξάρτητη και πάνω απ’ όλα ουσιαστική και για τον ίδιο αλλά και για τον συνάνθρωπο, Ζωή.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Περί Πολυθεϊσμού και Μονοθεϊσμού”

  1. ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΟΣ…. Δεν συνίσταται για αγαθούς. Ρεσιτάλ λογικής και αντικειμενικότητας. ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ: ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ για ΘΕΟΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΛΠ. Έξω από τα κατεστημένα. Βασιλιάδες πολιτική θρησκείες: = Ισχύς μου η βλακεία των λαών. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΗ ΛΟΓΙΚΗ, ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ. Τι άλλο θα ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΘΕΟΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΛΑ. Εκτός από αυτό που θα ήταν μέσα και έξω απ’ όλα, Εκτός από αυτό που θα αποτελούνταν ΟΛΑ. Εκτός από αυτό που θα ήταν ΟΛΑ. Εκτός από αυτό που θα τα κινούσε ΟΛΑ. Και αυτό που υπάρχει μέσα και έξω απ’ ΟΛΑ είναι: Η ΑΙΤΙΑ – Η ΑΝΑΓΚΗ – και Η ΚΙΝΗΣΗ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ… αυτό που δεν υπάρχει. Μια άλλη ΑΠΟΨΗ επιστημονικός: ΝΕΕΣ εμπειρίες, σε νέο κόσμο υψηλής ποιότητος και τεχνολογίας HQ. ΝΕΑ κοσμοθεωρία. Η προσιτή αντικειμενική αλήθεια όχι υποκειμενική. Φιλοσοφία υψηλής αντικειμενικότητας Ενημερωτικός διευκρινιστικός και στο υπόψη, ή και δυναμικά επιθετικά αναλόγως….. Μην »τρώτε» ότι σας σερβίρουν, ούτε και ότι σας σερβίρω εγώ ως ΑΛΗΘΕΙΑ, ασχέτως αν το δέχονται χιλιάδες κουτορνίθια. Eκτός και αν δεν μπορείτε να κάνετε διαφορετικά, να τα διαψεύσετε. Και μην ξεχνάτε: Από όσα ακούς να μην πιστεύεις τίποτα, και από όσα λες να πιστεύεις τα μισά. Υπάρχει η αντικειμενική και η υποκειμενική αλήθεια, και για να είναι αλήθεια ένα πράγμα πρέπει να ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΩΣ ΨΕΜΑ είτε μας ΣΥΜΦΕΡΕΙ είτε όχι. Η ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Νέες θεωρίες. (Προβληματισμοί απλής λογικής) Φυσικής – Φίλος-σοφίας. Αιτιολογική ανάλυση των φαινομένων, βάση των δεδομένων σχετικός και κατά προσέγγιση αντικειμενικά. ΠΡΟΣΟΧΗ: Διαβάζεις φιλοσοφία, αντικειμενική φυσική και όχι μυθιστόρημα.κλπ. Προδιαγραφές ΛΟΓΙΚΗΣ. Με την λογική του μέλλοντος στο παρελθόν του τώρα. Όλα είναι πιθανά και αμφισβητήσιμα, και συζητήσιμα. Η δική μου φιλοσοφία είναι; Αλήθεια είναι κάθε τι που ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ως ψέμα, είτε μας ΣΥΜΦΕΡΕΙ είτε όχι, να χτυπιόμαστε κάτω σαν χταπόδι, αν «τολμάτε» διαψεύστε το. Συνεχίζει να είναι αλήθεια ένα πράγμα, μέχρι την στιγμή που θα αποδεχτεί ως ψέμα, αντικειμενικά επιστημονικά. Η ΑΛΗΘΕΙΑ η ΛΟΓΙΚΗ και η αντικειμενικότητα είναι απρόσιτες, και κτήμα των ολίγον, μας απαγορεύει ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, η μόρφωση μας ο εγωισμός μας τα ταμπού η θρησκείες κλπ. να τις πλησιάσουμε. Ο άνθρωπος είναι ένας αυτοκινούμενος και αυτό-εξυπηρετούμενος επεξεργαστής υψηλής βιοτεχνολογίας με την μνήμη του. Και τίποτα παραπάνω! (Δεχόμεθα αντιρρήσεις). Εξ’ άλλου ότι ήταν ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟΝ να κάνει ή φύσης ή ο θεός το έκανε εδώ και ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, και αφού ο θεός έκανε τον κόσμο, μετά αυτοκτόνησε ή πέθανε! (Οι άνθρωποι τον ανακάλυψαν πεθαμένο). Μόνον Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ για προεκτάσεις προς το ΔΙΚΑΙΟ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΤΟ ΚΑΛΟ. Οι άνθρωποι, ή θεοί που δεν ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ είναι καθαρά καθάρματα χωρίς πρόσμιξης. Πρώτα, πρέπει να είσαι άνθρωπος και υψηλής αξίας κ’ όχι ν’ σε συνάρτηση της ασυναρτησίας. (Εγώ είμαι σίγουρος, ότι δεν είμαι σίγουρος για τίποτα!) (Εσύ είσαι;) Εδώ δεν μιλάμε για τα συνηθισμένα αλλά έξω και πέρα από αυτά, ούτε για να πουλήσουμε πνεύμα ο ένας στον άλλων, αλλά, για να προσεγγίσουμε την αλήθεια και την πραγματικότητα και το «απόλυτο» επί τοις % και από μηδενική βάση, αμφισβητώντας τα πάντα.. Όσοι μπορούν και θέλουν.. μπορούν να συμβάλουν και αυτοί. Όλοι έχουν το δικαίωμα να πουν την ΓΝΩΜΗ ΤΟΥΣ, ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΑΛΕΙ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟ ή είναι θεοί. Και μην ξεχνάτε: Εκεί που δεν υπάρχουν άνθρωποι, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΕΟΣ. Ή, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ…ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Για να υπάρχει ΘΕΟΣ πνεύμα κλπ. πρέπει πρώτα να έχει ιδιότητες, αλλιώς δεν υπάρχει. Το ανύπαρκτο «πνεύμα» εκφράζετε μέσον της ύλης, αλλιώς δεν μπορεί! Δεν υπάρχει ΤΕΛΙΚΟΣ σκοπός και προορισμός στην σκοπιμότητα του κόσμου και της δημιουργίας!!! Υπάρχει μόνον ΑΡΧΙΚΟΣ σκοπός, κατασκευαστικός. Και επειδή δεν υπάρχει σκοπός πρέπει να βάζουμε εμείς σκοπούς στη ζωή μας για να ξεγελούμε τον εαυτόν μας για να έχουμε ασχολία και να ξεχνάμε το μέλλων μας. Στη φύση, υπάρχει ΜΟΝΟΝ βιολογική προσαρμοστικότητα στην ΑΝΑΓΚΗ (φυσική μηχανική), δεν υπάρχει «πνευματική» διανοητική ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ. Δεν υπάρχει μέλλον ούτε παρελθόν, αλλά ούτε και παρών, επειδή το παρόν κρατάει μερικά δευτερόλεπτα. Δίδαγμα, μην αφήνετε τίποτα για αύριο, μπορεί να μην υπάρχει. Δεν υπάρχει μετά, μόνον τώρα, μετά θάνατον δεν υπάρχει ούτε μέλλον παρών κλπ. Αντικειμενικά αξιολογώντας τα φαινόμενα, ο κόσμος από τεχνικής πλευράς και σκοπιμότητας είναι ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟΣ, από λογικής, δικαίου, καλού, αγάπης, σκοπού, είναι Α Ξ Ι Ο Θ Ρ Η Ν Η Τ Ο Σ . Ηθικόν καλόν ωραίο είναι ότι ικανοποιεί, και κακό άσχημο ότι βλάπτει τα συμφέροντα μας. Ευτυχισμένοι είμαστε, ΜΟΝΟΝ ΟΤΑΝ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ μας. Ελευθερία υπό περιοριστικούς όρους, με 2 όπλα στο κεφάλι, το ένα η Κόλαση και το άλλο ο Παράδεισος! Ο άνθρωπος δημιουργείται δεν προ ΥΠΑΡΧΕΙ. Προτού υπάρξεις δεν έχεις καμιά επιθυμία να γίνεις άνθρωπος. Έπρεπε να υπάρχει μία επιτροπή που να αξιολογεί το ποιο αξιολογότερο, το ποιο ανώτερο πράγμα που κατασκεύασε η φύση, ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ, ή ένα βραβείο λογικής, βεβαίως όχι από ρεμάλια τις Ακαδημίας ανικάνων. Και μην ξεχνάτε: Η ελπίδα, και τα καθάρματα πεθαίνουν τελευταίοι, και αυτό εκμεταλλεύονται «φωστήρες». Αν υπήρχε θεός. θα ΕΦΤΑΙΓΕ για ΟΛΑ, (ή η φύσης). Αν υπήρχε ο υποθετικώς θεός έτσι που τον κατασκεύασαν οι άνθρωποι, τότε δεν θα φέρναμε καμιά εύθηνη για της πράξης μας. Επειδή όμως δεν υπάρχει θεός τότε φέρνομε ακέρια της εύθηνες μας. Οτιδήποτε κάνει ο άνθρωπος για να καλυτερεύσει την θέση του επάνω στη γη είναι ξεφτιλιστηκό για έναν πάνσοφο και «αμαρτία». Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΑΣ, (αν υπήρχε θεός θα υφίσταται και θα ενεργούσε κατ’ ΑΝΑΓΚΗ). ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ: ΘΕΟΙ Άγγελοι διαβάλει πνεύματα χρόνος δίκαιο κλπ. Δεν υπάρχουν ΔΙΑΒΟΛΟΙ, διάβολοι είμαστε εμείς. Το διάβολο τον δημιούργησαν οι άνθρωποι για να έχουν αντικείμενο ασχολίας και να τα ρίχνουν όλα τα κακά σ’ αυτόν, σαν το ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ με τους ανεμόμυλους. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, τώρα (21 αιώνας) ώμος δεν δικαιολογούνται. ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ; ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΣΥΝΤΗΡΕΙ; Άρα θέλει να υπάρχει. Και αφού υπάρχει διάβολος (για όσους θέλουν) τότε ασφαλώς θα έχει και ηλίθιους οπαδούς και κουρκουτιάρηδες και φαντασιόπληκτους κλπ. να τους ακολουθούν. Δεν ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΝΔΕΙΞΗ ότι υπάρχει θεός, παράδεισος, κόλαση, άγγελοι διάβολοι κλπ. αηδίες. Κολυμπάμε μέσα στην αδικία, το ψέμα, την δυστυχία, την ανισότητα, τα μικρόβια, τους ιούς και στην εγωιστική φαντασίωση. Και αφού όλα τα έκανε ΤΕΛΙΑ τι τον θέλουμε τον παράδεισο για χειρότερα; Δεν ξέρεις τη να θαυμάσεις και τη να χλευάσεις στον κόσμο της θέσεως και αντιθέσεως και τη να λυπηθείς. Όταν βλέπω τέτοια αδικία σε συνανθρώπους μου δεν αισθάνομαι καλά και ας μην μου λείπει ΤΙΠΟΤΕ, (ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ;) δεν ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ποιο πρώτα να ΛΥΠΗΘΕΙΣ ποιο πολύ, τους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά κλπ. και δεν ΜΠΟΡΕΣΑ να καταλάβω ποιο πράγμα έχει μεγαλύτερη Α Ξ Ι Α ο άνθρωπος τα ζώα τα φυτά οι κατσαρίδες τα ξυλά οι πέτρες, ή οι λάσπες: όταν βλέπεις την μπουλντόζα να τους βγάζει ανακατωμένους μετά από έναν σεισμό τυφώνα πλημμυρά κλπ. Που είναι ο θεός σας; Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑΣ: Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΙΔΙΟΤΗΤΩΝ. Για να μπορούμε να μιλάμε για ένα πράγμα ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ, για ένα θέμα κλπ. πρέπει πρώτα να υπάρχει, και για να υπάρχει πρέπει πρώτα να έχει ιδιότητες, αλλιώς δεν ΥΠΑΡΧΕΙ (αυτό είναι απόλυτο). Ένα φανταστικό πράγμα δεν έχει ιδιότητες και μπορούμε να μιλάμε ασυνάρτητα χωρίς να κάνουμε «λάθος» μέσα στην αιθαλομίχλη του εγκέφαλου μας. Ο θεός δεν έχει καμιά ιδιότητα και ας εκ τούτο δεν υπάρχει, είτε μας συμφέρει είτε όχι να χτυπηθούμε κάτω σαν χταπόδι. Το «πνεύμα» εκφράζετε μέσον της ύλης!! αλλιώς δεν μπορεί! Δεν είναι δυνατόν ένα πράγμα να έχει λόγους ύπαρξης προτού υπάρξει. Όλα είναι για τους ζωντανούς (=ΑΠΟΛΥΤΟ). ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΑΤΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ: ΣΗΜΕΡΑ ένας λογικός και μορφωμένος άνθρωπος για να είναι οπαδός κάποιας θρησκείας, ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (αιρέσεως δόγματος κλπ.) πρέπει να είναι σε μία από τις δύο κατηγορίες ή και στις δύο: Αγαθό άδολο αφελή ευκολόπιστο ντοπαρισμένο παραπλανώμενο καλοπροαίρετο αξιολύπητο αμαθή αμόρφωτο ΑΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΟ φοβισμένο τρομοκρατημένο δειλό φανατισμένο και ρυμουλκούμενο ανθρωπάκι, ή ψεύτης και απατεώνας ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Διαλέξτε σε ποια κατηγορία ανήκετε. Αυτά τα ανθρωπάκια ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ οι σοβαροφανής «φωτισμένοι ηγέτες» οι αιρέσεις οι μάγοι, (όχι οι ταχυδακτυλουργοί) οι σατανιστές, μέντιουμ, οι ηγέτες (δεσποτάδες παπάδες βασιλιάδες πολιτικοί κλπ. ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΙ ΨΕΥΤΕΣ), και γενικός οι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΨΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ του κατεστημένου, η κλίκα που λυμαίνεται και εκμεταλλεύεται τους αδυνάτους φτιάχνοντας τα άβουλα όργανά τους με υποστηρικτές τους τον τύπο, τα ΜΜΕ, (Μέσα Μαζικής Εξαπατήσεως Εξαγοράσεως, Εξευτελίσεως) και διαιωνίζεται η αριστοκρατική ηλιθιότητα, και ξεφτίλα μας για τις επερχόμενες γενεές. Αυτά τα ευνουχισμένα ανθρωπάκια λόγω θρησκευτικού ντοπαρίσματος αφελή αγαθά άβουλα ανόητα, επιχρισμένα από θρησκευτικό σουβά με αστάρι από βλακεία εκμεταλλεύονται ηγέτες. Μια ζωή νηστείες ΠΑΡΑΚΑΛΙΑ ταλαιπωρίες τα θρησκευτικά ανθρωπάκια, λόγω θρησκευτικού ντοπαρίσματος, κάθε Κυριακή στη εκκλησία από τις 7 -8 το πρωί, Τετάρτες Παρασκευές, ολονυχτίες δεήσεις παρακλήσεις τρισάγια εσπερινούς κλπ. Νηστείες: Πάσχα Χριστούγεννα δεκαπενταύγουστο κλπ. Νηστείες και από το σεξ. Τετάρτες Παρασκευές ή άλλες γιορτές. Μια ζωή ταλαιπωρίες, δεν τους μένει ελεύθερος χρόνος να ασχοληθούν και με κάτι άλλο κλπ. ΛΥΠΑΜΑΙ τα αγαθά ανθρωπάκια των θρησκειών που τα υποβιβάζουν την ποιότητα ζωής τους για τον παράδεισο της υπαρκτής ανυπαρξίας. Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων η εξής μία, οι σχετικώς ξύπνιοι και οι σχετικώς κουτοί ή τα κορόιδα επί τις %. Θαύματα γίνονται ΜΟΝΟΝ για τα κορόιδα, εκτός των ταχυδακτυλουργών, («μάγων») κλπ. που ξεφτιλίζουν την ΥΨΗΛΗ ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ, την νοημοσύνη μας κλπ. Είμαστε θύματα των υφισταμένων συνθηκών και καταστάσεων. Καλά που υπάρχουν οι βλάκες τα κορόιδα οι αμόρφωτοι και έχουν ΟΠΑΔΟΥΣ οι θρησκείες τα κόμματα οι μάγοι οι αιρέσεις κλπ. Άνθρωπος: Το ποιο ΑΞΙΟΛΥΠΗΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ, το μεγαλύτερο κάθαρμα και το τελειότερο δημιούργημα της δημιουργίας, και ο ΘΕΟΣ των θεών που κατασκεύασε, έχουμε όλα τα κακά και τα καλά μαζί! Και μην ξεχνάτε: Ο άνθρωπος για την φύση ή τον «θεό» είναι ένα ασήμαντο γεγονός ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΑΞΙΑ. Το ποίο αξιολύπητο πλάσμα μέσα στο ζωικό Βασίλειο (στη φύση) είναι Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ και το ποίο ευνοημένο!!! αλλά και το ποίο κάθαρμα. Πεθαίνει τότε που υπάρχουν οι περισσότεροι λόγοι να ζήσει!!! Τα γεράματα: είναι η κοιλάδα της ξεφτίλας και του θανάτου, Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΞΕΦΤΙΛΑΣ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΟΤΑΝ ΠΑΨΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ να πιστεύουν, να ελπίζουν, να νομίζουν, να χαρίζουν και να «ψηφίζουν», (τότε θα έχουν γίνει θεοί, και όταν γίνουν θεοί θα πάψουν να «υπάρχουν»…. Εκεί βαδίζουμε. Εκτός και αν γίνουν ποιο ανώτεροι από τον «θεό» τότε θα συνεχίσουν να ζουν αλλά πολλές φορές καλύτερα από τώρα). Αυτές οι 5 λέξεις με την έννοιά τους ξεφτιλίζουν και υποτιμούν την ανθρώπινη νοημοσύνη γιατί μέσα τους περικλείουν την άγνοια, το ψέμα, την υποκρισία, την ανικανότητα, την κατωτερότητα. Τελικός: Ποία θα ήταν η ΑΞΙΑ, ΤΟΥ ΘΕΟΥ ή και της ΦΥΣΗΣ, αν δεν ήσαν άνθρωπέ μου ΣΥ για να τα ΣΥΣΧΕΤΙΣΕΙΣ = (Βιβλίο4 σελ.31). Για όσους θέλουν να υπάρχει θεός….υπάρχει, για όσους δεν θέλουν δεν υπάρχει. Είναι καθαρός υποκειμενική περίπτωση. Και αντιστρόφως ανάλογη του ντοπαρίσματος. Δηλαδή όσους μπορούν να ξεγελάσουν οι παραμυθάδες. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει θεός, τότε αυτοί που πιστεύουν αν ΤΟΛΜΟΥΝ ας απαντήσουν στα παρακάτω: ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΕΙΔΩΝ: Τελικός τρία τινά θα συμβαίνουν: 1) Η δεν υπάρχει θεός και ΟΛΑ είναι προέκταση της επιθυμίας να μην πεθάνουμε και για ικανοποίηση του εγώ μας και την φαντασίωση μας. 2) Η ο θεός είναι κάθαρμα; γιατί μόνον ένας τέτοιος με ανθρώπινες ιδιότητες θα ήθελε παρακάλια υπόδειξης από νταβατζήδες, εικόνες κλπ. εκτός αν είναι τυφλός κουφός αδύναμος με ειδικές ανάγκες, και «βλέποντας» την ζούγκλα των ζώων και την ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΟΥΓΚΛΑ, την αδικία, τον πόνο, την θλίψη, την δυστυχία, και την ανισότητα να βρίσκεται στην κορυφή της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ να μένει απαθείς και να μην κάνει ΘΑΥΜΑΤΑ. 3) Η ο θεός δεν ήξερε τι έκανε η εσείς δεν ξέρετε τι λέτε και κάνετε, ΔΙΑΛΕΞΤΕ. Αν ένας άνθρωπος ή ένας θεός θέλει ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ για το τι πρέπει να κάνει, τότε είναι ζώων ή κάθαρμα. Πατέρες μην υποδεικνύεται στο θεό σας, με δεήσεις, με παρακλήσεις και λιτανείες, τι πρέπει να κάνει ο θεός, τον ΞΕΥΤΕΛΙΖΕΤΑΙ. Τον υποβιβάζετε σε βλάκα. ΠΡΟΣ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΠΡΟΣΧΟΜΕΝ. (Ταμπού). Ο θεός είναι ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΣ από τόσο ΕΥΤΕΛΗΣ ΑΞΙΑΣ ΥΛΙΚΑ, κατωτέρας ποιότητος από εμάς, ώστε ήταν ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, ενώ εμείς ΑΔΥΝΑΤΟΝ!!! και έπρεπε να μας έχει κάνει ένας θεός ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ; Οι άνθρωποι είναι ποιο υψηλής τεχνολογίας από τον θεό; Δεν μπορεί να ανακαλύπτουμε πως έγιναν όλα τόσο ΕΥΚΟΛΑ με το ποιο ξεφτελιστικό τρόπο, τα έκανε ο θεός και καθαρίζουμε, (δεν υπάρχει ευκολότερη λύση). ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΕΙΤΕ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΕΙΤΕ ΟΧΙ: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ! Ούτε από ΘΕΟΥΣ ούτε από διαβόλους, μόνον από μερικούς ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ υψηλής ποιότητος! (είδατε ΠΟΤΕ κανέναν να δικαιώσει να αμείψει ο ΘΕΟΣ;) αλλά ούτε όσο πρέπει και από ανθρώπους, και εκεί που ΑΠΟΝΕΜΕΤΕ, απονέμετε γραφειοκρατικά μετά από πολλά τέρμινα. Για όσους θέλουν να υπάρχει θεός….υπάρχει, για όσους δεν θέλουν δεν υπάρχει. Είναι καθαρός υποκειμενική περίπτωση. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ θεός δεν υπάρχει, αλλά ΜΟΝΟΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ, είτε μας συμφέρει είτε όχι. Στην φύση, (ή στον θεό) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΣΤΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ούτε έχει ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ επάνω στη γη ο άνθρωπος, είναι το ποιο αξιολύπητο πλάσμα της φύσεως, (να τον κλαις με φωνή) και προπάντων ο υψηλής ποιότητας και ΔΙΕΙΣΔΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ άνθρωπος, και δεν κάνει ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ σ’ όλοι τη ζωή του από το να καλυτερεύσει την μειονεκτική θέση του, να ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙ το «τα πάντα εν σοφία εποίησε» = αμαρτία. Καμιά προνομιακή μεταχείριση δεν έχει ο άνθρωπος μέσα στη φύση, ούτε από την φύση, ούτε από τον «θεό», (άνθρωποι, ζώα, φυτά, πέτρες, έχουν την ίδια ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΑ.) Που είναι το μεγαλείο σου, η ανωτερότητα σου, η αυτού υψηλότητα σου, ο εγωισμός σου, η προνομιακή σου μεταχείριση, η υπέρτατη αξία σου, κλπ. κλπ. Τα πάντα είναι μάταια τα πάντα ματαιότης, κ’ όμως για αυτό σκοτώνετε όλοι οι ανθρωπότης. ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΑΣΚΟΠΙΜΟΤΗΣ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΤΗΣ ΑΒΕΒΑΙΩΤΗΣ =Μ.Α.Π.Α Όλες οι ιδιότητες του θεού καλός, δίκαιος, πάνσοφος, παντοδύναμος κλπ. είναι εγκληματικά ηλίθιες κουτές, (μόνον για βλάκες.) και καταρρίπτονται με την παραμικρότερη λογική και πολλά ρητά του ευαγγελίου κ.λ.π. (Δυστυχώς για όσους θέλουν να υπάρχουν, ΥΠΑΡΧΟΥΝ). ΠΙΣΤΕΥΩ ίσον άγνοια, ψέμα απάτη ντοπάρισμα αμορφωσιά, ίσον εξευτελιστικό. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ, αλλά μόνον η διαδικασία της φθοράς, από την αλληλουχία των συμβάντων, που την δημιουργεί η κίνηση. Η φθορά τις διαδικασίας τις κινήσεως =(βλέπε χρόνος) μας φέρνει τον θάνατο και τότε ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΚΤΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ. Γιατί υπάρχει, και γιατί δεν υπάρχει θεός. Μια απόδειξη: Επιστημονικά. Επιθετικά. Ρεαλιστικά. Αντικειμενικά δεν υπάρχει θεός. (ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΛΟΓΙΚΗΣ). Μόνον για ξύπνιους ή αυτούς που θέλουν να ξυπνήσουν. (ΟΙ άλλοι ας τα πετάξουν). Ρεαλιστική Φιλοσοφία υψηλής τεχνολογίας αντικειμενικής και επιθετικής απλής λογικής… ΔΥΝΑΜΙΚΑ, επιθετικά, προκλητικά, συνειδητά, αντικειμενικά, αντικαθεστωτικά, προσεγκιστικά επί της % λόγο «ιστορικής» αναγκαιότητας). Για «αρσενικούς άντρες και για θηλυκές γυναίκες 100% Ερωτήσεις για αυτοκινούμενους με μπέσα και με παρρησία, και όχι για ρυμουλκούμενους, ασπόνδυλα του κατεστημένου, και ανθρωποειδή υψηλής φυτικής νοημοσύνης μανδαρίνους κλπ. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις τα παρακάτω: ΞΕΥΤΕΛΙΣΤΗΚΑ για έναν άνθρωπο ή θεό ΕΙΝΑΙ: 1) Δεν υπάρχει θεός διότι δεν έχει ιδιότητες. Η ανάγκη είναι πάνω από τον θεό σας, και των θεών μας. Διαψεύστε το. 2) Διότι οι γονής θάβουν τα παιδιά τους, και ούτε τα παιδιά θα έθαβαν τους γονής τους! 3) Οι άνθρωποι: Θα μπορούσαν ότι ήθελαν ή θα ήθελαν ότι μπορούσαν. 4) Αν ήταν παντοδύναμος δεν θα πεθαίναμε, ή θα θέλαμε να πεθάνουμε. 5) Δεν θα κολυμπούσαμε κυριολεκτικά μέσα στην αδικία στον πόνο και στη θλίψη, ούτε θα ζούσαμε για να εξουδετερώνουμε την δυστυχία που περιβάλει τα ΠΑΝΤΑ. 6) Η ζωή δεν θα συντηρούνταν με τον θάνατο τον αδυνάτων, ζωών εντομών φυτών και υποδυέστερων πραγμάτων. Ούτε θα ζούσαμε στον πλανήτη των κανίβαλων, που όποιος ΠΡΟΛΑΒΕΙ…. τρώει των άλλων. 7) Αν υπήρχε θεός: (α) Δεν θα υπήρχε διάβολος, καλά και κακά πνεύματα κλπ. κλπ. Για τα αγαθά ανθρωπάκια: Είναι δυνατόν ένας θεός να έκανε σαμποτάζ στον εαυτόν του; (β) Δεν θα υπήρχα εγώ να Τον αμφισβητώ, δεν θα τολμούσα. Το βρίσιμο που έφαγε από εμένα θα μου είχε κάνει…. μάλλον ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ. Γιατί να μην υπάρχει θεός; ο άνθρωπος ως θεός στη φύση είναι αδύνατος υποτυπώδες μειονεκτικός. Αδυναμία της φύσεως; Φαίνεται δεν γινόταν αλλιώς, μόνον η φαντασία του είναι απεριόριστη. Αν υπήρχε θεός κλπ. το βρίσιμο που έφαγε από εμένα θα μου είχε κάνει αλοιφή για τους κάλους. .. μάλλον ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ. Ε ρε και να υπήρχε θεός, το 90% θα μας έφτιανε τη ζωή κόλαση, ή αλοιφή για τους κάλους. (Αντίφαση.αν υπήρχε θεός δεν θα υπήρχαν άνθρωποι). Την γλιτώσαμε καθάρματα. Αλλά αν υπήρχε θεός θα ήταν περήφανος για μένα, είμαι έξω από τα συνηθισμένα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο Πολύ θα ήθελα να υπήρχε θεός. 8) Δεν θα υπήρχαν μικρόβια, ιοί βακτηρίδια αρρώστιες αναπηρίες σεισμοί τυφώνες καταποντισμοί ξηρασίες τσουνάμι κλπ. κλπ. 9) Δεν θα υπήρχαν τυφλή ανάπηροι ελαττωματικοί τρελοί κλπ. κλπ. ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΜΕ τα χάλια που έχουμε (ποιος άνθρωπος θα έφτιανε τα παιδιά του ελαττωματικά ενώ μπορούσε τέλια; Ο θεός είναι ποιο ανίκανος;) 10) Γιατί κάθε μέρα βελτιώνουμε την τελειότητα Του, και τι τον θέλουμε τον παράδεισο; Για χειρότερα; Αφού όλα έγιναν τέλια. 11) Προτού γεννηθούμε ήμασταν εγκληματίες κακούργοι και μας στέλνει στη γη; και όχι απ’ ευθείας στον παράδεισο; Ήρθαμε στη γη για να τιμωρηθούμε για κάτι που «κάναμε» προτού γεννηθούμε; Ο θεός μας δημιούργησε προβλήματα που δεν θα είχαμε αν δεν είχαμε γεννηθεί επάνω στη γη; Προτού γεννηθείς δεν είχες κανένα πρόβλημα δεν στεναχωριέσουν για τίποτα! Ποιος στεναχωριόταν προτού γεννηθεί γιατί δεν υπήρχε κλπ; (Το τέλος του κόσμου έρχεται για τον κάθε άνθρωπο ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ. (=Απόλυτο). Κάποτε θα πεθάνει και η γη και το σύμπαν κλπ. 12) Δεν θα υπήρχε ο πόνος, σωματικός και «ψυχικώς». Εκτός των άλλων…ο άνθρωπος είναι το ποιο αξιολύπητο πλάσμα της φύσεως. Και αν υπήρχε θεός δεν θα μας άφηνε σε τέτοια ΠΛΑΝΗ άγνοια απορία αγονία αμφιβολία κλπ. 13) Η ο θεός δεν ήξερε τι έκανε ή (εμείς) εσείς δεν ξέρετε τι λέτε και κάνετε, διαλέξτε. Για τους θρησκευτικούς ηγέτες του κόσμου και κάτι αγαθά ανθρωπάκια («ζωάκια»). Δέστε στον καθρέφτη τη μάπα σας και αναρωτηθείτε, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΞΕΠΕΣΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΕ ΣΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΤΕ; Μα είναι δυνατόν; 14) Ανάγκας και θεοί πείθονται. Τι εστί Θεός; -Άνθρωπος Αθάνατος -Τι δε Άνθρωπος; -Θεός Θνητός! (ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ) Και είπαν οι άνθρωποι… ότι δήθεν είπε ο θεός: Και είπεν ο Θεός: «Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέρα και καθ’ ομοίωσιν» (ΓΕΝΕΣΗΣ) Εμείς ή ο θεός το είπε; Υπάρχουν τρις θεοί άσχετοι με το πώς τους θέλαμε: 1) Ο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΣ Ή ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΘΕΟΣ = η φύσης, δηλαδή, ο χώρος η ύλη η κίνηση. 2) ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. 3) Ο ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ΘΕΟΣ αυτόν που έκαναν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα , τα κακά και τα μη κακά (καλά δεν υπάρχουν) δημιούργησαν τον θεό τα πνεύματα τα κακά και τα μη κακά, διάβολο κλπ. από αμορφωσιά και επιπολαιότητα. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ των θρησκειών και αιρέσεων. Λογικός παραλογισμός. Είναι δυνατόν να υπάρχουν εννιά φορές ποιο μ-βλάκες από εμένα στον εικοστό πρώτο αιώνα; ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ θεός δεν υπάρχει, αλλά ΜΟΝΟΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ, είτε μας συμφέρει είτε όχι. Αν πεθάνουν όλοι οι άνθρωποι της γης, τότε θα πεθάνει και ο θεός ΜΑΖΙ τους. Υπάρχουν τρις αλήθειες: 15) Πικρές αλήθειες. Η τρεις άγνωστες αδελφές: Αλήθεια, λογική, αντικειμενικότητα.1) Η υποκειμενική, η ευχάριστη, η καλή, η γλυκιά. (Με αυτή ξεγελούμε τον εαυτόν μας). 2) Η αντικειμενική, η δυσάρεστη, η κακή, η πικρή, η ανυπέρβλητη, ο θάνατος. 3) Τελικός η αλήθεια είναι ΜΙΑ, όλα είναι ΨΕΜΑΤΑ! Παράδεισος κόλαση αιωνιότητα. Συνεχίζει να είναι αλήθεια ένα πράγμα, μέχρι την στιγμή που θα αποδεχτεί ως ψέμα. Οι άνθρωποι έκαναν τον θεό κατ εικόνα και ομοίωση τους και όχι ο θεός αυτούς, δεν ήταν δυνατόν ένας θεός να είχε κάνει ανθρώπους τόσο καθάρματα ξεφτίλες ώστε να ξεφτιλίζετε. Αν ο άνθρωπος έγινε κατ’ εικόνα και ομοίωση τού θεού τότε ο θεός έχει την μορφή κάθαρμα; και μη μου πείτε, η λέξη κάθαρμα κατασκευάστηκε για τις πέτρες; Και μην μου πείτε ότι, «εγώ» και όλα τα καθάρματα της πολιτικής οι φονιάδες οι εγκληματίες οι «δράκοι» κλπ. ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΚΑΤ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣΗ ΤΟΥ ΥΨΙΣΤΟΥ!!! (ΔΗΛΑΔΗ Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΜΑ, είναι δυνατόν;) Ούτε ο θεός έκανε τον διάβολο για να κάνει σαμποτάζ και δολιοφθορές στον εαυτόν του! Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν ένας θεός να είναι ηλίθιος; Εμένα με θεωρούν άθεο επειδή δεν πιστεύω σε ανύπαρκτα πράγματα. (Μακάρι να υπήρχε θεός, θα τον κατέβαζα να «δει τα χάλια του, να δει τι έκανε»). 16) Ο άνθρωπος ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ στη ζωή του μέχρι να πεθάνει ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ, να λύνει τα προβλήματα της ανάγκες του που δεν θα είχε αν δεν είχε γεννηθεί, να διορθώνει της ατέλειες της φύσεως ή του θεού, για να βελτιώσει την δραματική θέση του πάνω στη γη (τεχνικός πολιτισμός κλπ.) Στη φύση, υπάρχει ΜΟΝΟΝ βιολογική προσαρμοστικότητα στην ΑΝΑΓΚΗ (φυσική μηχανική), δεν υπάρχει «πνευματική» διανοητική ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ. 17) Όλοι αυτοί που διορθώνουν την σοφία ΤΟΥ θα πάνε στην κόλαση οπωσδήποτε!! Είναι υποτιμητικό, αχαριστία, ασέβεια, αμαρτία προς τον πάντα εν ΣΟΦΙΑ ΠΟΙΗΣΟΝΤΑ, εμείς τα ανθρωπάκια να ΔΙΟΡΘΩΝΟΥΜΕ την σοφία του, και ξεφτιλίζουμε ως και τον θεό του θεού μας=(ανάγκη), ούτε τα κάναμε για να ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΣΟΥΜΕ την θέση μας. Θα αφήσω τον βρομώκοσμο του πάντα εν σοφία, μα εγώ γιατί τον έβλεπα; πάντα ως μ-βλακεία! 18) Με τα μέχρι τώρα δεδομένα: Στο σύμπαν στον κόσμο μας ή στο θεό, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ: (Είτε μας συμφέρει είτε όχι, να χτυπιόμαστε κάτω σας χταπόδι) (για όσους θέλουν να υπάρχει.) Θεοί, άγγελοι, διάβολοι, ψυχή, παράδεισος, κόλαση, καλό κακό, πνεύματα καλά κακά, ΤΥΧΗ, υπερφυσικές δύναμης, μεταφυσικά φαινόμενα, μετεμψύχωση, μετενσάρκωσης, υπερπέραν κλπ. Δεν υπάρχει από θεού ή την φύση δικαιοσύνη, λύπη, αγάπη, στοργή, καλοσύνη, ισότητα, συμπόνια, συναίσθημα, αναγνώριση, κύρωση, αλλά ΜΟΝΟΝ αδικία, ανισότητα, σαδισμός, πόνος, θλίψη, θάνατος. Αλλά υπάρχει ΜΟΝΟΝ από μερικούς ανθρώπους ΥΨΗΛΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΤΗΤΑΣ δικαιοσύνη, λύπη, αγάπη, στοργή, κλπ. κλπ. Αλλά για ποιόν λόγο υπάρχουμε και ζούμε; -Ποτέ δεν θα το μάθουμε όσο φιλοσοφούμε. Και ως τότε η ζωή θα ανταλλάσσει σκυτάλη με τον θάνατο, ώσπου ο ήλιος θα στέλνει το φως του το αθάνατο. 19) ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ: Για μη βλαμμένος. (Υπάρχει άνθρωπος μη «βλαμμένος;») Ε Ρ Ω Τ Η Σ Ε Ι Σ: (Θ’ Απαντήσεις;) (Θ’ τολμήσεις;) Ο Λ Α – Ε Ι Ν Α Ι – Γ Ι Α – Τ Ο Υ Σ – Ζ Ω Ν Τ Α Ν Ο Υ Σ: Για τους πεθαμένους ή για αυτούς που δεν γεννήθηκαν ακόμη, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ούτε κόσμος, ούτε άνθρωποι, ούτε ζώα, φυτά, δικαιοσύνη, θεός, αλήθεια, ψέμα, μέλλον, παρελθόν, παρόν, σύμπαν κόλαση παράδεισος κ.λ.π. Τ Ι Π Ο Τ Α. (Ζούμε στον υλικό κόσμο των αισθήσεων). Θετική αιωνιότητα δεν υπάρχει, ΜΟΝΟΝ αρνητική, δηλαδή αν πεθάνεις ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΕ ΞΑΝΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΑΙΣΘΗΣΗ και πας στην αρνητική ΥΠΑΡΚΤΗ αιωνιότητα. Επομένως όλα είναι ΜΟΝΟΝ για τους ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ, τους ξύπνιους τους αυτοκινούμενους τους αυτόφωτους με μπέσα, με παρρησία, τίποτα δεν είναι για τους πεθαμένους (ούτε οι πεθαμένοι) ή γι’ αυτούς που δεν γεννήθηκαν ακόμα. Είδατε κανέναν να παραπονεθεί προτού γεννηθεί γιατί θα γεννηθεί από φτωχή οικογένεια, σε πόλεμο με αναπηρία προβληματικός κλπ; Κάθε άνθρωπος ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ γύρω από το οποίον περιστρέφονται τα πάντα και οι πάντες, ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ. (Μοναδικό της ζωής). Αιωνία του η μνήμη: Μετά από 100 χρόνια το 2100 δεν θα υπάρχει κανένας από εμάς, φυσικά ούτε και το μωρό του αιώνα που γεννήθηκε το 2000 και 2 δευτερόλεπτα! *(ΕΕΕ) Σε όλη μας τη ζωή προετοιμαζόμαστε για να πεθάνουμε (για τον θάνατο μας). 20) Μα είναι δυνατόν οι άνθρωποι να τελειοποιούν την δημιουργία ενός πανσόφου; Ο θεός είναι πανταχού ΑΠΩΝ και τα ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝ. Μόνον τα μικρόβια οι ιοί και ο διάβολος Του είναι πανταχού παρόν και καραδοκούν να εισβάλουν. Με τις αρρώστιες, τον πόνο, τη θλίψη, την δυστυχία και στον έρωτα στέλνεί το ΕΙΤΖ κλπ. Εκατομμύρια νεκροί η παρουσία τους. Βλέπεις το τελειότερο δημιούργημα της δημιουργίας (άνθρωπο) να το πλακώνουν 10-20 μικρόβια ιοί κλπ. και να το ΕΚΜΗΔΕΝΙΖΟΥΝ χωρίς να υπολογίζετε αν είναι καλό κακό δίκαιο άδικο, αν έχει όνειρα φιλοδοξίες, αν σπούδασε, αν έχει περιουσίες κλπ. 21) Ποιος, έστω και μαλάκας θα έφτιανε ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ για να παίζουν μέσα τα παιδιά του, τα μικρόβια τους ιούς ο θεός γιατί τα έκανε; είναι δυνατό να είναι ποιο ΚΟΥΤΌΣ από εμάς; (Μόνον ένας ηλίθιος θα τολμήσει να μου πει, γιατί ο θεός έκανε τα μικρόβια). Γιατί ο «θεός» ΕΚΑΝΕ τα μικρόβια, τους ιούς, τον διάβολο κλπ; για να μας εξοντώνουν; δεν μπορεί να έκανε ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ! Θα βρεθεί κανένα αγαθό και αξιολύπητο ανθρωπάκι να με απαντήσει; κανένας θρησκευτικός φανατισμένος παρωπίδοφόρος; Η κανένας αυτοανακηρυγμένος προστάτης του θεού, επαγγελματίας χριστιανός που πουλά προστασία ως μεσάζων; (ή νταβατζής του ύψιστου;) έχει ανάγκη ο θεός από προστάτες και νταβατζήδες; 22) Για τους θρησκευτικούς ηγέτες του κόσμου και κάτι αγαθά ανθρωπάκια. Δετέ στον καθρέφτη τη μάπα σας και αναρωτηθείτε είναι δυνατόν να έχει ξέπεσε ο θεός σε σας να τον υπερασπίζεστε; Ε ρε, ΓΙΑΤΙ να μην υπήρχε θεός; -Για να υπάρχουν καθαρματάνθρωποι. Τελικός ήταν ΔΥΝΑΤΟΝ ένας θεός να είχε κάνει τον άνθρωπο τόσο κουτό ώστε να θεωρεί τον θεό του ΒΛΑΚΑ; Ο νοών νοήτο ή ανοήτο συνήθως. 23) Δήξτε βρε «απατεώνες», έναν….. και που τον βοήθησε ο θεός. Εμένα μου είναι αδύνατον να παραδεχθώ πως ένας θεός, «έστω και έτσι που τον κατασκεύασαν οι άνθρωποι» να είναι κακός ανάλγητος άκαρδος άπονος αδιάφορος εκδικητικός να μην λυπάται κλπ. Δηλαδή έκαναν τον θεό τους ποιώ κάθαρμα κ’ απ’ τον άνθρωπο; ( εκτός των καθαρμάτων). 24) Είδατε ποτέ κανέναν να τον ΒΟΗΘΗΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ; ή να τον ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ;!!! εγώ δεν είδα, και ούτε θα δει κανείς. Τον έχετε πρήξει με τις δεήσεις σας τα παρακάλια κάθε Κυριακή γιορτή και καθημερινή τις λιτανείες και λοιπές βλακείες ξεφτιλίζοντας τον (όταν τον υποδεικνύεται τη να κάνει), και εσείς νομίζετε ότι τον υπερασπίζεστε! Όσοι παραπλανούν τα αγαθά και καλοπροαίρετα ανθρωπάκια με το ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ ή φοβερίζουν τον κοσμάκη ή τον εξαπατούν, είναι καθαρά καθάρματα χωρίς προσμίξεις. 25) Γιατί ο θεός «βοηθά» πάντα μετά από το κακό που μας βρίσκει και ΜΕΤΑ από τους ΓΙΑΤΡΟΥΣ, τους σεισμούς τυφώνες πλημμύρες σκοτωμένους κλπ. κλπ.;;; Αφού αποδεδειγμένα ο θεός δεν βοηθάει ΚΑΝΕΝΑΝ τότε τι τον ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝ; Δήξτε βρε «απατεώνες», έναν….. και που τον βοήθησε ο θεός ή ο διάβολος, προτού τον βοηθήσει κάποιος άνθρωπος; 26) Φαντασθείτε τα παιδιά μου να με ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑΝ να τα δώσω να φάνε και εγώ να τα άφηνα να πεθάνουν, και να με θεωρούσαν αγάπη κλπ. βλακείες. Δηλαδή ο θεός τους θέλει υπενθύμιση, και υποδείξεις, μα τι πάνσοφος είναι; ΛΕΣ ΝΑ ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΕΤΕ ο θεός με τις υποδείξεις των νταβατζήδων του;;; Έχει ανάγκη ο θεός από υποδείξεις; είναι «άνθρωπος» με ειδικές ανάγκες και ΠΡΕΠΕΙ να τον υπενθυμίζουνε οι προστάτες του; (=Ξεφτίλα θεού). 27) Τον δε διάβολο καταργήσας και ζωή τον κόσμο σου χαρισμένος! Δδηλαδή ο θεός μετάνιωσε που τον έκανε;) Λες ο θεός να έκανε τον διάβολο κατά λάθος, ή για να κάνει σαμποτάζ στον εαυτόν του! Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν ένας θεός να είναι ποιο ηλίθιος από τον άνθρωπο; Αλλά αυτόν τον πούστη τον διάβολο, πότε θα τον καταργήσει, και όλη την ανθρωπότητα ήσυχη να αφήσει; Τι τον κρατά ο θεός ακόμα, γιατί δεν τον καταργεί πέρασαν 2005 χρόνια μχ. ποιον περιμένει;;;) και στο διάστημα αυτό πέθαναν δισεκατομμύρια ανθρωπάκια αμετανόητα). Δεν φτάνει τόσα εκατομμύρια ανθρώπους που πήρε στην κόλαση Του; Την κόλαση ποιος την έκανε, ο θεός ή ο διάβολος και εκ των προτέρων, και γιατί; 28) Αν ένας άνθρωπος ή ένας θεός θέλει ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ για το τι πρέπει να κάνει, τότε είναι ζώων ή κάθαρμα. Πατέρες μην υποδεικνύεται στο θεό σας, με δεήσεις, με παρακλήσεις και λιτανείες, τι πρέπει να κάνει, τον ΞΕΥΤΕΛΙΖΕΤΑΙ. 29) ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΔΥΟ (2) ΟΨΗΣ ΠΑΝΤΑ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑ, καλό κακό, δίκαιο άδικο κλπ. φίλος εχθρός, ενέργεια αδράνεια, θεός διάβολος, παίρνεις δίνεις, αλήθεια ψέμα, παράδεισος κόλαση, δίκαιο αδικία, λύπη χαρά, ευτυχία δυστυχία, ειρήνη πόλεμος, νόμιμοι και παράνομοι. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καλό και κακό, αν ικανοποιεί τα ένστικτα είναι καλό και αν τα βλάπτει κακό. Είμαστε «ελεύθεροι», να διαλέγουμε μεταξύ ΔΥΟ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΑΝΤΑ. Δεν υπάρχει ΚΑΛΟ που να μην είναι και ΚΑΚΟ ταυτόχρονα για μερικούς κατά 90%, ούτε κακό που να μην είναι και καλό για ορισμένους. Εδώ βλέπουμε πως δεν υπάρχει καλό και κακό (+Καλό -κακό =0) 30) Το καλό και το κακό είναι συνυφασμένα όπως το στημόνι και το υφάδι και δύσκολα ξεχωρίζονται, δεν υπάρχει ΚΑΛΟ που να μην είναι και ΚΑΚΟ για τους άλλους και αντίστροφος, το καλό μαγαρίζετε με το κακό, που ούτε ο θεός ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΣΕΙ. Υπάρχει το καλό το καλύτερο και το υπερβολικά καλό, αλλά σου έρχεται και το ανασταλτικό στη μάπα.. υπάρχει και χειρότερα και τα βουλώνεις! -Τώρα μας φώτισες… το φως με σκοτάδι. 31) Στο τι χρειάζεται η ΔΟΚΙΜΗ σε έναν ΠΑΝΣΟΦΟ; Μέχρι στιγμής κανένας δεν τόλμησε να με απαντήσει ξύπνιος ή μαλάκας, και αμφιβάλλω αν «βρεθεί». ΥΠΑΡΧΟΥΝ: Υπάρχουν 2 κατηγορίες: Άνθρωποι που ενεργούν για το καλώ της ανθρωπότητας, (10 στο εκατομμύριο) οι θετική οι δημιουργικοί οι παραγωγικοί που δημιουργούν την πρόοδο, την ποιότητα ζωής, (εφευρέτες επιστήμονες τεχνίτες κλπ.) συνειδητός ή ασυνείδητος, και άλλοι που ενεργούν για το κακό τις ανθρωπότητας πολιτικοί θρησκείες βασιλιάδες αμόρφωτοι κλπ. καθάρματα, οι αρνητικοί ετεροκίνητοι ετερόφωτοι ρυμουλκούμενοι, άνθρωποι που δημιουργούν καθυστέρηση δυστυχία πολέμους κλπ. (λαός η μάζα τα ανθρωπάκια η μανδαρίνοι γραφειοκράτες… Πνευματικές πατσαβούρες υψηλής τεχνολογία). *(ΕΕΕ) Το συμφέρον: (Θεός πάντων εστί.) Δεν υπάρχουν ιδεολογίες, υπάρχει μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ, Τ Ο Σ Υ Μ Φ Ε Ρ Ο Ν.. η ιδεολογία όλων των ιδεολογιών, αυτό προσδιορίζει όλες της ενέργειες του ανθρώπου συνειδητές ασυνείδητες, και βρίσκετε στην κορυφή όλων των επιδιώξεων του. ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΟΥ. Το αντίθετο είναι απατεωνιά. Αν υπάρχουν ιδεολογίες τις αρπαχτείς του θανάτου τις αδικίας τότε εγώ είμαι αντί ιδεολόγος. ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ, στον άγιο, στον σατανά, στον νέο και στο γέρο). ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ: για τον κάθε άνθρωπο ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ και μετά όλα τα άλλα, δίκαιον καλόν κακόν, θεός, αξίες, αρετή, ιδεολογίες, κλπ. και για το ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΛΕΜΕ και ΑΛΗΘΕΙΕΣ, και ΨΕΜΑΤΑ, και φέρνουμε την πρόοδο, και την καταστροφή, και γινόμαστε και ΚΑΛΗ, και ΚΑΚΗ. Και οι θρησκείες που τις κατηγορώ έχουν και τα καλά τους (δύο όψεις πάντα). Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι υψηλής αντικειμενικότητας να μην συμφωνούν οι απόψεις τους. Στην αντικειμενική αντικειμενικότητα δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ και οι απόψεις μας αναγκαστικά συμπίπτουν με την λογική. Όταν είσαι «ΑΝΩΤΕΡΟΣ τους» ξύπνιος φιλόσοφος μορφωμένος όμορφος κλπ. ή δεν συμφωνούν με τις θεωρίες σου τα γραπτά σου τις ιδέες σου, ή αν δεν δέχονται οι «αυθεντίες» να υπάρχουν και ποιο ξύπνιοι από αυτούς, σε μισούν σε φθονούν τους κυριεύει η ζήλια, γίνεσαι εχθρός τους, ή αλλιώς πρέπει να παραδεχτούν την κατωτερότητας τους (υποτιμητικό). . Αν είσαι κουτός βλάκας άσχημος τότε τους δίνετε η ευκαιρία να πουλήσουν ανωτερότητα και σε ταπεινώνουν κλπ. Υπάρχουν: Η φυσική ΑΔΙΚΙΑ, και η ανθρώπινη. Οι εκμεταλλευτές, των αγαθών αδυνάτων φτωχών ανυπεράσπιστων ανθρώπων κλπ. είναι ΝΑΝΔΡΟΙ αφιλότιμοι άδικοι ψοφίμια, βάλτε φουστάνια, (είτε άνθρωποι είναι αυτοί, ή θεοί). Αν υπήρχε στον κόσμο δικαιοσύνη… όλοι οι πολιτικοί θα ήταν φυλακή! Για να πας μπροστά …κάνε ένα βήμα πίσω. (Για να πάρεις φόρα). Θα γίνουμε ζούγκλα . Πολύ φοβούνται ότι, με αυτά που λέγω θα γίνουμε ζούγκλα, δηλαδή τώρα τι είμαστε; υπάρχει περίπτωση να γίνουμε χειρότερα; (Λιγότερο γίναμε με την ΕΠΙΣΤΗΜΗ την πρόοδο την εξέλιξη, και μπορούμε κ’ άλλο). Ερώτηση, υπάρχει ζωή μετά θάνατον, όχι υπάρχει θάνατος μετά ζωής, σίγουρα. Η ζωή είναι για αυτούς που ΕΥΝΟΗΣΕ Η ΦΥΣΗ. Δεν υπάρχουν δυστυχώς ίδιες δυνατότητες, ούτε από θεούς, ούτε από ανθρώπους. Για ποιόν λόγο υπάρχουνε και ζούνε; -Ποτέ δεν θα το μάθουμε όσο φιλοσοφούμε. (Και όμως η γη γυρίζει, και τους βλάκες ξεφτιλίζει.) Πολλές φορές «έκλαψα»….για το, γιατί να μην υπάρχει θεός; ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΑ. Ποιος έκανε ποιόν. Γνώσεστε την αλήθεια .. Αλήθεια, ποια αλήθεια; Των Θρησκευτικοπολιτικών απατεώνων; ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ή γιατί δεν υπάρχει ΘΕΟΣ. Ποιος έκανε ποιόν. Αντικειμενικά, δυναμικά, επιθετικά. Είναι αδύνατον να υπάρχει θεός, όταν ο κόσμος είναι έτσι που είναι. ΤΕΛΙΚΟΣ: Είναι αδύνατον να υπάρχει θεός, χωρίς να υπάρχει άνθρωπος. Ποία θα ήταν η ΑΞΙΑ, ΤΟΥ ΘΕΟΥ ή και της ΦΥΣΗΣ, αν δεν ήσαν άνθρωπέ μου ΣΥ για να τα ΣΥΣΧΕΤΙΣΕΙΣ = (Β4 σελ.31). ΠΟΙΟΣ ΕΚΑΝΕ ΠΟΙΟΝ. ΔΕΝ λέγω πράγματα για πολλούς μόνον για ένα 5% ΠΡΟΣ τα θύματα των θρησκευτικών κατεστημένων. Ο κόμπος: Ποιος έκανε όλα αυτά; -Αυτός που έκανε αυτόν που τα έκανε. ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΛΠΙΖΩ ΝΟΜΙΖΩ ΧΑΡΙΖΩ ΨΗΦΙΖΩ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΓΝΟΙΑ. (Αγνοείστετα.) ΤΕΣΤ αληθείας: Ο θεός έκανε τον κόσμο, ή ο κόσμος τον θεό; -Ο κόσμος έκανε τον θεό. -Και πως έγινε ο κόσμος; -Όπως ΑΚΡΙΒΟΣ έγινε και ο θεός. -Δηλαδή το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό; -Εδώ σε θέλω φίλε μου, βρες το. Κερδίζεις 666 θρησκευτικές λουκουμάδες πασπαλισμένες με ψέμα απάτη και βλακόσκονη. Όταν εσύ, εγώ κλπ. δεν μπορούμε να παραδεχτούμε πως ούτε ένα καρφί μπορεί να έγινε μόνο του, ΠΩΣ ΘΕΛΟΥΜΕ Ο ΑΛΟΣ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙ ΠΩΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΓΙΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ; Για τόσο μ-βλάκα τον περνούμε; Το να πει κανείς πως ο κόσμος, το σύμπαν, ο άνθρωπος, τα ζώα, τα έντομα, τα φυτά τα μικρόβια ΕΓΙΝΑΝ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ, πρέπει να είναι ηλίθιος βλάκας ανισόρροπος τρελός ενενήντα τοις εκατό, το να πει όμως πως Ο ΘΕΟΣ ΕΓΙΝΕ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ πρέπει να είναι ηλίθιος κλπ. χίλια τοις εκατό. Εγώ προτιμώ να είμαι ηλίθιος κλπ. 90%. Ιδού η ρόδινη Ρόδος, ιδού και του ψύλλου πήδημα. Πότε θεωρείσαι ποιο βλάκας μαλάκας επί τις % κλπ. στην ερώτηση: Ποιος έγινε μόνος του, ο θεός ή ο κόσμος; Γιατί ένα από τα δύο πρέπει ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ να έγινε μόνο του. Ζούμε για να ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ, ή υποφέρουμε για να ΖΟΥΜΕ; (Και στα δύο μέσα είσαι). Ζούμε σε έναν ΑΔΙΚΟ κόσμο από θεούς και ανθρώπους, θρησκεία πολιτική άρχουσα τάξη κλπ. κατεστημένη εξουσία. ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΜΕΝΟΥΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΕΣ Ή ΕΞΑΠΑΤΗΜΕΝΟΥΣ ΕΞΑΠΑΤΗΤΕΣ. Πάτερ ημών ο εν της ουρανής… κατέβα να μας δεις και να μας λυπηθείς. ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ Το «πνεύμα» εκφράζετε μέσον της ύλης!! αλλιώς δεν μπορεί! Η ύλη δημιουργεί το πνεύμα, και όχι το πνεύμα την ύλη. Να έχεις Ρολς ρόης (ψυχή) και να έχεις φορτωμένη την ψυχή σου στην καρότσα του σαράβαλου φορτηγού σου, το σόμα σου. Δηλαδή να έχεις ψυχή αθάνατη άυλη που δεν θέλει να φάει να ποιεί να κοιμηθεί κλπ. και να την κουβαλάς μέσα σε ένα σώμα σαράβαλο θνητό μειονεκτικό ή και ελαττωματικό κλπ. Και από εδώ και πέρα αρχίζουν ένα τρις ερωτήσεις και ΓΙΑΤΙ;; Λες ο θεός να ήταν τόσο κουτός ηλίθιος κλπ; Άλλο πράγμα να είσαι αγράμματος ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ και άλλο εγγράμματος ΑΜΟΡΦΩΤΟΣ. Άλλο να είσαι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ, και άλλο να ΝΟΜΙΖΕΙΣ πως είσαι αυτό που θα ήθελες να είσαι. Είπε την αλήθεια…. «ΚΡΕΜΑΣΤΕ ΤΟ»!!! (Το κάθαρμα ….). *(ΕΕΕ = Εκτός Εξαιρετικών Εξαιρέσεων) Συνέχεια στο ολοκληρωμένο κείμενο:: http://users.otenet.gr/~tzinis/giati-yparxi.htm http://users.otenet.gr/~tzinis http://www.tzinis.com/ tzinis@otenet.gr Βιβλίο 3: ΘΕΜΑΤΑ: Ελληνικής «αφύσικης» ΦΥΣΙΚΗΣ. Διαχρονική σελίδα. ( 350ΚΒ γράψτε το σε μια δισκέτα ) http://users.otenet.gr/~tzinis/B-3-FYSIKH-gr.htm Βιβλίο 5: ΘΕΜΑΤΑ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ έξω από τα κατεστημένα. (1000ΚΒ Μια δισκέτα γράψτε το ) http://users.otenet.gr/~tzinis/B5-FILOSOFIA.htm

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: