ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

Για την αφύπνιση και την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων

Μονοθεϊσμός ή πολυθεϊσμός;

Posted by lykofron στο 02/02/2012

Όπως είναι φανερό, η έκφραση μονοθεϊστική θρησκεία ή μονοθεϊσμός στερείται νοήματος γιατί η έννοια της λέξεως θεός, όπως νοείται στην ελληνική γλώσσα (βλέπε λεξικό Ελληνικής γλώσσης Καρπολά), δεν δύναται να αποδοθεί στο Δημιουργικό Αίτιο του Σύμπαντος. Επίσης η άρνηση της ύπαρξης πνευματικών ιεραρχιών, μέλη των οποίων, κατά τους Έλληνες, είναι οι Θεοί (πνεύματα) οδηγεί στην άρνηση της ύπαρξης και λειτουργίας του παγκοσμίου Νόμου της Εξελίξεως, η ύπαρξη και λειτουργία του οποίου είναι προφανής στον σύγχρονο πνευματικό άνθρωπο που έχει ξεφύγει από τον μεσαιωνικό σκοταδισμό. Η προσπάθεια ορισμένων μονοθεϊστικών θρησκειών να υποκαταστήσουν τις πνευματικές ιεραρχίες με τους «αγγέλους» (εβραϊκή παράδοση) ή με τους «αγίους»([1]) (χριστιανική παράδοση) είναι ατελής γιατί εξ ορισμού είναι στατική κατάσταση και αφήνει πολλά ερωτηματικά π.χ. θα αναφέρω ένα εξ αυτών: Πως μπορεί να αναβαθμιστεί σε επίπεδο πέραν του ανθρώπινου ένας κοινός εγκληματίας και αγιοποιηθεί! όπως π.χ. ο «μέγας και άγιος και ισαπόστολος» αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο οποίος αγιοποιήθηκε γιατί προσέφερε πολιτική κάλυψη στον χριστιανισμό παρά το εγκληματικό παρελθόν. Συνεπώς η άποψη που διατυπώνεται από ορισμένους συγγραφείς ή συντάκτες άρθρων ότι οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν μονοθεϊστές είναι τουλάχιστον αφελής. Διατυπώνεται από αυτούς οι οποίοι είτε προσπαθούν να αποδείξουν ότι τα πάντα προέρχονται από τους Έλληνες (ακόμα και ο μονοθεϊσμός των βιβλικών θρησκειών) και ηθελημένα διαστρεβλώνουν τις απόψεις των αρχαίων μας προγόνων είτε έχουν παρερμηνεύσει τα κείμενα των αρχαίων μας προγόνων (όσα περισώθηκαν από την καταστροφική μανία των χριστιανών) από αδυναμία τους να διεισδύσουν στις λεπτές έννοιες των φιλοσόφων. Οι Έλληνες, λοιπόν, ήταν και είναι πολυθεϊστές και πιστεύουν στην ύπαρξη πνευματικών ιεραρχιών, μέλη των οποίων είναι οι Θεοί των διαφόρων επιπέδων. Η άποψη που διατύπωσε νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος ότι «και οι Θεοί περί Θεών ομιλούν» δηλαδή ότι όπως εμείς έχουμε τους θεούς του γήινου περιβάλλοντος έτσι και οι θεοί του γήινου περιβάλλοντος έχουν και αυτοί τους θεούς τους κ.ο.κ. διευκρινίζει σαφέστατα την σημασία της ύπαρξης αυτών των ιεραρχιών. Βεβαίως, μετά τα ανωτέρω, παραμένει ανοικτό το θέμα σχετικά με την πίστη των Ελλήνων για τον Δημιουργό. Τους Έλληνες δεν τους απασχολούσε, ούτε τους απασχολεί ιδιαίτερα, το θέμα του Δημιουργού Αιτίου, γιατί το Δημιουργό Αίτιο δεν είναι ατομική νοητική ύπαρξη ώστε να απευθύνονται σ’ αυτό για βοήθεια, ούτε είναι λογικά νοητό το Δημιουργό Αίτιο να προστρέξει σε μία ατομικότητα για να την συνδράμει. Οι Έλληνες την λατρεία τους προς το Δημιουργό Αίτιο την εκδηλώνουν με την λατρεία που αποδίδουν προς την Θεία Φύση η οποία είναι η έκδηλη έκφραση του Δημιουργού Αιτίου, δηλαδή ήταν και είναι Φυσιολάτρες. Γι΄ αυτό είχαν καθιερώσει γιορτές κατά τις ισημερίες και τις τροπές του Ηλίου (τις Φυσικές Γιορτές), π.χ. τα Ανθεστήρια την εαρινή ισημερία κλπ. Παράλληλα οι μύστες στα μυστήρια «κεκλεισμένων των θυρών» τελούν ειδικές τελετές κατά τις ισημερίες και τις τροπές του Ηλίου, αποδίδοντες έτσι την λατρεία τους προς την Θεία Φύση.

Ο θεός των βιβλικών θρησκειών

Ο θεός των Ιουδαίων (Γιαχβέ) και ο θεός των Χριστιανών ταυτίζονται πλήρως και όχι «δυνάμει». Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι το βασικότερο μέρος της Βίβλου (δηλαδή του ιερού βιβλίου των χριστιανών) είναι η Παλαιά Διαθήκη των Ιουδαίων η οποία αναφέρεται σ’ αυτόν τον θεό κατά μοναδικό τρόπο και περιγράφει την κοινή κοσμογονία των Ιουδαίων και των Χριστιανών. Αν οι Χριστιανοί ήθελαν να διαχωρίσουν την θέση τους ως προς το θέμα του θεού με τους Ιουδαίους τότε θα αφαιρούσαν από την Βίβλο όλα τα ιερά βιβλία των Ιουδαίων και θα είχαν ως βασικό ιερό βιβλίο τους ΜΟΝΟΝ την Καινή Διαθήκη. Όμως ο χριστιανισμος χωρις τα ιερα βιβλια των ιουδαιων δεν θα μπορουσε να υπάρξει ως θρησκεια και γι’ αυτόν τον λόγω αδυνατεί να τα αφαιρέσει. Αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία μέσα από την θρησκεία των Ιουδαίων δηλαδή ιουδαϊκή αίρεση, η οποία, στο πρόσωπο του Ιησού, αναγνώρισε τον αναμενόμενο Μεσσία των Ιουδαίων και στη συνέχεια, όπως ήταν επόμενο, συμπεριέλαβε την διδασκαλία του Ιησού στα ιερά του κείμενα. Όμως, παρά ταύτα ο χριστιανισμός ενήργησε με πνεύμα αντίθετο προς τις διδασκαλίες του Ιησού π.χ. το «αγαπάτε αλλήλους» του Ιησού το εννόησε ως «φανατίζεστε και εξοντώστε στην πυρά τους αλλόδοξους και τα βιβλία τους, κατακρεουργήστε όσους αρνούνται το χριστιανισμό (π.χ. η θλιβερή περίπτωση της ελληνίδας φιλοσόφου Υπατίας την οποία κατακρεούργησαν οι χριστιανοί με προτροπή του Επισκόπου Αλεξανδρείας Κύριλλου, ο οποίος αργότερα ανακηρύχθηκε «άγιος»), καταστρέψτε τα ιερά και όλα τα έργα τέχνης που δεν απεικονίζουν χριστιανικά σύμβολα κλπ». Επίσης ο χριστιανισμός διαστρέβλωσε όλες τις έννοιες της αρχαίας λατρείας π.χ. στην λέξη δαίμων που στα ελληνικά σημαίνει θεός έδωσε την έννοια διαβολικής ύπαρξης, στην λέξη εωσφόρος που στα ελληνικά σημαίνει αυτός που φέρει το φως δηλαδή τη φωτεινή ύπαρξη που φέρει τα ΦΩΣ έδωσε επίσης έννοια διαβολική κ.ο.κ. Αλλά γιατί έγιναν αυτά;; Η επόμενη παράγραφος το προσεγγίζει. Ο κοινός θεός των Ιουδαίων και χριστιανών (ο Γιαχβέ) δεν είναι ανεξάρτητος από τον κόσμο και την ύλη ούτε είναι νοητός χωρίς αναφορά στην ύλη αφού εκδηλώνει ιδιότητες ατομικοποιουμένου πνεύματος και μάλιστα αρνητικού πνεύματος και όχι τις ιδιότητες του Δημιουργού. Συγκεκριμένα([2]): α) είναι ρατσιστής γιατί θεωρεί τους Ιουδαίους «περιούσιο» λαό του έναντι της λοιπής ανθρωπότητας και δίδει στους Ιουδαίους τους άλλους λαούς ως περιουσιακό τους στοιχείο([3]) (σαν ένα κοπάδι πρόβατα) και β) έχει δολοφονική μανία γιατί εμπνέει στον Ιησού του Ναυή να προβεί σε σφαγές και γενοκτονίες των λαών που κατοικούσαν στην χώρα που τους «παραχώρησε» ο Γιαχβέ([4]). Αλλά και οι Χριστιανοί εκδήλωσαν έμπρακτα ανάλογες ιδιότητες, όταν απέκτησαν κρατική εξουσία, πράγμα που σημαίνει ότι υπό τις εμπνεύσεις του αυτού θεού (του Γιαχβέ) συνέστησαν τα εκκλησιαστικά δικαστήρια κατά τον σκοτεινό Μεσαίωνα και βασάνιζαν και έκαιγαν στην φωτιά ανθρώπους (αν τολμούσαν να μην γίνουν χριστιανοί ή να διαφοροποιήσουν τα χριστιανικά τους πιστεύω), έκαψαν βιβλιοθήκες, κατέστρεψαν έργα τέχνης και τα ιερά άλλων θρησκειών κλπ. Τον μαύρο και σκοτεινό μεσαίωνα ο χριστιανισμός έδειξε το πραγματικό τους πρόσωπο, πρόσωπο μισαλλόδοξο, εγκληματικό, αρπακτικό και δεν είναι περίεργο αυτό αν λάβουμε υπόψη μας ότι κινείται υπό τις εμπνεύσεις του θεού (Γιαχβέ). Όσον αφορά την σημερινή εποχή ας δούμε μόνον την πυρπόληση του βιβλιοπωλείου του Βερρέτα που πωλεί βιβλία της ελληνικής γραμματείας, την καταστροφή του βωμού του Θεού Διονύσου (στον Διόνυσο το 1997) και ας αναρωτηθούμε πόση είναι η αξία της χρυσοποίκιλτης στολής (άμφια και μίτρα) του αρχιεπισκόπου Αθηνών. Αλήθεια, που βρέθηκαν τόσα χρήματα για μια στολή η οποία θυμίζει Ρωμαίο Αξιωματούχου; Όμως ο Ιησούς γεννήθηκε σε φάτνη αλόγων και με το παράδειγμά του δίδαξε την λιτότητα! Συνεπώς τι σχέση υπάρχει μεταξύ διδασκαλίας του Ιησού και διδασκαλίας περί Ιησού του Αρχιεπισκόπου;

Η ειδωλολατρία

Οι ζωγραφιές που στολίζουν τους Ναούς της ορθοδοξίας, οι γνωστές μας «εικόνες», κατά το πλείστον εμφανίζουν «αγίους» δηλαδή πρόσωπα που τιμά η ορθοδοξία στις οποίες οι πιστοί επιδεικνύουν λατρεία με ασπασμούς, με γονυκλισίες, με περιφορά τους σε δημόσιους χώρους (ορισμένοι μάλιστα ξαπλώνουν στο δρόμο για να περάσει η εικόνα από πάνω τους) κλπ. Σε αυτούς περιλαμβάνεται ο «άγιος» και «μέγας» και «ισαπόστολος» Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος με το γνωστό από την ιστορία εγκληματικό του παρελθόν, ο «άγιος» και «ιεράρχης([5])» και «πατέρας» της ορθοδοξίας και «μέγας» Βασίλειος ο οποίος υπήρξε απηνής διώκτης των Ελλήνων εναντίων των οποίων καταφερότανε με αναθεματισμούς και βαρείς χαρακτηρισμούς. Είναι ακατανόητο, ακόμα και σήμερα, να τιμούμε τους εχθρούς του ελληνισμού (π.χ. τον «άγιο» και «μέγα» Βασίλειο). Επίσης, εκτός από τις ζωγραφιές, αντικείμενα λατρείας αποτελούν και ΟΣΤΑ και οι μούμιες πεθαμένων «αγίων» και «οσίων» (τα γνωστά μας «άγια λείψανα»). Συνεπώς η ορθοδοξία, ως θρησκεία, έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ειδωλολατρικής θρησκείας, σε αντίθεση με την ελληνική θρησκεία η οποία είναι θρησκεία φυσιολατρική και όχι ειδωλολατρική και είναι τραγελαφικό να ισχυρίζεται ορισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί ότι «η προσκύνηση των εικόνων, που καθιέρωσε η ορθοδοξία, αποτελεί νίκη(;) της ελληνικής εικονικής-προσωπικής σύλληψης της θεότητας έναντι της ανεικονιστικής-προσωπικής σύλληψης του Θεού» και παράλληλα να χαρακτηρίζουν, με υποκρισία, την Ελληνική Θρησκεία ειδωλολατρία με υποτιμητικό νόημα.


[1]  Δεν προβλέπεται ούτε η περαιτέρω εξέλιξή τους αλλά ούτε η αποθέωση του ανθρώπου και η ατέρμων εξέλιξή του μέσα στις πνευματικές ιεραρχίες. Τον άνθρωπο τον θεωρούν βαρυνόμενο με το λεγόμενο «προπατορικό αμάρτημα» και το μόνο ευνοϊκό γι’ αυτόν είναι η είσοδός του στον «παράδεισο» όπου θα μείνει σε μία κατάσταση αιώνιας στασιμότητας ……

[2] βλέπε το βιβλίο του θεολόγου κυρίου Α. Τσακαλιά «ΒΙΒΛΟΣ, ακατάλληλη δι’ ενηλίκους», έκδοση Μ. Βερέττα.

[3] ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ, κεφάλαιο Ζ’, εδάφια 1-16

[4] α) ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ, κεφάλαιο Κ’, εδάφια 16-17 β) ΑΡΙΘΜΟΙ, κεφάλαιο ΛΑ’, εδάφια 1, 2, 7, 15, 17 κλπ

[5] ένας εκ των τριών ιεραρχών που τιμούν οι έλληνες μαθητές στα ελληνικά σχολεία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: