ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

Archive for Απρίλιος 2011

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ: -ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ

Posted by lykofron στο 24/04/2011

Υπονοεί την καταστροφή του Ελληνικού πολιτισμού από την ορθοδοξία

Advertisements

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | Leave a Comment »

Γιαούρτωσαν τον Αρχιεπίσκοπο Βελγίου

Posted by lykofron στο 10/04/2011

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΥΚΟΦΡΩΝΑ: ΟΙ ΒΕΛΓΟΙ ΞΥΠΝΙΣΑΝ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. ΕΛΛΗΝΑ ΞΥΠΝΑ, ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΟΣΚΗΝΑΣ ΤΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΨΕΥΤΙΚΟ ΘΕΟ ΤΟΥΣ;;;

Υποδοχή με γιαούρτι επιφύλαξαν φοιτητές στον Αρχιεπίσκοπο Βελγίου, ο οποίος επισκέφθηκε πανεπιστήμιο με σκοπό να εκφωνήσει ομιλία. Μόλις καθαρίστηκε τον γιαούρτωσαν ξανά!

Διπλό Γιαούρτωμα δέχθηκε  από ακτιβιστές  στο πρόσωπο ο Αρχιεπίσκοπος του Βελγίου André-Joseph Léonard στη πόλη Louvain La Neuve του Βελγίου. Στον αρχιεπίσκοπο αρχικά επιτέθηκε ένας νεαρός έξω από την αίθουσα. Αυτός χωρίς να χάσει τη ψυχραιμία του αφού καθαρίστηκε επέστρεψε στο αμφιθέατρο για την ομιλία. Εκεί για δεύτερη φορά τρεις ακτιβιστές » κομάντο», όπως τους αποκαλούν τον γιαούρτωσαν για δεύτερη φορά!

Όπως δήλωσε ένας εκ των νεαρών μετά την επίθεση, με αυτή του την κίνηση ήθελε να διαφωνήσει ως προς τον συντηρητισμό της   Βελγικής Καθολικής εκκλησίας. Πέρσι, αποκαλύψεις σοκ είχαν ταράξει τα θεμέλια της καθολικής εκκλησίας του Βελγίου. Σε ηχογραφημένα ντοκουμέντα που διέρρευσαν, ακούγεται ο πρώην επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας του Βελγίου, Καρδινάλιος Γκόντφριντ Ντάνεελς, να ζητάει από ένα από τα θύματά του να μην αποκαλύψει ότι κακοποιήθηκε σεξουαλικά από επίσκοπο.

Στις ηχογραφημένες συνομιλίες, που καταγράφηκαν από το θύμα και δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες του Βελγίου, ο πρώην αρχιεπίσκοπος του Βελγίου, ακούγεται να προτρέπει το θύμα του να δεχτεί μία ιδιωτική συγγνώμη ή να περιμένει ένα χρόνο μέχρι ο επίσκοπος να συνταξιοδοτηθεί, προτού δημοσιοποιήσει το σκάνδαλο.

Πηγη http://iliatora.gr/news_details.php?id=5273

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

Ακολουθία του Γάμου

Posted by lykofron στο 04/04/2011

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΛΥΚΟΦΡΩΝΑ: ΔΕΝ ΥΠΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΕΒΡΑΪΚΗ ΤΕΛΕΤΗ.

 Ακολουθία του Γάμου αναφέρει «Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλόγησας τον Αβραάμ και την Σάρραν. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλόγησας τον Ισαάκ και την Ρεβέκκαν. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλόγησας τον Ιακώβ και πάντας τους πατριάρχας. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλόγησας τον Ιωσήφ και την Ασυνέθ. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλόγησας τον Ιωακείμ και την Άνναν. Ευλόγησον αυτούς, Κύριε ο Θεός Ημών, ως ευλόγησας τον Ζαχαρίαν και Ελισάβετ. Διαφύλαξον αυτούς, Κύριε ο Θεός ημών, ως διεφύλαξας τον Νώε εν τη κιβωτώ. Διαφύλαξον αυτούς, Κύριε ο Θεός ημών, ως διεφύλαξας τον Ιωνάν εν τη κοιλία του κήτους…Μνημόνευσον αυτών, Κύριε ο Θεός ημών, ως εμνημόνευσας του Ενώχ, του Σήμ, του Ηλία…».

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ Αυτές είναι οι «ευχές», τις οποίες απευθύνει ο ορθόδοξος παπάς προς τους ορθόδοξους Έλληνες και Ελληνίδες (τι οξύμωρο!), όταν παντρεύονται. Σε τι διαφέρει άραγε από μια ευχή πού δίδεται σε μια συναγωγή; Ούτε ένα Ελληνικό όνομα. Λές κι η Ελληνική φυλή δεν είχε ποτέ ένδοξους προγόνους, βασιλείς, ήρωες, φιλοσόφους, επιστήμονες και εκπολιτιστές. Ο Έλληνας δεν καλείται να μοιάσει στον Οδυσσέα, στον Λεωνίδα, ή στον Περικλή. Η Ελληνίδα δεν ευλογείται όπως ευλογήθηκε από τους Έλληνες θεούς η Ανδρομάχη, η Πηνελόπη, η Ασπασία. Λές και δεν υπήρξαμε ποτέ τέκνα του Δευκαλίωνος και της Πύρρας, παρά τυχάρπαστα γεννήματα απολίτιστων νομάδων. Λίγο πιο κάτω στην «Ακολουθία του Γάμου» πάντα, οι «ευχές» συνεχίζονται: «Και συ, Νύμφη, μεγαλύνθητι ως η Σάρρα [που την εκπόρνευε συστηματικά ο σύζυγός της, Αβραάμ («Γένεσις» ιβ’11-20 και κ’1-18)] και ευφράνθητι ως η Ρεβέκκα [που ο σύζυγός της, Ισαάκ, την παρέδωσε στον έρωτα του βασιλιά των Φιλισταίων («Γένεσις» κστ’6-10), ενώ η ίδια συνωμότησε εναντίον του συζύγου της και του γιού της Ησαύ, ώστε να λάβει την ευχή των πρωτοτοκίων ο αγαπημένος της γιος, Ιακώβ («Γένεσις» κζ’)] και πληθύνθητι ως η Ραχήλ [που μοιραζόταν το κρεβάτι του συζύγου της με την ίδια της την αδελφή και μερικές ακόμα δούλες («Γένεσις» κθ’ κ.εξ.)] ευφραινομένη τω ιδίω ανδρί».

Το ευτυχές της στιγμής, η πολλή φασαρία, η κακή άρθρωση, η άσχημη προφορά κι η παραφωνία των παπάδων, κυρίως όμως η πνευματική αφασία, στην οποία καταδικάζεται για πάνω από 1.700 χρόνια ο Ελληνισμός, είναι οι λόγοι που όλες αυτές οι «ευχές», τις οποίες δίνουν οι παπάδες στους νεόνυμφους Έλληνες, δεν φαίνεται να τους ενοχλούν καθόλου.

Τους παρευρισκόμενους στο γάμο της φωτογραφίας δεν ενόχλησε επίσης η στάση του παπά, που πατούσε επάνω σε ένα ανεστραμμένο κιονόκρανο αρχαίου ναού, προκειμένου να φτάσει στο ύψος του πρόχειρα στημένου βάθρου. H φωτογραφία είναι από το βυζαντινό μοναστήρι στη Φιλέρημο της Ρόδου, που είναι κτισμένο στην Ακρόπολη της Αρχαίας Ιαλυσού επάνω στα ερείπια των ναών της Πολιάδος Αθηνάς και του Διός Πολιέως (3ου αιώνα π.Χ.). Τα μέλη των αρχαίων ναών που είναι πεταμένα στον προαύλιο χώρο της μονής είναι πολλά. Ένα από αυτά χρησιμοποίησε ως υποπόδιο ο παπάς. Οι καιροί που συμπεριφέρονταν ως κατακτητές οι ρασοφόροι Αλάριχοι πνέουν τα λοίσθια.

Κι αν τώρα αλόγιστα πατάς, παπά,

Σε ιερό κιονόκρανο ανεστραμμένο,

Δίχως περίσκεψιν, λύπην ή αιδώ,

Όλα πληρώνονται εδώ!

 

                                         Ίων  Δημόφιλος

   Hλεκτρολόγος – Μηχανολόγος Ε.Μ.Π. dhmofilos@freemail.gr          

BIBΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:   «Ευχή» από την «Ακολουθία του Γάμου».  Παρασκευάς Νικολαρέας, «Πάνω στο Κιονόκρανο», «Γεωτρόπιο», 4 Σεπ. 04. Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης, «Το Βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν Θέλει να Διαβάσεις», Εκδόσεις «Δαδούχος», Θεσσαλονίκη 2002, τηλ.: 6945638884. Δήμητρα Λιάτσα, «Τα Ψέματα που Λένε για την Ελλάδα», Eκδόσεις «Δήλιος», Θεσσαλονίκη 2004.  («Δαυλός, τ. 273, Οκτ. 04)

Posted in ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ | 1 Comment »

Ανθελληνικός «φιλελληνισμός»

Posted by lykofron στο 02/04/2011

του   Γεωργίου  Γεωργαλά,  Επιμέλεια Γιάννη Δημήτρουλα

Ο «φιλελληνισμός» τών Δυτικών κατεστημένων συνδιάζεται ανέκαθεν μέ εχθρότητα  πρός τούς πραγματικούς έλληνες. Ετσι:

α) Οι Ρωμαίοι απέδιδαν στούς Ελληνες πλήθος απεχθών ιδιοτήτων.

β) Οι Πάπες καλλιέργησαν τό μίσος κατά τών Ελλήνων πού εξεδηλώθη εμπράκτως μέ τίς σταυροφορίες καί τήν Φραγκοκρατία.

γ) Οι σύγχρονοι, κατά δήλωσιν τους «Ελληνες», Κισσινγκερ – Χόλμπρουκ – Κλίντον – Μπέρνς  μάς έκαναν ό,τι κακό.

δ) Οι Ευρωπαίοι «Ελληνες» τηρούν τή γνωστή στάσι τους  στό Κυπριακό καί σ’αυτό πού αποκαλούν «ελληνοτουρκικές διαφορές»

Μερικοί δικαιολογούν τόν ανθελληνισμό τών δήθεν μετεχόντων τής Ελληνικής παιδείας ξένων, μέ τήν υποτιθέμενη απογοήτευσί τους από τούς σημερινούς Ελληνες πού βεβαίως δέν είναι Πλάτωνες, ούτε Φειδίες καί δέν κτίζουν Παρθενώνες. Λάθος. Οί Δυτικότροποι  «Ελληνίζοντες» είναι ανθέλληνες, διότι είναι εχθροί τής πραγματικής Ελληνικότητος, επειδή: α) τούς είναι απρόσιτη. β) Αποτελεί τό κύριο εμπόδιο στήν πορεία πρός τήν μετάλλαξι τής ανθρωπότητος σέ αδιαφοροποίητο ανθρωποπολτό.Ο «φιλελληνικός ανθελληνισμός» είναι ιδιότης εγγενής τού κοσμοεξουσιασμού. Καί πλήστοι τών δήθεν μετεχόντων τής Ελληνικής Παιδείας είναι οργανά του. Η παιδεία τους, στό βαθμό πού υφίσταται,είναι απλώς ένα επίχρισμα, πού τους καθιστά πιό επικίνδυνους. Διότι, άν πράγματι μετείχαν αυτής τής Παιδείας, θά είχαν γίνη άλλοι ανθρωποι.

Δυτικολαγνεία

Οί υποταγμένοι στήν Made in West  «ελληνικότητα» εγχώριοι σκύβουν δουλικώς μπροστά σέ κάθε θέσι της. Υποκλίνονται ευλαβώς σέ κάθε ξένον «φιλέλληνα» χωρίς νά τολμούν νά ελέγξουν τά κείμενά του. Τά ξένα συγγράματα περί Ελλάδος είναι γι’αυτούς «ιερές γραφές». Δέχονται λ.χ.ότι: α) Οί ανατολικοί λαοί προηγήθηκαν πολιτισμικώς τών Ελλήνων οί οποίοι έλαβον δήθεν τίς βάσεις τού πολιτισμού των από Μεσοποταμίους (μυθολογία), Αιγυπτίους (θρησκεία) καί από τούς Σημιτοφοίνικες τό αλφάβητο. β) Δέν υπήρξαν Ελληνοφοίνικες., προγενέστεροι τών Σημιτοφοινίκων. γ) Οί Φοίνικες προηγήθηκαν τών Ελλήνων ώς θαλασσοπόροι. δ) Οί Ελληνες δέν πήγαν στήν Αμερική. ε) Η (δήθεν) Ρωμαϊκή νομοθεσία υπήρξε δημιούργημα τών Λατίνων καί όχι τών Ελλήνων.Αυτά καί πάμπολλα παρόμοια, τά δέχονται ακρίτως, διότι αφού τό λέγει ό τάδε μέγας ξένος «φιλέλλην» έτσι είναι. Τά κείμενα αυτών τών «φιλελλήνων»εκδίδονται στή χώρα μας μέ χρήματα δημοσίων οργανισμών, βραβεύονται, προβάλλονται, διδάσκονται, διανέμονται. Μέ αυτόν τόν τρόπο, καλλιεργείται καί αναπαράγεται ή ψευδής «ελληνικότης». Πώς μπορεί νά αμφισβητήση κάποιος ταπεινότατος ιθαγενής τούς ισχυρισμούς τών γιγάντων τής δυτικής σκέψεως.  Οταν λ.χ. ό H. D. F. Kitto μάς βεβαιώνει («The Greeks» 1951) ότι οί Ελληνες άκουσαν καί υιοθέτησαν τήν λέξη θάλασσα γύρω στά 1900π.χ., όταν γιά πρώτη φορά αντίκρυσαν φθάνοντας στό Αιγαίο από τίς βορειοευρωπαϊκές στέπες, ποιός μπορεί νά τόν αμφισβητήση; Ο H. Kitto δέν είναι ιθαγενής, ούτε «φυλετιστής», ούτε «εθνικιστής». Είναι Αγγλος τζέντλεμαν, καθηγητής τού πανεπιστιμίου Μπρίστολ, «αναγνωρισμένος ελληνιστής». Καί υπέρ άνω όλων είναι καί «φιλέλλην» (πώς μπορεί νά μήν είναι ένας «ελληνιστής», αφού μετέχει τής «ημετέρας παιδείας;)  Αρα τοποθετείται υπεράνω πάσης υποψίας ώς ανιδιοτελέστατος, αλλά καί πάσης κριτικής αλάθητος.

Συμπέρασμα:  Προσοχή! Δέν αρκεί ή κατοχή Ελληνικής παιδείας, ούτε ή ενασχόλησις μέ τόν Πολιτισμό ή τήν Ιστορία τών Ελλήνων, γιά νά θεωρηθή κάποιος «Ελλην» ή «φιλέλλην». Τό χειρότερο δηλητήριο ανθελληνικότητος διοχετεύεται σέ συσκευασία «ελληνολατρείας»                                                                  .              (  ΚΙ’ΑΥΤΟ  ΙΣΧΥΕΙ  ΚΑΙ  ΓΙΑ  ΜΕΡΙΚΟΥΣ  ΕΛΛΗΝΕΣ ).

 ‘Η  Διαχρονική  Θέσις

Ο Ελληνισμός άρχισε τήν πορεία του από τά απύθμενα βάθη τού χρόνου, τήν εποχή τής ανθρωπογενέσεως στήν Αιγηίδα, έως σήμερα. Η ύπαρξίς του ουδέποτε διεκόπη, ούτε ανεστάλη.

Σ’όλη τή διάρκεια αυτής τής ιστορίας του, τής μακρύτερης  οιουδήποτε άλλου έθνους, ό Ελληνισμός διετήρησε τήν βασική του ιδιότητα: τήν Ελληνικότητα. Μέ τήν Ελληνικότητα, ό Ελληνισμός υπήρξε πάντοτε δημιουργός καί μεταδότης  πολιτισμών ανώτερης ποιότητος, μοναδικών στό είδος τους. Η Ελληνικότης ουδέποτε έπαυσε νά αναδεικνύη ανθρώπους ελεύθερους, φιλομαθείς, ερευνητικούς, αμφισβητίες, κριτικούς, υπερήφανους,  εραστές τού κάλλους καί τής ζωής. Στοιχεία θεμελιακά αυτών τών διαδοχικών πολιτισμών πού παρήγαγε ή Ελληνοκότης, είναι ή Ελευθερία, τό Πρόσωπο, ή Δημιουργικότης, ή Αδογμάτιστη σκέψις, ή Αληθείας Ζήτησις, Η αγάπη πρός τό Κάλλος, τό Μέτρον, ή Πολυμορφία – Πολυφωνία, Η Αρετή, ή Ευσέβεια.

Η ιστορία μας παρουσιάζει περιόδους ανοδικές καί καθοδικές, αλλά όχι Ασυνέχεια. Πρίν από τήν «κλασσική» υπήρξαν πολλές περίοδοι τής Ελληνικής ιστορίας, Πολιτισμού καί Προσφοράς. Τό ίδιο καί μετά από αυτήν. Ο  Προκατακλυσμιαίος  Πολιτισμός βρίσκει τήν συνέχειά του στόν Πελασγικό, στόν Κυκλαδικό, στόν Μυκηναϊκό. Αυτούς διαδέχονται ό Μινωικός, ό Κλασσικός, ό Ελληνιστικός πολιτισμός, πού βρίσκουν τήν συνέχειά τους  στούς πολιτισμούς τής Ρωμαϊκής Εποχής  καί τής Ελληνι-κής Αυτοκρατορίας τών Μέσων Χρόνων, πού απεκλήθη «Βυζαντινή». Συνέχεια όλων αυτών είναι ό σύγχρονος Ελληνισμός. Η Ιστορία δέν τεμα-χίζεται, ώστε νά επιλέγουμε τό τμήμα της πού μάς αρέσει καί νά απορρίπ-τουμε  τά άλλα.Ενα Εθνος δέν μπορεί παρά νά δέχεται ολόκληρη τήν Ιστορία του.Η θεώρησις τής Ιστορίας είναι ορθή, όταν είναι πλήρης, δη-λαδή διαχρονική.Κάθε τεμαχισμός καί αποσπασματοποίησις τής Ιστορίας  επιφέρουν διαστρεβλωτική παραμόρφωσί της, άρα συνεπάγονται τό Ιστορικό ψεύδος.  Η τεμαχισμένη Ιστορία είναι ψεύδοιστορία.

Η Ελληνική Μοναδικότης

’Αλλος  πολιτισμός

Η τεράστια σημασία τού Ελληνικού πολιτισμού δέν οφείλεται, όπως υποστηρίζουν κάποιοι υπερβάλλοντες, στό ότι αυτός ήταν ό μόνος πολιτισμός τής Aρχαιότητος. Πολιτισμοί υπήρξαν καί άλλοι (αιγυπτιακός, μεσοποταμιακοί, κινεζικός, ινδικός, Αμερινδών). Ομως ό Ελληνικός Πολιτισμός διαφέρει ποιοτικώς από αυτούς. Η σημασία του οφείλεται, στό ότι ήταν «άλλος» πολιτισμός :

– Θρησκεία είχαν όλες οί ανθρώπινες κοινωνίες . Μόνον ή τών Ελλήνων όμως δημιούργησε Θεολογία = τήν έλλογη διερεύνησι τού Θείου.

– Πολιτική ασκούσαν όλα τά αρχαία κράτη. Μόνον στά Ελληνικά κράτη όμως υπήρξαν Πολίτες, στούς άλλους ή πολιτική ήταν υπόθεσις κλειστής κάστας ενώ οί πολλοί ήσαν απλώς υπήκοοι.

– Πολεοδομικά συγκροτήματα υπήρχαν σέ πολλές χώρες. Μόνον στούς Ελληνες όμως αυτά έγιναν «πόλεις» μέ τήν πλήρη έννοια τού όρου.

– Καί οί Βαβυλώνιοι ή  οί Αιγύπτιοι εσκέπτοντο. Αλλά μόνον οί Ελληνες αναβάθμισαν τήν Σκέψι σέ Φιλοσοφία.

– Ολοι είχαν λόγο (= μιλούσαν). Αλλά οί Ελληνες έφθασαν στόν διάλογο.  – Η περιέργεια , ή αναζήτησις απαντήσεων, ή επιθυμία  γιά γνώσι είναι ιδιότητες τού ανθρώπου. Ομως μόνον ό Ελλην άνθρωπος τίς χρησιμοποίησε γιά νά γεννήση τήν Επιστήμη.

– Ο άνθρωπος αγαπά τό ωραίο καί επιδίδεται μέ ποικίλους τρόπους στήν έκφρασί του. Αλλά ό Ελλην ανήγαγε τήν Τέχνη στό ύψιστο επίπεδό της καί δημιούργησε τήν Αισθητική.

– Πολλοί διέθεταν γραφή. Οί Ελληνες όμως είναι πού ανέδειξαν μεγάλους ποιητές καί τραγωδούς καί κληροδότησαν στήν ανθρωπότητα δημιουργήματα λογοτεχνίας.

– Σέ πολλούς τόπους καλλιεργούσαν τήν γή. Μόνον οί Ελληνες όμως έγιναν ελεύθεροι κτηματίες.

– Συγκροτημένες κοινωνίες υπήρχαν πολλές, αλλά μόνον  ή τών Ελλήνων ήταν κοινωνία ελευθέρων ανθρώπων καί ιδεών.

– Νόμους διέθεταν καί άλλοι, αλλά στούς Ελληνες αυτοί δέν ήσαν προϊόντα αυθαιρέτου βουλήσεως ανεξελέγκων κυβερνητών καί μόνον σ’αυτούς υπήρχε ισονομία μέ υποταγή τών πάντων ακόμη καί τών θεών στούς νόμους.

– Στό Θεό (ή θεούς) πίστευαν καί αλλοι. Μόνον οί Ελληνες όμως θεωρούσαν τό Θεό όχι Κύριον, αλλά Πατέρα.

– Σρατούς διέθεταν πολλά κράτη. Μόνον στούς Ελληνες όμως ό στρατός απετελείτο από ελεύθερους πολίτες.

– Εναρθρο λόγο είχαν όλοι. Ομως οί Ελληνες τόν ανέβασαν στό επίπεδο τής τέλειας  γλώσσας.

Οί  D. V. Hanson – J. Heath  στό έργο τους «Ποιός σκότωσε τόν Ομηρογράφουν: «Μερικοί πιστεύουν ότι όλοι οί πολιτισμοί είναι ίσοι…Αν όμως οί Ελληνες είναι τό ίδιο μέ τούς Θράκες  ή  τούς  Καρχηδόνιους, γιατί μελετάμε Ελληνικά αντί γιά Φοινικικά, Χιττιτικά ή Αιγυπτιακά;». καί καταγγέλλοντας αυτούς πού θέλουν τήν εξίσωσι (ή καί τήναντικατάστασι) τών Ελλήνων μέ Εβραίους, Αιγυπτίους κ.λ.π., γράφουν: «Ξέρουν πολύ καλά ότι δέν υπάρχει ένας Φαίδων στήν Αίγυπτο, μία Ορέστια στήν Περσία ή μία Ιλιάς στήν Ασσυρία, πόσω μάλλον δημοκρατία στούς Γερμανούς τής αντίστοιχης εποχής ή πανεπιστίμια στή Γαλατία τού 4ου π.χ .αιώνος». Καί καταλήγουν : «οί πολιτισμοί ποτέ δέν ήσαν ούτε είναι ίδιοι. Ο Ελληνικός  πολιτισμός…δέν είναι απλώς διαφορετικός, αλλά  είναι  εντελώ ςαντιθετικός  πρός οιονδήποτε πολιτισμό τής εποχής του….Οί κεντρικές αξίες του  είναι μοναδικές, αμετάβλητες καί μή πολυπολιτισμικές».(*)  Είναι τυχαίο ότι, σέ καμία γλώσσα πολιτισμένου λαού τής Αρχαιότητος, δέν υπήρχαν οί λέξεις «ελευθερία», «πολίτης», «κριτική» πλήν τής Ελληνικής;

(*)  V. D. Hanson – J. Heath (“Who killed Homer?” Ελλην. Εκδ. Κάκτος 1999)

Οί  πολιτισμοί  δέν  είναι  ίδιοι

Η Αμερικανοεβραία καθηγήτρια  Μαρία Λέφκοβιτς στό βιβλιο της  «Not out of Africa», απορρίπτοντας τίς εικασίες περί Αφρικανοσημιτικής προελεύσεως τού Ελληνικού πολιτισμού, γράφει:

«Ο Σωκράτης δέν ήταν μαύρος ούτε ή Κλεοπάτρα. Οί Ελληνες  φιλόσοφοι δέν επηρεάσθηκαν από τούς Αιγυπτίους… ποίοι μύθοι καί ποιά τελετουργικά τών Ελλήνων καί τών Ρωμαίων έχουν τίς ρίζες τους στήν Αίγυπτο; Μέχρι στιγμής ούτε ένας  από τούς επικριτές μου δέν κατάφερε νά προσκομίση στοιχεία πού νά καταρρρίπτουν τή βασική θέσι τού βιβλίου μου, Οτι δηλαδή οί Ελληνες ούτε εκλεψαν ούτε δανείστηκαν φιλοσοφικά στοιχεία από τούς Αιγυπτίους, οτι ή επίδραση τών Αιγυπτίων στήν Ελληνική σκέψη ήταν περι-ορισμένη καί ότι ή άποψη περί αγνόησης τών Αιγυπτιακών καταβολών τών Ελλήνων βασίζεται σέ μασονικούς  μύθους καί όχι σέ ιστορικά δεδομένα».

Οτι ή ανθρωπότης, ώς σύνολο, διεμόρφωσε καί διαθέτει πολλούς πολιτισμούς, αυτό είναι βέβαιον. Μόνον φανατικοί μπορούν νά υποστηρίζουν ότι οί Ελληνες είχαν τήν αποκλειστικότητα  τής πολιτισμικής δημιουργίας. Η σημασία τού Ελληνικού πολιτισμού έγκειται στήν εντελώς διαφορετική ποιότητά του. Ο Ελλην. πολιτισμός  δέν ήταν ό μόνος. Ηταν όμως άλλος, μέ γνωρίσματα  πράγματι μοναδικά: Ελευθερία, αρετή, πολίτης, διάλογος, ελεύθερη έρευνα, αμφισβήτησις, κριτική, υπευθυνότης, αναζήτησις τής αληθείας, επιστήμη, ισονομία  ισηγορία, ήθος, δημηγορία, λαϊκή συνέλευσις, στρατιωτική συνέλευσις, δικαστήρια πού αποφασίζουν όχι αυθαιρέτως αλλά κατά τούς νόμους, αιρετά αξιώματα, εύθυνα (λογοδοσία αρχόντων). Στούς Ελληνες υπάρχει δημόσιος βίος, διότι οί κοινές υποθέσεις δέν αποτελούν ιδιωτικές υποθέσεις τών αρχόντων. Είναι δημιουργίες καί ιδιότητες μόνον αυτού τού πολιτισμού. Χάρις σ’αυτά τά μοναδικά γνωρίσματά του,ό Ελληνικός Πολιτισμός είναι ό μόνος πού άφησε κληρονόμουςτόν σύγχρονο δυτικό καί τόν σύγχονο ανατολικό (ορθόδοξο) πολιτισμό. Οί άλλοι αρχαίοι πολι-τισμοί έμειναν στείροι – έσβυσαν χωρίς απογόνους  ή απολιθώθηκαν.  Οί πολιτισμοί αυτοί τελικώς στατικοποιήθηκαν, κατά τό πρότυπο τών άκαμ-πτων κοινωνιών πού έχουν οί μέλισσες ή τά μυρμήγκια. Ετσι κλείστηκαν στούς εαυτούς των. Αντιθέτως ό Ελλην. Πολιτισμός, δυναμικός σέ αέναη κινητικότητα, ανοίχθηκε πρός κάθε κατεύθυνσι καί συνεχίσθηκε  μέ τόν Ελληνιστικό, τόν Ρωμαϊκό, τόν Βυζαντινό κόσμο καί τέλος, διά τής Αναγεννήσεως  καί τού εκχριστιανισμύ τών Σλάυων, επιβιώνει στόν σύγχρονο Δυτικό καί στόν σύγχρονο Ορθόδοξο Ανατολικό κόσμο.

Μόνον  οι  ‘Έλληνες

Μόνον ό Ελλην ήταν Πρόσωπο. Δέν προσκυνούσε ανθρώπους – ούτε κάν τούς Θεούς. Δέν είχε άρχοντες θεοποιημένους, θεοκρατία, ιερατείο, κάστες δόγματα. Διαφωνούσε, ήλεγχε, επέκρινε, εξωστράκιζε, υπηρετούσε τούς Θεσμούς, όχι εξουσιαστές. Γι’αυτό:

– Μόνον από τούς Ελληνες ανεδείχθησαν Προμηθεύς, Αχιλλεύς, Εκτωρ, Λεωνίδας, Σωκράτης, Φωκίων.

– Μόνον Ελληνίδα μπορούσε  νά είναι ή Αντιγόνη, ή Ιφιγένεια, ή Αρήτη, ή Ναυσικά, ή Ηλέκτρα.                                                    

– Μόνον  Ελλην  μπορούσε  νά  πή, όπως  ό  Αίμων  στόν  πατέρα του Κρέοντα, ότι  «καμία  πόλις  δέν  ανήκει  σέ  έναν  άνθρωπο».

– Μόνον Ελληνες μπορούσαν νά πεθαίνουν γιά νά εκπληρώσουν τό καθήκον τους, όπως ό Εκτωρ («Ιλ.» Ζ447-453), ό Λεωνίδας, οί Θεσπιείς.  – Οί  Ελληνικοί στρατοί ήσαν νικηφόροι, διότι τούς αποτελούσαν πολίτες

  πού πολεμούσαν γιά τήν πατρίδα τους, όχι μισθοφόροι πού πολεμούσαν γιά τόν βασιλέα τους.

Το  δικαίωμα   στην  υπερηφάνεια

Ο Ελληνικός πολιτισμός  ήταν  εντελώς διαφορετικός  από όλων  τών άλλων  λαών. Οί  Ελληνες  τό  ήξεραν.  Καί  ήσαν  υπερήφανοι  γιά  τήν  Ελληνικότητά τους, δηλαδή γιά όσα τούς έκαναν νά διαφέρουν από τους άλλους – τούς βαρβάρους. Κάποιοι σύγχρονοι ψευδο-προοδευτικώς  ψευδοδιανοουμενίζοντες στιγματίζουν αυτήν τήν υπερηφάνεια ώς ρατσισμό, εθνικισμό καί μέ τούς λοιπούς χαρακτηρισμούς τού απελπιστικώς τυποποιημένου καί φτωχού λεξιολογίου τους. Ομως, γιατί νά μήν είναι  κάποιος υπερήφανος γιά τά επιτεύγματά του, πού τά πραγμάτωσε μέ μόχθους καί θυσίες ; Οί ανατολίτες  υπερηφανεύονταν γιά τά ανάκτορα καί τά χαρέμια τους, τά πολιτελή ενδύματα καί τά βαρύτιμα κοσμήματά τους, τά φτιασίδια καί τά αρώματά τους. Οί Ελληνες  γιά τήν αρετή τους, τό ήθος τους, τήν σκέψι τους. Γιατί όχι;

 Ο Πλάτων  κάνει σαφέστατο διαχωρισμό μεταξύ τών Ελλήνων καί «σύμπασι τοίς άλλοις γένεσιν», πού τά χαρακτηρίζει  βαρβαρικά. Ο Αριστοτέλης συμβουλεύει τόν Μ. Αλέξανδρο νά συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά στούς Ελληνες απ’ότι στούς βαρβάρους.

Ναί, οί Ελληνες  ήσαν υπερήφανοι γιά τόν Πολιτισμό τους, επειδή ήξεραν ότι αυτός ήταν ανώτερος από τούς άλλους. Καί ίσως νά προέβλεπαν  ότι μόνον αυτός δέν θά πέθαινε  άκληρος  όπως οί άλλοι  πολιτισμοί τής Αρχαιότητος.

Συμπεράσματα

Η διαχρονικότης τού Ελλην. Πολιτισμού καί καθοριστική συμβολή του στήν πορεία τής ανθρωπότητος οφείλονται:

–  Στήν μοναδικότητα πού τόν διαφοροποιεί τελείως από τούς άλλους αρχαίους πολιτισμούς.

–  Στήν   μεταδοτικότητά του πού οφείλεται καί στά ειδικά γνωρίσματά του, καί στόν θαλάσσιο χαρακτήρα του καί στίς ιδιότητες τών φορέων του, δηλαδή τών Ελλήνων πού κατά τόν Αιγύπτιο  ιερέα  Σώχθι ήσαν τό «κάλλιστον καί άριστον γένος επ’ανθρώποις»  (Πλάτων «Τίμαιος» 23c).

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Leave a Comment »

ΚΗΡΥΚΑΣ ΜΙΣΟΥΣ, ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΧΑΣΜΟΥ Ο ΙΗΣΟΥΣ;

Posted by lykofron στο 02/04/2011

Για τα πλείστα εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης ρατσιστικού, ανήθικου, απάνθρωπου, ανθελληνικού κ.τ.λ. περιεχομένου (όπως π.χ. «εξεγειρώ τα τέκνα σου Σιών επί των τέκνων των Ελλήνων» («Ζαχαρίας» θ΄13-15), «θα εξολοθρεύσω τους Κρήτες» («Ιεζεκιήλ» κε΄16-17) κ.λ.π., έχει γίνει αρκετός λόγος σε προηγούμενα τεύχη μας (154, 164-165, 169, 171, 193, 293 κ.ά.). Βρισκόμενοι σε κατάσταση άμυνας οι οπαδοί του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος άρχισαν να κάνουν λόγο για αποβολή της «Παλαιάς Διαθήκης» από τον Κανόνα της Εκκλησίας καθότι αναφέρεται σε κηρύγματα μίσους και διχόνοιας της εβραϊκής ιστορίας. Θέτουν όμως παράλληλα την «Καινή Διαθήκη» στο απυρόβλητο, καθότι –σύμφωνα με τα λεγόμενά τους- μέσα στα κείμενά της διδάσκεται η αγάπη, έχει επηρεαστεί κι είναι σε πλήρη αρμονία με το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Ο χωρισμός  της «Παλαιάς» από την «Καινή Διαθήκη» δεν μπορεί βέβαια να γίνει καθότι ο ίδιος ο Ιησούς μας λέει: «Δεν ήλθα για να καταλύσω το νόμο ή τους προφήτες, αλλά για να συμπληρώσω» (κατά Ματθαίο» ε΄17), «αν πιστεύετε στον Μωϋσή πιστεύετε και σ’ εμένα γιατί για μένα εκείνος έγραψε κι αν δεν πιστεύετε στα γραπτά εκείνου πώς θα πιστέψετε στα λόγια μου;» («κατά Ιωάννη» ε΄46-47) και «ερευνάτε τας γραφάς (εννοεί την «Παλαιά Διαθήκη», η «Καινή» δεν είχε ακόμη γραφτεί) γιατί εκείνες περιέχουν μαρτυρίες για μένα» («κατά Ιωάννη» ε΄39). Στο παρόν άρθρο θα δείξουμε ότι από τα ίδια τα κείμενα της «Καινής Διαθήκης» δεν προκύπτει καμία διαφορά από την «Παλαιά» γιατί και τα δύο βιβλία παραμένουν αδιάσπαστα τόσο στις «ιδέες» όσο και στις «διαθέσεις», ο δε Ιησούς Χριστός δεν είναι κήρυκας αγάπης όπως προβάλλεται, αλλά αντιθέτως προβαίνει σε κηρύγματα απίστευτου μίσους, διχόνοιας, διχασμού κι έντονου μισελληνισμού.

 «Ήταν μερικοί Έλληνες μεταξύ εκείνων που είχαν ανεβεί για να προσκυνήσουν κατά την εορτή. Αυτοί λοιπόν ήλθαν στον Φίλιππο ο οποίος ήταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και του είπαν: ‘Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού’. Έρχεται ο Φίλιππος και το λέει στον Ανδρέα και ο Ανδρέας κι ο Φίλιππος το λέγουν στον Ιησού. Ο Ιησούς αποκρίθηκε σ’ αυτούς: ‘Ήλθε η ώρα για να δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου («κατά Ιωάννη» ιβ΄20-23). Αυτό είναι το περίφημο απόσπασμα στο οποίο κατά κόρον αναφέρονται οι ελληνορθόδοξοι στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στις επικρίσεις που δέχονται για το ανθελληνικό μένος των γραφών και να αποδείξουν ότι ναι μεν η «Παλαιά Διαθήκη» γράφει αίσχη για τους Έλληνες, ο Ιησούς όμως ήταν πολύ διαφορετικός κι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους επειδή δήθεν μας αγαπούσε.

Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για Έλληνες στο γένος και αυτό γίνεται φανερό από το ίδιο το κείμενο. Ας εξετάσουμε με προσοχή το επίμαχο απόσπασμα. Κατ’ αρχήν οι «Έλληνες» αυτοί ανέβαιναν να προσκυνήσουν στην εορτή. Για μας τους Έλληνες ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της φυλής μας είναι η υπερηφάνεια. Αισθανόμαστε υπερήφανοι για τα πάντα: για την πατρίδα μας, για τους προγόνους μας, την ιστορία μας, τη γλώσσα μας, την ευφυΐα μας. Η λέξη υπερηφάνεια προέρχεται από το ρήμα φαίνω που σημαίνει φέρω στο φως, εκθέτω, επιδεικνύω. Ο υπερήφανος λοιπόν είναι ο υπερφανής, ο φαινόμενος υπέρ των άλλων, ο επαιρόμενος για μια αρετή, ο υψηλόφρων. Ο υπερήφανος επιδεικνύει τον εαυτό του, αλλά για να το επιτύχει αυτό δεν πρέπει να συρρικνώνει το σώμα του, αλλά να υιοθετήσει ένα ευθυτενές παράστημα και ανάλογο βάδισμα. Ο υπερήφανος δεν φοβάται. Προσεύχεται στο θεό του με τα χέρια ψηλά. Δεν γονατίζει. Δεν προσκυνά. Δεν σέρνεται για να εγείρει τον οίκτο του θεού του. Δεν επιζητεί καν τον οίκτο του θεού του για τη σωτηρία του τομαριού του. Γνωρίζει ότι μέσα στη φύση είναι και η ευτυχία και η συμφορά και τις καλοδέχεται και τις δυο. Ο υπερήφανος δεν σκύβει το κεφάλι του μπροστά σε κανέναν, ούτε ακόμη και μπροστά στο θεό τον ίδιο. Όταν οι Αργοναύτες αντίκρισαν τον Απόλλωνα, μας ιστορεί ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, στα «Αργοναυτικά» (Β΄674-684), «όλοι θαμπώθηκαν όταν τον είδαν και κανείς τους δεν τόλμησε να σηκώσει τα μάτια να κοιτάξει τα λαμπερά εκείνα μάτια του θεού. Στάθηκαν ρίχνοντας το βλέμμα τους στη γη». Δεν έπεσαν oι ίδιοι στη γη, στάθηκαν όρθιοι, κατεβάζοντας απλά το βλέμμα τους από σεβασμό προς το θεό. Οι Έλληνες επομένως ποτέ δεν προσκυνούσαν.

Ακόμα κι αν προσκυνούσαν όμως, αυτοί οι συγκεκριμένοι «Έλληνες» που περιγράφει ο Ιωάννης ανέβαιναν για να προσκυνήσουν στην εορτή. Ποια ήταν αυτή η εορτή; Λίγες παραγράφους νωρίτερα, από την αρχή του ιβ΄ και εντεύθεν μας πληροφορεί ότι επρόκειτο για το Πάσχα τη μεγάλη αυτή εβραϊκή εορτή. Και συνεχίζει: «Την επομένη μέρα πολύς κόσμος είχε έρθει για την εορτή, όταν άκουσαν ότι έρχεται ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα, πήραν κλάδους από φοίνικες και βγήκαν προς προϋπάντησή του κι έκραζαν: ‘Ωσαννά, ευλογημένος να είναι εκείνος, που έρχεται στο όνομα του Κυρίου (του Γιαχβέ), ο βασιλεύς του Ισραήλ’. Ο δε Ιησούς βρήκε ένα μικρό όνο κι εκάθησε επάνω του, καθώς ήταν γραμμένο. Μη φοβάσαι, θυγατέρα Σιών, να ο βασιλεύς σου έρχεται καθισμένος σ’ ένα πουλάρι όνου».  To κείμενο μας μιλάει για το βασιλέα του Ισραήλ, όχι το βασιλέα της Ελλάδας και για τη θυγατέρα Σιών, όχι για τη θυγατέρα Ελλάδα. Το τι σχέση έχουν όλα αυτά μ’ εμάς τους Έλληνες και το «Ελληνικό Πάσχα» που εορτάζουν οι σύγχρονοι Έλληνες, μόνον οι ελληνορθόδοξοι κύκλοι μπορούν να «ερμηνεύσουν». Ας μην ξεφύγουμε από το θέμα μας όμως. «Όταν πέρασε την Αμφίπολη και την Απολλωνία (ο Παύλος) ήλθε στη Θεσσαλονίκη όπου ήταν η συναγωγή των Ιουδαίων και σύμφωνα με τη συνήθειά του πήγε σ’ αυτούς και επί τρία Σάββατα συνδιαλεγόταν μαζί τους πάνω στις γραφές» («Πράξεις» ιζ΄1-2). Στην Αθήνα προσέγγισε πρώτα την συναγωγή των Ιουδαίων, όπου βρήκε ομοεθνείς του για σίτιση, στέγαση, προστασία και ποίμνιο («Πράξεις» ιζ΄17) και στη συνέχεια όταν πήρε θάρρος, άρχισε να γυρίζει στην αγορά και να μιλά με τους «παρατυγχάνοντας», δηλαδή με τους θαμώνες και τους περαστικούς. Στην Κόρινθο τα ίδια: οι πρώτοι προσήλυτοι ήταν Ιουδαίοι, ο Ακύλας και η σύζυγός του Πρίσκιλλα («Πράξεις» ιη΄2). Ο Παύλος μάλιστα φιλοξενήθηκε από τον Ιούστο, που στο σπίτι του μοιράζονταν τον ίδιο τοίχο με τη συναγωγή  («Πράξεις» ιη΄7). Σε όλες τις πόλεις «διελέγετο εν τη συναγωγή»: («Πράξεις» ιη΄4, ιη΄19, ιη΄26, ιθ΄8). Μολονότι τα περισσότερα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στην «Καινή Διαθήκη» είναι γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα αυτό δεν θα έπρεπε να μας προξενεί ούτε ίχνος υπερηφάνειας, αφού ούτε για την Ελλάδα μιλούν, ούτε Ελληνικούς σκοπούς εξυπηρετούν. Γράφτηκαν στα Ελληνικά από Εβραίους συγγραφείς (όχι απαραίτητα από αυτούς που δηλώνουν) επειδή οι Εβραίοι για αιώνες είχαν χάσει τη γλώσσα τους. Ελλήνιζαν, τόσο στη γλώσσα όσο και στα ήθη. Αθλούνταν, πλένονταν και αποποιούνταν έως και την περιτομή τους που προσπαθούσαν να την καλύψουν. Κανένα από τα κείμενα, είτε της «Παλαιάς» είτε της «Καινής Διαθήκης» δεν απευθύνεται σε Έλληνες. «Αυτούς τους δώδεκα έστειλε ο Ιησούς και τους παράγγειλε τα εξής: ‘Προς τους εθνικούς μην πηγαίνετε και στην πόλη των Σαμαρειτών μην μπαίνετε, αλλά πηγαίνετε μάλλον στα χαμένα πρόβατα της γενεάς του Ισραήλ’». («κατά Ματθαίο» ι΄5-6). Όταν ο Παύλος αποστέλλει επιστολές προς Εφεσίους, Φιλιππησίους, Θεσσαλονικείς ή Κορινθίους κ.λ.π., δεν τις αποστέλλει στους Έλληνες των πόλεων αυτών, αλλά στους Εβραίους που ζουν στις Ελληνικές πόλεις και που υπήρξαν οι πρώτοι προσήλυτοι στο Χριστιανισμό, όχι από δική τους αυθόρμητη προσχώρηση αλλά μετά από εντολή που πήραν από τους ραβίνους τους, να υποδυθούν τους πιστούς της νέας θρησκείας. Όπου δηλαδή γίνεται δηλαδή αναφορά για Εφεσίους, εννοείται ότι είναι οι Εβραίοι της Εφέσου κι όχι οι Έλληνες, όταν γίνεται αναφορά στους Κορινθίους, εννοείται ότι πρόκειται για τους Εβραίους της Κορίνθου. Οι Έλληνες δεν είχαν καμμιά σχέση με όλα αυτά. Ο Νόμος δεν διδάσκεται στους Έλληνες το γένος. Οι Απόστολοι, γράφει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος («Εις τας Πράξεις, Ομιλία ΚΕ΄» «δεν κήρυτταν το θείο λόγο σε κανένα παρά μόνο στους Ιουδαίους» («μηδενί λαλούντες το λόγο ει μη μόνον Ιουδαίοις» «Πράξεις» ια΄19-20) και συνεχίζει: «Δεν το έκαναν αυτό φοβούμενοι τους ανθρώπους, αλλά το έκαναν τηρώντας το Νόμο». Υπήρχαν όμως και κάποιοι Κύπριοι και Κηρυναίοι οι οποίοι «ελάλουν προς τους Ελληνιστάς, ευαγγελιζόμενοι τον Κύριον Ιησούν» («Πράξεις» ια΄20) και διευκρινίζει ο Χρυσόστομος «Ίσως επειδή δεν γνώριζαν τα Εβραϊκά τους ονόμαζαν Έλληνες». Στη συνέχεια ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επανέρχεται στο θέμα («Εις τας Πράξεις, Ομιλία Λ΄»): «Συνέβη δε και στο Ικόνιο το ίδιο να μπούν στη συναγωγή των Ιουδαίων και να μιλήσουν έτσι ώστε να πιστέψει μεγάλο πλήθος από τους Ιουδαίους κι από τους Έλληνες». Ως γνωστόν δεν συναντά κανείς Έλληνες στη συναγωγή. Είναι καταφανές πως πρόκειται για Εβραίους που έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούσαν Ελληνικά.

Ας δεχθούμε όμως ότι οι σημερινοί Έλληνες που έχουν υποστεί τη συνεχή επί σχεδόν δεκαεπτά αιώνες  προπαγάνδα της πνευματικής σκλαβιάς έχουν «πεισθεί» ότι το Πάσχα είναι Ελληνική εορτή. Οι Έλληνες όμως του 33 μ.Χ. γνώριζαν το Πάσχα; Aσφαλώς όχι! Ήταν Έλληνες λοιπόν εκείνοι που ζήτησαν να δουν τον Ιησού; Όχι βέβαια! Εβραίοι ήταν κι αυτοί, κάτοικοι ίσως της Ελλάδας, που μιλούσαν όμως Ελληνικά και τίποτε περισσότερο. Αποκαλούνται Έλληνες προκειμένου να διακριθούν από τους υπόλοιπους Εβραίους που δεν μιλούσαν την ελληνική γλώσσα. Η μονομερής επανάληψη ενός και μοναδικού ομιχλώδους και δήθεν κολακευτικού εδαφίου και η αποσιώπηση όλων των άλλων που καταφαίνονται με ξεκάθαρες διαθέσεις εναντίον των Ελλήνων όπως θα αναλύσουμε παρακάτω, μόνον δόλια μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Ας εξετάσουμε τώρα τι γνώμη είχε ο Ιησούς για τους αυθεντικούς Έλληνες. Ο Ματθαίος (ιε΄22-28) και ό Μάρκος (ζ΄25-30) περιγράφουν μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Πρόκειται για την θεραπεία της κόρης μιας γυναίκας πού παρουσιάζεται ως κανονική Ελληνίδα, όχι Εβραία που μιλούσε Ελληνικά, καθότι γίνεται σαφής διάκριση: Είναι «Ελληνίδα Συροφοινίκισσα στο γένος» («κατά Μάρκο» ζ΄ 26). Εδώ θέλει αρκετή προσοχή γιατί μόνο το πρωτότυπο κείμενο μιλάει για Ελληνίδα. Αν διαβάζετε το κείμενο στη νεοελληνική απόδοση των Χριστιανών μεταφραστών, κατά κανόνα μεταφράζουν το «Ελληνίδα» σε «ειδωλολάτρις» οπότε ο ανυποψίαστος αναγνώστης προσπερνάει το κείμενο χωρίς να αντιληφθεί την πραγματική σημασία του. Η γυναίκα αυτή λοιπόν έπεσε στα πόδια του Ιησού παρακαλώντας τον να θεραπεύσει την άρρωστη κόρη της, καθότι ο Ιησούς εμφανίζεται κατ’ εξοχή ως θεραπευτής. Ξέρετε όμως ποια ήταν η αντίδρασή  του; «Κι εκείνος δεν της αποκρίθηκε ούτε μία λέξη. Και τότε οι μαθητές τον πλησίασαν και του είπαν διώξε την γιατί φωνάζει από πίσω μας. Κι εκείνος τους αποκρίθηκε: ‘Δεν είμαι σταλμένος παρά μόνο για τα χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ. Δεν είναι σωστό να παίρνεις το ψωμί από τα παιδιά και να το δίνεις στα σκυλιά’». (Η λέξη είναι «κυνάρια», δηλαδή μικρά σκυλιά) («κατά Ματθαίον» ιε΄26 και «κατά Μάρκο» ζ΄27-28). «Ναι, Κύριε» του απάντησε τότε ή γυναίκα, «αλλά και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα πού πέφτουν κάτω από το τραπέζι των κυρίων τους». Τότε μόνον ικανοποιήθηκε αυτός και «θεραπεύτηκε η κόρη της από την ώρα εκείνη».

Η συμπεριφορά του «Υιού του Θεού» στο περιστατικό αυτό, δεν εγείρει καμία αμφιβολία, είναι σαφέστατη: Θεωρεί τους Έλληνες σκυλιά που δεν αξίζει να τρώνε ούτε τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων τους, των Εβραίων!

Η εικόνα του 14ου αιώνα από τη Μονή Τιμίου Προδρόμου των Σερρών αναπαριστά τον Ιησού να κάνει πράξη αυτά που λέει στο Ευαγγέλιο (αλήθεια, που είναι η καλή αγγελία;): Κυνηγάει  να σκοτώσει ειδωλολάτρες, αιρετικούς κι εθνικούς – Έλληνες δηλαδή. Η εικόνα κατασκευάσθηκε 1.000 σχεδόν χρόνια μετά την ανακήρυξη του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας, επομένως για να επιλέγεται το θέμα της δίωξης των Ελλήνων σημαίνει ότι πρέπει ακόμη και τότε να υπήρχε σημαντικό πρόβλημα, να υπήρχαν δηλαδή οπαδοί της Ελληνικής θρησκείας που δεν δέχονταν να ασπασθούν το Χριστιανισμό. Παρατηρείστε πόσα ορθογραφικά λάθη υπάρχουν σε τόσες λίγες λέξεις, το οποίο μας δείχνει την αμάθεια και την αμορφωσιά των μοναχών. Το τραγελαφικό είναι, ότι οι σύγχρονοι Έλληνες βαλτωμένοι στη σχιζοφρένεια του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος, θεωρούν τέτοιες εικόνες ή όπως αυτή του Αγ. Νικολάου που γκρεμίζει αρχαιοελληνικά αγάλματα (τεύχος 267) ως σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής τους κληρονομιάς.(Η εικόνα είναι από το βιβλίο του Γ. Γρηγορομιχελάκη «Το Βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν Θέλει να Διαβάσεις»).

Πέραν αυτού όμως, μια τέτοια συμπεριφορά γεννά κι ορισμένα επί πλέον ερωτήματα. Ή πρώτη αντίδρασή του, όπως είδαμε, ήταν να αρνηθεί την θεραπεία. Οι αρχαίοι Έλληνες ιατροί, άλλα και οι σύγχρονοι, ορκίζονται τον περίφημο «Όρκο του Ιπποκράτη» στον όποιο συνομολογούν πως θα ασκήσουν την τέχνη τους σε κάθε έναν που θα τους το ζητήσει, είτε αυτός είναι άνδρας, γυναίκα, ελεύθερος η δούλος. Σε κανένα σημείο του Όρκου δεν υπάρχει περιορισμός της άσκησης του επαγ¬γέλματός τους επειδή ο ασθενής είναι αλλόφυλος ή αλλόθρησκος. Ο Ιπποκράτης ούτε καν το σκέφτεται να κάνει τέτοιου είδους διακρίσεις. Ο Ιησούς όχι μόνο το σκέφτεται αλλά και το εφαρμόζει. Η θεραπευτική δεινότητα του Ιησού ήταν τελικά ένα καρβέλι ψωμί, δηλαδή περιορισμένο σε ποσότητα και όταν παρείχε μερικά ψίχουλα σε κάποιον αλλόφυλο αυτό σήμαινε ότι τα στερούσε από τα «χαμένα πρόβατα του Ισραήλ»; Γνωρίζει περιορισμούς η Χριστιανική Θεία Χάρις;

Στις «Πράξεις» επίσης (κα΄28-29) διαβάζουμε ακόμα ένα απίστευτο απόσπασμα για τους Έλληνες: «Μέχρι και Έλληνες έβαλε μέσα στο ιερό και μόλυνε τον άγιο τούτο τόπο».

            Η σκληρότητα αυτή του Ιησού δεν είναι μοναδική στην «Καινή Διαθήκη», αντιθέτως μάλιστα. Την ίδια σκληρότητα συναντούμε στην με σκαιό τρόπο αποπομπή της μητέρας  του και των αδελφών του όταν πήγαν να τον δουν στην Γαλιλαία που δίδασκε («κατά Ματθαίο» ιβ΄46-50, «κατά  Μάρκο» γ΄31-35 , «κατά Λουκά» η΄19-20). Στο «κατά Ιωάννη» β΄4, όταν του μιλάει η μητέρα του, την μία από τις δύο φορές που μιλάνε στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς της λέει εν ψυχρώ: «Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σ’ εμένα και σ’ εσένα, γυναίκα;».

            Αλλά το αποκορύ¬φωμα της σκληρότητας και της εκδίκησης (της άδικης εκδίκησης), το συναντούμε στο επεισόδιο με τη συκιά οπού ο Ιησούς την κατα¬ράστηκε κι εκείνη ξεράθηκε, επειδή δεν βρήκε σύκα να φάει. Και να φαντασθεί κανείς ότι «δεν ήταν ο καιρός των σύκων» («κατά Ματθαίο» κα΄18-20, «κατά Μάρκο», ια΄13-14, 20-23). Εδώ δεν πρόκειται μόνον για κακότητα και κακοήθεια. Υπεισέρχε¬ται, και ο παράγων παραφροσύνη. Γιατί μόνον ένας παράφρων απαιτεί να βρει ώριμα σύκα όταν δεν είναι ο καιρός της καρποφορίας. Το θαύμα θα ήταν να περάσουν την άλλη ημέρα κι η συκιά να ήταν γεμάτη σύκα. Τέτοια κακία (αλλά και ηλιθιότητα), εναντίον μάλιστα αψύχου πράγματος, μόνον σε ένα ιστορικό ανάλογο γνωρίζω: στο μαστίγωμα της θάλασσας στον Ελλήσποντο για τιμωρία από τον Πέρση Βασιλιά.

Αλλά και με τις παραβολές του ο Ιησούς, δίνει «μηνύματα» («γραμμή» κατά τη σύγχρονη έκφραση) σκληρότητας και αδικίας. «Όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου» («κατά Ματθαίο» ιβ΄30) εξαγγέλλει ως άλλος δικτάτωρ. Το ίδιο ακριβώς είπε μετά την καταστροφή των διδύμων πύργων και  πριν την εισβολή στο Ιράκ κι ο πρόεδρος των Η.Π.Α. κ. Μπούς.

            Ο Ιησούς δεν το απέκρυψε, ότι σκοπός του ήταν να σπείρει το διχασμό και τη διχόνοια ανάμεσα στους ανθρώπους: «Φωτιά ήρθα να βάλω πάνω στη Γή και πόσο θα ήθελα να είχε ήδη ανάψει» («κατά Λουκά» ιβ΄49-50). Τι φρικαλέα απειλή! Ακόμη: «Νομίζετε ότι ήλθα για να επιβάλλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων; Κάθε άλλο. Σας βεβαιώνω, ότι ο ερχομός μου θα φέρει διαιρέσεις. Από τώρα και στο εξής μια οικογένεια με πέντε μέλη θα χωριστεί σε δύο παρατάξεις: Τρείς εναντίον δύο και δύο εναντίον τριών. Ο πατέρας θα είναι αντίθετος με τον γιο του κι ο γιος με τον πατέρα του. Η μάνα με την κόρη της. Η πεθερά με τη νύφη της κι η νύφη με την πεθερά της» («κατά Λουκά» ιβ΄51-53).

            Κι ο Ματθαίος τα ίδια γράφει (ι΄34-38): «Μη νομίσετε ότι ήλθα να βάλω ειρήνη στη Γή. Δεν ήλθα να βάλω ειρήνη, αλλά μάχαιρα. Γιατί ήλθα για να διχάσω τον άνθρωπο από τον πατέρα του και την κόρη από τη μάνα και τη νύφη από την πεθερά της». Με εκπλήσουσα σαφήνεια ο Ιησούς προτρέπει σε μίσος όλους τους ανθρώπους: «Εάν κάποιος έρχεται προς τα μένα και δεν μισεί τον πατέρα του και την μητέρα του και τη γυναίκα και τα παιδιά και τους αδελφούς και τις αδελφές, ακόμα και την ψυχή του (φαντασθείτε: να μισήσετε και την ίδια σας την ψυχή!), δεν γίνεται να είναι μαθητής μου» («κατά Λουκά» ιδ΄26). Και ο Ιωάννης, άξιο τέκνο του δασκάλου του δίνει την τερατώδη εντολή: «Μην αγαπάτε τον κόσμο και ότι ανήκει στον κόσμο. Όποιος αγαπάει τον κόσμο δεν αγαπά τον Θεό». («Α΄επιστολή Ιωάννη» β΄15-16).

            Θα έλεγε κανείς ότι οι δώδεκα μαθητές δεν ήταν παρά μια ομάδα περιπλανώμενων αγαθών ανδρών που μαζί με τον δάσκαλό τους δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να κηρύττουν την αγάπη. Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί ήταν οπλισμένοι, έτοιμοι να σκοτώσουν αν χρειαζόταν: «Όταν είδαν οι μαθητές του τι μέλλει να γίνει, είπαν: ‘Kύριε, να τους χτυπήσουμε με τα μαχαίρια;’ κι ένας απ’ αυτούς χτύπησε τον δούλο του αρχιερέα και του έκοψε το δεξί αυτί» («κατά Ματθαίο» κστ΄51, «κατά Μάρκο» ιδ΄47, «κατά Λουκά» κβ΄49-50, «κατά Ιωάννη» ιη΄10). Σημείωση: Το αυτί το κολλάει στη θέση του ο Ιησούς μόνο στον Λουκά (κβ΄51). Στα άλλα τρία Ευαγγέλια ο δυστυχής δούλος παραμένει χωρίς το δεξί του αυτί. «Σε τι αμάρτησε αυτός (αναρωτιέται ο Πορφύριος στο «κατά Χριστιανών» ΙΙΙ 20), αν το αφεντικό του τον διέταξε να πάρει μέρος στη σύλληψη του Ιησού;».

Θα αντέτεινε ίσως κανείς ότι οι μαθητές οπλοφορούσαν χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος ο Ιησούς. Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνον το γνώριζε αλλά ο ίδιος ο Ιησούς τους είχε εξοπλίσει: «Όποιος έχει χρήματα ας τα πάρει. Το ίδιο κι αυτός που έχει σακίδιο. Όποιος δεν έχει, ας πουλήσει το πανωφόρι του (ιμάτιο) κι ας αγοράσει μαχαίρι» («κατά Λουκά» κβ΄36-37). Ο Ιησούς λοιπόν, ο «κήρυκας της ειρήνης και της αγάπης» προέτρεπε τους μαθητές του να αγοράσουν όπλα με κάθε θυσία, πουλώντας ακόμη και τα ρούχα τους για να αποκτήσουν τα προς τούτο απαιτούμενα χρήματα. Αλλά ο εξοπλισμός αυτός –έστω και για άμυνα- πώς συμβιβάζεται με το «αν κάποιος σε κτυπήσει στο μάγουλο, όχι μόνο να μην ανταποδώσεις το κτύπημα, αλλά να γυρίσεις να σε κτυπήσει και στο άλλο»; («κατά Λουκά» στ΄29). Αυτά είναι από τα πιο δημοφιλή λόγια του Ιησού στα κατηχητικά. Όταν κάποιος από τους υπηρέτες του Αρχιερέα όμως του έδωσε ένα χαστούκι, «ο Ιησούς του αποκρίθηκε: ‘Άν είπα κάτι κακό πες μου ποιο ήταν το κακό κι αν είπα κάτι καλό, τότε γιατί με δέρνεις;’»   («κατά Ιωάννη» ιη΄22-23). Δεν γύρισε και το άλλο μάγουλο όπως συνέστησε στους μαθητές του να κάνουν, αλλά ζήτησε τον λόγο: «γιατί με δέρνεις;».

            Από τα λίγα που προαναφέρθηκαν, προκύπτει ότι η διδασκαλία του Ιησού, πέραν του ανθελληνικού μένους της,  είναι γεμάτη από κακία, μίσος, διχόνοια, διχασμό, απειλή κατά των ανθρώπων και προετοιμασία για αιματοκύλισμα. Και η περίφημη αγάπη, η συγχώρεση, η ομόνοια, η ειρήνη, που –όπως κατά κόρον διατυμπανίζει η εκκλησία- έφερε για πρώτη φορά στον κόσμο πού είναι;

            Ας εξετάσουμε την πλέον διαφημισμένη από τις υποτιθέμενες ρήσεις αγάπης του Ιησού: «Αγαπάτε αλλήλους» («κατά Ιωάννη» ιγ΄34, ιε΄17). Διαβάστε όλο το απόσπασμα και θα διαπιστώσετε, ότι τόσον αυτό, όσο και κάποια άλλα παρόμοια αποσπάσματα υποτιθέμενης αγάπης δεν αφορούν όλους τους ανθρώπους. Όταν λέει «αγαπάτε αλλήλους», αναφέρεται μόνον μεταξύ των μαθητών του: «Εντολή νέα σας δίδω, να αγαπάτε αλλήλους, καθώς εγώ σας αγάπησα, έτσι να αγαπάτε κι εσείς ο ένας τον άλλον. Από αυτό θα ξέρουν όλοι ότι είσθε μαθητές μου, εάν δηλαδή έχετε αγάπη μεταξύ σας» («κατά Ιωάννη» ιγ΄34-35). Για όλους τους άλλους, φωτιά και τσεκούρι: «Όσο για τους εχθρούς μου, αυτούς πού δεν με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου» («κατά Λουκά»  ιθ΄27). Νομίζω ότι δεν υπάρχει σαφέστερη δήλωση των προθέσεων του Εβραίου δυνάστη προς όλους τους αντιφρονούντες. Είμαστε εξαπατημένοι. Οι μεγαλοστομίες περί της «διδασκαλίας της αγάπης» καταρρέουν από το απόσπασμα αυτό και μόνο.

Υπάρχουν πλείστα πραγματικά κηρύγματα αγάπης στην αρχαία ελληνική γραμματεία, όπως π.χ.: «Προτιμώ, κάνοντας το καλό ν’ αποτυγχάνω, παρά με το κακό να έχω τη νίκη». («Φιλοκτήτης» Σοφοκλέους στ. 94-95). Πρέπει εμείς οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουμε πως το «ειρήνη υμίν» του Ιησού («κατά Ιωάννη» κ΄20) δεν μας αφορά. Δεν απευθύνεται σ’ εμάς, αλλά στον στενό Εβραϊκό κύκλο του και είχε σκοπό να τους επιστήσει την προσοχή στο γεγονός ότι όφειλαν να είναι μονιασμένοι.

Ο Ιησούς, υποτίθεται, ότι εισήγαγε τη συγχώρεση. Στην πραγματικότητα η χριστιανική συγχώρεση δίνεται υποκριτικά και επιλεκτικά. Παράδειγμα ο Ιούδας. Ενώ ο ίδιος ο Ιησούς συγχώρεσε την πόρνη, τον ληστή πάνω στο σταυρό, τους ίδιους τους σταυρωτές του με το περίφημο: «άφες αυτοίς», τον Ιούδα δεν τον συγχώρεσε παρόλο πού μεταμελήθηκε έμπρακτα. Κι η εκκλησία, επί 2.000 χρόνια ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιησού, συγχώρεσε ειδεχθείς εγκληματίες και επί πλέον τους ανακήρυξε Μεγάλους και Αγίους, όπως τον αιμοσταγή αδελφοκτόνο, συζυγοκτόνο και υιοκτόνο Μ. Κωνσταντίνο. Τον Ιούδα όμως δεν τον συγχώρεσε -παρότι αποδεδειγμένως μετανόησε- με το γελοίο και υποκριτικό επιχείρημα ότι ο Ιούδας δεν συγχωρείται όχι γιατί πρόδωσε τον Ιησού αλλά γιατί αυτοκτόνησε. Η ζωή είναι δώρο του Θεού -λένε- ανήκει στο Θεό και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να την αφαιρέσει αυτοκτονώντας. Αν το κάνει, δεν του παρέχεται συγχώρεση, όπως στον Ιούδα. Όταν αφαιpείς όμως τη ζωή η τις ζωές των άλλων, γιατί συγχωρείσαι; Eκείνες, πού είναι επίσης δώρα του Θεού, έχεις δικαίωμα να τις αφαιρέσεις; Φαίνεται ότι το έχεις, αφού η εκκλησία όχι μόνο σε συγχωρεί αλλά σε ανακηρύσσει Άγιο και Μέγα, κατά το παράδειγμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος από ελληνορθόδοξους κύκλους και για τη δήθεν Ελληνική καταγωγή του Ιησού. Ο Ιησούς ήταν ένας Εβραίος. Όταν η Σαμαρείτιδα τόνισε την Ιουδαϊκή του καταγωγή, εκείνος δεν την αρνήθηκε («κατά Ιωάννη» δ΄9). «Παλαιά» και «Καινή Διαθήκη» εμμένουν στην καταγωγή του Ιησού από τον Δαβίδ και τον Αβραάμ και «εμείς» επιμένουμε πως ήταν Έλληνας. Η φύση θέλει τους απογόνους να ανήκουν στην ίδια φυλή με τους προγόνους τους. Σε πείσμα κάθε λογικής εμείς οι Έλληνες επιμένουμε πως είμαστε Εβραίοι, «απόγονοι του Αβραάμ» («προς Γαλάτας» γ΄29) και ο Εβραίος Ιησούς ότι ήταν Έλληνας. Είναι να χάνει κανείς το μυαλό του! Ο Ιησούς δεν ανέπτυξε ποτέ Ελληνική σκέψη και οι διδαχές του δεν είναι παρά Εβραϊκά κατασκευάσματα γραμμένα στο πόδι, γι’ αυτό και δεν συμφωνούν το ένα με το άλλο. Ο Ιησούς, αν υπήρξε ποτέ, γιατί καμιά άλλη πηγή πλην των Εβραϊκών δεν τον αναφέρει ενώ έζησε σε μια από τις καλύτερα τεκμηριωμένες ιστορικές περιόδους ήταν ένας Εβραίος και αυτό το αποδεικνύει επίσης περίτρανα κι η περιτομή του που τόσο υπερήφανα άλλωστε εορτάζουμε οι Έλληνες την 1η Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Από τον απλό λαό δεν μπορείς ίσως να ζητήσεις ευθύνες. Αυτά έμαθε στην οικογένεια και στο σχολείο, αυτά πιστεύει. Οι πιο  πονηροί  από  τους   «γενίτσαρους»  (ονομάζω  έτσι  τους Έλληνες στο γένος πού αρνούνται τη φυλή τους κι αποκαλούν τους Εβραίους   «προπάτορές»   μας),   μας βομβαρδίζουν καθημερινώς από τα παράθυρα των τηλεοπτικών διαύλων, από εφημερίδες και περιοδικά και χαϊδεύουν τα αυτιά  μας με τα υποτιθέμενα κηρύγματα αγάπης του Ιησού, με την δήθεν αγάπη του για τους Έλληνες, με την δήθεν ελληνικότητα της ορθοδοξίας κι άλλα πολλά. Όλες αυτές οι ανακρίβειες που υποστηρίζονται δεν είναι τυχαίες ούτε γίνονται κατά λάθος. Ορισμένοι εξ αυτών που τις προβάλλουν είναι άνθρωποι ανωτάτης μορφώσεως, καθηγητές  κ.λ.π.. Τα πράγματα είναι οφθαλμοφανή. Δεν μπορεί να μην τα βλέπουν. Γνωρίζουν ότι εσκεμμένα συντελούν στη διαιώνιση της παραπλάνησης του Ελληνικού λαού. Κι όμως επιμένουν. Δυστυχώς, εκτός από την άγνοια υπάρχει κι ο δόλος…   

ΊΩΝ  ΔΗΜΟΦΙΛΟΣ,, Hλεκτρολόγος – Μηχανολόγος Ε.Μ.Π. Νέα Πεντέλη , dhmofilos@freemail.gr

BIBΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

•           Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης, «Το Βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν Θέλει να Διαβάσεις», Εκδόσεις «Δαδούχος», Θεσσαλονίκη 2002, τηλ.: 6945638884.

•           Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης, «Δεκαπέντε Εσταυρωμένοι κι Αναστημένοι Σωτήρες», Εκδόσεις «Δαδούχος», Θεσσαλονίκη 2003, τηλ.: 6945638884.

•           Δήμητρα Λιάτσα, «Τα Ψέματα που Λένε για την Ελλάδα», Eκδόσεις «Δήλιος», Θεσσαλονίκη 2004, e-mail: Dilios69@hotmail.com

•           Σταύρος Βασδέκης, «Ελληνισμός ή Θεοκρατία;», Eκδόσεις «Δαδούχος», Θεσσαλονίκη 2002, τηλ.: 6945638884.

•           Γεώργιος Ιεροδιάκονος, «Η Μεθοδευμένη Δολοφονία του Πολιτισμού, Χριστός – Αντίχριστος», Εκδόσεις «Νέα Θέσις», Αθήνα 1999.

•           Ηνίοχος, «Ο Ιησούς από τη Σκοπιά της Ιστορίας», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 148.

•           Ηνίοχος, «Ο Ανθελληνισμός  της ‘Παλαιάς Διαθήκης’», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 154.

•           Ε. Αταβύριος, «Ηθική Αξιολόγηση της ‘Παλαιάς Διαθήκης’», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 164-165.

•           Αθ. Κουκοβίστας, «Ο Φασισμός – Ρατσισμός της ‘Παλαιάς Διαθήκης’», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 169.

•           Γεώργιος Μουστάκης, «Μια Δολοφονία στην ‘Παλαιά Διαθήκη’», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 170.

•           Αθ. Κουκοβίστας, «Ο Φασισμός – Ρατσισμός της ‘Παλαιάς Διαθήκης’ ΙΙ», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 171.

•           Ε. Αταβύριος, «Σόδομα και Γόμορα», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 170.

•           Ε. Μπεξής, «Η Πορνογραφία και το Ανήθικο στα Κείμενα της ‘Παλαιάς Διαθήκης’», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 193.

•           Ε. Αταβύριος, «Αντιφάσεις της Καινής Διαθήκης», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 210.

•           Παν. Κουβαλάκης, «Μαθήματα Γενοκτονίας στην ‘Παλαιά Διαθήκη’», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 239.

•           Ε. Αταβύριος, «Οι Αντιφάσεις των Ευαγγελίων ως προς την Χρονολογία της Γεννήσεως του Χριστού», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 252.

•           Γεώργιος Μουστάκης, «Είχε κι Άλλα Παιδιά η Αειπάρθενος Μαρία;», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 252.

•           Γεώργιος Ιεροδιάκονος, «Τα Πέντε Αδέλφια του Ιησού Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη», περιοδικό «ΔΑΥΛΟΣ», τεύχος 268.

Posted in ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | 1 Comment »