ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

Archive for Δεκέμβριος 2010

Ορθοδοξία και παγκοσμιοποίηση

Posted by lykofron στο 30/12/2010

Η ορθοδοξία έδειξε ιδιαίτερη σκληρότητα κατά του ελληνικού έθνους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι λεγόμενοι «πατέρες» τις ορθοδοξίας τον σκοτεινό μεσαίωνα χαρακτήριζαν εμάς τους Έλληνες μισερούς (δηλαδή μισητούς-μιάσματα) και πέτυχαν να εξαλείψουν το όνομα Έλληνες ως προσδιοριστικό ενός ολοκλήρου έθνους για πολλούς αιώνες, έως την επανάσταση του 1821 (ονόμαζαν τους Έλληνες μόνο «Χριστιανούς»[1] ή «Ρωμιούς» δηλ. Ρωμαίους). Όμως αυτοί οι οποίοι θεωρούσαν του Έλληνες μισερούς και πέτυχαν να εξαλείψουν το όνομα Έλληνες για πολλούς αιώνες, τώρα λένε ότι αγωνίζονται(;) για την εθνική μας ταυτότητα!!!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί οι πατέρες της ορθοδοξίας μας χαρακτήριζαν μισερούς Έλληνες;;;; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ είναι μία και μόνον: Γιατί αισθανόντουσαν αδυναμία να προβάλλουν την επιχειρηματολογία τους επί των δογματικών θεμάτων της νέας θρησκείας ώστε να αντικρούσουν την αντί­στοιχη επιχειρηματολογία των Ελλήνων και να τους πείσουν να ακολουθήσουν την νέα θρησκεία με την θέλησή τους. Έτσι οι Έλληνες έγιναν μισητοί και ως μονα­δικό μέσο πειθούς τους έμεινε η βία και η συκοφαντία, πρακτικές που ακόμα και σήμερα αναβιώνουν.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί τον σκοτεινό μεσαίωνα και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας το ορθόδοξο ιερατείο χαρακτήριζε τους εαυτού του και τον λαό μόνο χριστιανούς (και όχι Έλληνες);;; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ είναι επίσης μία και μόνη: Γιατί μέσω της ορθοδοξίας ήθελαν να δημιουργήσουν μία πολυεθνική κοινότητα ορθοδοξίας δηλαδή ήθελαν να επιβάλουν την «παγκοσμιοποίηση» των ορθοδόξων λαών (Ελλήνων, Βουλγάρων, κλπ). ΤΩΡΑ λένε ότι αγωνίζονται(;) κατά της παγκοσμιοποίησης!!! γιατί αντιλαμβάνονται ότι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με χριστιανούς όλων των δογμάτων, με μουσουλμάνους κλπ η ορθοδοξία δεν θα αποτελεί την «κρατούσα» θρησκεία, ακόμα και εδώ στην Ελλάδα (και μάλιστα μετά την είσοδο 1 εκατομμυρίου ασιατών λαθρομεταναστών (μουσουλμάνων στην πλειοψηφία τους) γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μας υποχρεώσει να μην έχουμε «κρατούσα» θρησκεία!!! Τέλος να μην ξεχνάμε ότι η ορθοδοξία είχε πείσει την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας ότι πρέπει να αποκόπτονται από τον εθνικό κορμό της Ελλάδας και να θεωρούνται πολίτες β’ κατηγορίας όσοι δεν είναι ορθόδοξοι. Έτσι οι Πομάκοι, οι οποίοι θεωρούνται απόγονοι των αρχαίων Θρακών, έχουν αποκοπεί γιατί είναι μουσουλμάνοι και τους προσεταιρίζονται οι Τούρκοι.

ΕΡΩΤΗΣΗ: η συμπεριφορά αυτή (της ορθοδοξίας και των πολιτικών που επηρεάζει) είναι φιλελληνική; ΑΠΑΝΤΗΣΗ κατά την γνώμη μου όχι

Η απόφαση για μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες είναι ένα καλό βήμα απελευθέρωσης από τα δεσμά της ορθοδοξίας….

Για να επικρατήσει η ορθοδοξία στον Ελληνικό χώρο, εκτός από την βία, οι «πατέρες» της ορθοδοξίας προσέφυγαν και στην συκοφαντία της Ελληνικής θρησκείας. Έτσι χαρακτήρισαν την ελληνική θρησκεία ως «ειδωλολατρία» με υποτιμητική έννοια (δηλαδή ότι οι Έλληνες λατρεύουν τα αγάλματα κλπ) ενώ για τους εαυτούς τους θεωρούν ότι «η προσκύνηση των εικόνων, που καθιέρωσε η ορθοδοξία αποτελεί νίκη(;) της ελληνικής εικονικής-προσωπικής σύλληψης της θεότητας έναντι της ανεικονιστικής-προσωπικής σύλληψης του Θεού»… Όμως η απορία που δημιουργείται είναι: Γιατί οι πιστοί δειχνουν σ’ αυτές τις ζωγραφιές αλλά και σε ΟΣΤΑ πεθαμένων (τα γνωστά μας «άγια λείψανα») λατρεία με γονυκλισίες, με ασπασμούς των εικόνων και των οστών, με περιφορά τους σε δημόσιους χώρους (που ορισμένοι ξαπλώνουν στο δρόμο για να περάσει η εικόνα από πάνω τους) κλπ. Αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι ειδωλολατρία;;;;; Επί του θέματος αυτού υπάρχει και μία άλλη διάσταση: Οι ζωγραφιές που στολίζουν τους Ναούς της ορθοδοξίας, οι γνωστές μας «εικόνες», κατά το πλείστον εμφανίζουν «αγίους» δηλαδή πρόσωπα που τιμάει η ορθοδοξία. Σε αυτούς περιλαμβάνεται ο «μέγας» και «ισαπόστολος» και «άγιος» Κωνσταντίνος με το γνωστό από την ιστορία εγκληματικό του παρελθόν, ο «άγιος» και «μέγας» Βασίλειος (ο γνωστός μας «Αι Βασίλης») ο οποίος υπήρξε απηνής διώκτης των Ελλήνων εναντίων των οποίων καταφερόταν με αναθεματισμούς και βαρείς χαρακτηρισμούς. Είναι τραγελαφικό, ακόμα και σήμερα, να τιμούμε τους εχθρούς του ελληνισμού π.χ. τον «άγιο» και «μέγα» Βασίλειο και να τον θεωρούμε ως έναν των τριών ιεραρχών οι οποίοι προστατεύουν την ελληνική παιδεία!!!


[1] Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πρώτος «πατριάρχης» Κων/πόλεως, τον οποίο όρισαν οι Τούρκοι, ο οποίος είπε ότι «… μπορεί να ομιλώ ελληνικά αλλά είμαι χριστιανός…[και όχι Έλληνας]» και οριοθέτησε την διαφορά Έλληνος και Χριστιανού.

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | Leave a Comment »

ΠΩΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Posted by lykofron στο 30/12/2010

Ανοιχτή επιστολή προς κάθε ελεύθερο άνθρωπο

Η ορθοδοξία επιβλήθηκε στους Έλληνες με τη βία! Αν δεν το πιστεύετε διαβάστε τα παρακάτω νομοθετήματα των βυζαντινών αυτοκρατόρων τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ.  από τα οποία προκύπτουν οι μεθοδεύσεις με τις οποίες επιβλήθηκε η ορθοδοξία σους Έλληνες!

1) Διάταγμα των αυτοκρατόρων Θεοδόσιου και Βαλεντινιανού προς Έπαρ­χο Πραιτορίου Ισίδωρο την 14 Νοέμβ. 435 μ.Χ.

«Διατάσουμε, όλα τα ιερά και οι ναοί (δηλαδή οι ναοί της ελληνικής θρησκείας του δωδεκαθέου) όσα βρίσκονται ακόμα άθικτα, να καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και να εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της χριστιανικής θρησκείας… αν με επαρκείς αποδείξεις ενώπιον ικανού δικαστή, εμφανιστεί κάποιος που έχει παραβλέψει αυτό τον νόμο, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου».

2) Διάταγμα Αυτοκράτορα Κωνστάντιου Α’ προς τον Ταύρο, Έπαρχο του Πραιτορίου τον Δεκέμβριος του 354 μ.Χ. (Ιουστινιάνειος κώδικας 1.10).

«Να κλείσουν όλοι οι ναοί (δηλαδή οι ναοί της ελληνικής θρησκείας του δωδεκαθέου) σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης… Αν κάποι­ος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί (αυτό τον νόμο) θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό».

3). Διάταγμα Αυτοκράτορα Λέοντα και Ανθέμιου προς Διόσκωρο έπαρχο του πραιτορίου το 472; μ.Χ. (Ιουστινιάνειος κώδικας 1.10.8)

«Τέτοιου είδους πράξεις (δηλαδή ιεροτελεστίες της ελληνικής θρησκείας) αν εξακολουθούν να συμβαίνουν ή καταγγελθεί ότι συμβαίνουν ακόμα και σε κάποιο λιβά­δι ή σπίτι, το λιβάδι ή το σπίτι αυτό θα προσαρτηθεί (δηλαδή θα δημευτεί) στο ταμείο των ιερότατων ανδρών… (δηλαδή των ιερέων της χριστιανικής εκκλησίας) ενώ ο ιδιοκτήτης του που έ­δωσε την συγκατάθεση του να μιανθεί ο τόπος, θα αποπεμφθεί από το (οποιοδήποτε) αξίωμα του, θα χά­σει την περιουσία του και αφού υποστεί σωματικό βασανισμό με μεταλλικά όργανα και θα οδηγηθεί σε διαρκή εξορία».

4) ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.9 και Β1.1.19 ως και ΝΟΜΟΚΑΝΟΝΑ 6.3.

«Διατάζουμε τους άρχοντες μας, αλλά και όσους διδάσκονται από τους θεοφιλέστατους επισκόπους, να αναζητούν σύμφωνα με τον νόμο όλες τις περι­πτώσεις ασέβειας υπέρ της ελληνικής θρησκείας(δηλαδή να αναζητούν περιπτώσεις τελέσεως ιεροτελεστιών της ελληνικής θρησκείας), έτσι ώστε να μην συμβαίνουν(οι ιεροτελεστίες αυτές), αλλά και αν συμβαί­νουν, να τιμωρούνται… Κανείς να μην έχει το δικαίω­μα να κληροδοτεί με διαθήκη (την περιουσία του) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε, σε πρόσωπα ή τόπους που έ­χουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του ελληνισμού (δηλαδή ιεροτελεστία της ελληνικής θρησκείας)… όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ’ αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται (δηλαδή θα κατάσχονται). Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία (διστάζουμε) να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες με τις οποίες οι προηγούμενοι (χριστιανοί) βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη (εννοεί την ελληνική θρησκεία), με τις οποίες (τιμωρίες!) προσπαθούσαν να δια­σφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη (δηλαδή την ορθοδοξία)»

5) ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.10

«Επειδή μερικοί συνελήφθησαν (αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάπτισμα) διακατεχόμενοι από την πλάνη (δηλαδή να ακολουθούν την ελληνική θρησκεία) των ανόσιων μυσαρών (δηλαδή των μισητών) Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα (δηλαδή τις ιεροτελεστίες τους) που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο θεό (μας) (δηλαδή τον γιαχβέ)… Αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας…(!) Αν ε­πιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων, θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών (δηλαδή την ποινή του θανάτου). Αν δεν έχουν αξιωθεί α­κόμα το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να παρου­σιαστούν στις ιερότατες εκκλησίες μας, μαζί με τις συζύγους και τα παιδιά τους και μαζί με όλους του οίκου τους, για να διδαχθούν την αληθινή πίστη των χριστιανών. Αφού διδαχθούν και αποβάλουν την πλάνη που τους διακατείχε προηγουμένως, θα πρέ­πει να ζητήσουν το σωτήριο βάπτισμα. Διαφορετι­κά ας γνωρίζουν ότι αν παραμελήσουν να το κάνουν (δηλαδή να ζητήσουν μόνοι τους το βάπτισμα) δεν θα έχουν κανένα πολιτικό δικαίωμα (δηλαδή θα τους αφαιρείται η ιθαγένεια), ούτε θα τους επι­τραπεί να είναι ιδιοκτήτες περιουσίας, ούτε κινη­τής, ούτε ακίνητης. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ και θα εγκαταλειφθούν στην ένδεια και επιπλέον, θα υποβληθούν στις έσχατες τιμωρίες, θα παρε­μποδίσουμε δε κάθε μάθημα (δηλαδή κλείσιμο σχολών!), που δι­δάσκεται από όσους πάσχουν από την νόσο και την μανία (μάθησης) των ανόσιων Ελλήνων, ώστε προ­σποιούμενοι ότι διδάσκουν, να μη μπορούν πια να διαφθείρουν της ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Αν (λοιπόν) φανεί κάποιος τέτοιος άνθρω­πος και δεν τρέξει στις άγιες εκκλησίες μας, μαζί με όλους τους συγγενείς και τους οικείους του, θα τι­μωρηθεί με τις προαναφερθείσες ποινές, θεσπί­ζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο, τα παι­διά, όταν είναι σε μικρή ηλικία, θα πρέπει να βαπτίζονται αμέσως και χωρίς αναβολή, (δηλαδή υποχρεωτικός νηπιοβαπτισμός) όσοι δε είναι μεγαλύτεροι στην ηλικία, πρέπει να συχνάζουν στις ιερότατες εκκλησίες μας και να διδάσκονται τις γραφές και τους (βιβλικούς) κα­νόνες. Αφού δε εννοήσουν και αποβάλουν την πα­λαιά πλάνη (δηλαδή την ελληνική θρησκεία και φιλοσοφία), θα μπορέσουν να δεχθούν το βάπτισμα και στη συνέχεια να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθόδοξων χριστιανών. Όσοι δε, έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα, ή μεγάλη περιουσία και για να κρατήσουν τα προσχήματα (προ­σποιούμενοι τους πιστούς) ήλθαν ή πρόκειται να έλθουν να βαπτισθούν, αλλά αφήνουν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους μέσα στην ελληνική πλάνη, διατάσουμε να δημευ­θεί η περιουσία τους, να αποκλεισθούν από τα πολιτικά δικαιώματα τους και να υποβληθούν σε α­ντάξιες τιμωρίες, αφού ολοφάνερα πήραν το βά­πτισμα χωρίς καθαρή πίστη, θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλητήριους  Έλληνες» (δηλαδή έτσι μας έβλεπαν οι ορθόδοξοι χριστιανοί τότε που είχαν πολιτική εξουσία),

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Μοναδική επιλογή των Ελλήνων τότε ήταν ή Χριστιανός Ορθόδοξος ή νεκρός Έλληνας. Μπροστά σ’ αυτές τις εξοντωτικές ποι­νές: τις εξορίες, τους αποκεφαλισμούς, τις κατασχέσεις περιουσιών και την οδήγησή στην ένδεια, το κλείσιμο σχολείων, τις αφαιρέ­σεις προνομίων, τον εξευτελισμό της υποχρεωτικής κατή­χησης, τον βασανισμό και την νόμιμη θανάτωση κάθε υπο­στηρικτή της Ελληνικής Θρησκείας αλλά και τον μεγαλοφυή αποκλεισμό κάθε προσχηματικής προσχώρησης, για τους κυνηγημένους Έλληνες σαν τους χειρότερους εγκληματίες, ως ύστατη πράξη επιβίωσής και μοναδική επιλογή σω­φροσύνης υπήρξε ο εκχριστιανισμός από την ορθοδοξία. Όμως σήμερα η ορθοδοξία προσπαθεί να μας πείσει ότι μας έσωσε και ότι είναι η συνέχεια της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και κοσμοαντίληψης. Αυτή δυστυχώς υπήρξε η αφανιστική συμπεριφορά της ορθοδοξίας στον παγκόσμιο φωτοδότη και αναντίρρητα προμηθεϊκό πολιτισμό των ελλήνων!

Ο Έλληνας είναι ο μόνος άνθρωπος στην παγκόσμια ιστορία που για να εξασφαλίσει την επιβίωση του, υποχρεώθηκε να θυσιάσει τον ευγενέστερο πολιτισμό της ιστορίας της ανθρωπότητας δηλαδή τον δικό του!!!

Από το βιβλίο: «Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της ύστερης Ρωμαϊκής Αυ­τοκρατορίας μέσα απ’ τους κώδικες» Εκδόσεις ΚΑΤΑΡΤΙ. Τηλ. Παραγγελίας: 0103604793 & 0310360127

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | Leave a Comment »

Η ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Posted by lykofron στο 24/12/2010

Για τη ζωή του Ιησού -αν και η εποχή του ήταν μία από τις καλύτερα τεκμηριωμένες ιστορικά- δεν έχουμε άλλες πληροφορίες εκτός των Ευαγγελίων. Για την καταγωγή του ειδικότερα, πληροφορίες έχουν μόνο το πρώτο και το τρίτο Ευαγγέλια·  κι αυτά όμως δεν συμφωνούν καθόλου μεταξύ τους, αυτοαναιρούνται, αλληλοαναιρούνται, έχουν πλείστους παραλογισμούς και δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Η ιστορικότητα του Ιησού όμως θεωρείται αναμφισβήτητη από την επικρατούσα τους τελευταίους 17 αιώνες στην Ελλάδα θρησκεία οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να μελετήσουμε τι ακριβώς είναι καταγραμμένο.

«Κατά Ματθαίον», α΄ 1-17

«Βίβλος  γενέσεως Ιησού Χριστού, υιού του Δαβίδ, υιού του Αβραάμ.  Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, Ισαάκ δε εγέννησε τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιούδαν και τους αδελφούς αυτού, Ιούδας δε εγέννησε τον Φαρές και τον Ζαρά εκ της Θάμαρ, Φαρές δε εγέννησε τον Εσρώμ, Εσρώμ δε εγέννησε τον Αράμ, Αράμ δε εγέννησε τον Αμιναδάβ, Αμιναδάβ δε εγέννησε τον Ναασσών, Ναασσών δε εγέννησε τον Σαλμών, Σαλμών δε εγέννησε τον Βοόζ εκ της Ραχάβ, Βοόζ δε εγέννησε τον Ωβήδ εκ της Ρούθ, Ωβήδ δε εγέννησε τον Ιεσσαί, Ιεσσαί δε εγέννησε τον Δαβίδ τον βασιλέα. Δαβίδ δε ο βασιλεύς εγέννησε τον Σολομώντα εκ της του Ουρίου, Σολομών δε εγέννησε τον Ροβοάμ, Ροβοάμ δε εγέννησε τον Αβιά, Αβιά δε εγέννησε τον Ασά, Ασά δε εγέννησε τον Ιωσαφάτ, Ιωσαφάτ δε εγέννησε τον Ιωράμ, Ιωράμ δε εγέννησε τον Οζίαν, Οζίας δε εγέννησε τον Ιωάθαμ, Ιωάθαμ δε εγέννησε τον Άχαζ, Άχαζ δε εγέννησε τον Εζεκίαν, Εζεκίας δε εγέννησε τον Μανασσή, Μανασσής δε εγέννησε τον Αμών, Αμών δε εγέννησε τον Ιωσίαν, Ιωσίας δε εγέννησε τον Ιεχονίαν και τους αδελφούς αυτού επί της μετοικεσίας Βαβυλώνος. Μετά δε την μετοικεσίαν Βαβυλώνος Ιεχονίας εγέννησε τον Σαλαθιήλ, Σαλαθιήλ δε εγέννησε τον Ζοροβάβελ,  Ζοροβάβελ δε εγέννησε τον Αβιούδ, Αβιούδ δε εγέννησε τον Ελιακείμ, Ελιακείμ δε εγέννησε τον Αζώρ, Αζώρ δε εγέννησε τον Σαδώκ, Σαδώκ δε εγέννησε τον Αχείμ, Αχείμ δε εγέννησε τον Ελιούδ, Ελιούδ δε εγέννησε τον Ελεάζαρ, Ελεάζαρ δε εγέννησε τον Ματθάν, Ματθάν δε εγέννησε τον Ιακώβ, Ιακώβ δε εγέννησε τον Ιωσήφ τον άνδρα Μαρίας, εξ ης εγεννήθη Ιησούς ο λεγόμενος Χριστός. Πάσαι ούν αι γενεαί από Αβραάμ έως Δαβίδ γενεαί δεκατέσσαρες, και από Δαβίδ έως της μετοικεσίας Βαβυλώνος γενεαί δεκατέσσαρες, και από της μετοικεσίας Βαβυλώνος έως του Χριστού γενεαί δεκατέσσαρες».

«Κατά Λουκάν», δ΄ 23-38

«Και αυτός ήν ο Ιησούς ωσεί ετών τριάκοντα αρχόμενος, ών, ως ενομίζετο, υιός Ιωσήφ, του Ηλί, του Ματθάν, του Λευΐ, του Μελχί, του Ιαννά, του Ιωσήφ, του Ματταθίου, του Αμώς, του Ναούμ, του Εσλίμ, του Ναγγαί, του Μαάθ, του Ματταθίου, του Σεμεΐ, του Ιωσήχ, του Ιωδά, του Ιωαννάν, του Ρησά, του Ζοροβάβελ, του Σαλαθιήλ, του Νηρί, του Μελχί, του Αδδί, του Κωσάμ, του Ελμωδάμ, του Ηρ, του Ιωσή, του Ελιέζερ, του Ιωρείμ, του Ματθάτ, του Λευί, του Συμεών, του Ιούδα, του Ιωσήφ, του Ιωνά, του Ελιακίμ, του Μελεά, του Μαϊνάν, του  Ματταθά,   του  Νάθαν,  του  Δαβίδ,  του  Ιεσσαί,  του  Ωβήδ,  του Βοόζ, του

Αστειότητες και παραλογισμοί στην γενεαλογία του Ιησού, που γράφτηκε από τους δύο ευαγγελιστές με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος.

Σαλμών, του Ναασών, του Αμιναδάβ, του Αράμ, του Ιωράμ, του Εσρώμ, του Φαρές, του Ιούδα, του Ιακώβ, του Ισαάκ, του Αβραάμ, του Θάρα, του Ναχώρ,  του Σερούχ, του Ραγαύ, του Φάλεκ, του Έβερ, του Σαλά, του Καϊνάν, του Αρφαξάδ, του Σημ, του Νώε, του Λάμεχ, του Μαθουσάλα, του Ενώχ, του Ιάρεδ, του Μαλελεήλ, του Καϊνάν, του Ενώς, του Σηθ, του Αδάμ, του Θεού».

Παρατηρήσεις επί των αναγραφομένων στις ανωτέρω περικοπές:

·        Κανείς εκ των δύο ευαγγελιστών δεν αναφέρει καμία χρονολογία.

·        Εκτός από τη μητέρα του Ιησού, Μαρία (Μαριάμ), ελάχιστα ονόματα άλλων γυναικών προγόνων του αναφέρονται. Ο Ματθαίος αναφέρει συνολικά μόνο τέσσερις γυναίκες κι ο Λουκάς καμία.

·        Η μία γενεαλογία φθάνει μέχρι τον Αβραάμ, ενώ η άλλη μέχρι το Θεό.

·        Ο Ματθαίος αναφέρει ότι από της μετοικεσίας Βαβυλώνος έως του Ιησού είναι γενεές 14, αλλά παραθέτει 13.

·        Εκτός από τον πατέρα του Ιησού, Ιωσήφ, και τον παππού του, Ματθάν, δεν υπάρχει συμφωνία σε κανένα από τα 40 κατά Ματθαίο και 77 κατά Λουκά ονόματα των προγόνων του. Επισημαίνεται ότι τα βιβλία αυτά θεωρούνται από τους χριστιανούς θεόπνευστα.

·        Δεν υπάρχει κανένα όνομα Ελληνικό, εις πείσμα των ελληνορθόδοξων θεωρητικών που τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να προπαγανδίζουν τη δήθεν ελληνική καταγωγή του Ιησού.

·        Τα ίδια τα ευαγγέλια μας λένε ότι «η σύλληψη εν γαστρί» της Μαριάμ,  όπως της ανακοίνωσε ο άγγελος Γαβριήλ έγινε με το Άγιο Πνεύμα («κατά Λουκάν», α΄ 26-41). Εφ’ όσον ο Ιωσήφ δεν έπαιξε κανένα ρόλο σ’ αυτή την εγκυμοσύνη, όλη η παρατιθέμενη γενεαλογία των ανδρών «προγόνων» του Ιησού δεν έχει κανένα νόημα.

·        Άν εξετάσουμε τη γενεαλογία που παραθέτει ο Λουκάς, η οποία φθάνει μέχρι τον Θεό, από τον Ιησού μέχρι τον Αδάμ είναι 77 γενεές. Πολλαπλασιάζοντας το 77 επί τον μέσο όρο των 30 ετών γιά κάθε γενιά, βρίσκουμε τον αριθμό 2.210. Ο πρώτος άνθρωπος δηλαδή, σύμφωνα με τον χριστιανισμό, περπάτησε στη γή το 2.210 π.Χ.. Η Παλαιά Διαθήκη βέβαια ισχυρίζεται ορισμένες τερατολογίες σχετικά με τα χρόνια που έζησαν μερικοί από τους «προπάτορές» μας. Ωρισμένοι εξ αυτών έζησαν μερικές εκατοντάδες χρόνια (π.χ. Νώε, Μαθουσάλας κ.τ.λ.). Αυτό δεν αλλάζει τίποτε. Το πολύ –πολύ να πάει η ημερομηνία αυτή 2-3 χιλιετίες πιο πίσω.

Υπάρχουν προσωπικότητες, οι οποίες είτε με τη θετική τους προσφορά στον πολιτισμό είτε με την αρνητική τους συμβολή άφησαν ανεξίτηλα ίχνη στη ροή του ιστορικού χρόνου. Όσο καλοπροαίρετος όμως κι αν είναι κάποιος, δεν μπορεί να δεχθεί την ιστορικότητα μίας προσωπικότητας την οποία αναφέρουν μόνο δύο πηγές –τα ευαγγέλια, που σημειωτέον από κανέναν δεν θεωρούνται ιστορικές- κι οι οποίες παρ’ όλο που βρίσκονταν τόσο κοντά σε αυτήν την προσωπικότητα, διαφέρουν τόσο πολύ μεταξύ τους.

                Ίων  Δημόφιλος

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Η Ιστορική Ανυπαρξία του λεγόμενου Χριστού

Posted by lykofron στο 21/12/2010

Έμεινα έκπληκτος από το γεγονός ότι αρκετοί θεωρείτε τον λεγόμενο Χριστό σαν ιστορικά υπαρκτό πρόσωπο. Αδιανόητο. Θα καταλάβαινα να ασχολείσθε με την άλφα ή βήτα θέση της Χριστιανικής Κοσμοθεωρίας, αλλά να ασχολείσθε και με τον λεγόμενο Χριστό; Έτσι, λοιπόν αποφάσισα να σας αναφέρω ιστορικά στοιχεία (βεβαίως εν συντομία) σχετικά με το θέμα που σας ενδιαφέρει.

– Επειδή έχω βαρεθεί να ακούω συζητήσεις επί συζητήσεων, να διαβάζω κείμενα επί κειμένων για το «αν ο Χριστός ήταν ή όχι Έλληνας», «τι γνώμη είχε ο Χριστός για τους Έλληνες», «ποια η παιδική ζωή του Χριστού», «τα είχε ή όχι ο Χριστός με την Μαγδαληνή;» κοκ.

– Επειδή, σε λίγο κάποιοι θα αναρωτιούνται για το «τι είδους ρούχα φορούσε ο Χριστός», «τι φαγητά του άρεζαν» και «με ποιον τρόπο μετακινείτο από πόλη σε πόλη ο Χριστός;»: Με τα πόδια, με γαϊδουράκι, με διαστημικό όχημα ή μήπως «έμπαινε» στο αιθερικό πεδίο και πεταγόταν μέχρι την Ινδία για πρωινό καφέ κι επέστρεφε στην Παλαιστίνη για μεσημεριανό;

– Επειδή, τέλος, στον Γολγοθά δεν σταυρώθηκε κάποιος θεός, αλλά η Λογική: «Ο Ένας και Μοναδικός Θεός (πατέρας) έστειλε τον Ένα και Μοναδικό Θεό (υιό) να σταυρωθεί για ηθική αυτουργία του Ενός και Μοναδικού Θεού (πατεροϋιού) στην διάπραξη αμαρτημάτων».

Αποφάσισα να ασχολήθω με την ιστορική ύπαρξη του προσώπου που ονομάζουμε σήμερα «Ιησού Χριστό», καθώς η οποιαδήποτε έρευνα για τον λεγόμενο Χριστό έχει κάποιο νόημα, εφόσον αφορά την ιστορική του ύπαρξη ή όχι. Και αυτό επειδή η ίδια η Εκκλησία δίνει βαρύτητα στο θέμα. Αν δεν έδινε δεν θα είχε κάποιο νόημα ούτε αυτού του είδους η έρευνα.

Προσωπικά, ως Έλλην Εθνικός δεν χρειάζεται να προσπαθήσω ιδιαιτέρως για να κατανοήσω ότι όλοι οι θεοί, Έλληνες και αλλογενείς, δεν υπήρξαν ποτέ άνθρωποι ή καλύτερα – με δεδομένη τη μακροχρόνια πορεία θέωσης – αν υπήρξαν άνθρωποι, δεν υπήρξαν στην σύγχρονη (τελευταία) ανθρώπινη εποχή.

Η Ιστορία, βεβαίως, έχει απαντήσει σ’ αυτό το ερώτημα εδώ κι αρκετά χρόνια με τρόπο κατηγορηματικό: Πρόσωπο με το όνομα Ιησούς Χριστός ή Ιησούς Ναζωραίος ή ….. ή ….. ή ….. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ.

Ας εξετάσουμε, εν συντομία, τις αποδείξεις του παραπάνω κατηγορηματικού συμπεράσματος, σύμφωνα με τις αρχές που ακολουθεί η Ιστορία ως επιστήμη:

1. Πηγή σύγχρονη.
2. Πηγή αυτόπτης.
3. Πηγή ανεξάρτητη.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι αναζητάται η ιστορική ύπαρξη του προσώπου με το προσωνύμιο «Χριστός» και όχι η ιστορική ύπαρξη των οπαδών αυτού, δηλαδή των Χριστιανών.

Κατά την εποχή που λέγεται ότι έδρασε ο λεγόμενος Χριστός υπήρχε μια μεγάλη ομάδα γνωστών κι αξιόλογων ιστορικών (42) που τα έργα τους γεμίζουν αρκετές βιβλιοθήκες (παραθέτω τα ονόματά τους στα αγγλικά, καθώς η βιβλιογραφία μου είναι στα αγγλικά):

1. Apollonius  2. Appian 3. Appion of Alexandria 4. Arrian 5. Aulus Gellius 6. Columella 7. Damis  8. Dio Chrysostom  9. Dion Pruseus 10. Epictetus 11. Favorinus 12. Florus Lucius 13. Hermogones  14. Josephus 15. Justus of Tiberius 16. Juvenal 17. Lucanus 18. Lucian 19. Lysias 20. Martial 21. Paterculus
22. Pausanias  23. Persius 24. Petronius 25. Phaedrus 26. Philo-Judζus 27. Phlegon 28. Pliny Elder 29. Pliny Younger 30. Plutarch 31. Pomponius Mela 32. Ptolemy 33. Quintilian 34. Quintius Curtius 35. Seneca 36. Silius Italicus 37. Statius 38. Suetonius 39. Tacitus 40. Theon of Smyrna 41. Valerius Flaccus
42. Valerius Maximus

Αναφορά στον λεγόμενο Χριστό βρίσκουμε μόνον σε τρεις από τους παραπάνω ιστορικούς και ιδιαιτέρως περιορισμένη. Επιπλέον, αυτές τις τρεις αναφορές, δύο είναι πλαστές και μία δεν αναφέρεται σ’ αυτόν. Αναλυτικά:

Φλάβιος Ιώσηπος

Ο εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος (Josephus) έζησε από το 38 – 107 μαχχ (μετά την απαρχή της χριστιανικής χρονολόγησης) κι έγραψε δύο σημαντικά έργα: «Περί του Ιουδαϊκού πολέμου» και «Ιουδαϊκή Αρχαιότητα». Στο δεύτερο έργο του, (βιβλίο 18, κεφ. 3), ο Ιησούς αναφέρεται σε μία μόνο παράγραφο ως εξής: «Περίπου εκείνη την εποχή ζούσε ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος, αν κάποιος μπορεί να τον πει άνθρωπο, καθώς είχε πετύχει θαυμαστά κατορθώματα και ήταν ο δάσκαλος πολλών ανθρώπων που διψούσαν για καινοτομίες. Πήρε με το μέρος του πολλούς από τους Εβραίους, αλλά και πολλούς από τους Έλληνες. Ήταν ο Μεσσίας. Όταν ο Πιλάτος τον κατεδίκασε στον σταυρό, μετά από κατηγορία των αρχών μας (των Ιουδαίων), αυτοί που τον αγάπησαν από την αρχή δεν σταμάτησαν να είναι προσκολλημένοι σ’ αυτόν. Την τρίτη ημέρα εμφανίσθηκε σ’ αυτούς επανερχόμενος στη ζωή, καθώς οι ιερές προφητείες είχαν προειπεί γι’ αυτό και για μυριάδες άλλα θαυμαστά πράγματα που αφορούσαν αυτόν. Και η φυλή (ομάδα) των Χριστιανών, όπως ονομάσθηκαν μετά απ’ αυτόν, δεν έχει εξαφανισθεί μέχρι σήμερα».

Ωστόσο, η παραπάνω παράγραφος θεωρείται ως μεταγενενέστερη προσθήκη που έγινε κατά την αντιγραφή του έργου του, επειδή:

1. Η παραπάνω παράγραφος είναι άγνωστη (δεν αναφέρεται) από κανέναν χριστιανό απολογητή του 2ου αιώνα μαχχ (Τερτυλλιανός, Ωριγένη, Ιουστίνος), ενώ αναφέρεται για πρώτη φορά από τον χριστιανό απολογητή, πατέρα της εκκλησιαστικής ιστορίας, Ευσέβειο Καισαρείας τον 3ο αιώνα μαχχ. Έτσι, η «παρεμβολή» αυτής της παραγράφου τοποθετείται μεταξύ 2ου – 3ου αιώνα μαχχ.
2. Ο χριστιανός απολογητής Ωριγένης αναφέρει ότι ο Φλάβιος Ιώσηπος ΔΕΝ αναγνώριζε τον Ιησού σαν Μεσσία, αν και στην εξεταζόμενη παράγραφο υπάρχει η φράση «Ήταν ο Μεσσίας» («Κατά Κέλσου», Ι,47)
3. Ο Ιώσηπος ήταν περιγραφικότατος για τις υπόλοιπες και μάλιστα ασήμαντες προσωπικότητες της εποχής που περιγράφει στο έργο του και για τον λεγόμενο Ιησού αφιερώνει μία μόνον παράγραφο.
4. Ο Ιώσηπος ήταν φαρισαίος. Ένας φαρισαίος δεν ήταν δυνατόν να αναγνωρίσει σ’ έναν άνθρωπο, που καταδικάσθηκε για παράβαση του Μωσαϊκού Νόμου, τον Μεσσία.
5. Η θέση της παραγράφου στο κείμενο δεν είναι σίγουρη. Ο Ευσέβιος Καισαρείας («Εκκλησιαστική Ιστορία», ΙΙ, vi) την τοποθετεί πριν τις σημειώσεις του Ιώσηπου που αφορούν τον Πόντιο Πιλάτο, ενώ σήμερα αυτή η παράγραφος είναι μετά απ’ αυτές τις σημειώσεις.

Μία δεύτερη παράγραφος (και τελευταία) που υπάρχει στο ίδιο έργο του Ιώσηπου και μπορεί να σχετίζεται με το θέμα, (βιβλίο 20, κεφ. είναι: «….. έτσι αυτός (ο Άννας, γιος του Άννα του ανώτατου ιερέα) κάλεσε το δικαστήριο των Σανχεντρίν και έφερε ενώπιον του τον αδελφό του Ιησού, που λεγόταν Χριστός και του οποίου το όνομα ήταν Ιάκωβος και μερικούς άλλους (ή κάποιους από τους συντρόφους του) και όταν κατασκεύασε κάποια κατηγορία εναντίον τους, του παρέδωσε προς λιθοβολισμό».

Και αυτή η παράγραφος θεωρείται ως μεταγενέστερη προσθήκη – αλλά πολύ πιο πριν από την πρώτη παράγραφο, καθώς σ’ αυτήν αναφέρεται ο Ωριγένης, ενώ στην πρώτη και σημαντικότερη όχι – επειδή:

1. Δεν αναφέρονται τα ονόματα των υπολοίπων που υποτίθεται εμφανίσθηκαν στο δικαστήριο (θυμηθείτε ότι ο Ιώσηπος είναι λεπτομερέστατος στο έργο του). Γενικά η παράγραφος δείχνει να είναι «γραμμένη στο πόδι και φευγαλέα».
2. Από μόνη της, η παράγραφος δεν στέκεται, καθώς η ιστορική αναφορά σ’ ένα σημαντικό πρόσωπο είναι πάντοτε ευθεία κι όχι έμμεση. Φαντασθείτε για παράδειγμα, ένας ιστορικός να έκανε αναφορά όχι άμεσα στον Ναπολέων, αλλά έμμεσα μέσω της Ιωσηφίνας. Έτσι, η απόρριψη της πρώτης παραγράφου, οδηγεί αναγκαστικά και στην απόρριψη αυτής.

Κορνήλιος Τάκιτος

Η επόμενη αναφορά γίνεται στα «Χρονικά» (15.44) του Ρωμαίου ιστορικού Κορνήλιου Τάκιτου (55-120 μαχχ): «….. το όνομά τους (των χριστιανών) προέκυψε από τον Χριστό, ο οποίος επί βασιλείας Τιβέριου, θανατώθηκε με καταδικαστική απόφαση του Έπαρχου Πόντιου Πιλάτου».

Ο Τάκιτος συνέγραφε τα χρονικά του ανατρέχοντας στα ρωμαϊκά αρχεία. Έτσι, αυτή η παράγραφος θεωρείται ως μεταγενέστερη προσθήκη, επειδή:

1. Στα ρωμαϊκά αρχεία, αν αναφερόταν ο λεγόμενος Χριστός, αποκλείεται να αναφερόταν σαν Χριστός, τίτλο που του έδωσαν οι οπαδοί του, αλλά θα αναφερόταν με το όνομά του.
2. Επίσης στα ρωμαϊκά αρχεία, ο Πόντιος Πιλάτος θα εμφανιζόταν με το αξίωμα που πράγματι είχε «Νομάρχης» και όχι μ’ ένα αξίωμα που δεν είχε «Έπαρχος».

Σουιτώνιους

Τρίτη και τελευταία αξιόλογη αναφορά ανευρίσκεται στον Σουιτώνιο στο έργο «Οι ζωές των Καίσαρων», στο βιβλίο «Κλαύδιος» (5.25.4):

«Από τη στιγμή που οι Εβραίοι, σε σταθερή βάση, δημιουργούσαν ταραχές προκαλούμενος από τον Χρήστο (ο Κλαύδιος το 49 μαχχ) τους έδιωξε από την Ρώμη».

Η παράγραφος αυτή είναι γνήσια, αλλά δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη του λεγόμενου Χριστού, επειδή:

1. Ο Σουιτώνιος αναφέρεται σε κάποιον Χρήστο και όχι Χριστό, υπονοώντας ότι υπήρχε κάποιος ονόματι Χρήστος που ξεσήκωνε τους Εβραίους στη Ρώμη.
2. Αν και ο Σουιτώνιος αναφέρεται σε Εβραίους, ωστόσο ακόμα και να αναφέρεται στους Χριστιανούς της Ρώμης, αυτό δεν αποτελεί απόδειξη της ύπαρξης του λεγόμενου Χριστού. Γνωρίζουμε ότι υπήρχαν χριστιανοί στη Ρώμη.

Οι υπόλοιπες αναφορές, που ακολουθούν, δεν θεωρούνται αξιόλογες, ωστόσο τις αναφέρω προς ενημέρωση:

1. Thallus. Ο Thallus, ένας απελεύθερος Σαμαρείτης επί Αυτοκράτορος Τιβέριου έγραψε την Ιστορία της Ελλάδος και της Ασίας περί το 52 μαχχ. Σ’ αυτό το έργο του αναφέρει και μια έκλειψη ηλίου. Το έργο του δεν έχει διασωθεί.
Το 221 μαχχ, ένας Χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Thallus στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου».
Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης, ούτε ανεξάρτητη πηγή.

2. Μία Σύρια, η Mara Bar – Serapion, έγραψε περίπου το 73 μαχχ: «Τι κέρδισαν οι Εβραίοι σταυρώνοντας τον σοφό βασιλιά τους; ….. Έζησε σύμφωνα με την διδασκαλία του».
Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή.

3. Ο Gaius Plinius Caecilius Secundus (Pliny the Younger) έγραψε το 112 μαχχ, ότι οι Χριστιανοί τραγουδούσαν «έναν ύμνο στο Χριστό σαν σε θεό».
Δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή.

4. Ο Lucian έγραψε το 175 μαχχ για «τον άνδρα που σταυρώθηκε στην Παλαιστίνη, επειδή παρουσίασε μια νέα λατρεία στον κόσμο».
Δεν αναφέρει το όνομα του λεγόμενου Ιησού και ταυτόχρονα δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή

5. Ταλμούδ. Πέρα από το γεγονός ότι τόσο το Παλεστινιακό, όσο και το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ άρχισαν να γράφονται μετά τον 2ο αιώνα μαχχ και ολοκληρώθηκαν μέχρι τον 6ο αιώνα μαχχ, τα ονόματα Jeshu, που βρίσκουμε σ’ αυτά αναφέρονται ως Ben Pandera και Ben Stada και αντιστοιχούν στον Janneus, τον Σαδδουκαίο βασιλιά της Ιουδαίας, που βασίλευσε μεταξύ 106 – 79 παχχ και στον Simeon ben Shetach, που έζησε το 90 παχχ.
Τα Ταλμούδ δεν είναι ούτε σύγχρονη, ούτε αυτόπτης πηγή και ελάχιστη σχέση μπορεί να έχουν με τον υποτιθέμενο Χριστό (πάντως η αγωνία των Χριστιανών να αποδείξουν την ύπαρξη του λεγόμενου Χριστού είναι αξιοσημείωτη, καθώς καταφεύγουν ακόμα και σε γραπτά των «αγαπημένων» τους Εβραίων).

Τέλος, στην Ιστορία αναφέρεται και αριθμός φανταστικών αποδείξεων της ύπαρξης του λεγόμενου Χριστού με προεξέχουσα αυτήν του Publius Lentulus. Πρόκειται για τον σικέ διοικητή της Ιουδαίας προ Πόντιου Πιλάτου, ο οποίος σε επιστολή στην Σύγκλητο περιέγραφε ακόμα και τα σωματικά χαρακτηριστικά του λεγόμενου Χριστού !!!! Μία «απόδειξη» που κατάφερε να βγάλει «έξω από τα ρούχα της» ακόμα και την Καθολική Εκκλησία !!!! Έτσι, και το σχετικό «κράξιμο» στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια (http://www.newadvent.org/cathen/09154a.htm):

«Ο Πούμπλιος Λέντουλος είναι ένα φανταστικό πρόσωπο, που λέγεται ότι υπήρξε κυβερνήτης της Ιουδαίας πριν από τον Πόντιο, και ότι είχε απευθύνει την ακόλουθη επιστολή στην ρωμαϊκή Σύγκλητο…»

Αυτά…… εν Χριστώ αδελφοί !!!!

Η πίστη του καθενός σεβαστή, αλλά και η Ιστορία, Ιστορία. Διαφορετικά μιλάμε για ιδεολογική πρόσληψη της Ιστορίας, στο όνομα της οποίας έγιναν και γίνονται εγκλήματα. Στο όνομα του Χριστού, έγινε η πρώτη, η πλέον πολύχρονη (επί τρεις αιώνες) και η πλέον απάνθρωπη γενοκτονία και εθνοκτονία στην Ιστορία της Ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Αυτή κατά των Εθνικών (Ελλήνων και μη).

Υπερίων.

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Κινηματογραφική παρουσίαση της ιστορίας της Υπατίας

Posted by lykofron στο 15/12/2010

Η κινηματογραφική παρουσίαση της ιστορίας της Υπατίας επιτέλους, στην νέα ταινία του Alejandro Amenabar (το σενάριο γράφηκε από τον ίδιο), με την υπέροχη Βρετανίδα ηθοποιό Rachel Weisz η οποία εν αντιθέσει προς τους συναδέλφους της στο Hollywood διαπρέπει και επί σκηνής θεάτρου, σε πολύ σοβαρές παραγωγές, στο Λονδίνο. Η ταινία λέγεται AGORA. http://www.youtube.com/watch?v=RbuEhwselE0    Η ταινία έχει κάποια ιστορικά λάθη (για παράδειγμα η Υπατία πέθανε σε ηλικία μεταξύ 45 και 65 ετών, ήταν παρθένα, πίστευε στους Θεούς των Ελλήνων, ενώ στην ταινία εμφανίζεται αρκετά νεότερη, άθεη και με ερωτική σχέση).

Επίσης η ταινία παρουσιάζει και τους διωγμούς των Ιουδαίων στην Αλεξάνδρεια, παράλληλα με την ιστορία της Υπατίας. (οι διωγμοί έγιναν επίσης από τον Κύριλλο ο οποίος και αγιοποιήθηκε γι αυτές τις πράξεις του). Ας μην είμαστε πλεονέκτες, όμως. Αν θέλαμε μια εντελώς δική μας εκδοχή της ιστορίας, ας την γράφαμε και ας την γυρίζαμε εμείς.

Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η Yπατία περπατά στους κήπους της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας παρέα με άνδρες της πόλης. Ο Οράτιος – ένας αρχοντάνθρωπος, πρώην διευθυντής και σεκρετάριος του μικρού Φάρου, την ρωτάει, ποια εκδοχή της πλατωνικής φιλοσοφίας ασπάζεστε περισσότερο. Την αισθητή ή την υπεραισθητή? Και αρχίζει η συζήτηση με την συμμετοχή και των άλλων ανδρών για να καταλήξει η ίδια να πει, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΥΠΕΡΤΙΜΟΥΝ ΤΟ ΑΙΣΘΗΤΟ. ΑΥΤΟ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΑΠ ΤΟ ΥΠΕΡΑΙΣΘΗΤΟ !

Η Υπατία έζησε στην δύσκολη σκοτεινή περίοδο του 4ου και 5ου αι.. Ένας κόσμος, ο Ελληνικός, καταρρέει, ένας άλλος κόσμος, ο Χριστιανικός, απλώνεται. Η Υπατία, μετά από πολύχρονες σπουδές, δημιουργεί ένα ευρύ πνευματικό κύκλο και διδάσκει μαθηματικά, αστρονομία και τη φιλοσοφική σκέψη του Πλάτωνα,  του Αριστοτέλη, των Προσωκρατικών φιλοσόφων. Διδάσκει τον δρόμο και τον τρόπο να οδηγηθεί ο άνθρωπος ορθολογιστικά στην πρώτη γενεσιουργό Αρχή. Να νιώσει ότι είναι μέρος του Σύμπαντος Κόσμου, ότι συμμετέχει στο Κοσμικό Γίγνεσθαι και αυτό απαιτεί ήθος, στάση και αξίες ζωής που εναρμονίζονται με την πορεία της φύσης. Διδάσκει ότι ο άνθρωπος, είναι ενέργεια που λειτουργεί ανάλογα με την ενέργεια του ουρανού και της γής.

Ένας φανατισμένος όχλος οργισμένων με καθοδήγηση, συλλαμβάνουν την Υπατία, την σέρνουν, την διαμελίζουν. Ο συγγραφέας  Δημήτρης Βαρβαρήγος,  χρησιμοποιεί έναν ήρεμο λόγο, όπου με νηφαλιότητα, περιγράφει τις έντονες φανατισμένες στιγμές αυτής της κοινωνικής περιόδου στην Αλεξάνδρεια,  τις οποίες αντλεί μετά από τετραετή μελέτη σε βιβλιογραφικές πηγές εκείνης της εποχής.

Στην περίπτωση της Υπατίας που δίδασκε τον ελληνικό ορθολογισμό, την πορεία του Ανθρώπου προς την Γνώση ώστε από τον Αισθητό κόσμο, να αντιληφθεί τον υπεραισθητό και έτσι ο άνθρωπος να ζει, να παράγει, να διοικεί, να ερωτεύεται σύμφωνα με τους Νόμους όχι τους ανθρώπινους αλλά με τους Θεϊκούς – Συμπαντικούς.

Η δράση δημιουργεί  αντίδραση στο πολλαπλάσιο. Η κατανόηση του άλλου, καταπραΰνει τον θυμό του, τον φόβο, την έντασή του. Όποιος αγαπάει δεν φοβάται, δεν μισεί, δεν σκοτώνει… Νιώθει ότι υπάρχει μέσα από το αντίθετό σου.. Η Υπατία δεν πολέμησε, δεν κρύφτηκε, δεν φοβήθηκε.. Το ήθος, ο συναισθηματικός της κόσμος, η στάση της την οδήγησε στα αρχετυπικά πρότυπα της Ανθρωπότητας !  Μας έδειξε πως πρέπει να αγαπά η Γυναίκα !  Άφησε το Αποτύπωμά της στην γη, ως Θηλυκή Αρχή. Όσο και αν προσπαθούν  οι εκάστοτε δολοπλόκοι εξουσιαστές να σβήσουν τέτοιου είδους αποτυπώματα, έρχεται η στιγμή έστω και μετά από χιλιετίες, να εμφανιστούν άνθρωποι, που σαν τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο, νιώθουν την υποχρέωση να ανασύρουν αυτά τα πρότυπα για να φωτίσουν και πάλι όσους διψούν για την Αληθινή Γνώση και φλέγονται να βγουν έξω από τα σκοτάδια των κοινωνιών.

Έμαθα προ καιρού ότι το συγγραφικό έργο της Σαπφούς, ήταν μεγαλύτερο από αυτό του Ομήρου! Εννέα Τόμοι, λυρικής ποίησης και φιλοσοφικής σκέψης, μιας γυναίκας που έζησε πριν από 2500 χρόνια ! Το έπος του Ομήρου διασώθηκε και γαλούχησε  τον δυτικό κόσμο. Το έργο της Σαπφούς αφανίσθηκε. Όπως και της Υπατίας άλλωστε. Γιατί άραγε ? Πως θα ήταν οι πρώτες γυναίκες του σύγχρονου δυτικού κόσμου (ας πούμε, η Βιρτζίνια Γούλφ ή οι περιβόητες φεμινίστριες) αν είχαν να πατήσουν στην προηγούμενη θηλυκή σκέψη γυναικών όπως η Σαπφώ, η Θεανώ, η Υπατία ?

Γιατί πάντα πρέπει να υπάρχουν δεσποτικοί άνθρωποι, ιερατεία που καθοδηγούν και επιβάλλουν, αντί να συνεργάζονται, να συνδιαλέγονται, να συμπορεύονται, να ενώνουν τις δυνάμεις του, και να συμπληρώνει ο ένας τον άλλο,  γιατί να αφαιρούμε τον πολύτιμο χρόνο της ζωής μας που μας χρειάζεται, για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, και αντ αυτού, να ξοδευόμαστε, για να παρεμβαίνουμε,  να θέλουμε ντε και καλά να αλλάξουμε τους άλλους?

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Πάπας της καθολικής εκκλησίας, είχε την ευπρέπεια επανειλημμένως να εξετάσει εγκλήματα που διεπράχθησαν από την καθολική εκκλησία και να απολογηθεί δημοσίως (ανεπαρκές, αλλά σεβαστό). Οι ηγήτορες της Ορθόδοξης Εκκλησίας πότε επί τέλους θα κάνουν το ίδιο; Πότε επιτέλους θα παραδεχθούν ότι οι προκάτοχοί τους κατέστρεψαν τον Ελληνισμό: με την κατεδάφιση όλων των ναών, με το κάψημο όλων των βιβλιοθηκών, με την εξόντοση 30 εκατομυρίων Ελλήνων στην βαλκανική χερσόνησο και στην Μ. Ασία 

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Posted by lykofron στο 10/12/2010

1) Να καταργηθούν όλες οι θρησκευτικές αργίες και να καθιερωθούν ως αργίες, εκτός από τις εθνικές εορτές που είναι ήδη καθιερωμένες, και εορτές για σημαντικά γεγονότα της Ελληνικής ιστορίας π.χ. προς τιμή των θερμοπυλομάχων, για την νίκη των Αθηναίων κατά των Περσών κλπ

2) Να καταργηθούν όλες οι συμμετοχές της «εκκλησίας» σε δημόσιους χώρους που δεν έχουν σχέση με θρησκευτικές τελετές όπως: 0 αγιασμός στη αρχή κάθε σχολικού έτους, 0 αγιασμός κατά την έναρξη των εργασιών στη Βουλή, Η ορκωμοσία κάθε νέας κυβέρνησης ενώπιον του Ευαγγελίου, Η ορκωμοσία ενώπιον του Ευαγγελίου του Προέδρου της Δημοκρατίας.

3) Η ανάρτηση εικόνων και συμβόλων της ορθοδοξίας στις αίθουσες των δικαστηρίων και των σχολείων, στα γραφεία των δημοσίων υπηρεσιών κλπ,

4) Η κατάργηση οργανικών θέσεων κληρικών στον Στρατό και την Αστυνομία στα νοσοκομεία τις φυλακές κλπ.

5) Το μάθημα των θρησκευτικών να μετατραπεί σε μάθημα διδασκαλίας όλων των θρησκειών, χωρίς καμία ιδιαίτερη έμφαση στην Ορθοδοξία και παράλληλα να παύσει η χειραγώγηση των μαθητών από τους εκπροσώπους της Ορθοδοξίας.

6) Να παύσει η επίσημη συμμετοχή κρατικών υπαλλήλων, αστυνομικών και στρατιωτικών με την ιδιότητά τους αυτή θρησκευτικές εκδηλώσεις (λιτανείες, δοξολογίες κλπ). Η τυχόν συμμετοχή τους να γίνεται μόνον υπό την ιδιότητα του πολίτου.

7) Να προβλέπεται υποχρεωτικά ο πολιτικός γάμος, ενώ ο θρησκευτικός να είναι προαιρετικός. Η ονοματοδοσία των παιδιών να γίνεται υποχρεωτικά στο ληξιαρχείο και η βάπτιση να είναι προαιρετική. Το ανάλογο να ισχύσει για τις κηδείες κλπ

8) Να έχουν το δικαίωμα όλες οι θρησκείες να ανεγείρουν ναούς και ευκτήριους οίκους χωρίς να ζητούν άδεια από το Υπουργείο Παιδείας και θρησκευμάτων και τα ιερατεία όλων των θρησκειών να είναι ισότιμα.

9) Το δε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων να γίνει μόνον Υπουργείο Παιδείας.

10) Να διακοπεί η μισθοδοσία του κλήρου. Οι κληρικοί της κάθε θρησκείας θα συντηρούνται από τις εισφορές των πιστών τους.

11) Να περιέλθει στον λαό όλη η εκκλησιαστική περιουσία.

12) Να καταργηθούν όλοι οι μεταξικοί νόμοι υπέρ της ορθοδοξίας π.χ. νόμος που απαγορεύει τον προσηλυτισμό και γενικά όλοι οι νόμοι που αφορούν την διοίκηση της ορθοδοξίας.

Posted in ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ | 1 Comment »

ΤΟΥ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥ Ο ΠΕΛΕΚΥΣ…

Posted by lykofron στο 05/12/2010

 

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | Leave a Comment »